Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα για έναν γονιό είναι να βλέπει το παιδί του να δυσκολεύεται και να μην παρεμβαίνει αμέσως. Το ένστικτο λέει να βοηθήσουμε, να βρούμε τη λύση, να απομακρύνουμε το εμπόδιο, να προλάβουμε την απογοήτευση.

• Αν ένα άλλο παιδί το αδίκησε, θέλουμε να παρέμβουμε.
• Αν δυσκολεύεται με μια εργασία, καθόμαστε δίπλα του μέχρι να τελειώσει.
• Αν ξέχασε κάτι που χρειαζόταν στο σχολείο, μπορεί να μπούμε στον πειρασμό να τρέξουμε να του το πάμε.
• Αν ένας έφηβος αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα με τους φίλους του, συχνά έχουμε έτοιμη τη συμβουλή πριν ακόμη ολοκληρώσει την ιστορία.

Όλα αυτά ξεκινούν από ένα πολύ φυσικό σημείο: την επιθυμία μας να προστατεύσουμε τα παιδιά μας. Υπάρχει όμως μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «είμαι εδώ για σένα» και στο «θα το κάνω εγώ για σένα». Όσο περισσότερο μεγαλώνει ένα παιδί, τόσο σημαντικότερο γίνεται να μπορούμε να διακρίνουμε πότε πραγματικά μας χρειάζεται και πότε η δική μας αγωνία μάς κάνει να παρεμβαίνουμε περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται.

Γιατί κάθε δυσκολία που εμφανίζεται στη ζωή ενός παιδιού δεν είναι απαραίτητα κάτι από το οποίο πρέπει να το προστατεύσουμε – μπορεί να είναι και μια μικρή ευκαιρία να ανακαλύψει τις δικές του δυνάμεις. Σκεφτείτε ένα παιδί που προσπαθεί να φτιάξει κάτι και δεν τα καταφέρνει. Εκνευρίζεται, ξαναπροσπαθεί, απογοητεύεται. Ο ενήλικας δίπλα του γνωρίζει πιθανότατα πώς να το κάνει και θα μπορούσε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να λύσει το πρόβλημα. Αν το κάνει, το παιδί πράγματι θα ανακουφιστεί. Αν όμως μπορέσει να περιμένει λίγο, ίσως του δώσει κάτι περισσότερο από τη λύση: την εμπειρία της προσπάθειας.

Αυτή η εμπειρία είναι πολύτιμη γιατί η αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται μόνο μέσα από τα ενθαρρυντικά λόγια των γονιών. Χτίζεται κυρίως μέσα από τη μνήμη όσων καταφέραμε μόνοι μας. Το παιδί που δυσκολεύτηκε, σκέφτηκε, δοκίμασε ξανά και τελικά βρήκε έναν τρόπο, κρατά μέσα του μια πληροφορία πολύ σημαντικότερη από το «οι γονείς μου πιστεύουν σε μένα»: αρχίζει να πιστεύει το ίδιο στον εαυτό του.

Αυτό προϋποθέτει βέβαια ότι θα του επιτρέψουμε να συναντήσει και λίγη απογοήτευση – κάτι που για τους γονείς δεν είναι καθόλου εύκολο… Η αλήθεια είναι ότι συχνά δυσκολευόμαστε περισσότερο εμείς να αντέξουμε τη στενοχώρια του παιδιού απ’ όσο δυσκολεύεται το ίδιο. Θέλουμε να αισθανθεί γρήγορα καλύτερα και, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μπορεί να σπεύδουμε να εξαφανίσουμε κάθε δυσάρεστο συναίσθημα. Μόνο που η ζωή αναπόφευκτα θα περιλαμβάνει απογοητεύσεις, αποτυχίες, ανθρώπους που θα πουν «όχι», προσπάθειες που δεν θα πετύχουν με την πρώτη.

Το ερώτημα επομένως δεν είναι πώς θα φροντίσουμε να μη συναντήσει ποτέ αυτές τις εμπειρίες, αλλά να μας ενδιαφέρει περισσότερο τι θα έχει μάθει να κάνει όταν τις συναντήσει. Η παρουσία του γονιού παραμένει εξαιρετικά σημαντική, απλώς μπορεί να πάρει μια διαφορετική μορφή.

• Αντί να δώσουμε αμέσως τη λύση, μπορούμε να ρωτήσουμε «εσύ τι σκέφτεσαι να κάνεις;».
• Αντί να αναλάβουμε μια δύσκολη κατάσταση, μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί να σκεφτεί δύο ή τρεις πιθανές επιλογές.
• Μερικές φορές αρκεί να ακούσουμε τη στενοχώρια του χωρίς να προσπαθήσουμε να τη διορθώσουμε.

Ένα παιδί που επιστρέφει σπίτι επειδή τσακώθηκε με τον καλύτερό του φίλο μπορεί εκείνη τη στιγμή να χρειάζεται περισσότερο έναν άνθρωπο που θα ακούσει πόσο το πείραξε παρά έναν ενήλικα που θα του εξηγήσει ποιος είχε δίκιο και τι πρέπει να κάνει αύριο στο σχολείο.

Το ίδιο αλλάζει μορφή όσο τα παιδιά μεγαλώνουν. Στην εφηβεία, για παράδειγμα, η ανάγκη να λύσουμε εμείς τα προβλήματά τους μπορεί εύκολα να βιωθεί ως έλλειψη εμπιστοσύνης. Ο έφηβος χρειάζεται ακόμη τον γονιό του, αλλά με διαφορετικό τρόπο: ως ένα σταθερό σημείο στο οποίο μπορεί να επιστρέψει, να συζητήσει, να ζητήσει γνώμη όταν τη χρειάζεται και να ξέρει ότι υπάρχει βοήθεια διαθέσιμη αν τα πράγματα γίνουν πραγματικά δύσκολα.

Φυσικά, επειδή όλες οι καταστάσεις δεν είναι ίδιες, υπάρχουν και εκείνες στις οποίες η παρέμβασή μας είναι απαραίτητη. Η ηλικία του παιδιού, η σοβαρότητα του προβλήματος και οι κίνδυνοι που μπορεί να υπάρχουν καθορίζουν κάθε φορά πόσο πίσω μπορούμε να σταθούμε. Το να δίνουμε χώρο δεν σημαίνει ότι αφήνουμε ένα παιδί μόνο του απέναντι σε κάτι που ξεπερνά τις δυνατότητές του. Αυτό που μπορούμε σταδιακά να μάθουμε είναι να μην μπερδεύουμε τη φροντίδα με τη διαρκή διάσωση. Ίσως ένας χρήσιμος τρόπος να το σκεφτόμαστε είναι να αναρωτιόμαστε, πριν παρέμβουμε: «Με χρειάζεται πραγματικά αυτή τη στιγμή ή δυσκολεύομαι εγώ να το βλέπω να δυσκολεύεται;».

Η απάντηση δεν θα είναι πάντοτε ξεκάθαρη. Η ίδια η ερώτηση, όμως, μπορεί να αλλάξει λίγο τη θέση μας. Γιατί μεγαλώνοντας ένα παιδί, ο στόχος μας δεν είναι μόνο να αισθάνεται ασφαλές όσο βρίσκεται κοντά μας. Σιγά σιγά θέλουμε να δημιουργηθεί μέσα του και μια δική του αίσθηση ασφάλειας, εκείνη η εσωτερική βεβαιότητα ότι μπορεί να συναντήσει ένα πρόβλημα, να μην ξέρει αμέσως τι να κάνει, να δοκιμάσει, ακόμη και να αποτύχει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα τα καταφέρει.

Κάποτε θα χρειαστεί να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες του χωρίς εμάς δίπλα του.Μέχρι τότε έχουμε μια πολύτιμη ευκαιρία: να είμαστε αρκετά κοντά ώστε να ξέρει ότι μπορεί να στηριχθεί πάνω μας και ταυτόχρονα να του αφήνουμε αρκετό χώρο ώστε να ανακαλύπτει, κάθε τόσο, ότι μπορεί να στηριχθεί και στα δικά του πόδια.

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας

Συνεχίζοντας τα κυριακάτικα αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Αντώνης Πυλιαρός.  Ο άνθρωπος που συνέδεσε τη φωνή του με τις μεταδόσεις των παρελάσεων, σπέρνοντας ρίγη συγκίνησης και ενθουσιασμού στους Έλληνες. Ο άνθρωπος, επίσης, που έβαζε «ζωντανές» στα σπίτια μας από το ραδιόφωνο, τις μεγάλες στιγμές του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Το ηχόχρωμα που συνέπαιρνε

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που τους θυμάσαι για όσα έγραψαν. Άλλους για τις εκπομπές που παρουσίασαν, για τις αποκαλύψεις που έκαναν, για τα πρόσωπα που ανέκριναν ή για τις ειδήσεις που μετέδωσαν.

Μα, υπάρχουν κι εκείνοι που ξεπερνούν το επάγγελμα και γίνονται, σχεδόν χωρίς να το επιδιώξουν, ήχος μιας ολόκληρης εποχής.

Ο Αντώνης Πυλιαρός ανήκει σε αυτή την τελευταία, σπάνια κατηγορία.

Για πολλές δεκαετίες δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος πίσω από ένα μικρόφωνο. Ήταν η φωνή που έμπαινε στο σπίτι. Η φωνή του γηπέδου, η φωνή της μεγάλης αθλητικής στιγμής, η φωνή της είδησης, αλλά και — πάνω απ’ όλα — η φωνή της εθνικής επετείου.

Μια βαθιά, μεταλλική, καθαρή φωνή, με ιδιαίτερο ηχόχρωμα, που δεν χρειαζόταν να συστηθεί. Την αναγνώριζες από τις πρώτες λέξεις. Και κάποια στιγμή η φωνή αυτή έπαψε να ανήκει μόνο στον ίδιο τον Πυλιαρό. Έγινε μνήμη.

Από τη Χίο στο μικρόφωνο

Ο Αντώνης Πυλιαρός γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1944 στη Χίο. Η σχέση του με τη δημοσιογραφία άρχισε πολύ νωρίς, όταν ακόμη ήταν μαθητής και δημοσίευε κείμενα στον «Χιακό Λαό». Ήταν, δηλαδή, από εκείνους τους ανθρώπους που δεν «αποφασίζουν» κάποια στιγμή να γίνουν δημοσιογράφοι, αλλά το ανακαλύπτουν. Η δημοσιογραφία υπήρχε ήδη μέσα του.

Αργότερα μπήκε στην ΑΣΟΕΕ, αλλά δεν έμελλε να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Το ραδιόφωνο είχε ήδη κερδίσει τη μάχη. Το μικρόφωνο τον είχε τραβήξει.

42 χρόνια στον αέρα

Ο Πυλιαρός υπηρέτησε το ελληνικό ραδιόφωνο επί 42 χρόνια, ξεκινώντας από το ΕΙΡ και συνεχίζοντας στις μετέπειτα μορφές της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, ΕΙΡΤ και ΕΡΤ.

Δελτία ειδήσεων, Αθλητικές μεταδόσεις, Ποδόσφαιρο, Στίβος, Παρελάσεις.

Και όλα αυτά σε μια εποχή που το μικρόφωνο δεν είχε τη σημερινή τεχνολογική προστασία. Ο εκφωνητής ήταν μόνος απέναντι στη στιγμή.

Δεν υπήρχε η δυνατότητα να ξαναγίνει η φράση. Δεν υπήρχε μοντάζ για να διορθώσει το λάθος. Δεν υπήρχε η σημερινή πληθώρα εικόνων και πληροφοριών.

Υπήρχε ο άνθρωπος, η φωνή του, η γνώση του και η ικανότητά του να μετατρέψει αυτό που έβλεπε σε εικόνα για εκείνον που άκουγε. Και αυτό ήταν ένα από τα μεγάλα χαρίσματα του Πυλιαρού. Να κάνει τον ακροατή να βλέπει.

Ο Πυλιαρός των γηπέδων

Πριν γίνει στη συνείδηση του κόσμου η εθνική φωνή,  «η φωνή των παρελάσεων», ο Αντώνης Πυλιαρός ήταν ένας σημαντικός άνθρωπος των αθλητικών μεταδόσεων.

Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες ανήκε στο αθλητικό δυναμικό της ΕΡΤ και πραγματοποίησε εκατοντάδες μεταδόσεις. Κι εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της διαδρομής του.

Η συλλογική μνήμη τον έχει ταυτίσει τόσο έντονα με τις παρελάσεις, ώστε κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε ότι η μεγάλη του αγάπη ήταν το ποδόσφαιρο.

Το ποδόσφαιρο ήταν το πάθος. Η περιγραφή ήταν η τέχνη. Κι η φωνή ήταν το όργανο.

Όταν η φωνή γίνεται γκολ

Υπάρχουν ποδοσφαιρικές μεταδόσεις που δεν καταγράφονται μόνο στα πρακτικά των αγώνων. Καταγράφονται στη μνήμη των ανθρώπων.

Μια τέτοια στιγμή ήταν η περίφημη νίκη της Ελλάδας επί της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία έδωσε στην Εθνική την πρόκριση στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1980.

Ο Πυλιαρός ήταν πίσω από το μικρόφωνο. Και η περιγραφή του γκολ του Νικολούδη έμεινε ως μία από τις χαρακτηριστικές στιγμές της ραδιοφωνικής αθλητικής περιγραφής. Ο ίδιος, χρόνια αργότερα, θυμόταν πως πολλοί τού έλεγαν ότι ο τρόπος με τον οποίο είχε μεταδώσει και πανηγυρίσει εκείνο το γκολ παρέπεμπε σε έναν παλαιότερο, αυθεντικό τρόπο περιγραφής μεγάλων ελληνικών αθλητικών επιτυχιών.

Και δεν ήταν η μόνη. Ήταν επίσης η φωνή πίσω από το ιστορικό γκολ του Αναστόπουλου απέναντι στον Άγιαξ στο ΟΑΚΑ, το οποίο έστειλε τον Ολυμπιακό στον επόμενο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών τη σεζόν 1983-84.

Αυτές οι στιγμές εξηγούν πολλά για τον Πυλιαρό. Δεν ήταν απλώς εκφωνητής. Ήξερε ότι το γκολ στο ραδιόφωνο δεν είναι η εικόνα του γκολ. Είναι η φωνή που πρέπει να δημιουργήσει την εικόνα.

Η «φωνή» των παρελάσεων

Αν το ποδόσφαιρο ήταν το πάθος του, οι παρελάσεις ήταν το μεγάλο αποτύπωμά του στη συλλογική μνήμη.

Για περίπου 35 χρόνια, ο Αντώνης Πυλιαρός μετέδιδε ραδιοτηλεοπτικά τις στρατιωτικές παρελάσεις στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Κάθε 25η Μαρτίου και 28^η Οκτωβρίου. Η ίδια γνώριμη διαδικασία.

Οι επίσημοι. Οι ένοπλες δυνάμεις. Τα αγήματα. Οι σημαίες. Τα αεροσκάφη. Τα εμβατήρια.

Και πάνω από όλα αυτά, μια φωνή που έδινε συνέχεια, ρυθμό και κύρος στην εικόνα.

Ξέρετε κάτι; Η περιγραφή μιας παρέλασης είναι, κατά μία έννοια, πιο δύσκολη από όσο φαίνεται. Δεν υπάρχει η προσμονή ενός γκολ. Δεν υπάρχει το απρόβλεπτο μιας φάσης.

Υπάρχει όμως κάτι άλλο: η τελετουργία.

Ο εκφωνητής πρέπει να γνωρίζει τι βλέπει, ποιος περνά, ποια είναι η σημασία κάθε τμήματος, πότε πρέπει να μιλήσει και — κυρίως — πότε πρέπει να αφήσει την εικόνα και τη μουσική να λειτουργήσουν.

Ο Πυλιαρός είχε μάθει αυτή τη δύσκολη ισορροπία.

Η φωνή του δεν έπρεπε να ανταγωνιστεί την παρέλαση. Έπρεπε να τη συνοδεύσει. Να της δώσει υπόσταση. Να την κάνει κατανοητή σε εκείνον που παρακολουθούσε από το σπίτι.

Και γι’ αυτό η φωνή του απέκτησε έναν σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα.

Γέφυρα με την πατρίδα

Από την ΕΡΤ μέχρι το «Γράμμα από την πατρίδα» Η διαδρομή του δεν περιορίστηκε στην ΕΡΤ.

Πέρασε από τον ΣΠΟΡ FM, την ΕΡΑ ΣΠΟΡ, το Κανάλι 1 του Πειραιά, το Magic και τον ΣΚΑΪ.

Ιδιαίτερη θέση κατείχε και η εκπομπή «Γράμμα από την πατρίδα», η οποία μεταδιδόταν μέσω ελληνόφωνων ραδιοφωνικών σταθμών της Αμερικής για δέκα χρόνια. Και αυτό έχει μια ξεχωριστή σημασία.

Γιατί εκεί ο Πυλιαρός δεν μιλούσε πλέον μόνο σε έναν ακροατή που καθόταν απέναντι από ένα ραδιόφωνο στην Αθήνα ή στον Πειραιά.

Μιλούσε σε Έλληνες μακριά από την Ελλάδα. Σε ανθρώπους για τους οποίους η ελληνική φωνή από το ραδιόφωνο δεν ήταν απλώς ενημέρωση.

Ήταν γέφυρα με την πατρίδα.

 Ολυμπιακός

Υπήρχε, βέβαια, και μια ακόμη μεγάλη αγάπη. Ο Ολυμπιακός!

Ο γράφων ενεπλάκη μαζί του σε μεγάλες στιγμές ανείπωτων στιγμών με αστεία και χιούμορ, στη συνύπαρξή μας στο «Κανάλι 1».  Οι …Παναθηναϊκοί κι οι Εθνικοί του ραδιοφώνου, δεν τον αφήναμε σε χλωρό κλαρί με αφορμή τα φανατικά ερυθρόλευκα αισθήματά του. Ιστορίες και πλάκες που συχνά κατέληγαν σε γραφικά ταβερνάκια του Προφήτη Ηλία και της Φρεαττύδας, στον Πειραιά. Με τον Δημήτρη Καπράνο, τον Νάσο Πουλακίδα, τον Μίμη Κωνσταντινίδη και άλλους φίλους…

Ο Αντώνης ήταν παθιασμένος με τον Ολυμπιακό. Μα ήταν κι υποδειγματικός ο επαγγελματισμός του. Η επαγγελματική πειθαρχία και η προσωπική αγάπη συνυπήρχαν.

Κι αυτό τον καθιστούσε γοητευτικό! Ξέρετε τι είναι να δέχεται η ομάδα σου γκολ κι εσύ να είσαι υποχρεωμένος να εκφράζεις την αντικειμενικότητα σου και να πνίγεις τον πόνο σου; Ειδικά, στα πέτρινα ερυθρόλευκα χρόνια; Μα αυτός ήταν ο Αντώνης.

Το τέλος μιας εποχής

Ο Αντώνης Πυλιαρός έφυγε από τη ζωή στις 26 Δεκεμβρίου 2019, σε ηλικία 75 ετών. Με τον θάνατό του δεν έφυγε απλώς ένας παλιός δημοσιογράφος. Έκλεισε ένας κύκλος του ελληνικού ραδιοφώνου.

Ο κύκλος των μεγάλων εκφωνητών που μπορούσαν να πάρουν ένα μικρόφωνο, να σταθούν απέναντι σε μια ιστορική στιγμή και να την κάνουν να φτάσει στον ακροατή ζωντανή, άμεση και ανθρώπινη.

Όταν η φωνή γίνεται ιστορία

Κάθε εποχή έχει τις φωνές της. Φωνές που δεν τις επιλέγεις.

Τις κληρονομείς. Τις ακούς από μικρός. Τις συνδέεις με Κυριακές, γιορτές, γήπεδα, εθνικές επετείους, αγωνίες και χαρές.

Κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβεις, η φωνή του εκφωνητή γίνεται μέρος της δικής σου βιογραφίας.

Ο Αντώνης Πυλιαρός υπήρξε ακριβώς αυτό.

Για άλλους ήταν ο άνθρωπος που τους μετέφερε το γκολ του Νικολούδη. Για άλλους ο εκφωνητής της μεγάλης νίκης του Ολυμπιακού επί του Άγιαξ. Για τους φίλους του στίβου, η φωνή μεγάλων ελληνικών επιτυχιών. Για τους Έλληνες της Αμερικής, μια φωνή που έφερνε την πατρίδα πιο κοντά. Και για ολόκληρες γενιές Ελλήνων, ήταν ο άνθρωπος πίσω από το μικρόφωνο της παρέλασης.

Την ώρα που περνούσαν οι σημαίες, τα αγήματα, οι εύζωνοι και τα στρατιωτικά τμήματα, εκείνος έδινε λέξεις στην εικόνα.

Και κάπως έτσι, επί 35 ολόκληρα χρόνια, η φωνή του έγινε μέρος της ίδιας της τελετουργίας.

Δεν είναι μικρό πράγμα να σε θυμούνται για τη φωνή σου.

Είναι, ίσως, από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορεί να αφήσει ένας άνθρωπος του ραδιοφώνου.

Γιατί η εικόνα κάποτε ξεθωριάζει. Τα χαρτιά κιτρινίζουν. Οι εφημερίδες παλιώνουν. Οι εκπομπές χάνονται. Η φωνή όμως μένει.

Και όταν είναι μια φωνή σαν του Αντώνη Πυλιαρού, αρκούν λίγες λέξεις για να ανοίξει ξανά ολόκληρο το παρελθόν.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο μεγάλη δικαίωση ενός ανθρώπου που πέρασε τη ζωή του μπροστά σε ένα μικρόφωνο: να σιγήσει κάποτε το μικρόφωνό του,  αλλά να μη σιγήσει ποτέ η φωνή μέσα στη μνήμη των ανθρώπων.

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

1788…. Η Νέα Υόρκη γίνεται η πρώτη πρωτεύουσα των ΗΠΑ.

1791…. Γαλλική Επανάσταση: Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ υπογράφει το πρώτο Σύνταγμα της Γαλλίας.

1829…. Υπογραφή συνθήκης μεταξύ του Δημήτριου Υψηλάντη και των Οθωμανών, μετά τη μάχη του στενού Πέτρας Βοιωτίας. Με τη συνθήκη ολόκληρη η Στερεά Ελλάδα, εκτός των Αθηνών και της Εύβοιας, καθίσταται ελεύθερη.

     1913…. Η ελληνική Κυβέρνηση απορρίπτει τις τουρκικές αξιώσεις για την υπογραφή της ειρήνης καθότι, όπως ανακοινώνει στις Μεγάλες Δυνάμεις, με τις προτάσεις της Τουρκίας η Ελλάδα μεταβάλλεται από νικήτρια σε ηττημένη.

1916…. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και 300 οπαδοί του ξεκινούν με δύο πλοία για τη Θεσσαλονίκη, όπου έχει ξεσπάσει κι επικρατήσει το κίνημα της Εθνικής Άμυνας. Αρχή του Εθνικού Διχασμού.

1922 (νέο ημερολ.)…. Πυρπόληση της Σμύρνης. Η ιστορική και αρχαιότατη πόλη της Σμύρνης παραδίδεται στις φλόγες την 13η Σεπτεμβρίου. Ο τούρκος στρατηγός Νουρεντίν πασάς με “ζήλο” και αποφασιστικότητα πραγματοποιεί το έργο του: Η ωραία Σμύρνη δεν υπάρχει πια…. Αποτεφρώθηκε!

        …. Την ίδια μέρα, σημειώνεται η μεγαλύτερη θερμοκρασία που έχει ποτέ καταγραφεί στη Γη, 58 βαθμοί Κελσίου στη Λιβύη, στην περιοχή Αλ Αζίζια.

1923…. Στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ισπανία. Ο Μιγκέλ Πρίμο ντε Ριβέρα εγκαθιστά δικτατορία.

1939…. Ο ρώσος αεροναυπηγός, Ιγκόρ Σικόρσκι, κατασκευάζει το πρώτο ελικόπτερο.

1940…. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Η Ιταλία εισβάλλει στην Αίγυπτο.

1942…  Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Περικυκλώνεται το Στάλινγκραντ από τη γερμανική Βέρμαχτ.

1943…. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Το αντιτορπιλικό “Κουντουριώτης”, υπό τον Αντιπλοίαρχο Μπαλτατζή Ε., αποβιβάζει άγημα στο Καστελλόριζο και υψώνει την Ελληνική Σημαία στη νήσο. Το ελληνικό υποβρύχιο “Λάμπρος Κατσώνης”, βυθίζεται κοντά στη νήσο Σκιάθο, μετά τον εμβολισμό του από γερμανικό πλοίο.

1950…. Μετά την καταψήφιση στη Βουλή της Κυβέρνησης Βενιζέλου-Παπανδρέου, που είναι το επακόλουθο θυελλωδών τριήμερων κοινοβουλευτικών συζητήσεων, σχηματίζεται κυβέρνηση υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο, με συνεργασία Λαϊκών και Παπανδρέου.

1953…. Ο Νικήτα Χρουστσόφ εκλέγεται πρώτος γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.

1959…. Ο πρώτος πύραυλος, σοβιετικής προέλευσης, φτάνει στο φεγγάρι, όπου τοποθετείται η σημαία της ΕΣΣΔ. Σε δηλώσεις του ο ακαδημαϊκός Λέονιντ Σέντοβ, επιβεβαιώνει ότι η ΕΣΣΔ δεν θα προβάλει εδαφικές αξιώσεις επί της Σελήνης!

1968…. Η Αλβανία εγκαταλείπει το Σύμφωνο της Βαρσοβίας.

1986…. Σεισμός, μεγέθους 6,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, συγκλονίζει την Καλαμάτα. 35 νεκροί ο απολογισμός.

1995…. Υπογράφεται στη Νέα Υόρκη από τους υπουργούς Εξωτερικών Ελλάδος και ΠΓΔΜ, Κάρολο Παπούλια και Στέβκο Τσερβένκοφσκι, η λεγόμενη «ενδιάμεση συμφωνία», που ρυθμίζει τις σχέσεις των δύο χωρών. Η Ελλάδα αίρει το εμπάργκο και αναγνωρίζει τα Σκόπια με το όνομα ΠΓΔΜ, ενώ τα Σκόπια αφαιρούν από τη σημαία τους τον Ήλιο της Βεργίνας.

2000 ο χρυσός Ολυμπιονίκης της Βαρκελώνης, της Ατλάντα και του Σίδνεϊ και χάλκινος της Αθήνας, Πύρρος Δήμας κατατάσσεται ανάμεσα στους κορυφαίους αθλητές του κόσμου σε άρθρο του περιοδικού “Τime” με τίτλο “Ολοκληρωτική Επίθεση”.

2006…. Μετά από 16ετή καταδίωξη συλλαμβάνεται σε ενέδρα ο μαιτρ των αποδράσεων, Νίκος Παλαιοκώστας, γνωστός ως Φαντομάς ή Ρομπέν των Φτωχών. Η σύλληψή του γίνεται κοντά στην Αράχωβα, λίγες εβδομάδες μετά την κινηματογραφική απόδραση του αδελφού του Βασίλη από τις φυλακές Κορυδαλλού με ελικόπτερο.

Γεννήσεις

το 1873 γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, ένας από τους σημαντικότερους μαθηματικούς παγκοσμίως.

το 1908 ο θεατρικός σκηνοθέτης, Κάρολος Κουν.

το 1924 ο γάλλος συνθέτης, Μορίς Ζαρ.

το 1927 ο πολιτικός και πρωθυπουργός για τρεις μήνες, Τζαννής Τζαννετάκης.

το 1944 η βρετανίδα ηθοποιός Ζακλίν Μπισέ.

το 1967 ο αμερικανός αθλητής του στίβου, Μάικλ Τζόνσον, από τους κορυφαίους σπρίντερ όλων των εποχών.

Θάνατοι

το 81 πέθανε ο ρωμαίος αυτοκράτορας, Τίτος (Φλάβιος Βεσπασιανός).

Το 1321 πεθαίνει ο Ντάντε Αλιγκιέρι, ο εθνικός ποιητής της Ιταλίας, γνωστότερος στην Ελλάδα ως Δάντης. («Θεία Κωμωδία»)

ΑΠΕ-ΜΠΕ