Έξι άτομα συνελήφθησαν το τελευταίο 24ωρο σε αστυνομικές επιχειρήσεις σε διάφορες περιοχές της Θεσσαλονίκης για παραβάσεις του νόμου περί εξαρτησιογόνων ουσιών και για τροχαίες παραβάσεις.
Συγκεκριμένα, οι αστυνομικοί συνέλαβαν τα ξημερώματα έναν 22χρονο, ο οποίος εντοπίστηκε στο κέντρο πόλης να οδηγεί μοτοσικλέτα άνευ κρατικής πινακίδας κυκλοφορίας. Προκειμένου, να αποφύγει επικείμενο αστυνομικό έλεγχο, ανέπτυξε ταχύτητα, πραγματοποιώντας επικίνδυνους ελιγμούς. Τελικά ακινητοποιήθηκε στην Πλατεία Μετεώρων, όπου σε έλεγχο που του έγινε διαπιστώθηκε ότι κατείχε μικροποσότητα κάνναβης.
Επίσης, εντοπίστηκε σε άλλο σημείο ένας 24χρονος να κατέχει μικροποσότητα κάνναβης, ενώ κατά τη σύλληψή του δήλωσε ψευδή στοιχεία ταυτότητας. Από την περαιτέρω έρευνα προέκυψε ότι, σε βάρος του εκκρεμούσε καταδικαστική απόφαση για απείθεια, βία κατά υπαλλήλων, εξύβριση και διατάραξη της ομαλής λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας.
Οι αστυνομικοί συνέλαβαν ακόμη έναν 43χρονο αλλοδαπό, ο οποίος κατείχε ποσότητα κάνναβης (27,5) γραμμαρίων, ενώ επέδειξε έγγραφο για την ταυτοποίηση των στοιχείων του που φέρεται να είναι πλαστό.
Τα ξημερώματα ενας 31χρονος αλλοδαπός κατελήφθη, σε περιοχή του κέντρου πόλης, να οδηγεί επιβατικό αυτοκίνητο υπό την επήρεια μέθης.
Κατά τη διάρκεια του εικοσιτετράωρου, χθες το μεσημέρι, συνελήφθη ένας 44χρονος καθώς κατελήφθη, στην περιοχή των Διαβατών, να εμπλέκεται σε τροχαίο ατύχημα υλικών ζημιών, ως οδηγός επιβατικού αυτοκινήτου κι έχοντας καταναλώσει ποσότητα αλκοόλ.
Τις ίδιες ώρες ένας 19χρονος στην περιοχή της Καλαμαριάς κατελήφθη να οδηγεί μοτοσικλέτα, της οποίας η κρατική πινακίδα κυκλοφορίας είχε αφαιρεθεί, σε προγενέστερο χρόνο, για τροχονομικές παραβάσεις.
Σε βάρος τους σχηματίζονται δικογραφίες και οι συλληφθέντες θα οδηγηθούν στην αρμόδια δικαστική αρχή.
Ένας 57χρονος συνελήφθη χθες το μεσημέρι σε οικισμό της Θεσσαλονίκης, μετά από αστυνομική επιχείρηση της Υποδιεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος, να κατέχει μια κλεμμένη κυνηγετική καραμπίνα και ποσότητα κάνναβης.
Ειδικότερα, στην οικία του βρέθηκε και κατασχέθηκε κυνηγετική καραμπίνα, η οποία, όπως διαπιστώθηκε, είχε δηλωθεί ως κλεμμένη το 2023. Επιπλέον, στην κατοχή του βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 2 μικροδέματα ακατέργαστης κάνναβης, συνολικού μικτού βάρους 0,8 γραμμαρίων.Α
Η ποσότητα κάνναβης θα αποσταλεί στην αρμόδια Χημική Υπηρεσία για εξέταση, ενώ η καραμπίνα θα αποσταλεί για εργαστηριακή πραγματογνωμοσύνη.
Σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία για παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων και ναρκωτικών, καθώς και για αποδοχή και διάθεση προϊόντων εγκλήματος και θα οδηγηθεί στον εισαγγελέα.
Τουλάχιστον 7 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σήμερα το πρωί σε ρωσική επίθεση στη Ζαπορίζια στη νότια Ουκρανία, ανακοίνωσε ο περιφερειακός κυβερνήτης της, καθώς ομάδες διασωστών ψάχνουν και γι’άλλους ανθρώπους που μπορεί να έχουν εγκλωβιστεί στα ερείπια κτιρίων.
Σύμφωνα με τον Μιχαΐλο Σεμίκιν, μεταξύ των νεκρών βρίσκονται 3 παιδιά.
Ο περιφερειακός κυβερνήτης της Ζαπορίζια πρόσθεσε ότι άλλοι 10 άνθρωποι τραυματίστηκαν στην επίθεση αυτή, από την οποία επλήγησαν ταυτοχρόνως διάφορες τοποθεσίες τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα.
Σύμφωνα με την ουκρανική αστυνομία, η Ρωσία στοχοθέτησε κατοικημένες περιοχές της πόλης με “πέντε κατευθυνόμενες βόμβες που ρίχνονται από αεροσκάφη”.
Σώα και έχοντας τις αισθήσεις της εντοπίστηκε 44χρονη αλλοδαπή η οποία αγνοείτο από χθες Παρασκευή μετά την πτώση της στη θάλασσα από κρουαζιερόπλοιο υπό σημαία Μπαχαμών σε θαλάσσια περιοχή νοτιοδυτικά της Ζακύνθου.
Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έπεσε στη θάλασσα παραμένουν ως τώρα αδιευκρίνιστες.
Σύμφωνα με το Λιμενικό Σώμα – Ελληνική Ακτοφυλακή, η 44χρονη εντοπίστηκε από παραπλέον φορτηγό πλοίο με σημαία Μαδέρας σε απόσταση περίπου 70 ναυτικών μιλίων νοτιοδυτικά της Ζακύνθου και περισυνελέγη από ναυαγοσωστικό σκάφος του Λιμενικού.
Η γυναίκα, η οποία είχε τις αισθήσεις της κατά την περισυλλογή της, μεταφέρθηκε στο λιμάνι του Κατακόλου.
Από χθες βρίσκονταν σε εξέλιξη επιχείρηση με συντονισμό του Ενιαίου Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης (ΕΚΣΕΔ), μετά την αναφορά για πτώση της 44χρονης στη θάλασσα σε απόσταση 72 ναυτικών μιλίων νοτιοδυτικά της Ζακύνθου.
Στην επιχείρηση συμμετείχαν ναυαγοσωστικό σκάφος, περιπολικό σκάφος του Λιμενικού, τρία παραπλέοντα πλοία και ελικόπτερο της Πολεμικής Αεροπορίας.
Είναι δυνατόν μια ποδοσφαιρική ομάδα να επηρεάζει τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων που την υποστηρίζουν;
Να οργανώνουν το πρόγραμμά τους με βάση τους αγώνες της, να κανονίζουν τις συναντήσεις με τους φίλους τους ανάλογα με την ώρα της αναμέτρησης, να μοιράζονται την αγωνία και τη χαρά μιας νίκης, αλλά και την πίκρα μιας ήττας; Γίνεται μια ομάδα να σημαίνει πολύ περισσότερα από το ίδιο το παιχνίδι, να συνδέεται με τις αναμνήσεις, τις σχέσεις, την ταυτότητα και την αίσθηση του ανήκειν; Απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα επιχειρήσουν να δώσουν οι συμμετέχοντες ομιλητές στο διεθνές συνέδριο «100 χρόνια ΠΑΟΚ: Ποδόσφαιρο και Κοινωνία», το οποίο διοργάνωσε η ΠΑΕ ΠΑΟ και πραγματοποιείται έως τις 11 Οκτωβρίου, στην Αίθουσα Τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με ελεύθερη είσοδο. Ανάμεσα στις θεματικές του συνεδρίου, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει αυτή που εστιάζει στις οπαδικές κοινότητες, αναζητώντας τι κρύβεται πίσω από την αγάπη για μια ομάδα και πώς αυτή διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους και τον τόπο τους.
Για τον διδάσκοντα Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Δημήτρη Καταϊφτσή, η προσέγγιση ξεκινά από την καθημερινότητα των ανθρώπων και όχι από τις επιδόσεις, τα τρόπαια ή την εμπορική διάσταση ενός συλλόγου. Το ενδιαφέρον του στρέφεται στον τρόπο με τον οποίο ο ΠΑΟΚ περνά από το γήπεδο και γίνεται μέρος της ζωής των ανθρώπων, επηρεάζοντας ακόμη και την πιο συνηθισμένη ρουτίνα τους. «Με ενδιαφέρει πώς ο ΠΑΟΚ, σαν ιδέα, σαν θρησκεία για πολλούς, γίνεται βίωμα. Και όχι μόνο οπαδικό βίωμα, αλλά βίωμα στην καθημερινότητά τους. Πώς η τηλεοπτική θέαση ή η παρουσία στο γήπεδο γίνεται μια τελετουργία», εξηγεί, μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ.
Το να είσαι ΠΑΟΚτσής, ωστόσο, δεν σημαίνει απαραίτητα το ίδιο για όλους. Η σχέση με την ομάδα, όπως λέει, διαμορφώνεται από τον τόπο, την κοινωνική συνθήκη, τη γειτονιά και την εποχή. Άλλη εμπειρία μπορεί να έχει ένας φίλαθλος που ζει στο εξωτερικό, άλλη κάποιος που μεγαλώνει σε μια εργατική συνοικία της δυτικής Θεσσαλονίκης και διαφορετική ένας ΠΑΟΚτσής που ζει στην Αθήνα. Η οπαδική ταυτότητα δεν είναι, επομένως, κάτι στατικό, αλλά μια σχέση που μεταβάλλεται μαζί με τις συνθήκες της ζωής.
Αυτήν ακριβώς τη διάσταση επιχειρεί να αναδείξει η ανθρωπολογική έρευνα, κοιτάζοντας τον ΠΑΟΚ από τη σκοπιά των ανθρώπων που τον ζουν και όχι μέσα από τις κυρίαρχες αφηγήσεις για τον αθλητισμό και τον οπαδισμό. «Οι περισσότερες αναλύσεις που μελετούν το φαινόμενο του αθλητισμού το προσεγγίζουν μακροκοινωνικά, στη βάση του γενικού. Εμείς προσπαθούμε να δούμε πώς βιώνεται ο ΠΑΟΚ στην καθημερινότητα των ανθρώπων, τι σημαίνει για κάποιον να είναι ενταγμένος κάπου. Οι οπαδοί δεν είναι υποκουλτούρες. Είναι ξεχωριστές κουλτούρες, που οφείλουμε να κατανοήσουμε χωρίς να θεωρούμε ότι εμείς ανήκουμε σε μια ανώτερη και οι οπαδοί σε μια κατώτερη κουλτούρα», σημειώνει ο κ. Καταϊφτσής.
Πάντως, όπως υποστηρίζει, η σχέση με την ομάδα δεν διαμορφώνεται ανεξάρτητα από την ιστορία και την κοινωνική θέση της Θεσσαλονίκης. Στην περίπτωση του ΠΑΟΚ, η εμπειρία της αδικίας, της ήττας και της αίσθησης ότι η Βόρεια Ελλάδα βρίσκεται στο περιθώριο της κεντρικής εξουσίας αποτελεί, σύμφωνα με τον ερευνητή, ένα από τα στοιχεία που συνέβαλαν στη συγκρότηση της οπαδικής ταυτότητας. Οι αλλαγές που έφερε η μετάβαση σε μια εποχή επιτυχιών και πρωταθλητισμού δεν επηρέασαν μόνο τα συναισθήματα των φιλάθλων, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται πλέον τον εαυτό τους και τη θέση της ομάδας τους. «Η κουλτούρα της ήττας, της αδικίας και της απομόνωσης δημιούργησε και το συναίσθημα της ανάγκης να βγούμε με κάποιον τρόπο από αυτή τη μιζέρια. Δεν αφορά μόνο το να είσαι μια ομάδα, αλλά και το πώς βιώνεις ότι ανήκεις σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Όταν αλλάζει αυτή η συνθήκη, επανανοηματοδοτείται και η ταυτότητα. Πρέπει να βρεθεί άλλο πεδίο συγκρότησης του εαυτού μέσα στον οπαδικό χώρο του ΠΑΟΚ», λέει χαρακτηριστικά.
Η συναισθηματική δύναμη της κερκίδας πέρα από τη βία και τον σεξισμό
Στο συναίσθημα που γεννά η συμμετοχή σε μια οπαδική κοινότητα εστιάζει, από διαφορετική αφετηρία, και η καθηγήτρια Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Φωτεινή Τσιμπιρίδου. Η δική της εισήγηση εξετάζει τις τελετουργίες της κερκίδας, τα συνθήματα και τις συλλογικές εκδηλώσεις πίστης προς την ομάδα, αναζητώντας τι προσφέρουν στους ανθρώπους πέρα από την ένταση της αναμέτρησης. Όπως επισημαίνει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, αυτές οι πρακτικές μπορούν να λειτουργούν ως τρόποι διαχείρισης των δυσκολιών, ενισχύοντας τους δεσμούς και δημιουργώντας θετικά συναισθήματα.
«Υπάρχει ένα σύνθημα που λέει “ο ΠΑΟΚ είναι θρησκεία”. Κάθε θρησκεία χρειάζεται τις τελετουργίες της, οι οποίες λειτουργούν και θεραπευτικά, γιατί θεραπεύουν τραύματα. Το γήπεδο, αλλά και οι μικρές τελετουργίες στις γειτονιές, είναι πολύ σημαντικές για να δίνουν οι άνθρωποι νόημα στη ζωή τους, να μπορούν να συνεχίσουν, να υπερβούν δυσκολίες και να παράγουν θετικά συναισθήματα», αναφέρει.
Η προσέγγιση αυτή δεν αγνοεί τη σκοτεινή πλευρά του οπαδικού φαινομένου. Η βία και ο σεξιστικός λόγος αποτελούν υπαρκτές διαστάσεις της ποδοσφαιρικής κουλτούρας, που συχνά αναπαράγει στερεότυπα και χρησιμοποιεί την υποτίμηση του αντιπάλου ως μέσο αντιπαράθεσης. Η κ. Τσιμπιρίδου, ωστόσο, θέλει να στρέψει την προσοχή και σε όσα δεν χωρούν σε αυτήν την εικόνα: στην επιθυμία των ανθρώπων να βρίσκονται στο γήπεδο, να συμμετέχουν σε μια κοινότητα και να μοιράζονται μια εμπειρία, είτε πρόκειται για άνδρες είτε για γυναίκες. «Βλέπουμε γυναίκες και κορίτσια στο γήπεδο που είναι εξοικειωμένα με τον σεξιστικό λόγο, με την υποτίμηση και τη θηλυκοποίηση του αντιπάλου. Όμως η παρουσία τους εκεί, όπως και η παρουσία άλλων ανθρώπων που δεν είναι απαραίτητα οργανωμένοι οπαδοί, έχει να κάνει και με την επιθυμία τους να βρίσκονται εκεί. Αυτό είναι το σημαντικό: να δούμε τι τους κινητοποιεί, πέρα από την παραγωγή σεξιστικού λόγου», υπογραμμίζει.
Η ερευνήτρια επιχειρεί έτσι να φωτίσει τις αντιφατικές όψεις της οπαδικής εμπειρίας, η οποία μπορεί να συνδυάζει τη σύγκρουση με την αλληλεγγύη, την επιθετικότητα με τη συναισθηματική σύνδεση, την αντιπαράθεση με την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου. Για να κατανοήσει κανείς αυτές τις όψεις, χρειάζεται να ακούσει τους ίδιους τους ανθρώπους, να εξετάσει τα βιώματά τους και να μην περιορίζεται σε γενικεύσεις για το τι σημαίνει να είσαι οπαδός. «Με γοητεύει ο τρόπος αυτός με τον οποίο εκδηλώνονται όσοι γοητεύονται από αυτό το άθλημα και φυσικά κινητοποιεί πάρα πολύ την ερευνητική μου περιέργεια», καταλήγει η κ. Τσιμπιρίδου.
Η πρόληψη της ψυχικής υγείας από το σπίτι, το σχολείο και την Πρωτοβάθμια Φροντίδα, η ενίσχυση των κοινοτικών υπηρεσιών και η δωρεάν πρόσβαση στη στήριξη αποτελούν προτεραιότητες του υπουργείου Υγείας, όπως επισημαίνει η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας Ειρήνη Αγαπηδάκη, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας (10 Οκτωβρίου).
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα παιδιά, τους εφήβους και τις οικογένειες, με την κ. Αγαπηδάκη να αναφέρεται στην πανελλαδική εφαρμογή του προγράμματος θετικής γονεϊκότητας Triple P, στο οποίο έχουν ήδη συμμετάσχει 6.513 γονείς και φροντιστές, καθώς και στη λειτουργία του πρώτου Πρότυπου Κοινοτικού Κέντρου για την Ψυχική Υγεία Νέων 17-24 ετών. Παράλληλα, υπογραμμίζει τον ρόλο της γραμμής 10306 και των ΚΟΜΥ στην προσπάθεια να φτάνει η ψυχική φροντίδα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές.
«Ο στόχος μας είναι ένας, να μη χρειάζεται να φτάσει κανείς στο σημείο “δεν αντέχω άλλο” για να βρει βοήθεια. Να μπορεί να τη βρει νωρίτερα, δωρεάν, δίπλα του και με μια ανοιχτή αγκαλιά, χωρίς στίγμα», τονίζει η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας.
Ακολουθεί η συνέντευξη της Ειρήνης Αγαπηδάκη στη δημοσιογράφο του ΑΠΕ-ΜΠΕ Έφη Φουσέκη.
Ερ: Η ψυχική υγεία έχει πλέον αναδειχθεί σε μείζον ζήτημα δημόσιας υγείας. Ποια είναι τα μεγαλύτερα κενά που εντοπίζετε στην πρόληψη και την έγκαιρη παρέμβαση και πώς σχεδιάζει το υπουργείο να τα αντιμετωπίσει;
Απ: Η ψυχική υγεία δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους με μια διαγνωσμένη διαταραχή. Αφορά όλους μας, κάθε οικογένεια, κάθε άνθρωπο. Γι’ αυτό, η πρόληψη οφείλει να ξεκινά πολύ νωρίτερα μέσα στο σπίτι, στο σχολείο, στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας.
Επενδύουμε ουσιαστικά εστιάζοντας στα παιδιά, τους εφήβους και τους γονείς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Εθνική Δράση για την Προαγωγή της Υγείας Παιδιού και Οικογένειας που υλοποιούμε με τη UNICEF. Θέλουμε να δώσουμε στους γονείς τα κατάλληλα εργαλεία πριν το πρόβλημα εξελιχθεί σε κρίση, και στα παιδιά τη σιγουριά να ζητήσουν βοήθεια έγκαιρα. Παράλληλα, εκπαιδεύουμε τους επαγγελματίες υγείας, ενισχύουμε τις κοινοτικές δομές και διασυνδέουμε την ψυχική υγεία με την Πρωτοβάθμια Φροντίδα. Η πρόληψη για εμάς δεν είναι μια μεμονωμένη δράση, αλλά μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο που φροντίζουμε τον άνθρωπο.
Ερ: Παρά τις νέες δομές, η πρόσβαση σε ειδικό παραμένει δύσκολη για πολλούς. Τι αλλάζει στην πράξη για έναν πολίτη που χρειάζεται ψυχολογική ή ψυχιατρική υποστήριξη;
Απ: Δεν αρκεί απλώς να υπάρχουν δομές, πρέπει ο άνθρωπος να τις βρίσκει εύκολα, να μη χάνεται μέσα στο σύστημα. Αλλάζουμε ριζικά φιλοσοφία, βγαίνουμε έξω και πηγαίνουμε εμείς στον πολίτη, εκεί που ζει και εργάζεται. Χαράσσουμε εμείς το μονοπάτι του σε αυτή τη διαδρομή. Για όποιον χρειάζεται στήριξη σήμερα, αλλάζουν τρία πολύ συγκεκριμένα πράγματα:
Δωρεάν πρόσβαση στην κοινότητα, χωρίς στίγμα: Όλες οι υπηρεσίες είναι δωρεάν. Υπάρχει η γραμμή 10306 για άμεση ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Παράλληλα, εκπαιδεύουμε γιατρούς και ψυχολόγους στα Κέντρα Υγείας για πρόληψη, κλινική αξιολόγηση, συνταγογράφηση, αλλά και ψυχοθεραπεία δίπλα στο σπίτι του πολίτη.
Φροντίδα στις πιο απομακρυσμένες περιοχές: Αν κάποιος ζει σε ένα απομονωμένο χωριό ή διστάζει λόγω στίγματος και οικονομικών εμποδίων, ενεργοποιούμε τις ΚΟΜΥ. Πηγαίνουμε εμείς σε αυτόν για αξιολόγηση, αγωγή και στήριξη.
Συντονισμός και συνέχεια στη φροντίδα: Ενώνουμε την Πρωτοβάθμια Φροντίδα, τις εξειδικευμένες και τις κοινοτικές δομές σε ένα δίκτυο, ώστε κανείς να μην ψάχνει στα τυφλά.
Το μήνυμά μας είναι ξεκάθαρο Η ψυχική υγεία δεν είναι πολυτέλεια. Κανένας πολίτης δεν θα μένει μόνος επειδή φοβάται το στίγμα ή δεν έχει χρήματα.
Ερ: Τα παιδιά και οι έφηβοι πιέζονται ιδιαίτερα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τον διαδικτυακό εκφοβισμό. Πώς παρεμβαίνετε αποτελεσματικά σε σχολεία και οικογένειες;
Απ: Στα παιδιά έχουμε μια βαθιά, τρυφερή ευθύνη. Η έγκαιρη παρέμβαση μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου. Μαζί με τη UNICEF δίνουμε στις οικογένειες ουσιαστική στήριξη από νωρίς. Εισαγάγαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το πρόγραμμα θετικής γονεϊκότητας Triple P, το οποίο εφαρμόζεται πανελλαδικά. Εκπαιδεύσαμε 231 επαγγελματίες υγείας και ήδη 6.513 γονείς και φροντιστές συμμετείχαν σε σεμινάρια σε όλες τις Υγειονομικές Περιφέρειες της χώρας.
Ταυτόχρονα, αγγίζουμε ανοιχτά τις ψηφιακές προκλήσεις. Η έρευνά, μας έδειξε ότι 3 στους 4 νέους κάνουν doomscrolling, με σοβαρές επιπτώσεις στη διάθεση, τον ύπνο και τη συγκέντρωσή τους. Η τεχνολογία δεν είναι ο εχθρός, αλλά πρέπει να μάθουμε στα παιδιά και στους γονείς να βάζουν όρια και να επικοινωνούν ουσιαστικά.
Για όσους νέους χρειάζονται ήδη εξειδικευμένη βοήθεια, δημιουργήσαμε το πρώτο Πρότυπο Κοινοτικό Κέντρο για την Ψυχική Υγεία Νέων, 17-24 ετών, με έμφαση στην αντιμετώπιση του αυτοτραυματισμού. Πίσω από ένα σημάδι στο σώμα κρύβεται ένας βαθύτερος πόνος που ζητά κατανόηση και φροντίδα. Το Κέντρο προσφέρει δωρεάν πρόληψη, θεραπεία και τηλε-ψυχιατρική για τις απομακρυσμένες περιοχές.
Ερ: Πώς μπορεί η πολιτεία να περάσει από την αντιμετώπιση της κρίσης σε μια πραγματική κουλτούρα πρόληψης και ανθεκτικότητας;
Απ: Η μεγάλη αλλαγή είναι να μη θεωρούμε φυσιολογικό ότι πρέπει πρώτα να φτάσει κάποιος στα όριά του για να λάβει φροντίδα. Η ψυχική ανθεκτικότητα χτίζεται καθημερινά στις σχέσεις μας, στο σχολείο, στην κοινότητα.
Το μήνυμά μου προς τους γονείς είναι απλό, μη φοβάστε τις δύσκολες συζητήσεις. Δεν χρειάζεται να έχετε όλες τις απαντήσεις, αρκεί να ακούτε το παιδί σας και να ζητάτε βοήθεια όταν χρειάζεται.
Αυτό συνδέεται απόλυτα με το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας, «Lived Experiences Heard: Real Voices, Real Change». Οι άνθρωποι που βίωσαν μια ψυχική δυσκολία πρέπει να ακουστούν. Η εμπειρία τους είναι γνώση που μετασχηματίζει τις πολιτικές μας. Ο στόχος μας είναι ένας, να μη χρειάζεται να φτάσει κανείς στο σημείο «δεν αντέχω άλλο» για να βρει βοήθεια. Να μπορεί να τη βρει νωρίτερα, δωρεάν, δίπλα του και με μια ανοιχτή αγκαλιά, χωρίς στίγμα.
Στα πολύ σημαντικά, όπως τα χαρακτηρίζει, οφέλη από την εφαρμογή του προγράμματος, «Νοσοκομειακή Φροντίδα στο Σπίτι», εστιάζει, μιλώντας στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Αργύρης Τζουβελέκης, καθηγητής Πνευμονολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών και διευθυντής της αντίστοιχης κλινικής του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου.
Όπως σημειώνει, «είναι ένα πρόγραμμα, το οποίο ξεκίνησε από το υπουργείο Υγείας και υλοποιείται υπό την αιγίδα του Οργανισμού Διασφάλισης Ποιότητας Υγείας, προσφέροντας πολύ σημαντικά οφέλη, τόσο για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους, όσο και για το εθνικό σύστημα υγείας, αφού επιτρέπει σε άτομα με σύνθετα, χρόνια αναπνευστικά νοσήματα, να λαμβάνουν εξειδικευμένη ιατρονοσηλευτική φροντίδα στο οικείο περιβάλλον τους, με ασφάλεια ανάλογη της νοσοκομειακής νοσηλείας».
Μάλιστα, όπως τονίζει, «το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι υπότυπος του συνολικού προγράμματος, αφού υπάρχει ξεχωριστό για ασθενείς με ογκολογικές παθήσεις, και εφαρμόζεται στην Αχαΐα από την πνευμονολογική κλινική του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Πάτρας».
Οι ασθενείς
Σχετικά με τα οφέλη του προγράμματος για τους ασθενείς, ο Αργύρης Τζουβελέκης λέει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ:
«Η ‘Νοσοκομειακή Φροντίδα στο Σπίτι’, δημιουργεί πολύ σημαντικά οφέλη, για τον ασθενή και την οικογένειά του, γιατί βελτιώνει την ποιότητα ζωής. Οι ασθενείς νοσηλεύονται στην ψυχολογική ασφάλεια και την θαλπωρή του δικού τους χώρου και δεν μπαίνουν μέσα σε ένα νοσοκομείο, το οποίο ενδεχομένως να είναι ψυχρό για αυτούς και να προκαλεί στρεσογόνες καταστάσεις, τόσο στους ίδιους, όσο και στους οικείους τους, οι οποίοι λειτουργούν ως φροντιστές υγείας. Επίσης, μειώνει το κόστος των μετακινήσεων για τους ασθενείς που θα πρέπει να πηγαινοέρχονται στο νοσοκομείο από μία μακρινή απόσταση, γιατί κάνουν συχνές παροξύνσεις χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας ή έχουν μία τραχειοτομία, η οποία πρέπει ανά τακτά χρονικά διαστήματα να καθαρίζεται.
Ως εκ τούτου, εξοικονομούνται κατά μέσο όρο, βάσει των στοιχείων του υπουργείου Υγείας, περίπου 600 ευρώ το μήνα ανά ασθενή από έξοδα μετακίνησης. Παράλληλα, εξοικονομείται χρόνος, αφού αποφεύγονται ταλαιπωρίες αναμονών, διότι κερδίζονται περίπου 200 ώρες το χρόνο για τον ασθενή και τον φροντιστή του. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι προστατεύονται από λοιμώξεις, τόσο οι ασθενείς, όσο και το οικείο τους περιβάλλον, αφού αποφεύγουν να έρχονται σε επαφή με τα μικρόβια και τους ιούς του νοσοκομείου.
Ακόμη, μέσω του προγράμματος, εφαρμόζονται ψηφιακά εργαλεία τηλεϊατρικής, αφού δημιουργείται μία διεπιστημονική ομάδα, με γιατρούς, νοσηλευτές, και φυσικοθεραπευτές, που παρακολουθούν συνεχώς τον ασθενή και κατά κάποιο τρόπο αναπροσαρμόζεται και ο υγειονομικός χάρτης».
ΤΟ ΕΣΥ
Όσον αφορά τα οφέλη του προγράμματος για το εθνικό σύστημα υγείας, ο Αργύρης Τζουβελέκης τονίζει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ:
«Βοηθά σε σημαντικό βαθμό στην αποσυμφόρηση των νοσοκομείων, αφού απελευθερώνονται πολύτιμες νοσοκομειακές κλίνες, εξοικονομούνται πόροι, υπάρχει αναμενόμενη μείωση του χώρου που καταλαμβάνουν οι χρονίως πάσχοντες, που σε μερικές περιπτώσεις φθάνει ως και το 30%, βάσει στατιστικών στοιχείων του υπουργείου Υγείας, αλλά και άλλων χωρών στις οποίες εφαρμόζεται εδώ και χρόνια ανάλογο πρόγραμμα, όπως είναι η Ισπανία, η Ελβετία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Ακόμη, μειώνεται το κόστος της φροντίδας, όσο και αν αυτό ακούγεται περίεργο, τη στιγμή που μια διεπιστημονική ομάδα, η οποία παρακολουθεί έναν ασθενή, αποτελείται από έναν γιατρό, έναν νοσηλευτή, έναν φυσικοθεραπευτή και ενδεχομένως έναν λογοθεραπευτή, λόγω χρόνιας παραμονής στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εξοικονομούνται χρήματα, διότι μία νοσηλεία είναι πάρα πολύ πιο ακριβή από μία κατ΄ οίκον νοσηλεία.
Ταυτόχρονα, αυτό το οποίο καταφέρνει επίσης το πρόγραμμα και θα το χαρακτήριζα ως πολύ σημαντικό, είναι ότι δημιουργεί μια γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ του ίδιου του ασθενούς, των φροντιστών υγείας, αλλά και του τριτοβάθμιου νοσοκομείου».
Προσλήψεις
Μιλώντας ο Αργύρης Τζουβελέκης για τη μέχρι τώρα λειτουργία του προγράμματος, αναφέρει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ:
«Έχουμε καταφέρει να συμπεριλάβουμε στο πρόγραμμα 22 συνολικά ασθενείς μέσα σε ένα πάρα πολύ μικρό χρονικό διάστημα τριών μηνών από τη στιγμή που άρχισε να λειτουργεί το πρόγραμμα, με σημαντικές προσπάθειες του υπουργείου Υγείας, το οποίο κατάφερε να ξεπεράσει οικονομοτεχνικά προβλήματα, χρηματοδοτήσεις και απορροφήσεις κονδυλίων.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προσληφθούν γιατροί, νοσηλευτές, φυσικοθεραπευτές, οι οποίοι δεν συνεισφέρουν μόνο στο πρόγραμμα, αλλά και στο αντίστοιχο νοσηλευτικό ιατρικό ίδρυμα στο οποίο ανήκουν. Έτσι λοιπόν έχουμε καταφέρει να συμπεριλάβουμε, όπως προανέφερα, 22 ασθενείς, οι οποίοι είναι όλοι υψηλού κινδύνου, που σημαίνει ότι κινδυνεύουν να εισαχθούν εκ νέου στο νοσοκομείο. Και φυσικά μιλάμε για ασθενείς, οι οποίοι έχουν κυρίως χρόνια αναπνευστικά προβλήματα, με μία ενδιάμεση ηλικία στα 74 με 75 έτη».
Η αποτελεσματικότητα
Όσον αφορά στην αποτελεσματικότητα του προγράμματος, ο καθηγητής Πνευμονολογίας, περιγράφει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ:
«Μέχρι τώρα έχουμε καταφέρει να επιτύχουμε 119 κατοίκων επισκέψεις και 83 τηλεφωνικές επαφές, ενώ η αποτελεσματικότητα του προγράμματος έγκειται στο γεγονός ότι μόνο 5 από τους 22 αυτούς ασθενείς χρειάστηκαν εκ νέου εισαγωγή στο νοσοκομείο, εντός ενός χρονικού διαστήματος 30 ημερών. Το γεγονός αυτό οδηγεί σε μία αποτελεσματικότητα, η οποία φθάνει περίπου στο υψηλό ποσοστό του 78%, τηρουμένων των αναλογιών και της βραχύτητας έναρξης του συγκεκριμένου προγράμματος.
Επίσης, όλη αυτή η προσπάθεια μεταφράζεται και σε ένα σημαντικό νούμερο 233 ημερών παρακολούθησης, το οποίο δείχνει και την αφοσίωσή μας στο πρόγραμμα. Επομένως, έχουμε επιφέρει μία τεράστια αποσυμφόρηση στο σύστημα υγείας, μέσα σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτές λοιπόν οι 119 επισκέψεις που προανέφερα, μεταφράζονται σε 119 λιγότερες μετακινήσεις στα επείγοντα ή στα εξωτερικά ιατρεία και σε μια ποιοτικότερη καθημερινότητα για τις οικογένειες των ασθενών.
Παράλληλα, μην ξεχνάμε την ψυχολογική σταθερά, η οποία είναι πολύ σημαντική, διότι ένας χρόνιος αναπνευστικός ασθενής με τραχειοτομία θέλει να περάσει το χρόνο της αποκατάστασής του, όχι σε άψυχα και κατά κάποιο τρόπο αποστειρωμένα από πλευράς συναισθήματος νοσηλευτικά ιδρύματα, αλλά στο σπίτι του με τους δικούς του ανθρώπους. Γεγονός, το οποίο βοηθά πάρα πολύ την ψυχολογία του, διότι η ψυχολογία είναι το ήμισυ του παντός για την ταχεία ανάρρωση από χρόνια, αναπνευστικά νοσήματα».
Οι προϋποθέσεις
Επανερχόμενος ο Αργύρης Τζουβελέκης στο θέμα της εφαρμογής του προγράμματος, λέει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ότι «παρά το γεγονός ότι έχουμε εξοικονομήσει σημαντικούς πόρους, αυτοί δυστυχώς δεν επιτρέπουν να επεκταθεί το συγκεκριμένο πρόγραμμα πέραν του νομού Αχαΐας, αλλά σκοπός μας είναι και ελπίζουμε στο άμεσο μέλλον να επεκταθεί και σε άλλα νοσοκομεία της ευρύτερης περιοχής».
«Προς το παρόν», συμπληρώνει, «το πρόγραμμα υλοποιείται μόνο για ασθενείς που νοσηλεύονται στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Πάτρας με χρόνια αναπνευστικά νοσήματα, δηλαδή χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, για ασθενείς οι οποίοι μπαίνουν και βγαίνουν από το νοσοκομείο, λόγω παροξύνσεων της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας, λόγω λοιμώξεων, για ασθενείς που έχουν βγει από τη μονάδα εντατικής θεραπείας, ή έχουν υποστεί τραχειοτομία. Αυτοί ουσιαστικά είναι οι εκλόγιμοι ασθενείς για ένταξη στο πρόγραμμα, δηλαδή άτομα τα οποία χρήζουν χρήσης μη επιβατικού μηχανικού αερισμού.
Παράλληλα, μία πολύ βασική προϋπόθεση για την ένταξη ενός ασθενούς στο πρόγραμμα είναι να προηγηθεί η έρευνα στο σπίτι του ασθενούς, εάν δηλαδή πληροί κριτήρια. Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε το πρόγραμμα σε ένα σπίτι, το οποίο δεν πληροί κλασικούς κανόνες υγιεινής. Δυστυχώς, υπάρχουν συμπολίτες μας, οι οποίοι δεν έχουν ρεύμα, ή ζουν σε συνθήκες ανέχειας, οπότε εκεί το πρόγραμμα δεν μπορεί να εφαρμοστεί, όσο και αν αυτό θα πρέπει, κατά την άποψή μου, να εφαρμοστεί και εκεί, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Ένα ακόμη σημαντικό κριτήριο είναι ότι ο ασθενής δεν θα δεν πρέπει να ζει μόνος του, αλλά να έχει έναν φροντιστή υγείας, ο οποίος να διαθέτει την απαραίτητη νοητική αντίληψη για να εκπαιδευτεί και να φέρει σε πέρας αυτά τα οποία προβλέπει το πρόγραμμα».
Οι φροντιστές
Σε αυτό το σημείο, ο καθηγητής αναφέρεται στον ρόλο των φροντιστών, λέγοντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ: «Τα συγγενικά πρόσωπα αναλαμβάνουν τη φροντίδα αυτών των ασθενών. Η εκπαίδευσή τους γίνεται στο νοσοκομείο, παρουσία γιατρού, σε συνθήκες πραγματικής κλινικής ιατρικής πράξης, την ώρα δηλαδή που νοσηλεύεται ο ασθενής. Ο γιατρός δείχνει στους οικείους του ασθενούς το πώς θα καθαρίζουν την τραχειοτομία, πώς θα τοποθετούν τη συσκευή τού μη επιβατικού μηχανικού αερισμού, πώς θα θέτουν σε λειτουργία το μηχάνημα, τι σημαίνει εάν ενεργοποιείται ο συναγερμός στο μηχάνημα και πώς απενεργοποιείται.
Εκτός από όλα αυτά, υπάρχει και η τηλεφωνική υποστήριξη, ενώ πέρα από την εκπαίδευση στο νοσοκομείο, γίνεται καθημερινή εκπαίδευση και παρακολούθηση στο σπίτι με τις επισκέψεις των γιατρών, οι οποίες πολλές φορές είναι σε καθημερινή βάση».
Η εφαρμογή
Αναφερόμενος ο διευθυντής της Πνευμονολογικής κλινικής του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου στον δικό του ρόλο για τη υλοποίηση του προγράμματος, λέει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ:
«Κατ΄ αρχήν είναι η ενορχήστρωση όλων αυτών των προσπαθειών και ως διευθυντής της Πνευμονολογικής κλινικής συστράτευσα όλο το προσωπικό, μπήκα στη διαδικασία να βρω γιατρό, νοσηλευτή, αλλά και φυσικοθεραπευτές, οι οποίοι θα αναλάμβαναν αυτό το δύσκολο έργο. Άλλωστε, είναι πολύ σημαντικό να εμπνεύσεις νέους να αναλάβουν ένα τέτοιο δύσκολο έργο, οι οποίοι δεν ανήκουν στο νοσοκομείο, αλλά είναι ιδιώτες, οι οποίοι αμείβονται με μπλοκάκι και παράλληλα, να τους εκπαιδεύσεις και να τους πείσεις να παίρνουν το αυτοκίνητό τους, για να πηγαίνουν στα σπίτια των ασθενών τους.
Ταυτόχρονα, ανιχνεύουμε εντός των νοσηλευομένων που βρίσκονται στην κλινική, ποιοι είναι οι εκλόγιμοι για το πρόγραμμα, έτσι ώστε κανένας ασθενής να μην χάνεται και παράλληλα να επιβλέπουμε για την ορθή εφαρμογή όλων των πρωτοκόλλων του προγράμματος ‘Νοσοκομειακή Φροντίδα στο Σπίτι’.
Επίσης, να τονίσω ότι μαζί με τον επίκουρο καθηγητή πνευμονολογίας, κ. Σαμψώνα συγγράψαμε τις κατευθυντήριες οδηγίες, τους αλγόριθμους, αυτό το οποίο λέμε προτυποποιημένες πρακτικές ορθής ιατρικής και τις κατευθυντήριες οδηγίες, για την εφαρμογή των πρωτοκόλλων του ΝΟΣΠΙ, τα οποία είναι διαδικτυακά και στη διάθεση όλων όσων θέλουν να εμπλακούν με τον ΝΟΣΠΙ».
Το Ταμείο Ανάκαμψης
Το πρόγραμμα «Νοσοκομειακή Φροντίδα στο Σπίτι», ξεκίνησε και υλοποιείται με πόρους από το Ταμείο Ανάκαμψης, όπως αναφέρει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο Αργύρης Τζουβελέκης και συνεχίζει:
«Σε αυτό βοήθησε αρκετά με παρεμβάσεις του και ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, έτσι ώστε να αμείβονται γιατροί μέσω του Ερυθρού Σταυρού, διότι υπήρχαν κάποιες οικονομοτεχνικές δυσκολίες, επειδή δεν μπορούσαν να πληρώνονται απευθείας μέσω του νοσοκομείου, αλλά τελικά καταφέραμε να ξεπεράσουμε αυτό το εμπόδιο. Το πρόγραμμα ξεκίνησε πρακτικά τον περασμένο Μάιο, πραγματοποιήθηκαν διαδικτυακές εκπαιδεύσεις, όπως και η παροχή του απαραίτητου ιατρονοσηλευτικού εξοπλισμού.
Επίσης, μας δόθηκαν υπολογιστές, έτσι ώστε να έχουμε ηλεκτρονική καταγραφή όλων των περιστατικών και ψηφιοποίηση όλων των παραμέτρων που καταγράφονται κατά τη διάρκεια του προγράμματος.
Έτσι, μέχρι τις αρχές του περασμένου Σεπτεμβρίου είχαμε συμπεριλάβει στο πρόγραμμα 22 ασθενείς, ενώ υπάρχουν άλλοι 6, οι οποίοι είναι αυτή τη στιγμή στη διαδικασία ένταξης, οπότε μέχρι μέσα του Οκτωβρίου θα έχουμε φτάσει τους 28 ασθενείς. Ο σκοπός μας είναι μέχρι τέλος του χρόνου, να έχουμε φτάσει τους 50 ασθενείς.
Φυσικά, στόχος μας είναι να επεκταθεί το πρόγραμμα και σε άλλα νοσοκομεία της υγειονομικής μας περιφέρειας, ενώ υπάρχουν μελλοντικές προκλήσεις, όπως είναι η διασφάλιση της βιωσιμότητας, δηλαδή η ανάγκη για μόνιμη εθνική χρηματοδότηση μετά τη λήξη των πόρων του Ελλάδα 2.0, όπως και η στελέχωση και με περισσότερους γιατρούς, διότι όσο θα επεκτείνεται το πρόγραμμα δεν θα είναι εύκολο να περατωθούν σωστά όλες οι διαδικασίες μόνο με έναν γιατρό που έχουμε αυτή τη στιγμή, τον κ. Φρίμα.
Οι διαδικασίες αυτές περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, ψηφιακές υποδομές, δηλαδή την πλήρη διασύνδεση της τηλεϊατρικής με τον ηλεκτρονικό φάκελο υγείας του ασθενούς και φυσικά τη γεωγραφική κάλυψη, δηλαδή την αποκεντρωμένη προσφορά υπηρεσιών και την επέκταση της υπηρεσίας του προγράμματος και σε πιο απομακρυσμένες περιοχές της 6ης υγειονομικής περιφέρειας».
Η αποτίμηση
Κάνοντας μία αποτίμηση από την μέχρι τώρα εφαρμογή του προγράμματος, ο Αργύρης Τζουβελέκης αναφέρει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ:
«Κάθε εβδομάδα πραγματοποιούμε συναντήσεις, είτε διαδικτυακές, είτε δια ζώσης, έτσι ώστε να κατατίθενται όλα τα παράπονα, τα προβλήματα, οι ανησυχίες και οι προκλήσεις. Στην αρχή καταγράφονταν δυσκολίες, λόγω και της ιδιόμορφης χρηματοδότησης μέσω του Ερυθρού Σταυρού, μέχρι να βρούμε το νομικό πλαίσιο της εφαρμογής που θα κάλυπτε τις ιατρικές πράξεις στο νοσοκομείο, αλλά και στα σπίτια των ασθενών, αφού υπήρχε μία ανησυχία από πλευράς γιατρών και νοσηλευτών.
Όλα αυτά τα ξεπεράσαμε και τώρα ότι είμαστε σε μία πάρα πολύ καλή θέση και πλέον, έχουν προτυποποιηθεί και έχουν μπει σε αλγόριθμο όλα τα πρωτόκολλα, τα οποία εφαρμόζονται.
Ταυτόχρονα, είμαστε αρκετά ικανοποιημένοι από το επίπεδο της παροχής υπηρεσιών υγείας στο σπίτι και φυσικά όλα αυτά επιδέχονται βελτίωσης με το κατάλληλο προσωπικό και την περαιτέρω εύρεση εξειδικευμένου προσωπικού».
Η παχυσαρκία αναγνωρίζεται πλέον ως νόσος και η διάγνωσή της δεν περιορίζεται στον Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), ενώ η μεγάλη πρόκληση στη θεραπευτική αντιμετώπισή της είναι όχι μόνο η επίτευξη απώλειας βάρους αλλά κυρίως η μακροχρόνια διατήρησή της, επισημαίνει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ειδικός παθολόγος-διαβητολόγος Δημήτριος Σκούτας, με αφορμή την ομιλία του με θέμα «Παχυσαρκία και τιρζεπατίδη: από την αναγνώριση του κινδύνου μέχρι τη διατήρηση του θεραπευτικού οφέλους» στο συνέδριο Pharmapoint 2026 .
Όπως εξηγεί, τα τελευταία χρόνια έχει διευρυνθεί το πλαίσιο αξιολόγησης της παχυσαρκίας, καθώς πέρα από τον Δείκτη Μάζας Σώματος χρησιμοποιούνται και άλλοι σωματομετρικοί δείκτες, όπως η περίμετρος μέσης, ο λόγος μέσης-ισχίων και ο λόγος μέσης-ύψους, οι οποίοι δίνουν καλύτερη εικόνα για την κατανομή του λίπους στον οργανισμό. Πιο εξειδικευμένες εξετάσεις, όπως η DEXA και η μαγνητική τομογραφία, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν, αλλά δεν είναι απαραίτητες στην καθημερινή κλινική πράξη και αφορούν κυρίως την έρευνα.
«Η τάση σαφέστατα είναι αυξητική» σε ό,τι αφορά την παχυσαρκία, αναφέρει ο κ. Σκούτας, υπογραμμίζοντας ότι το βασικό θεραπευτικό ζητούμενο είναι διπλό: «Πετυχαίνω τον στόχο μου και πώς μπορώ να τον κρατήσω;». Η διατήρηση της απώλειας βάρους αποτελεί, όπως λέει, και το βασικό ερώτημα των ίδιων των ασθενών.
Η τιρζεπατίδη και η απώλεια βάρους
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην τιρζεπατίδη, έναν διπλό αγωνιστή των υποδοχέων GLP-1 και GIP. Όπως εξηγεί, η δράση της συνδέεται μεταξύ άλλων με την πρόκληση αισθήματος κορεσμού και την επιβράδυνση της γαστρικής κένωσης, ενώ έχει πολλαπλές δράσεις στον λιπώδη ιστό.
Η τιρζεπατίδη αναπτύχθηκε αρχικά για τη διαχείριση του σακχαρώδη διαβήτη, όμως διαπιστώθηκε και σημαντική επίδρασή της στη μείωση του σωματικού βάρους. Σύμφωνα με τον κ. Σκούτα, μελέτες έχουν δείξει μεγάλη απώλεια βάρους, αλλά και διατήρηση του θεραπευτικού οφέλους, καθώς και βελτίωση καρδιομεταβολικών παραγόντων κινδύνου, όπως η αρτηριακή πίεση, τα λιπίδια, η επιστροφή στην νορμογλυκαιμία και η περίμετρος μέσης.
Η θεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε άτομα με παχυσαρκία, αλλά και σε υπέρβαρους με συννοσηρότητες, όπως υπέρταση ,δυσλιπιδαιμία, αποφρακτική υπνική άπνοια, καρδιαγγειακά προβλήματα ή προδιαβήτη και σακχαρώδη διαβήτη, με στόχο τη μείωση του συνολικού επιπρόσθετου κινδύνου.
Πότε αξιολογείται η ανταπόκριση
Σε ό,τι αφορά την αποτελεσματικότητα της φαρμακευτικής αγωγής, ο κ. Σκούτας αναφέρει ότι στους τρεις έως έξι μήνες αναμένεται να έχει επιτευχθεί απώλεια περίπου 5%-10% του σωματικού βάρους, προκειμένου να αξιολογηθεί εάν ο ασθενής ανταποκρίνεται στη θεραπεία. Όπως επισημαίνει, υπάρχουν και ασθενείς που δεν απαντούν επαρκώς στη θεραπεία.
Ωστόσο, η επίτευξη του επιθυμητού βάρους δεν σημαίνει και διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής. «Πρέπει να συνεχιστεί η φαρμακευτική αγωγή, προκειμένου να διατηρηθούν τα οφέλη που έχουν επιτευχθεί από την απώλεια σωματικού βάρους με συνέπεια τη βελτίωση καρδιομεταβολικών παραγόντων κινδύνου» τονίζει ο κ. Σκούτας.
Οι διαθέσιμες φαρμακευτικές επιλογές
Σήμερα, όπως αναφέρει ο κ.Σκούτας, υπάρχουν τέσσερις φαρμακευτικές επιλογές για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας: η τιρζεπατίδη, η σεμαγλουτίδη, η λιραγλουτίδη και ο συνδυασμός ναλτρεξόνης/βουπροπιόνης.
Τα τρία πρώτα χορηγούνται με ένεση, ενώ ο συνδυασμός ναλτρεξόνης/βουπροπιόνης χορηγείται σε μορφή δισκίων. Η τιρζεπατίδη και η σεμαγλουτίδη χορηγούνται μία φορά την εβδομάδα, ενώ η λιραγλουτίδη χορηγείται καθημερινά.
Χωρίς αποζημίωση και με κόστος περίπου 250 ευρώ τον μήνα
Σε ό,τι αφορά το κόστος, ο κ. Σκούτας αναφέρει ότι ανέρχεται κατά μέσο όρο σε περίπου 250 ευρώ τον μήνα, ενώ σημειώνει ότι οι συγκεκριμένες φαρμακευτικές αγωγές δεν αποζημιώνονται σήμερα από τα ασφαλιστικά ταμεία. Όπως εξηγεί, στο παρελθόν υπήρχε δυνατότητα κάλυψης συγκεκριμένων περιπτώσεων, ενώ το πρόγραμμα «ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΩ» κάλυψε ορισμένες ανάγκες. Σήμερα, ωστόσο, δεν υπάρχει αντίστοιχη αποζημίωση για τη φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.
Στο παρελθόν, άλλωστε, είχε δοθεί δυνατότητα αποζημίωσης της λιραγλουτίδης σε ασθενείς με κλινική παχυσαρκία και σοβαρές συννοσηρότητες, όπως υπνική άπνοια, καρδιαγγειακά νοσήματα και αρθρίτιδα, μέσω εξειδικευμένων κέντρων.
Ολοκληρώνοντας την επίσκεψη του στο Καστελλόριζο, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Νίκος Ανδρουλάκης, είχε το πρωί του Σαββάτου σύσκεψη με τον Δήμαρχο Μεγίστης Ν. Ασβέστη και τους αντιδημάρχους, όπου επί τάπητος τέθηκαν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ακρίτες μας.
Στη συνέχεια ο κ. Ανδρουλάκης χαιρέτησε το πλήρωμα της τορπιλακάτου «Κρυσταλλίδης» που ήταν ελλιμενισμένη στο Καστελλόριζο.
Σε ιδιαίτερα συγκινητικό κλίμα με τους στρατιώτες του επιτηρητικού φυλακίου να ψάλλουν τον εθνικό ύμνο, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο της Κυράς της Ρω.
Σε δηλώσεις του ο κ. Ανδρουλάκης μεταξύ άλλων σημείωσε:
Ολοκλήρωσα σήμερα την επίσκεψή μου στο Καστελλόριζο.
Εδώ που χτυπάει η καρδιά του ελληνισμού. Είχα την τιμή να καταθέσω στεφάνι στο μνημείο της Κυράς της Ρω. Μια στιγμή μοναδικής συγκίνησης.
Μια στιγμή που θα κρατώ πάντα βαθιά μέσα στην καρδιά μου.
Με την ευκαιρία θέλω να ευχαριστήσω τις γυναίκες και τους άντρες των Ενόπλων Δυνάμεων που υπηρετούν την πατρίδα στην πρώτη γραμμή.
Προτεραιότητα του ΠΑΣΟΚ είναι να βελτιώσουμε τη ζωή των μόνιμων κατοίκων σε όλα τα νησιά της χώρας.
Αυτό σημαίνει καλύτερες υποδομές μεταφορών, διαχείρισης υδάτων και καλύτερες υπηρεσίες δημόσιας υγείας και δημόσιας παιδείας. Όραμά μας να μείνουν στον τόπο τους, και αυτοί και τα παιδιά τους. Να κάνουν οικογένειες και να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.
Για να είναι τα νησιά μας ζωντανά, χειμώνα – καλοκαίρι.
Σημεία συνέντευξης Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη από το vidcastPOPPoliticsστην ιστοσελίδα «Popaganda» με τη δημοσιογράφο Αμαλία Κάτζου
Για την επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Μ. Ρούμπιο και τα οφέλη για την Ελλάδα
Ήταν μία επίσκεψη ουσίας και υψηλού συμβολισμού, που σε τέτοιες περιπτώσεις και ο συμβολισμός έχει πολύ μεγάλη ουσία. Μια περίοδο πολύ μεγάλων αναταραχών, ακόμα περισσότερων κρίσεων, πολέμων, ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών έρχεται στην Ελλάδα σε μια γεμάτη επίσκεψη, με σημαντικές συμφωνίες και πάρα πολύ σημαντικές συναντήσεις, που κατέληξε σε μία διμερή συνάντηση με τον Πρωθυπουργό. Αναγνωρίζει τον ρόλο της Ελλάδας, μια χώρα που αποτελεί πλέον πόλο σταθερότητας σε ταραγμένους καιρούς, μία γέφυρα της Δύσης με τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Δίνει ψήφο εμπιστοσύνης σε μεγάλες πρωτοβουλίες και επιβεβαιώνει το καλύτερο δυνατό σημείο των σχέσεών μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ένας στρατηγικός σύμμαχος για την Ελλάδα. Όλα αυτά είναι μηνύματα που εκπέμφθηκαν και εντός της χώρας, αλλά κυρίως εκτός και όσα είπε την επόμενη μέρα στη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» είναι και οι καλύτερες απαντήσεις για τους βιαστικούς του πολιτικού μας συστήματος, που ακόμα και πριν αποχωρήσει ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών έβγαλαν τα συμπεράσματά τους και για άλλη μια φορά «έπεσαν στον κουβά».
Για τη γεωστρατηγική ασφάλεια μέσω της ενέργειας
Πολλά πράγματα, αν και είναι πάρα πολύ σημαντικά, είναι λογικό ο κόσμος που μας βλέπει, οι πολίτες, να μην τα έχουν αντιληφθεί τόσο πολύ, γιατί βιώνουν ο καθένας τη δική του καθημερινότητα και για να λέμε την αλήθεια, τα τελευταία χρόνια έρχεται η μία κρίση μετά την άλλη, με πρώτη και κυριότερη αιτία όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν στον κόσμο και οδηγούν σε μία επίμονη ακρίβεια. Όταν, λοιπόν, κάποιος έχει να πληρώσει ακριβότερο ενοίκιο, βλέπει τις τιμές να ανεβαίνουν, όχι μόνο στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, αλλά εμείς μιλάμε για τη χώρα μας, στο σούπερ μάρκετ, είναι λογικό να μη δίνει ιδιαίτερη αξία σε αλλαγές που συντελούνται τα τελευταία χρόνια και είναι πολύ σημαντικές για τη χώρα μας ευρύτερα και για τον καθένα μας ξεχωριστά. Η χώρα μας περίπου πριν από δέκα χρόνια ήταν η χώρα «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης, παρίας. Είχε βρεθεί σε απόλυτη απομόνωση. Μια ολόκληρη πενταετία, σχεδόν πενταετία, είχαμε να «υπερηφανευόμαστε», εντός πολλών εισαγωγικών, μόνο για μια «διαπραγμάτευση της γραβάτας» και κάποια χρόνια μετά η Ελλάδα έχει καταφέρει και έχει προχωρήσει τις πιο σημαντικές συμφωνίες και αναφέρομαι στην ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο. Αναφέρομαι στο θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, αναφέρομαι στην επέκτασή μας στα 12 ναυτικά μίλια στο Ιόνιο. Είναι πιο δυνατή από ποτέ σε θάλασσα και αέρα: Belharra, Rafale, F-16, F-35. Προγράμματα στα οποία ήμασταν εκτός τα προηγούμενα χρόνια και αντιθέτως η γείτονα χώρα ήταν εντός και τώρα ισχύει το εντελώς αντίθετο. Οι ενεργειακοί κολοσσοί από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ExxonMobil και Chevron δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην Ελλάδα. Ο κάθετος διάδρομος, που αλλάζει εντελώς το «παιχνίδι» και τη θέση της χώρας μας ενεργειακά και όχι μόνο. Όλα αυτά συνέβησαν μέσα στα πιο δύσκολα χρόνια κρίσεων, πολέμων και προκλήσεων και θα μου πει κανείς, όπως ας πούμε ότι ο Έλληνας Υπουργός Οικονομικών είναι ο Πρόεδρος του Εurogroup. Αν το έλεγε αυτό κανείς ότι θα συμβεί το 2015, 2016, 2017, θα τον κοιτάγανε σίγουρα με κάποιο τρόπο, ότι μάλλον ο άνθρωπος αυτός δεν ξέρει τι λέει. Για να το πω ευγενικά. Όλα αυτά μπορεί να πει κάποιος «δεν τρώγονται», όμως θα σας πω κάτι. Ενώ μειώνουμε τους φόρους, ενώ δηλαδή μειώνονται οι φορολογικοί συντελεστές έχουμε καταφέρει και έχουμε παραπάνω φορολογικά έσοδα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί πλέον η Ελλάδα παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης και σε επίπεδο επενδύσεων. Γιατί μια χώρα που παράγει σταθερότητα, μια χώρα που είναι πιο ισχυρή σε όλα τα επίπεδα, είναι πολύ πιο πιθανό μια επιχείρηση και ελληνική επιχείρηση, αλλά και μια επιχείρηση από το εξωτερικό, που θέλει να έρθει στην Ελλάδα, να επενδύσει, να δημιουργήσει δουλειές. Άρα, όλο αυτό είναι ένας κύκλος, που στο τέλος της ημέρας έχει αξία και σημασία για τον καθέναν που μας βλέπει. Ναι, δεν είναι εύκολο να το καταλάβουν όλοι. Το καταλαβαίνω, γιατί πάνω απ’ όλα είναι τα προβλήματα της καθημερινότητας που οφείλουμε να τα να τα λύσουμε, τέλος πάντων, να τα περιορίσουμε. Αλλά το γεγονός ότι η χώρα μας από μια απόλυτη απομόνωση έχει βρεθεί να πρωταγωνιστεί, μας ενδιαφέρει όλους και είναι καθήκον δικό μας με το σωστό ύφος να το επικοινωνήσουμε στους πολίτες.
Για τις αλαζονικές συμπεριφορές στον πολιτικό λόγο και για το πώς πρέπει να πολιτεύονται οι νέοι άνθρωποι
Πρέπει να αποδεικνύουμε στην πράξη ότι είμαστε νέοι, όχι μόνο στην ηλικία, αλλά και στον τρόπο που πολιτευόμαστε και πολύ σωστά τα συνδυάζετε αυτά τα δύο, γιατί ζούμε σε μια χώρα που στην πολιτική ίσχυε για πολλά χρόνια αυτό που ακούγαμε παλιά στο ποδόσφαιρο. «Μέχρι τα 25 είσαι ταλέντο και κάπου στα 30 είσαι παλαίμαχος» και η αλήθεια είναι ότι ουσιαστικές και αληθινές ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους ελάχιστοι πολιτικοί αρχηγοί, λίγοι πολιτικοί αρχηγοί έδωσαν. Τώρα βλέπω με χαρά -με πρώτο που έδωσε το παράδειγμα τον Πρωθυπουργό και με περιπτώσεις πολλές και μία από αυτές είμαι εγώ που με πρότεινε για Γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας στα 33 μου και ο νυν Γραμματέας, ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, είναι ένας νέος άνθρωπος και άλλα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου. Πολλοί βουλευτές εξελέγησαν επειδή τους δόθηκε η δυνατότητα να πολιτευτούν το 2023. Αλλά για να είμαστε δίκαιοι το βλέπουμε και σε άλλα κόμματα. Βλέπουμε νέα στελέχη και στο ΠΑΣΟΚ, βλέπουμε νέα στελέχη και στην ΕΛ.Α.Σ. Είναι στοίχημα λοιπόν όλων των νέων στελεχών σε όλα τα κόμματα, να αποδείξουν ότι φέρνουν και κάτι καινούργιο και να αποδείξουν ότι γίνεται και αλλιώς. Τι εννοώ; Δυστυχώς- πάλι αυτό δεν είναι προσωπικό για στελέχη ενός κόμματος, δεν είναι μια κατηγορία- ένα μέρος του παλιού πολιτικού συστήματος πίστευε ότι οι πολίτες «κάνουν χάρη» στους πολιτικούς όταν πάνε σε μια συγκέντρωση, ότι οφείλει το ακροατήριο να δέχεται έναν πολιτικό να έρχεται ό,τι ώρα θέλει, να πηγαίνει σε μια εκδήλωση και να είναι περίπου εκεί. Πίστευαν κάποιοι από το παλιό πολιτικό σύστημα ότι ήταν κάτι παραπάνω από τους πολίτες. Δεν υπάρχει τίποτα πιο εφήμερο και προσωρινό από την πολιτική. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Όσο τιμητική και να είναι μια θέση, όσο μεγάλη τιμή και να αποτελεί, όσο στίγμα και να πρέπει να αφήσεις με το έργο σου, δεν είναι δουλειά, δεν είναι για πάντα και επειδή πολλές φορές αναρωτιέμαι, για ποιο λόγο μου γράφουν κάποιοι που προφανώς δεν με ξέρουν. «Μα πήγαινε κάνε καμιά δουλειά». «Έχεις δουλέψει ποτέ στη ζωή σου;» Εγώ δουλεύω από τότε που πήρα το πτυχίο μου και όπως και πλέον η συντριπτική πλειονότητα των νέων πολιτικών, όταν μπαίνουν στην πολιτική ξέρουν, ότι δεν θα λύσουν με την πολιτική τα προβλήματά τους. Ο κόσμος αυτά τα λέει, όμως, όχι γιατί φταίει ο κόσμος. Γιατί δόθηκαν δικαιώματα τα προηγούμενα χρόνια. Άρα ναι, το ύφος παίζει ρόλο, ο τρόπος παίζει ρόλο. Είναι άλλο πράγμα να έχεις αιχμηρά επιχειρήματα και είναι άλλο πράγμα να προσβάλλεις και όσοι το κάνουν αυτό πρέπει να καταλάβουν ότι στο τέλος της ημέρας, διώχνουν τον κόσμο. Στα περί αλαζονείας εγώ απάντησα, όπως απάντησε και ο Πρωθυπουργός. Δεν είμαστε εμείς κριτής ο ένας του άλλου. Εμείς πρέπει πάνω απ’ όλα να κάνουμε την αυτοκριτική μας, που ανήκουμε στο πολιτικό σύστημα. Στο τέλος της ημέρας θα μας κρίνει ο ελληνικός λαός, οι Έλληνες πολίτες, οι Έλληνες ψηφοφόροι και μέχρι τότε μας αξιολογεί ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος του κάθε κόμματος, όπου ανήκει ο καθένας.
Σχετικά με το αν έχει σκεφτεί τη ζωή του μακριά από την πολιτική
Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ανέλαβα καθήκοντα Κυβερνητικού Εκπροσώπου και λίγους μήνες μετά με τίμησε ο Πρωθυπουργός με τη θέση του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ, αρμόδιου για τον Τύπο και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, είναι να δημιουργήσω τις συνθήκες, ούτως ώστε η δικηγορική μου εταιρεία να μπορεί να λειτουργεί με εμένα σε αναστολή. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερος εφιάλτης για έναν άνθρωπο, ο οποίος ασχολείται με την πολιτική, όσο καλές στιγμές και να έχει, από το να βρεθεί από τη μία μέρα στην άλλη, να είναι στον αέρα. Δηλαδή, όποιος νομίζει, ότι αυτό είναι ένα σπορ ή ένα επάγγελμα για μια ζωή, τότε δεν μπορεί να κάνει καλά, καθόλου, ό,τι του έχει αναθέσει κάθε φορά είτε ένας Πρωθυπουργός, είτε ο εκάστοτε Πρωθυπουργός ή Πρόεδρος κόμματος. Υπήρξαν πολλοί επαγγελματίες πολιτικοί στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, αλλά πρώτον οι εποχές έχουν αλλάξει και δεύτερον δεν θέλω να είμαι κι εγώ ένας από αυτούς. Έτσι νομίζω μπορείς να προσφέρεις πιο ειλικρινώς, να έχεις μια αυτονομία, όποτε μπορείς να την έχεις την άποψή σου και εν πάση περιπτώσει να εισφέρεις στον άνθρωπο, ο οποίος σου έχει εμπιστευτεί αυτό τον ρόλο, εν προκειμένω ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε αυτόν οφείλω την παρουσία μου στη θέση που είμαι, να εισφέρεις απόψεις ανθρώπων, οι οποίοι είναι, αυτό που λέμε, εκτός του «κλειστού κύκλου». Δηλαδή, πολύ πιο εύκολα θα σου πει την αλήθεια ένας συνεργάτης σου στο γραφείο σου, πολύ πιο εύκολα θα σου πει την αλήθεια ένας πελάτης σου, ένας φίλος, ένας συνάδελφός σου, ό,τι δουλειά κι αν κάνει ο καθένας από εμάς. Άρα ναι, προφανώς και δεν έχω σκοπό να είμαι για πάντα πολιτικός. Αν και είναι κάτι που αγαπώ από παιδί, από φοιτητής και αυτό είναι κάτι που δεν φεύγει, είναι μέσα σου. Άλλοι το λένε «κουσούρι», άλλοι το λένε «μικρόβιο», άλλοι το λένε «πετριά». Και ξέρετε, είναι και πολύ άσχημο, καμιά φορά, που ακούω πολιτικούς να λένε «πω, πω, τι τραβάμε, τι έχουμε πάθει», όταν μας βλέπουν άνθρωποι που αλλάζουνε το ένα μέσο μεταφοράς μετά το άλλο, κάνουν δύο και τρεις δουλειές για να ανταπεξέλθουν. Νομίζω είναι ύβρις ένας πολιτικός, όσο κι αν πιέζεται, γιατί υπάρχει πολύ μεγάλη τοξικότητα, είναι άλλο πράγμα να πολιτεύεσαι την εποχή που δεν υπήρχε η τοξικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και τώρα υπάρχει- όχι εν συνόλω τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσοι είναι τοξικοί- και είναι άλλο πράγμα τώρα. Αλλά όπως και να ‘χει, νομίζω ότι είναι υπερβολή, για να μην πω ύβρις, όπως είπα πριν, ένας πολιτικός να λέει «τι τραβάει».
Σχετικά με την ακρίβεια και τις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης ότι υπάρχουν χρήματα που δεν δίνονται
Δίνουμε όσα παραπάνω μπορούμε να δώσουμε, με βάση τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες, από τα χρήματα τα οποία καταφέραμε με την πολιτική μας να συγκεντρώσουμε, μειώνοντας τους φορολογικούς συντελεστές. Αν μπορώ να ξεχωρίσω μία επιτυχία αυτής της Κυβέρνησης σε πολύ δύσκολα χρόνια ακρίβειας, που ο κόσμος ακόμα περνάει δύσκολα, είναι ότι έχει καταφέρει, ενώ έχει μειώσει 83 φορές φορολογικούς συντελεστές και εισφορές –και αν αθροίσει κανείς και αυτά που θα γίνουν το 2027 είναι 91 φορές– να αυξήσει τα φορολογικά έσοδα. Διάβαζα προ ημερών ένα άρθρο που λέει «όλη η αλήθεια για τον προϋπολογισμό. Δείτε ποια είναι η αλήθεια». Η αλήθεια –λέει–ποια είναι; Ότι τα παραπάνω φορολογικά έσοδα είναι η απόδειξη ότι η Κυβέρνηση αυτή υπερφορολογεί τους πολίτες. Είναι πάρα πολύ απλό. Όταν κάποιος παίρνει 100 ευρώ -έστω για να το καταλάβει ο κόσμος- και ο φόρος είναι 29% και πηγαίνει από τα 100 ευρώ στα 150 ευρώ και ο φόρος πάει στο 20%, γιατί τον φόρο εισοδήματος τον πήγαμε από το 29% στο 20% και αν έχεις ένα παιδί 18%, δύο παιδιά 16% και πάει λέγοντας, μέχρι που έχουμε και αφορολόγητο για τρίτεκνους μέχρι 20.000 ευρώ και πολύτεκνους κ.τλ. Στα 150 ευρώ με φόρο 20%, εκεί που έδινες 29 στα 100, στα 150 ευρώ δίνεις 30 ευρώ. Γιατί βγάζεις παραπάνω και ενώ ο φορολογικός συντελεστής έχει μειωθεί το κράτος εισπράττει παραπάνω. Εμείς λοιπόν τι έχουμε καταφέρει; Έχουμε καταφέρει, ενώ έχουμε μειώσει τους φόρους, πρώτον επειδή αυξήθηκε ο μέσος μισθός κατά 30% -ναι, έχουν αυξηθεί και οι τιμές, σας προλαβαίνω, εννοείται και είναι μεγάλο πρόβλημα και έχουμε δημιουργήσει με την πολιτική μας 600.000 νέες θέσεις εργασίας, να αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα, παράλληλα αντιμετωπίσαμε και κατά μεγάλο ποσοστό, όχι απολύτως προφανώς, τη φοροδιαφυγή. Άρα, βρήκαμε τα λεφτά πρώτον, γιατί αυτό η αντιπολίτευση δεν το λέει πώς θα το κάνει και αφού βρήκαμε κάποια λεφτά, κινούμενοι στα όρια των οροφών δαπανών, δώσαμε όσα παραπάνω μπορούμε. Αυτό αρκεί; Όχι, δεν αρκεί. Γιατί όταν ζεις την πιο έντονη και επίμονη πληθωριστική κρίση και όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τη μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση της ιστορίας, όπως είπε ο διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας την άνοιξη, τότε όσα παραπάνω και να δώσεις, το πρόβλημα παραμένει. Εμείς όμως ποια είναι η διαφορά μας; Στη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας, οι πολίτες δεν χρειάζονται ούτε παρωχημένα συνθήματα, ούτε πολιτικούς που τάζουν υλοποίηση «μαγικών συνταγών». Αυτά όλα το πρόβλημα το επιδεινώνουν. Δεν μειώνουν τις συνέπειες του προβλήματος. Να τα πάρουμε με τη σειρά. Καταρχάς είναι πάρα πολύ λανθασμένη προσέγγιση το «κάν’ το όπως στην Ισπανία, στην Ιταλία», οπουδήποτε. Κάθε χώρα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, τις δικές της προτεραιότητες και κοινά προβλήματα βέβαια, όπως είναι ο πληθωρισμός και τις δικές της ενδεδειγμένες λύσεις και όσοι επέμειναν στο «κάν’ το όπως η Ισπανία», με πρώτο το ΠΑΣΟΚ, είδαν ότι αυτό δεν οδηγεί κάπου. Εγώ δεν λέω ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει στεγαστική κρίση, προφανώς υπάρχει, αλλά οι απλουστεύσεις και οι ταυτίσεις με άλλες χώρες της αντιπολίτευσης ήταν ανεδαφικές. Τώρα, ΦΠΑ: Καταρχάς να συμφωνήσουμε, γιατί είπατε διάφορα, διυλιστήρια, να τα πάρουμε με τη σειρά ή εταιρείες ενέργειας. Όλοι αυτοί που φωνάζουν, είναι κόμματα κυρίως της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς που έχουν μεγάλο παρελθόν σε πορείες, συγκεντρώσεις χωρίς αιτήματα, δεν ποινικοποιώ συλλήβδην τις διαμαρτυρίες, αλλά τις άνευ αιτημάτων διαμαρτυρίες και πορείες που είναι το «σουξέ» των πολιτικών χώρων αυτών, όλοι αυτοί κατά καιρούς βρέθηκαν στην εξουσία. Δεν θυμάμαι ποτέ κανέναν να φορολογεί υπερκέρδη, ποτέ, είτε διυλιστηρίων, είτε εταιρειών παροχής ενέργειας, κανέναν. Η πρώτη Κυβέρνηση, η οποία έχει έρθει και έχει φορολογήσει όποτε απαιτήθηκε και όποτε υπήρχε και σχετικό πλαίσιο, όλους αυτούς που η αντιπολίτευση λέει κατά καιρούς «καρτέλ», χωρίς να τους ονοματίζει, ήταν η Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη. Ένα το κρατούμενο. Δεύτερον, δεν είναι εχθρός μας κανένας, όπου θέλουμε να τον τιμωρήσουμε μόνο και μόνο για να δημιουργήσουμε εντυπώσεις. Εμείς τι θέλουμε; Εμείς θέλουμε όλες οι επιχειρήσεις, είτε είναι πρωτίστως οι μικρομεσαίες, είτε είναι μεγάλες βιομηχανίες, να δημιουργούν όσο το δυνατόν καλύτερες θέσεις εργασίας. Όταν όμως υπάρχει μία κρίση, να συμμετέχουν όλοι στην αντιμετώπισή της. Συμμετέχουν τα διυλιστήρια από την άνοιξη μέχρι σήμερα σε αυτό; Συμμετέχουν, δίνοντας περίπου 60 εκατομμύρια κάθε μήνα, συμπληρωματικά των μέτρων του κράτους και πάω και στο ΦΠΑ. Γιατί παίρνουμε μέτρα τα οποία ανακοινώνονται πλέον ανά 15 μέρες, γιατί πρέπει να μετράμε το μέγεθος και την έκταση της κρίσης. Είμαστε μια Κυβέρνηση που έχει μειώσει 25 ΦΠΑ, 25 έμμεσους φόρους, αλλά για να το κάνουμε αυτό, πρώτα βλέπουμε εάν αυτό φτάνει στον κόσμο, αν βγαίνει ο λογαριασμός και αν είναι η πιο ενδεδειγμένη λύση. Γιατί τους πολίτες δεν τους νοιάζει τόσο ο τρόπος, όσο το μέγιστο δυνατό όφελος. Αυτή τη στιγμή λοιπόν, έχοντας φτάσει στα όρια των οροφών δαπανών, για να καταφέρουμε να πάρουμε, επιπλέον των μέτρων που ανακοινώνουμε κι άλλα μέτρα, όπως είναι μια μείωση ενός φορολογικού συντελεστή, πρέπει η Ευρώπη να κάνει δεκτό το αίτημα του Έλληνα Πρωθυπουργού και να εξαιρεθούν αυτά τα έκτακτα μέτρα από τον υπολογισμό των οροφών δαπανών. (Δημοσιογράφος: Το έχει ζητήσει ο Πρωθυπουργός από την Κομισιόν). Ναι. Θεωρώ ότι η Ευρώπη πρέπει να αντιληφθεί, ότι πρέπει να τρέξουμε πιο γρήγορα και οι πολίτες χρειάζονται τη μέγιστη δυνατή στήριξη. Αλλά, όσοι λένε ότι μπορούμε να πάρουμε παραπάνω από τις οροφές μας μέτρα… λένε ένα ψέμα στον κόσμο ή κρύβουν μια αλήθεια: Δεν λένε ποιον άλλον φόρο πρέπει να πάρουμε. Εμείς λοιπόν φόρο δεν θέλουμε άλλον να πάρουμε, εννοώ να επιβαρύνουμε τους πολίτες, επιδιώκουμε να εξαιρεθεί αυτή η έκτακτη παρέμβαση, εφόσον το καταφέρουμε ναι, θα έχουμε κι άλλα μέτρα.
Σχετικά με το χρόνο των εκλογών και την αυτοδυναμία
Όλοι περιμένουμε. Αλλά πλέον συμφωνούμε ότι θα είναι το 2027, όπως έγινε και το 2023. Και μακάρι αυτή η κουλτούρα να είναι και η γενική πλέον και να ‘ρθει για να μείνει. Δηλαδή να έχουμε σταθερούς εκλογικούς κύκλους και οι κυβερνήσεις που εκλέγονται από τους πολίτες για μία τετραετία, να αξιολογούνται γι’ αυτή την τετραετία. Είναι κάτι το οποίο θεωρώ, ότι θα συνεκτιμηθεί και ως λογική και ως συνέπεια όταν έρθει η ώρα των εκλογών και αφορά προσωπικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Θεωρώ, ότι μπορούμε να καταφέρουμε την αυτοδυναμία, γιατί στις εκλογές οι πολίτες συγκρίνουν πραγματικές, χειροπιαστές εναλλακτικές. Είναι εφικτός, όχι εύκολος, δεν είναι εύκολος στόχος. Κοιτάξτε να δείτε: Αν δει κανείς τις δημοσκοπήσεις, που δεν τις αμφισβητούμε εμείς όπως άλλοι, είτε είναι καλύτερες είτε είναι χειρότερες και τώρα μια περίοδο που είναι και λίγο καλύτερες, η αλήθεια είναι ότι απέχουμε 5, 6, 7 μονάδες από την αυτοδυναμία, γιατί δεν μπορούμε να ξέρουμε και ποιος θα είναι ο πήχης, έχει να κάνει με το ποσοστό των εκτός Βουλής κομμάτων. Έστω, ότι είμαστε τώρα λοιπόν, όπως λένε οι δημοσκοπήσεις, περίπου στο 30%-31%, πράγματι απέχουμε 5, 6, 7 μονάδες, αναλόγως τον πήχη, από την αυτοδυναμία. Αλλά το να πας από το 30
% – 31% στο 35%, 36%, 37%, όσο είναι τέλος πάντων, είναι πολύ πιο εφικτό σε σχέση με όλα αυτά, τα οποία ακούμε από την αντιπολίτευση. Άλλοι λένε ότι από τρίτοι θα πάνε πρώτοι. Άλλοι λένε ότι θέλουν μια προοδευτική διακυβέρνηση και όταν τους ρωτάνε «με ποιους;», κάποια στελέχη τους λένε την αλήθεια, χωρίς να αποκλείουν ακόμη και την κυρία Κωνσταντοπούλου κι άλλοι «πετάνε την μπάλα στην εξέδρα». Θέλω να πω ότι οι άλλες λύσεις διακυβέρνησης, οι άλλες λύσεις που προτείνουν τα κόμματα, γιατί συγκρίσεις θα γίνουν, είτε είναι ουτοπικές ως προς τις πολιτικές συνεργασίες, είτε είναι και ακοστολόγητες ως προς τα οικονομικά προγράμματα. Εμείς τι λέμε; Εμείς λέμε ότι με τα σωστά μας και τα λάθη μας, θεωρώ τα σωστά και τα σημαντικά, όπως αυτά που συζητήσαμε που έχουν γεωπολιτική διάσταση, η δημιουργία θέσεων εργασίας λόγω των επενδύσεων και της ανάπτυξης της οικονομίας, είναι πιο πολλά από τα λάθη, τα οποία προσπαθούμε να διορθώσουμε, εξασφαλίζοντας στη χώρα ουσιαστική πρόοδο. Η πρόοδος δεν είναι κάτι άυλο, είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο. Τι θέλουμε; Η Ελλάδα να συνεχίσει, ενώ μειώνει το χρέος της, άρα δεν υποθηκεύει τις επόμενες γενιές, δεν θα στείλουμε δηλαδή εμείς το λογαριασμό στα παιδιά που ακόμα δεν έχουν γεννηθεί ή είναι τώρα μικρά παιδιά, όπως έκαναν απ’ το ’80 στη δική μου τη γενιά. Εμείς πληρώνουμε τώρα τον λογαριασμό και οι γονείς μας και οι παππούδες μας, απ’ τις πολιτικές του ’80 και μετά. Λοιπόν, να συνεχίσουμε λοιπόν να μειώνουμε το χρέος, να δημιουργούμε όσο το δυνατόν καλύτερες δουλειές, άρα να ανεβαίνουν όσο γίνεται παραπάνω οι μισθοί και να μπορούν επιτέλους ξανά, ειδικά οι νεότερες γενιές και οι γονείς τους μαζί, να έχουν δικαίωμα στο όνειρο για μια καλύτερη ζωή.
Τι σημαίνει όνειρο για μια καλύτερη ζωή; Να μπορεί να ξαναπιστέψει ο 30άρης και ο 40άρης ότι μπορεί να αγοράσει ένα σπίτι και να μεγαλώσει την οικογένειά του. Γιατί αυτή τη στιγμή που μιλάμε, υπάρχουν πολλά σημαντικά προβλήματα, υπάρχει ένα μεγαλύτερο απ’ όλα, που είναι το δημογραφικό, που δεν είναι μόνο βέβαια οικονομικό ζήτημα. Άρα, αν αναρωτιόμαστε γιατί αυτή τη στιγμή ένας νέος 30-40 ετών, αλλά ακόμα και μεγαλύτερος, γιατί και ένας 50άρης νέος άνθρωπος είναι, δεν μπορεί να πιστέψει, ότι μπορεί να πάρει ένα δικό του σπίτι, τα αίτια πρέπει να τα αναζητήσουμε στην λογική που επικράτησε στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ’80 και μετά, τη λογική του «δωσ’ τα όλα» που έφτασε τη χώρα μας στο «μη παρέκει». Με αποκορύφωμα ένα τρίτο, αχρείαστο, μνημόνιο και σε πολλές δύσκολες αποφάσεις που προηγήθηκαν. Εμείς, λοιπόν, δεν θέλουμε να γυρίσουμε σε αυτή την εποχή. Νιώθω, όμως, ότι όποια από τις εναλλακτικές κι αν εφαρμοστεί ή θα είναι άλλη μία κωλοτούμπα ή θα είναι μια επιστροφή στις συνταγές που μας χρεοκόπησαν. Δεν είναι μόνο οικονομία οι εκλογές. Οι εκλογές είναι κι άλλες μεγάλες αλλαγές που πρέπει να γίνουν, αλλά αν μπορεί κάποιος να τις κάνει, τις ακόμα περισσότερες αλλαγές που πρέπει να γίνουν, είναι αυτός ο οποίος, κατάφερε και προχώρησε μια μεγάλη αλλαγή για τη φοροδιαφυγή —κυβέρνηση Μητσοτάκη— μετά για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, το ψηφιακό κράτος. Άρα, νομίζω ότι είναι δύο κυρίως οι λόγοι: να συνεχίζουμε να αυξάνουμε τα εισοδήματα χωρίς ψεύτικα λεφτά και να φτάσουμε σε ένα σημείο που να μπορούν οι συμπολίτες μας να πιστέψουν σε μια καλύτερη ζωή, να συνεχίζουμε δηλαδή να ανεβαίνουμε, δεν έχουμε φτάσει εκεί που θέλουμε, αλλά δεν πρέπει να γυρίσουμε και πίσω. Χωρίς όμως ψεύτικα λόγια και αποτυχημένες συνταγές χρεοκοπίας και το δεύτερο, μεγάλες μεταρρυθμίσεις, ακόμα περισσότερες, που θα αλλάξουν προς το καλύτερο τη ζωή των πολιτών.
Σχετικά με τις προοπτικές της νέας γενιάς
Έχω πει ότι ακόμα κι όλα τα προβλήματα να λύσουμε, εάν δεν καταφέρουμε να μειώσουμε τις συνέπειες του δημογραφικού, που είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα, όπως είπα και πριν και πρωτίστως κοινωνική, βέβαια, κι έχει να κάνει με πολλά πράγματα άλλα, τότε θα έχουμε αποτύχει. Αν δεν καταφέρουμε να μειώσουμε τις συνέπειες τα επόμενα χρόνια, κι ειδικά οι νεότεροι του πολιτικού συστήματος μαζί με την κοινωνία. Κοιτάξτε, είναι πολύ μεγάλη κουβέντα να την πεις αυτή σε κάποιον: ότι μπορείς. Αλλά για να μπορείς να τον κοιτάξεις στα μάτια, πρέπει να λες την αλήθεια. Έκανα έναρξη ασκήσεως επαγγέλματος σε ηλικία 25 ετών. Θυμάμαι ότι, ειδικά μετά τον νόμο Τσίπρα-Κατρούγκαλου στη συνέχεια και όλα όσα ακολούθησαν, είχαμε φτάσει στο σημείο οι ελεύθεροι επαγγελματίες, ειδικά οι νεότεροι που δεν είχαμε και μεγάλη πελατεία, πάνω από το 80% του εισοδήματός μας να το δίνουμε σε φόρους και εισφορές. Είναι φοβερό αυτό το νούμερο. Αντίστοιχα και οι μισθωτοί με τις κρατήσεις που είχαν. Λοιπόν, το γεγονός ότι πλέον ένας νέος άνθρωπος μέχρι 25 ετών και μέχρι 20.000€ έχει μηδενικό φόρο ή μέχρι 30 ετών έχει φόρο 9% από ‘κει που είχε 29%, από ‘κει που είχε προκαταβολή φόρου 100% ως φυσικό πρόσωπο ή ατομική επιχείρηση και τώρα έχει προκαταβολή φόρου 50%, δεν είναι το μαγικό ραβδί που του ‘λυσε όλα τα προβλήματα, αλλά είναι μια πολύ σημαντική κίνηση στο κράτος ότι του λέει ότι «εγώ θέλω όσο γίνεται να πληρώνεις λιγότερα για φόρους για να μπορέσεις όσο γίνεται να έχεις μια καλύτερη ζωή». Ναι, έχει ανέβει το κόστος ζωής, το ξέρουμε, αλλά γι’ αυτό κι εμείς κοιτάμε όσο μπορούμε να μειώνουμε τα βάρη.
Άρα, για να χτιστεί αυτή η σχέση εμπιστοσύνης, ειδικά με τους νεότερους, πρέπει να δούνε πράξεις. Και πιστέψτε με, οι νέοι, όσο πιο απλά τους τα λες και όσο πιο πολύ μιλάς με τις πράξεις σου, τόσο πολύ το καταλαβαίνουν. Ναι, υπάρχει μια διάσταση που πρέπει να την προσέξουμε: ότι πλέον υπάρχει και η ενημέρωση των 15 δευτερολέπτων λόγω των social media, όπου συνήθως σε πολύ λίγα δευτερόλεπτα ταξιδεύουν πιο γρήγορα τα ψέματα, τα τσιτάτα, οι αφορισμοί, οι ύβρεις και πολύ πιο δύσκολα το επιχείρημα. Αλλά, ναι, όσο προωθούμε πολιτικές που αλλάζουν προς το καλύτερο τη ζωή των ανθρώπων, τόσο πιο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε ότι οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να πιστέψουν σε ένα καλύτερο μέλλον.
Σχετικά με το περιστατικό μεταξύ της Άννας Παπαδοπούλου και του Δημήτρη Κωνσταντόπουλου και πώς αξιολογεί τέτοιου είδους συμπεριφορές στον δημόσιο πολιτικό διάλογο
Είναι η πρώτη συνέντευξη που μου δίνεται η ευκαιρία να δώσω μια απάντηση. Εδώ καταρχάς δεν έχει να κάνει με το άντρας-γυναίκα, έχει να κάνει με το άνθρωπος, ούτε έχει να κάνει με το πολιτικός. Κανένας άνθρωπος δεν γίνεται να υφίσταται τέτοιες συμπεριφορές. Το λέω, βάζω εδώ έναν αστερίσκο, επειδή έχω ακούσει μια άλλη εκδοχή από το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και δεν θέλω να κάνω δικαστή.
Αλλά εφόσον αυτά τα οποία είπε η κυρία Παπαδοπούλου —που δεν έχω λόγο να την αμφισβητήσω- έγιναν στη συνέχεια, είναι κάτι το οποίο προφανώς πρέπει να το αποκηρύξει το ΠΑΣΟΚ. Καταλαβαίνω και την έντονη πολιτική αντιπαράθεση. Έχω υποστεί και χαρακτηρισμούς, ενώ κάνω μια δουλειά —ο εκπρόσωπος πολλές φορές «πυροβολείται» ενώ κομίζει μία θέση ευρύτερα της κυβέρνησης. Έχω υποστεί και προσωπικούς χαρακτηρισμούς. Ειδικά το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί στις ανακοινώσεις του πολύ οξύ λόγο σε σχέση με άλλα κόμματα που ήταν στην αξιωματική αντιπολίτευση. Αλλά υπάρχει κι ένα όριο που είναι οι ύβρεις, οι συκοφαντίες που δεν πρέπει να το ανεχόμαστε σε καμία περίπτωση. Γιατί στο τέλος της ημέρας μας χαρακτηρίζει εμάς που το κάνουμε. Άρα, επειδή μπαίνουμε σε κάποιους μήνες στην προεκλογική περίοδο και ζήσαμε μια τετραετία όπου είχαμε πολύ άσχημες περιόδους, φτάσαμε στο σημείο, αρχηγοί κομμάτων να ανεβαίνουν στο βήμα της Βουλής και να συνδέουν τον Πρωθυπουργό της χώρας με το θάνατο ενός νέου ανθρώπου. Άλλοι αρχηγοί κομμάτων να μιλάνε και να λένε «ο ενορχηστρωτής της συγκάλυψης». Τώρα δε θα φτάσω στο σημείο της κυρίας Κωνσταντοπούλου που παρουσία μου στη Βουλή, ήμουνα παρών, προσέβαλε τη μνήμη του νεκρού μηχανοδηγού στα Τέμπη. Αυτά όλα τα ζήσαμε αυτή την τετραετία. Ελπίζω να μας έχουν γίνει μάθημα σε όλους και να αντιπαρατεθούμε στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Έντονα, ναι, αλλά πολιτικά.
Σχετικά με το ενδεχόμενο ίδρυσης νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά και τη σκληρή κριτική που ασκεί στην κυβέρνηση και στον Πρωθυπουργό
Ευχάριστη εξέλιξη δε θα είναι. Καθίστε καταρχάς να δούμε αν θα το κάνει. Γιατί, το συζητάμε, το συζητάμε, το συζητάμε και ακόμα δεν το έχουμε δει. Άρα μέχρι τότε νομίζω ότι είναι εντελώς άκαιρη οποιαδήποτε συζήτηση. Προφανώς δεν θα ΄ναι κάτι ευχάριστο μόνο και ως εικόνα. Ένας πρώην πρωθυπουργός που έχει ξανακάνει κόμμα και γύρισε και τιμήθηκε ως αρχηγός να ξανακάνει κόμμα. Στο τέλος της ημέρας όμως επειδή πιστεύω ότι ήταν ένα μεγάλο μάθημα για όλους μας, πρωτίστως για το πολιτικό σύστημα και αλλά συνολικά όσα ζήσαμε ως κοινωνία τα χρόνια της κρίσης, ο κόσμος δε νομίζω ότι θα πιστέψει πολύ εύκολα ούτε σε μονοπρόσωπα κόμματα, ούτε σε κόμματα διαμαρτυρίας, ούτε σε κόμματα τα οποία έχουν ένα σκοπό, οποιονδήποτε σκοπό, πέραν της πολιτικής.
Γιατί; Γιατί τα κόμματα διαμαρτυρίας ή τα κόμματα σκοπού δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα. Κυβέρνησαν. Έφτασαν από την πλατεία στη Βουλή. Δεν μείωσαν κανένα φόρο, μόνο αύξησαν φόρους. Δεν βελτίωσαν τις ζωές των πολιτών. Άρα αυτή η εμπειρία από τα χρόνια της κρίσης, που μάλιστα ο κύριος Σαμαράς ήταν από την άλλη πλευρά, εκείνων που κατηγορούσαν ότι είναι προδότες, γερμανοτσολιάδες και όλα αυτά, ενώ προσπαθούσε και εκείνος μαζί με το ΠΑΣΟΚ τότε, στη συγκυβέρνηση με τον κύριο Βενιζέλο, να κρατήσουν την Ελλάδα στην Ευρώπη, έχει αυτή την εμπειρία. Γι’ αυτό και μέχρι τότε, μέχρι να γίνει αυτό το κόμμα, κι αν γίνει, ας περιμένουμε.
Σχετικά με το πως είναι η ζωή του εκτός πολιτικής
Με την οικογένειά μου πρωτίστως και τους φίλους μου. Κάποιοι εξ αυτών προέκυψαν από την πολιτική ενασχόληση. (Ερ: Βλέπετε αγώνες ποδοσφαίρου; Θα δείτε το ντέρμπι της Κυριακής;) Ναι, εννοείται, θα το δω. Έχει ανέβει πάρα πολύ και το επίπεδο. Είναι πολύ μεγάλος ο ανταγωνισμός τα τελευταία χρόνια. Στο μπάσκετ ήτανε, αλλά και τώρα ενισχύεται και στο μπάσκετ και με άλλες μεγάλες ομάδες, να ενισχύονται.
Μπάσκετ, ποδόσφαιρο, σειρές. (Αν πορώνεται) Όσο περνάνε τα χρόνια λιγότερο, λίγο παραπάνω με το μπάσκετ να πω την αλήθεια. Αλλά θεωρώ ότι έχουμε δύο και απ’ ό,τι φαίνεται θα μεγαλώσει ο αριθμός, τεράστιες ομάδες.
Βόλτες με την οικογένεια, με τη γυναίκα μου και με το παιδί μου.
Σχετικά με το αν φοβάται να κυκλοφορήσει στον δρόμο λόγω της ιδιότητάς του
Όχι, καθόλου. Έχω την ελάχιστη δυνατή ασφάλεια που προβλέπεται. Είμαι ένας άνθρωπος που μεγάλωσε σε μια οικογένεια της μεσαίας τάξης. Μεγαλώνω με μια οικογένεια στη μεσαία τάξη και συναναστρέφομαι με αυτούς τους ανθρώπους που είναι φίλοι, γνωστοί, άνθρωποι που μπορεί να με γνωρίσουν λόγω της δραστηριότητάς μου και πολιτεύομαι για τη μεσαία τάξη. Για την πιο αδικημένη πλευρά της κοινωνίας.
Σχετικά με το αν ακούει τα προβλήματα της μεσαίας τάξης
Ναι, και είναι οι άνθρωποι της οικογένειάς μου, οι φίλοι μου. Ναι, όπως είμαστε όλοι μας. Δεν είμαστε κάτι ξεχωριστό. Τώρα εντάξει, η ζωή μου είναι μία ζωή ενός ανθρώπου που θέλει να περνάει όσο γίνεται παραπάνω χρόνο με τους δικούς του ανθρώπους. Δεν είναι πάντοτε εύκολο.
