Οι σκύλοι μπορεί να διακρίνουν τα συναισθήματα στα πρόσωπα των ανθρώπων, σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βιέννης, σε πρώτη απόδειξη μιας τέτοιας ικανότητας τους, όπως υποστήριξαν οι τελευταίοι.

Στη μελέτη, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μηχανική μάθηση για να αναλύσουν εγκεφαλογραφήματα 12 σκύλων καθώς τα ζώα έβλεπαν εικόνες ανθρώπινων προσώπων που δείχνουν διαφορετικά συναισθήματα, ανέφερε σήμερα το πανεπιστήμιο σε δελτίο τύπου.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι περιοχές του εγκεφάλου που συνδέονται με ανώτερες γνωστικές λειτουργίες και επεξεργασία ανταμοιβής – ο κροταφικός φλοιός και ο κερκοφόρος πυρήνας – ενεργοποιούνταν μόνο από εικόνες χαρούμενων ανθρώπων.

Ο θυμός, ο φόβος και η θλίψη δεν ενεργοποίησαν αυτές τις περιοχές, σύμφωνα με τη μελέτη, που δημοσιεύτηκε χθες στο περιοδικό iScience του Cell Press. Ωστόσο, όταν οι ερευνητές εξέτασαν ολόκληρο τον εγκέφαλο, βρήκαν ξεχωριστά πρότυπα δραστηριότητας που διαφοροποιούσαν τον φόβο από τον θυμό και τη θλίψη, παρέχοντας την πρώτη απόδειξη ότι οι σκύλοι μπορούν να διακρίνουν συγκεκριμένες αρνητικές εκφράσεις του προσώπου.

Τα σκυλιά «έχουν εξελιχθεί μαζί μας για να κατανοούν τις εκφράσεις μας και να συνεργάζονται μαζί μας, και η αναγνώριση ότι αυτό μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που επικοινωνούμε μαζί τους και τα φροντίζουμε», δήλωσε η επικεφαλής συντάκτρια της μελέτης, Λόρα Κουάγια.

Οι ερευνητές σχεδιάζουν στη συνέχεια να διερευνήσουν πώς τα σκυλιά ενσωματώνουν άλλα ερεθίσματα, όπως τη γλώσσα του σώματος, τις φωνητικές αποχρώσεις και την οσμή, για να ερμηνεύσουν τους ανθρώπους γύρω τους. Ελπίζουν επίσης να συγκρίνουν πώς οι εγκέφαλοι ανθρώπου και σκύλου επεξεργάζονται τα ίδια συναισθηματικά σήματα.

Οι ερευνητές πρόσθεσαν ότι οι συμμετέχοντες στη μελέτη ήταν όλα κατοικίδια από στοργικές οικογένειες και προειδοποίησαν ότι τα σκυλιά εκτός τέτοιων περιβαλλόντων μπορεί να αντιδρούν διαφορετικά στα ανθρώπινα συναισθηματικά ερεθίσματα .

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι περίοδοι ακραίας ζέστης γίνονται πιο συχνές, πιο έντονες και διαρκούν περισσότερο καθώς η κλιματική αλλαγή θερμαίνει τον πλανήτη, όπως ανέφερε σήμερα η μετεωρολογική υπηρεσία του ΟΗΕ, σημειώνοντας τις αλλαγές σε σχέση με το ζεστό ευρωπαϊκό καλοκαίρι του 1976. Τμήματα της Ευρώπης υπομένουν το πέμπτο κύμα ζέστης ενός καλοκαιριού που σημαδεύτηκε από ξηρασία, πυρκαγιές και θερμοκρασίες-ρεκόρ.

“Η ακραία ζέστη γίνεται πιο συχνή, πιο έντονη, διαρκεί περισσότερο και καλύπτει πολύ ευρύτερες περιοχές απ΄ό,τι σε πιο δροσερά κλίματα του παρελθόντος”, δήλωσε ο Τζον Κένεντι, επικεφαλής κλιματικής πληροφόρησης του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού, σε συνέντευξη Τύπου στη Γενεύη. Ο Κένεντι είπε πως το παρόν μοτίβο ζέστης σε όλη την Ευρώπη, την πιο γρήγορα θερμαινόμενη ήπειρο, αντανακλά την αλληλεπίδραση ανάμεσα σε ένα επίμονο μοτίβο συστημάτων υψηλής πίεσης σε όλο το Βόρειο Ημισφαίριο και ένα θερμότερο κλίμα.

Τα συστήματα υψηλής πίεσης εγκλωβίζουν θερμό αέρα, μειώνουν τη νεφοκάλυψη και εμποδίζουν την κίνηση ψυχρότερου αέρα, επιτρέποντας στη ζέστη να αναπτύσσεται σε μεγάλες περιοχές για μέρες ή εβδομάδες. Το Ελ Νίνιο, το φυσικό κλιματικό φαινόμενο που συνήθως ενισχύει τις παγκόσμιες θερμοκρασίες, δεν συμβάλλει στη ζέστη που παρατηρείται φέτος στην Ευρώπη επειδή οι συνθήκες στον τροπικό Ειρηνικό είναι αυτή τη στιγμή ουδέτερες, πρόσθεσε.

Ο Κένεντι σημείωσε πως ο Ιούνιος του 1976 παρουσίασε  σε γενικές γραμμές ένα παρόμοιο μοτίβο συστημάτων υψηλής και χαμηλής πίεσης με εκείνα που παρατηρήθηκαν φέτος, αλλά είπε πως τα αποτελέσματα είναι πολύ διαφορετικά λόγω μίας παγκόσμιας υπερθέρμανσης δεκαετιών.

“Η εικόνα για το 1976 είναι εκείνη μερικών μεμονωμένων περιοχών πάνω από τον μέσο όρο θερμοκρασίας σε έναν πολύ ψυχρότερο κόσμο”, είπε, ενώ σήμερα “η εικόνα έχει αντιστραφεί” με μεγάλο μέρος της γης να βιώνει θερμοκρασίες μεγαλύτερες του μέσου όρου και μόνο λίγες μεμονωμένες ψυχρότερες περιοχές.

Εξαιρετικά θερμές θάλασσες και ξηρά εδάφη αυξάνουν τη θερμοκρασία σε όλη την Ευρώπη, είπε ο Κένεντι. Τα θαλάσσια κύματα ζέστης στη Μεσόγειο και στα νερά της δυτικής Ευρώπης πυροδοτούν πιο ζεστές συνθήκες στην ξηρά  παρέχοντας επιπρόσθετη ζέστη για επίμονα συστήματα υψηλής πίεσης, πρόσθεσε. Το ξηρό έδαφος επιτείνει επίσης τη ζέστη επειδή η γη θερμαίνεται πιο γρήγορα μόλις η υγρασία εξαντληθεί. “Πολλοί από αυτούς τους παράγοντες ενώνονται για να μας δώσουν το ρεκόρ ζέστης που παρατηρούμε φέτος”, είπε ο Κένεντι.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στους βράχους του Σαρακήνικου της Μήλου δεν προσγειώθηκαν απλώς τα πέδιλα ενός ελικοπτέρου. Προσγειώθηκε μια ολόκληρη νοοτροπία. Η γνωστή.

Αυτή που ξεκινάει από το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», περνάει από το «θα σε στείλω στον Έβρο» και καταλήγει, μερικές δεκαετίες αργότερα, στο «άσε, θα πάρω το ελικόπτερο».

Δεν είναι η ιστορία ενός πλούσιου που θέλησε να πάει με ελικόπτερο στο Σαρακήνικο. Είναι η ιστορία μιας κοινωνίας που, κάθε φορά που αποκτά λίγη παραπάνω οικονομική άνεση, ξεχνάει πολύ γρήγορα όσα έμαθε όταν δεν είχε.

Και μαζί με την άνεση επιστρέφει και η ξιπασιά. Επιστρέφει η επίδειξη.

Επιστρέφει η μαγκιά. Επιστρέφει το «άρρωστο εγώ». Κυρίως, επιστρέφει η παλιά και δοκιμασμένη ελληνική πεποίθηση ότι ο κανόνας είναι κάτι που αφορά τους άλλους.

Το ελικόπτερο είχε άδεια να προσγειωθεί στις Αλυκές. Δεν προσγειώθηκε στις Αλυκές. Πήγε στο Σαρακήνικο και προσγειώθηκε εκεί, σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα φυσικά τοπία της χώρας, μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους.

Γιατί; Επειδή μπορούσε; Επειδή έτσι βόλευε; Επειδή ήταν πιο ωραία;

Επειδή, κανένας δεν θα έλεγε τίποτα;

Και κάπου εδώ βρίσκεται όλη η ουσία. Το «κανένας δεν θα έλεγε τίποτα» είναι ίσως η πιο γνήσια εθνική μας ιδεολογία.

Έχει αλλάξει μόνο το μέσο.

Κάποτε ήταν ο τύπος που έμπαινε ανάποδα στο μονόδρομο και, όταν του κορνάριζαν, κατέβαζε το τζάμι και ρωτούσε «έχεις κανένα πρόβλημα;».

Ήταν εκείνος που διπλοπάρκαρε μπροστά στο νοσοκομείο γιατί «έχω μια δουλειά πέντε λεπτά».

Εκείνος που περνούσε μπροστά από την ουρά επειδή «ξέρω τον διευθυντή».

Εκείνος που έμπαινε στο δημόσιο με μέσο και θεωρούσε τον διορισμό οικογενειακό δικαίωμα.

Εκείνος που, όταν τον έγραφε η Τροχαία, τηλεφωνούσε κάπου.

Εκείνος που όταν του ζητούσαν να ακολουθήσει έναν κανόνα, επιστράτευε το υπέρτατο επιχείρημα του ελληνικού πολιτισμού: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» Και αν δεν ήξερε ο άλλος, τόσο το χειρότερο για τον άλλον.

Μετά ήρθαν οι καλές εποχές. Οι πιστωτικές. Τα διακοποδάνεια. Τα χρηματιστηριακά όνειρα. Οι αυθαίρετες μεζονέτες. Τα Cayenne. Το όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ.  Η Ελλάδα απέκτησε ξαφνικά έναν εντυπωσιακό αριθμό ανθρώπων που είχαν ανακαλύψει την επιχειρηματικότητα ακριβώς τη στιγμή που ανακάλυπταν και τη δυνατότητα να χρεώνουν το μέλλον τους.

Καγιέν παντού και πανάκριβα αυτοκίνητα. Στην Κηφισίας. Στη Βουλιαγμένης, στα βόρεια Προάστια, στα …κατά τον μακαρίτη Ευάγγελο Γιαννόπουλο… πολιτιστικά κέντρα! Στα χωριά, στις παραλίες, στα νησιώτικα καλντερίμια που κάνουν σαματά της κυρά Βαγγελιώς τα βραχιόλια… ντρουμ ντρουμ ντρουμ ντρουμ ντρουμ…

Ήταν μεγάλη η εποχή του «έχω». Έχω ακριβό αυτοκίνητο. Έχω εξοχικό. Έχω γνωστό. Έχω μέσο. Έχω λεφτά. Έχω άκρες. Έχω γκόμενα, έχω και τον κατάλληλο άνθρωπο. Και, κυρίως, έχω δικαίωμα.

Το τελευταίο, βεβαίως, ήταν το πιο ενδιαφέρον.

Διότι στην Ελλάδα η κατοχή κάποιου πράγματος έχει μια παράξενη τάση να μετατρέπεται αυτομάτως σε κατοχή δικαιωμάτων.

Έχω λεφτά, άρα έχω δικαίωμα να μην περιμένω. Έχω αυτοκίνητο, άρα έχω δικαίωμα να το παρκάρω όπου θέλω. Έχω εξοχικό, άρα έχω δικαίωμα να επεκτείνω όσο θέλω την αυλή. Έχω γνωστό, άρα έχω δικαίωμα να παρακάμψω τη διαδικασία. Έχω ελικόπτερο, άρα —γιατί όχι;— έχω δικαίωμα να προσγειωθώ εκεί που μου αρέσει.

Μετά ήρθε η κρίση. Και για λίγο, μπήκε χαλινάρι.

Όχι στη συνείδηση, στην κρίση και στην νοοτροπία.  Στην τσέπη.

Τα Cayenne έγιναν βάρος. Οι πιστωτικές κάρτες σώπασαν. Οι σαμπάνιες περιορίστηκαν. Τα μεγάλα λόγια μίκρυναν.

Και για ένα διάστημα φάνηκε ότι ίσως, λέμε ίσως, να καταλάβαμε κάτι. Ότι δεν είναι φυσιολογικό να ζεις διαρκώς με το…άγχος να αποδεικνύεις στους διπλανούς σου πόσο σπουδαίος είσαι. Ότι δεν είναι μαγκιά να παραβιάζεις τον κανόνα. Ότι δεν είναι επιτυχία να περνάς πάνω από τους άλλους. Ότι δεν είναι κοινωνική καταξίωση να κάνεις επίδειξη αυτού που έχεις. Ότι, τελικά, μπορείς να είσαι κάποιος, χωρίς να χρειάζεται να το φωνάζεις κάθε τρία λεπτά.

Αλλά η κρίση πέρασε.

Και μαζί με αυτήν φαίνεται πως αρχίζουμε να ξεχνάμε.

Τα αυτοκίνητα ξαναγυαλίστηκαν. Η επίδειξη ξαναβγήκε από την αποθήκη. Λιγότερη, αλλά ξαναβγήκε.

Η μαγκιά ξαναβρήκε τη φωνή της. Ο λαϊκισμός ξαναφόρεσε τα καλά του. Κι ο μέσος Νεοέλληνας ξαναβρίσκει σιγά-σιγά τον παλιό του εαυτό.

Αυτόν που απαιτεί τα πάντα και θεωρεί υποχρέωση των άλλων να πληρώνουν.

Αυτόν που καταγγέλλει τη διαφθορά όταν δεν συμμετέχει και την αποκαλεί «εξυπηρέτηση» όταν τον αφορά. Αυτόν που φωνάζει για την ανομία, αρκεί να μην είναι η δική του ανομία. Αυτόν που απαιτεί τάξη όταν τον ενοχλεί ο άλλος και «κατανόηση» όταν παρανομεί ο ίδιος.

Αυτόν που θέλει κράτος δικαίου, αρκεί να μην αφορά το δίκαιο τον ίδιο!   Αυτόν που θέλει καθαρή παραλία, αλλά αφήνει πίσω του τα σκουπίδια του. Αυτόν που θέλει σεβασμό στους δημόσιους χώρους, αλλά θεωρεί τον δρόμο, το πεζοδρόμιο, την παραλία και το πάρκινγκ προέκταση της προσωπικής του ιδιοκτησίας. Αυτόν που εξοργίζεται με τον «άλλο» που κάνει ακριβώς ό,τι κάνει και ο ίδιος.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά κατεβαίνει ένα ελικόπτερο στο Σαρακήνικο.

Δεν είναι ξένο σώμα. Είναι το σύμπτωμα. «Δεν πάει να πηδηχτεί ο νόμος κι η τάξη; Εγώ εδώ γουστάρω»…

Ξέρετε κάτι; Φοβάμαι ότι ξαναμπήκαμε πάλι στην εποχή που όλοι θέλουμε περισσότερα δικαιώματα από τον διπλανό. Και δεν μας αρκεί να είμαστε πολίτες. Θέλουμε να είμαστε VIP πολίτες.

Το ελικόπτερο στο Σαρακήνικο είναι απλώς η πιο ακριβή και πιο θεαματική εκδοχή αυτής της αρρώστιας.

Οι περισσότεροι δεν έχουμε ελικόπτερο. Σκέφτομαι ότι αυτό είναι το μόνο που μας εμποδίζει να κάνουμε ακριβώς το ίδιο.

Δυστυχώς η ξιπασιά επανεμφανίζεται. Όχι επειδή είδαμε ένα ελικόπτερο να αποδεικνύει ότι η ανοησία δεν έχει αντίπαλο. Αλλά, επειδή βλέπουμε συνεχώς χιλιάδες «ελικόπτερα» δίπλα μας. Στους δρόμους, στα μαγαζιά, στον περίπατο, παντού. Απλώνεται από το Κολωνάκι μέχρι το τελευταίο χωριό, από το Cayenne μέχρι το παλιό αγροτικό, από το VIP τραπέζι μέχρι την πλαστική καρέκλα έξω από το σουβλατζίδικο.

Γιατί η ξιπασιά δεν είναι θέμα χρημάτων. Είναι θέμα χαρακτήρα. Κι αγωγής. Η επίδειξη και η επανεμφάνιση του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», επιστρέφουν. Κι είναι αυτή μια απελπισμένη, συμπλεγματική ερώτηση.

Γιατί ο άνθρωπος που ξέρει πραγματικά ποιος είναι δεν χρειάζεται να το ρωτάει στους άλλους.

Ούτε να το αποδεικνύει με το αυτοκίνητο. Ούτε με το ρολόι. Ούτε με το σκάφος. Ούτε με το ελικόπτερο.

Και κυρίως δεν χρειάζεται να προσγειώνεται επάνω στους άλλους για να νιώσει ότι βρίσκεται ψηλότερα.

Αυτό είναι το πιο αστείο και ταυτοχρόνως το πιο θλιβερό.

Ένα ελικόπτερο χρειάζεται μηχανές εκατοντάδων ίππων για να σηκωθεί μερικές δεκάδες μέτρα από το έδαφος. Αντιθέτως, η ανθρώπινη ξιπασιά, δεν χρειάζεται ούτε έναν ίππο.

Αρκεί ένα ξετσίπωτο «εγώ». Με ή χωρίς ελικόπτερο…

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

Το 1833 πεθαίνει στο ζωολογικό κήπο ‘Άρτις Ματζίστα” το τελευταίο κουάγκα, σπάνιο είδος ζέβρας.

Το 1851 ο Ισαάκ Σίνγκερ κατοχυρώνει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τη ραπτομηχανή.

Το 1877 ο Τόμας Έντισον κατασκευάζει το φωνόγραφο.

To 1877 ο Αμερικανός αστρονόμος Αζάφ Χολ ανακαλύπτει τον ένα από τους δυο δορυφόρους του Άρη, το Δήμο

Το 1898 λήγει έπειτα από ανακωχή ο Ισπανοαμερικανικός πόλεμος.

Το 1910 τα αποτελέσματα των εκλογών για την ελληνική εθνοσυνέλευση φέρουν ως επιτυχόντες πολλούς λαϊκούς υποψηφίους, που δεν ανήκουν σε κόμματα. Πρώτος επιλαχών στην Αττικοβοιωτία, με μεγάλη πλειοψηφία, εκλέγεται ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Το 1914 η Βρετανία μπαίνει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κηρύσσοντας τον πόλεμο κατά της Αυστροουγγαρίας.

Το 1921 οι ελληνικές δυνάμεις, μετά από πολυήμερη εξαντλητική πορεία, φτάνουν στην περιοχή του Σαγγάριου ποταμού.

Το 1932 σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα ανακαλύπτονται στην Αρχαία Αγορά. Μεταξύ άλλων, βρέθηκαν και τα ψηφοδέλτια εξοστρακισμού του Αριστείδη.

Το 1933 στην Ελλάδα, εγκρίνεται νομοσχέδιο για τη λογοκρισία θεατρικών έργων και κινηματογραφικών ταινιών.

Το 1940 η βρετανική ΡΑΦ χτυπά οχυρά των Ναζί με 500 αεροπλάνα, ενώ 400 βομβαρδιστικά του Ράιχ αδειάζουν το φορτίο τους στις βρετανικές ακτές.

Το 1951 στο Ανατολικό Βερολίνο, τουλάχιστον ένα εκατομμύριο νέοι διαδηλώνουν υπέρ της ειρήνης και του κομμουνισμού.

Το 1953 η Ρωσία δοκιμάζει την πρώτη βόμβα υδρογόνου.

Το 1953 σεισμός 7,2 Ρίχτερ προκαλεί το θάνατο 476 ατόμων σε Κεφαλονιά, Ιθάκη και Ζάκυνθο.

Το 1960 μπαίνει σε τροχιά ο πρώτος τηλεπικοινωνιακός δορυφόρος, ο Έκο Ι.

Το 1961 ανακαλύπτονται μοναδικά ξύλινα αρχαία αγγεία στη Βραυρώνα.

Το 1964 η Νότιος Αφρική αποκλείεται από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο λόγω του “απαρτχάιντ”. Ο αποκλεισμός θα λήξει το 1992 με την κατάρρευση του καθεστώτος.

Το 1970 οι Σοβιετικοί υπογράφουν σύμφωνο μη επίθεσης με τη Δυτική Γερμανία, ενώ η Βόννη επιφυλάσσει το δικαίωμα να εργαστεί για την ενοποίηση.

Το 1975 η Ελλάδα χάνει από τις ΗΠΑ με 104-56 για το Διηπειρωτικό Κύπελλο δημιουργώντας το χειρότερο της ρεκόρ (- 54) στο μπάσκετ.

Το 1979 στο Ιράν, η λογοκρισία οδηγεί στην πυρά πολλά βιβλία.

Το 1981 η ΙΒΜ παρουσιάζει τον πρώτο προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή (PC).

Το 1985 η Ιαπωνία βιώνει τη μεγαλύτερη αεροπορική τραγωδία όλων των εποχών, όταν ένα μπόινγκ 747 των ιαπωνικών αερογραμμών συντρίβεται στο βουνό Ογκούρα με αποτέλεσμα 520 άτομα να χάσουν τη ζωή τους.

Το 1988 κάνει πρεμιέρα εν μέσω αντιδράσεων η ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε “Ο Τελευταίος Πειρασμός”, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη.

Το 1989 στο πνεύμα της γκλάσνοστ, η ΕΣΣΔ ανοίγει τα σύνορά της και μουσικά, διοργανώνοντας ροκ συναυλία στη Μόσχα με δυτικά κυρίως συγκροτήματα.

Το 1993 συμφωνία επιτυγχάνεται μεταξύ του ελληνικού Δημοσίου και του Ομίλου Περογιαννάκη για την πώληση του ναυπηγείου Νεώριου Σύρου.

Το 1994 εορτάζεται η 25η επέτειος του μουσικού φεστιβάλ Woodstock

Το 1995 στις ΗΠΑ, η Γερουσία καλεί τη Γαλλία να μην προχωρήσει στην επανάληψη των πυρηνικών δοκιμών το Σεπτέμβριο. Η Ιαπωνία, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία χαιρετίζουν την έκκληση των ΗΠΑ για πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών.

Το 2000 βυθίζεται αύτανδρο στη Βόρεια Θάλασσα το ρωσικό πυρηνοκίνητο υποβρύχιο Κουρσκ.

Το 2004 παραδίδεται στην κυκλοφορία η γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου “Χαρίλαος Τρικούπης”, η μεγαλύτερη καλωδιωτή γέφυρα στον κόσμο και κάνει πράξη το όραμα του αείμνηστου Έλληνα Πρωθυπουργού, ενώνοντας τη Δυτική Στερεά και την Πελοπόννησο.

Γεννήσεις

το 1629 γεννήθηκε ο τσάρος Αλέξανδρος Α’ της Ρωσίας.

το 1881 ο Σεσίλ ντε Μιλ, ένας από τους πιο επιτυχημένους σκηνοθέτες του 20ου αιών.

το 1887 ο Αυστριακός φυσικός Έργουιν Σρέντιγκερ, που ασχολήθηκε με την κβαντομηχανική.

το 1927ο τσελίστας Μσιστλάβ Ροστροπόβιτς.

το 1930 ο επενδυτής Τζορτζ Σόρος.

το 1931ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος, σεναριογράφος και δραματουργός, Γουίλιαμ Γκόλντμαν.

το 1949 ο Μαρκ Νόπφλερ κιθαρίστας και τραγουδιστής των “Dire Straits”.

το 1971 ο Αμερικανός τενίστας, Πίτ Σάμπρας, που συγκαταλέγεται στους κορυφαίους όλων των εποχών.

Θάνατοι

Το 38 π.X. πέθανε, σε ηλικία 39 ετών, η βασίλισσα της Αιγύπτου Κλεοπάτρα. Λέγεται ότι άφησε ένα φίδι να τη δαγκώσει στο στήθος για να μην δει το θρίαμβο του Οκταβιανού Αύγουστου.

Το 1612 πέθανε ο Ιταλός συνθέτης Τζιοβάνο Γκαμπριέλι.

το 1633 ο Ιταλός συνθέτης και τραγουδιστής Τζακόπο Πέρι.

το 1928 ο κορυφαίος Τσέχος συνθέτης Λέος Γιάνασεκ, που έμεινε ιδιαίτερα γνωστός για το ορχηστικό του κομμάτι “Συμφονιέτα” που συνέθεσε.

το 1955 ο Γερμανός συγγραφέας Τόμας Μαν.

το 1964 ο “πατέρας” του Τζέιμς Μποντ, ο Βρετανός συγγραφέας Ίαν Φλέμινγκ.

το 1982 ο Αμερικανός ηθοποιός Χένρι Φόντα.

το 1989 ο Αμερικανός φυσικός και συνεφευρέτης του τρανζίστορ Γουίλιαμ Σόκλι.

το 1992 ο λαϊκός βάρδος του κλαρίνου Τάσος Χαλκιάς.

το 2002 ο εφευρέτης του φρίσμπι Εντ Χέντρικ.