Έφυγε από τη ζωή μετά από μακρά περιπέτεια υγείας ο Στέφανος Μάνος, ένας από τους πιο σημαντικούς πολιτικούς της μεταπολίτευσης. Προσέφερε πολλά και σημαντικά στον τόπο και θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα, αν η χώρα μας είχε την ικανότητα να αξιοποιεί τα καλύτερα τέκνα της.
Γράφει ο Θεόδωρος Σκυλακάκης
Τον ανακάλυψε πολιτικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αλλά από την πρώτη ώρα που μπήκε στην πολιτική με μια εκπληκτική εκστρατεία το 1977 στην Α΄ Αθηνών (την πιο σύγχρονη που είχε γίνει ποτέ ως τότε στην Ελλάδα), ήταν σαφές ότι θα έκανε τα πράγματα με τον δικό του τρόπο, καινοτόμο και προπαντός ανατρεπτικό. Το κυβερνητικό του έργο είναι σύντομο από πλευράς χρονικής διαδρομής, αλλά απίστευτα πλούσιο.
Από τα πιο σημαντικά ήταν η σωτηρία της Πλάκας, η υπογραφή της σύμβασης του μετρό, η έμπνευση, ο σχεδιασμός και η πολεοδομική προετοιμασία των μεγάλων έργων παραχώρησης όπως η Αττική Οδός και το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», η πρώτη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, η εξαφάνιση του νέφους από την Αθήνα με το μέτρο της απόσυρσης κ.ά. Στο μετρό, καθοριστική ήταν η επιλογή του να ανατεθεί η οργάνωση της εταιρίας στην αμερικανική Bechtel — αυτό διαμόρφωσε την ιδιαίτερη κουλτούρα του και τη λειτουργία του επί δεκαετίες, τόσο διαφορετική από εκείνη του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου.
Προσωπικά τον πίστεψα βαθιά σαν πολιτικό και συνεργάστηκα μαζί του πολύ στενά μετά το 1993, όταν ιδρύσαμε ένα think tank, το Ε21, του οποίου ήμουν Γενικός Διευθυντής, και προετοιμάσαμε τις μεταρρυθμίσεις που χρειαζόταν η χώρα την εποχή εκείνη. Στη συνέχεια ιδρύσαμε το κόμμα «Οι Φιλελεύθεροι» με Πρόεδρο τον Στέφανο Μάνο, του οποίου είχα την τιμή να είμαι ο πρώτος Γενικός Γραμματέας (ακολούθησε ο αδελφικός μου φίλος Τέλης Αιβαλιώτης). Στο τέλος της διαδρομής ξανασυναντηθήκαμε, όταν έγινα Πρόεδρος του δεύτερου κόμματος που είχε ιδρύσει, της Δράσης.
Στις προσπάθειες αυτές δεν είχαμε επιτυχία, και η ευθύνη μας ήταν δυσανάλογη του μεγέθους και των ποσοστών μας. Γιατί η φιλελεύθερη οπτική έλειψε από τη χώρα σε κρίσιμες στιγμές: η μεγάλη κρίση θα είχε αποφευχθεί αν φιλελεύθεροι όπως ο Στέφανος Μάνος ήταν πολιτικά ισχυροί στη δεκαετία του 2000, και θα ήταν πολύ μικρότερη σε διάρκεια και λιγότερο επώδυνη αν κάποιο από τα μικρά φιλελεύθερα κόμματα, όπως η Δράση, είχε μπει στη Βουλή στις κρίσιμες εκλογές του 2012.
Στην ιδρυτική διακήρυξη των Φιλελευθέρων υπήρχαν, αν η μνήμη δεν με απατά μετά από 27 χρόνια, τέσσερις λέξεις που κατεξοχήν περιγράφουν τον Στέφανο Μάνο: περήφανοι, ευαίσθητοι, ελεύθεροι και ασυμβίβαστοι. Η τελευταία αυτή λέξη ήταν και η πιο καθοριστική για την πορεία του μετά το 2000.
Αυτή η πτυχή του χαρακτήρα του, σε συνδυασμό με την κατάπτωση του πολιτικού συστήματος (και όχι μόνο, αν θυμηθούμε τον στίχο του Σαββόπουλου «αφού ένα όραμα κονόμας και ευζωίας και ανόδου ήταν το μέτρο ολονών μας»), δεν άφησε τη χώρα να αξιοποιήσει τον Στέφανο Μάνο στα πιο ώριμα πολιτικά του χρόνια και να πάρει από αυτόν τα πολλαπλάσια από τα τόσα πολλά που είχε ήδη προσφέρει. Η δική του ευθύνη σ’ αυτό, η ασυμβίβαστη πλευρά του, ήταν μέρος αυτού που ήταν, της γοητείας του και των ικανοτήτων του. Η ευθύνη της ελληνικής κοινωνίας είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία είχε εναποθέσει απ’ άκρου εις άκρον τις προσδοκίες της στον λαϊκισμό και προτιμούσε τις εύκολες λύσεις και όχι τις έξυπνες.
Ο Στέφανος Μάνος πέρασε από την πολιτική έχοντας αφήσει πίσω του σημαντικό έργο. Την ανάπλαση της Πλάκας, την προστασία παραδοσιακών οικισμών, τους πρώτους πεζοδρόμους στην Αθήνα (Βουκουρεστίου και Βαλαωρίτου), το νόμο για τις υποχρεωτικές πυλωτές και θέσεις στάθμευσης σε νέες πολυκατοικίες (τον οποίο εγκληματικά άλλαξε μετά η Κυβέρνηση Ραλλη λόγω αντιδράσεων), τους πρώτους λεωφορειόδρομους στην Αττική, τα μέτρα αντικατάστασης παλαιών αυτοκινήτων που ουσιαστικά τελείωσαν το νέφος στην Αθήνα, την έναρξη του Μετρό και του νέου αεροδρομίου στα Σπάτα και πολλά ακόμα. Για αυτό και τον θεωρώ ίσως τον καλύτερο υπουργό Χωροταξίας και Περιβάλλοντος που είχε η χώρα μετά το 74.
Σημαντικό έργο είχε και στο Υπουργείο Βιομηχανίας και στο Οικονομίας και Οικονομικών, αλλά νομίζω ότι αυτό που περισσότερο σημάδεψε τη διαδρομή του ήταν το παλιό ΥΠΕΧΩΔΕ.
Ο Μάνος ήταν άνθρωπος που σκεφτόταν έξω από κουτάκια, είχε τετράγωνο μυαλό και ήταν απολύτως ακέραιος σε ηθικά ζητήματα. Ήταν δε καινοτόμος, γκατζετακιας και έκανε την πρώτη «επαγγελματική» προεκλογική εκστρατεία το 1977, όταν μπήκε στη πολιτική με παρότρυνση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος τον θεωρούσε σπουδαία ανακάλυψη του.
Η ξεροκεφαλιά του – για την οποία επαίρονταν – τον οδήγησε και σε κάμποσα πολιτικά λάθη, ειδικά προς το τέλος της διαδρομής του, κάποια εκ των οποίων ήταν καθοριστικά και για τον ίδιο αλλά και για τον πολιτικό χώρο που κινούνταν. Ενώ μερικές φορές έπεφτε και ο ίδιος στην παγίδα των υπεραπλουστεύσεων και της «κόντρας για την κόντρα» το οποίο δεν βγαίνει πάντα σε καλό.
Το συνολικό αποτύπωμά του όμως ήταν αναμφίβολα θετικό. Ήταν από εκείνους που όταν τους ρωτήσεις τι έκαναν τόσα χρόνια στην πολιτική για τη χώρα και τη ζωή των ανθρώπων έχουν πράγματα να σου πουν. Και τελικά αυτό είναι το βασικότερο κριτήριο αποτίμησης κάποιου πολιτικού. Μακάρι να είχαμε πολλούς τέτοιους.
Συνεχίζοντας τα αφιερώματα του «Έμβολου» σε σημαντικά πρόσωπα της δημοσιογραφίας, παίρνει σκυτάλη ο Γιώργος Παπαστεφάνου. Ο άνθρωπος που κράτησε όρθια τη μνήμη του ελληνικού Πολιτισμού και δη του τραγουδιού μας.
Γράφει ο συνεργάτης του Έμβολος δημοσιογράφος Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
Καλησπέρα κύριε Έντισον
Αναφερόμενος στον Γιώργο Παπαστεφάνου, ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να βρω τον τρόπο να ξεκινήσω την κατάθεση των σκέψεών μου για εκείνον. Θα πω, αντί προλόγου, ότι ήμουν κι εγώ ένας από τα εκατομμύρια των Ελλήνων που φρόντιζαν να συντονίζονται με το Δεύτερο και, αργότερα, με το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας για ν’ ακούσουν τις εκπομπές του. Το «Καλησπέρα κύριε Έντισον» και, αργότερα, το «Μια φορά, θυμάμαι…», στο Τρίτο, κάθε Κυριακή στις 19:00, με επανάληψη στο Δεύτερο Πρόγραμμα κάθε Δευτέρα στις 18:00.
Μνήμες με νότες και στιχάκια
Ο Γιώργος Παπαστεφάνου είναι από εκείνους τους ανθρώπους που μου απέδειξαν και μου έμαθαν ότι το ραδιόφωνο μπορεί να είναι ταυτοχρόνως μουσική, ιστορία, λογοτεχνία και πολιτισμός.
Σκέφτομαι πως υπάρχουν άνθρωποι που απλώς περνούν από τον πολιτισμό κι άλλοι που γίνονται σκέλη του σώματός του. Άνθρωποι που δεν αφήνουν πίσω τους μόνο έργο, αλλά κι έναν τρόπο να βλέπουμε, να ακούμε, να αισθανόμαστε.
Ο Γιώργος Παπαστεφάνου ανήκει σε αυτή τη δεύτερη, σπάνια κατηγορία. Δεν υπήρξε απλώς μια φωνή της ραδιοφωνίας. Δεν υπήρξε απλώς ένας δημοσιογράφος που συνάντησε στο διάβα του σημαντικούς ανθρώπους. Δεν υπήρξε απλώς ένας παρουσιαστής που παρουσίασε τραγούδια και εποχές.
Υπήρξε ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στο να διασώσει ό,τι κινδυνεύει περισσότερο να χαθεί: τη μνήμη.
Ο φύλακας της μνήμης
Ο πολιτισμός δεν χάνεται μόνο όταν καταστρέφονται τα έργα των ανθρώπων. Χάνεται κι όταν ξεχνούμε τις ιστορίες που τα γέννησαν. Όταν οι φωνές εκείνων που έφτιαξαν μια εποχή σβήνουν χωρίς να έχουν προλάβει να αφηγηθούν τη δική τους αλήθεια.
Ο Παπαστεφάνου στάθηκε απέναντι σ’ αυτή τη λήθη σαν ένας ήσυχος φύλακας. Μ’ ένα μικρόφωνο, ένα σημειωματάριο και, κυρίως, μια αληθινή διάθεση ακρόασης.
Ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα για τη διαδρομή του να βρίσκεται σε εκείνη την παιδική του ανάμνηση: όταν τον ρωτούσαν τι θα γίνει όταν μεγαλώσει, δεν έδινε τις συνηθισμένες απαντήσεις. Δεν ονειρευόταν ένα επάγγελμα εξουσίας ή κύρους. Έλεγε πως ήθελε να γίνει εκφωνητής.
Σαν να γνώριζε από νωρίς ότι η ζωή του θα περνούσε μέσα από τη φωνή. Μια φωνή που δεν θα ζητούσε να κυριαρχήσει, αλλά θα δημιουργούσε χώρο για τους άλλους.
Η δύναμη της οικειότητας
Αυτή υπήρξε ίσως η μεγάλη του αρετή. Ο Γιώργος Παπαστεφάνου δεν χρησιμοποίησε ποτέ το μικρόφωνο για να μεγαλώσει τον εαυτό του. Το χρησιμοποίησε για να φέρει κοντά μας ανθρώπους, τραγούδια και εποχές.
Η φωνή του είχε μια σπάνια ποιότητα: την οικειότητα. Δεν μιλούσε στον ακροατή από απόσταση. Του μιλούσε σαν να καθόταν απέναντί του. Σαν να υπήρχε ανάμεσά τους ένα τραπέζι μ’ ένα φλιτζάνι καφέ και να ξεκινούσε μια συζήτηση αργή και ουσιαστική.
Αυτό ήταν το μεγάλο μυστικό του ραδιοφώνου του: η αίσθηση της παρουσίας. Σε μια εποχή όπου το ραδιόφωνο δεν ήταν απλώς μέσο ενημέρωσης ή ψυχαγωγίας, αλλά καθημερινή συντροφιά, η φωνή του έγινε κομμάτι της ζωής πολλών ανθρώπων.
Το ραδιόφωνο ως αφήγηση
Οι εκπομπές του δεν ήταν απλές μουσικές επιλογές. Ήταν αφηγήσεις.
Το «Καλησπέρα κύριε Έντισον», υπήρξε ένα από τα χαρακτηριστικά σημεία αυτής της διαδρομής. Εκεί ο Παπαστεφάνου δεν παρουσίαζε απλώς τραγούδια. Άνοιγε παράθυρα σε χρόνους και πρόσωπα. Ένα τραγούδι δεν ερχόταν ποτέ μόνο του. Ερχόταν μαζί με τον δημιουργό του. Με την εποχή του. Με την ιστορία του. Με την ανθρώπινη στιγμή που το γέννησε. Κι έτσι, η μουσική γινόταν αφήγηση και η αφήγηση μνήμη.
Ο δημοσιογράφος πίσω από το τραγούδι
Αυτή ήταν και η βαθιά δημοσιογραφική του ματιά. Γιατί ο Γιώργος Παπαστεφάνου υπήρξε πρώτα απ’ όλα δημοσιογράφος, με την ουσιαστική έννοια της λέξης. Όχι εκείνος που απλώς μεταφέρει πληροφορίες, αλλά εκείνος που αναζητά το νόημα πίσω από αυτές.
Η δημοσιογραφία του δεν είχε βιασύνη, ούτε άγχος. Δεν κυνηγούσε τον εντυπωσιασμό. Δεν αναζητούσε την εύκολη φράση που θα ακουστεί για λίγο και μετά θα ξεχαστεί. Αναζητούσε την ανθρώπινη μαρτυρία.
Ήξερε ότι ένας καλλιτέχνης δεν είναι μόνο το έργο του. Είναι και η διαδρομή μέχρι να φτάσει σ’ αυτό.
Ήξερε ότι πίσω από ένα τραγούδι υπάρχει μια ιστορία. Και ότι πολλές φορές η ιστορία αυτή είναι εξίσου σημαντική με το ίδιο το τραγούδι.
Γι’ αυτό και οι συναντήσεις του με τους ανθρώπους του ελληνικού τραγουδιού έχουν σήμερα τη σημασία πολιτισμικού αρχείου. Δεν έψαχνε έτοιμες απαντήσεις. Έψαχνε στιγμές αλήθειας. Έδινε στον συνομιλητή του χρόνο. Κι ο χρόνος είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ένας δημοσιογράφος.
Οι λέξεις που μένουν
Ο Γιώργος Παπαστεφάνου γνώριζε πως το ελληνικό τραγούδι δεν γράφεται μόνο με νότες. Γράφεται με ανθρώπους. Με πρόσωπα που κουβαλούν μια εποχή. Με δημιουργούς που βάζουν μέσα στις λέξεις και στις μελωδίες τους κομμάτια από την ψυχή και τη ζωή τους.
Γι’ αυτό και στάθηκε με ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στους στιχουργούς. Καταλάβαινε πως σχεδόν πάντα όλοι θυμούνται ποιος έγραψε τη μουσική ή ποιος ερμήνευσε ένα τραγούδι, αλλά πολύ λιγότερο εκείνον που κατέθεσε τη δύναμη των λέξεων. Ένιωθε ότι οι λέξεις αποτελούν την πρώτη ύλη της μνήμης.
Ένας στίχος μπορεί να γίνει καταφύγιο μιας ολόκληρης γενιάς. Μπορεί να κρατήσει μέσα του έναν έρωτα, έναν αποχωρισμό, μια απώλεια, μια ελπίδα. Μπορεί να πει κάτι που χιλιάδες άνθρωποι ένιωσαν, αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να εκφράσουν. Αυτή τη δύναμη αναζητούσε ο Παπαστεφάνου.
Δεν τον ενδιέφερε μόνο το τραγούδι που αγαπήθηκε. Τον ενδιέφερε η διαδρομή του μέχρι να αγαπηθεί. Ποιος το έγραψε. Γιατί το έγραψε. Τι κουβαλούσε μέσα του. Κι ίσως γι’ αυτό αξίζει να σταθούμε σε μια λιγότερο γνωστή, αλλά εξίσου σημαντική πλευρά της προσωπικής του διαδρομής.
Μια αγάπη για το καλοκαίρι
Ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στο να καταγράφει και να φωτίζει το ελληνικό τραγούδι, υπήρξε για ένα διάστημα και ο ίδιος δημιουργός. Έγραψε στίχους για περίπου πενήντα τραγούδια. Δεν επιδίωξε, όμως, να χτίσει μια ξεχωριστή καριέρα ως στιχουργός. Οι στίχοι του γεννήθηκαν περισσότερο από την αγάπη του για το τραγούδι και από τη συνάντησή του με σημαντικούς συνθέτες και ερμηνευτές.
Η αρχή έγινε το 1964, όταν ακόμη σπούδαζε στη Νομική και εργαζόταν παράλληλα στο ραδιόφωνο. Βρισκόταν σε ένα μάθημα που τον κούραζε και, για να μην τον πάρει ο ύπνος, άρχισε να γράφει στίχους πάνω στο φοιτητικό θρανίο. Έτσι γεννήθηκε το εμβληματικό «Μια αγάπη για το καλοκαίρι». Κι όταν «ζωγράφισε» νότες ο Σπανός κι έβαλε το ηχόχρωμα και την απλότητα της η Χωματά, ολοκληρώθηκε ένα τραγούδι ύμνος! Το τραγούδι σύμβολο του Νέου Κύματος.
Και δεν ήταν το μόνο.
Τα τραγούδια του
Στους στίχους του Γιώργου Παπαστεφάνου συναντά κανείς εκείνη τη γνώριμη ποιότητα του Νέου Κύματος: την απλότητα, την καθαρότητα, την τρυφερότητα, τη δύναμη της εικόνας.
Ανάμεσα στα τραγούδια που έχει υπογράψει, βρίσκονται τα «Μια φορά θυμάμαι», «Ένα πρωινό (Άναμπελ)», «Ανάμνηση», «Σου ’δωσα την αγάπη μου», «Κι αν σ’ αγαπώ δε σ’ ορίζω», «Θυμήσου τον Σεπτέμβρη», «Μικρό ταξίδι στον γιαλό», «Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια», «Μπρος στο μπαλκόνι σου» και «Summer Dream», ανάμεσα σε άλλα.
Οι στίχοι του συναντήθηκαν με μουσικές σημαντικών δημιουργών, όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Γεράσιμος Λαβράνος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Δήμος Μούτσης, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και ο Βαγγέλης Πιτσιλαδής.
Η «Ανάμνηση», σε μουσική του Βαγγέλη Πιτσιλαδή, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η εικόνα της αμμουδιάς, του καλοκαιριού και της αγάπης μετατρέπεται σε μια μικρή κινηματογραφική σκηνή, από εκείνες που μένουν στη μνήμη ακόμη κι όταν έχουν περάσει δεκαετίες.
Ίσως γι’ αυτό οι στίχοι του άντεξαν στον χρόνο. Δεν προσπάθησαν να εντυπωσιάσουν. Προσπάθησαν να συγκινήσουν.
Η συνάντηση με τον Γιάννη Σπανό
Η σχέση του με τον Γιάννη Σπανό υπήρξε καθοριστική. Οι δυο τους γνωρίστηκαν στο Παρίσι, όπου ο Σπανός εργαζόταν ως μουσικός. Ο Παπαστεφάνου βρέθηκε εκεί και η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε στενή φιλία. Όταν ο Παπαστεφάνου επέστρεψε στην Ελλάδα, έπαιζε στις ραδιοφωνικές του εκπομπές τους δίσκους που είχε ηχογραφήσει ο Σπανός στο Παρίσι. Ήταν ένας τρόπος να συστήσει στο ελληνικό κοινό έναν δημιουργό που πίστευε βαθιά ότι άξιζε να γνωρίσει.
Η σχέση αυτή δεν περιορίστηκε στη φιλία. Συνδέθηκε με τη γέννηση μιας ολόκληρης εποχής στο ελληνικό τραγούδι. Ο Παπαστεφάνου μίλησε στον Αλέκο Πατσιφά για τον Σπανό, την ίδια ώρα που συνέβαλε και στη γνωριμία του με την Καίτη Χωματά. Η Λύρα, το Νέο Κύμα, οι νέες φωνές και οι νέοι δημιουργοί άρχισαν να αποκτούν χώρο. Κι εκείνος βρισκόταν κάπου στο κέντρο αυτής της ιστορίας, χωρίς ποτέ να διεκδικήσει για τον εαυτό του τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ένας στιχουργός χωρίς την αγωνία της καριέρας
Η στιχουργική του διαδρομή, ωστόσο, δεν κράτησε για πάντα.
Οι πολλές επαγγελματικές του δραστηριότητες —το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, οι παραγωγές, οι εκπομπές και η διαρκής αναζήτηση υλικού— δεν του άφηναν πλέον τον χρόνο που απαιτεί η δημιουργία ενός στίχου. Και ο ίδιος γνώριζε κάτι πολύ σημαντικό: ότι ο καλός στίχος χρειάζεται χρόνο.
Έτσι, αφού έγραψε ακόμη τραγούδια για ερμηνευτές όπως η Τζιλιόλα Τσινκουέτι, ο Τόνι Πινέλι, ο Τέρης Χρυσός και η Γιοβάννα, σταδιακά απομακρύνθηκε από τη στιχουργική. Ίσως, τελικά, να ήταν και αυτό ένα ακόμη χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του. Δεν θέλησε να γράφει στίχους επειδή έπρεπε. Έγραψε όταν είχε κάτι να πει. Κι όταν δεν είχε τον χρόνο ή την εσωτερική διαθεσιμότητα να το κάνει, σταμάτησε.
Ο άνθρωπος που έδινε χώρο στους άλλους
Μ’ αυτή την ευαισθησία προσέγγισε και τους δημιουργούς. Μ’ αυτή την ευαισθησία μίλησε για τους στιχουργούς, για ανθρώπους όπως ο φίλος του ο Κωτούλας και για όλους εκείνους που υπηρέτησαν το ελληνικό τραγούδι από τη θέση του δημιουργού και όχι απαραίτητα του προβεβλημένου προσώπου.
Ο ίδιος πίστευε στην ουσία και όχι στην επιφάνεια. Ίσως γι’ αυτό υπήρξε τόσο κοντά και στον Γιάννη Σπανό. Η σχέση τους δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική συνύπαρξη. Ήταν μια συνάντηση δύο ανθρώπων που μοιράζονταν την ίδια αισθητική αντίληψη: την πίστη στη δύναμη του απλού, του καθαρού, του διακριτικού.
Ο Γιάννης Σπανός υπήρξε κι εκείνος ένας δημιουργός που δεν χρειάστηκε ποτέ να φωνάξει για να ακουστεί. Οι μελωδίες του είχαν μια εσωτερική ευγένεια. Είχαν εκείνη τη σπάνια ποιότητα που κάνει ένα έργο να μοιάζει οικείο από την πρώτη στιγμή. Ο Παπαστεφάνου αναγνώριζε αυτή την ποιότητα. Ήξερε πως ορισμένοι δημιουργοί δεν αφήνουν πίσω τους μόνο τραγούδια. Αφήνουν έναν τρόπο να αισθανόμαστε. Και ίσως αυτή η συγγένεια να εξηγεί γιατί ο ίδιος υπήρξε τόσο σημαντικός για το ελληνικό τραγούδι: επειδή δεν στάθηκε ποτέ απέναντί του σαν παρατηρητής. Στάθηκε σαν άνθρωπος που συμμετείχε στη μνήμη του.
Το μεγάλο του έργο ήταν η διάσωση
Αν έπρεπε να συμπυκνώσει κανείς ολόκληρη τη διαδρομή του Γιώργου Παπαστεφάνου σε μία λέξη, ίσως αυτή να ήταν η διάσωση.
Η διάσωση φωνών. Η διάσωση αφηγήσεων. Η διάσωση τραγουδιών.
Η διάσωση μιας ολόκληρης πολιτιστικής εποχής. Σ’ έναν κόσμο όπου όλα γίνονται γρήγορα και χάνονται γρήγορα, ο Παπαστεφάνου υπηρέτησε την αντίθετη αξία: την υπομονή. Την προσοχή. Τη λεπτομέρεια.
Ήξερε ότι ο πολιτισμός χρειάζεται ανθρώπους που δεν βιάζονται να μιλήσουν, αλλά βιάζονται να προλάβουν τη λήθη.
Αυτός ήταν ο ρόλος του. Να κρατήσει αναμμένο το φως.
Η ευγένεια ως τρόπος ύπαρξης
Θα λέω πάντα, ότι η πιο αληθινή, η πιο βαθιά πλευρά της προσωπικότητάς του, είναι η ευγένεια.
Όχι η ευγένεια ως κοινωνικό πρότυπο. Όχι ως καλός τρόπος συμπεριφοράς. Αλλά ως τρόπος ύπαρξης.
Ο Γιώργος Παπαστεφάνου είχε εκείνη τη σπάνια ποιότητα των ανθρώπων που δεν χρειάζονται να μειώσουν κανέναν για να ξεχωρίσουν.
Δεν αναζητούσε τον θόρυβο. Δεν κυνηγούσε την προβολή. Προτιμούσε να φωτίζει τους άλλους.
Κι αυτή είναι ίσως η πιο δύσκολη μορφή προσφοράς. Να έχεις γνώση και να μην την κάνεις επίδειξη. Να έχεις παρουσία και να μην επισκιάζεις. Να είσαι στο κέντρο μιας ιστορίας, αλλά να αφήνεις τους άλλους να πρωταγωνιστούν.
Με την ευγένεια του φωτός
Γι’ αυτό και ο τίτλος του σημερινού πονήματος -«Με την ευγένεια του φωτός»- δεν αποτελεί απλώς μια διεκπεραίωση.
Αποτελεί έναν τρόπο να περιγράψει κανείς τη στάση του.
Ο Γιώργος Παπαστεφάνου είναι λοιπόν ένα φως! Ένα φως επάνω στα τραγούδια. Ένα φως επάνω στους δημιουργούς. Ένα φως επάνω στις ιστορίες που θα μπορούσαν να χαθούν. Ένα φως που μας έμαθε ν’ ακούμε τραγούδια, λέξεις, νότες… Ένα φως που έμαθε τις ψυχές μας να πάλλονται…
Ποτέ δεν θα ξεχάσω τις στιγμές γαστρονομικής εμπειρίας και όχι μόνον που είχα στη Μονή Μονή Αγ. Αυγουστίνου και Σεραφείμ Σαρώφ, Τρίκορφο Φωκίδας. Πέραν του πνευματικού έργου των μοναχών και το διακόνημα της μαγειρικής από τους πατέρες και ειδικά τον πατέρα Ισαάκ. Επίσης στη Μονή θα βρείτε εξαιρετικά προϊόντα από τυράκια απίθανα, ζυμαρικά μέχρι καλλυντικά φτιαγμένα από γάλα γαϊδούρας. Τα γαϊδουράκια θα τα συναντήσετε στο πίσω μέρος της μονής…
Γράφει η Σίσσυ Νίκα -Επικοινωνιολόγος – Δημοσιογράφος Γαστρονομίας καιΠολιτισμού
Στη σκιά του μοναδικού καμπαναριού, εκεί μπροστά στο πεζούλι της εκκλησίας δοκίμασα τα ωραιότερα σαραγλάκια, ανώτερα από αυτά που είχα δοκιμάσει στην Κωνσταντινούπολη. Το σίγουρο είναι ότι συνετέλεσε το Παραδείσιο περιβάλλον του μοναστηριού, η φιλοξενία των μοναχών και τα λόγια του χαρισματικού Ηγούμενου Πατέρα Νεκτάριου Μουλατσιώτη.
Τα σαραγλάκια είναι από τα σιροπιαστά γλυκά με ανατολίτικο αέρα. Τα τραγανά σαραγλάκια είναι μοσχοβολιστά με αγνό βούτυρο και απίθανη επίγευση. Όταν μάλιστα τα καρύδια είναι φρέσκα και τραγανά και τα αμύγδαλα ελληνικής ποικιλίας όπως αυτά που δοκίμασα στο μοναστήρι, τότε η γεύση απογειώνεται. Πάντως ήταν διαχρονικά ένα γλυκάκι που ήταν το τρατάρισμα σε όλα τα σπίτια της Πόλης.
Η Ιερά Μονή Αγίου Αυγουστίνου και Σεραφείμ του Σαρώφ, στο Τρίκορφο
Εκεί μάλιστα χρησιμοποιούσαν βούτυρα εκλεκτά κλαριφιέ για ακόμα πιο βουτυρένια επίγευση. Συνήθως τα πασπάλιζαν με φιστίκι κελυφωτό της Ανατολής. Ανάλογα με την εποχή χρησιμοποιούσαν τους ανάλογους ξηρούς καρπούς φουντούκια που εκεί ήταν εξαιρετικής ποικιλίας.
Το μυστικό είναι ότι το ταψί πρέπει να είναι ζεστό σχεδόν καυτό που θα χρησιμοποιήσουμε και να αφήσουμε το βούτυρο να απορροφηθεί από το γλυκό πριν το βάλουμε στο φούρνο να σιγοψηθεί. Η θερμοκρασία πρέπει να είναι από 150-170ο C για αρκετή ώρα. Οι πολίτισσες το αφήναν μέχρι και 2 ώρες.
Μπορούμε στα σαραγλάκια να δώσουμε το σχήμα που θέλουμε ρολό, στριφογυριστά, να τα ψήσουμε όρθια ή πλαγιαστά όπως το κάναμε στο μοναστήρι.
Το σιρόπιασμα γίνεται όταν το σιρόπι και τα σαραγλάκια είναι ζεστά όχι όμως καυτά γιατί «λασπώνουν».
Τα σαραγλάκια σερβίρονται και δίπλα σε παγωτό καϊμάκι και είναι μούρλια.
Σαραγλακια Μοναστηριακά
Από τον πατέρα Ισαάκ, Μονή Αγ.Αυγουστίνου και Σεραφείμ Σαρώφ, Τρίκορφο Φωκίδας
Υλικά
Για 20 σαραγλάκια
500 γρ. φύλλο κρούστας
300 γρ. καρύδια, χοντροσπασμένη
250 γρ. αμυγδαλόψιχα, χοντροσπασμένη
250 γρ. φρυγανιά, τριμμένη
Μισό φλιτζάνι ζάχαρη κρυσταλλική
2 κ.γ. κανέλα
250 γρ. βούτυρο εκλεκτό
Για το σιρόπι
2 φλιτζάνια νερό
3 φλιτζάνια ζάχαρη
ξύσμα από 1 λεμόνι
1 βανίλια
Για το πασπάλισμα
Αμύγδαλα και καρύδια χοντροσπασμένα
Τρόπος Παρασκευής
Ετοιμάζουμε τη γέμιση.
Σε μεγάλο μπολ ρίχνουμε τα καρύδια, τη φρυγανιά, τη ζάχαρη και την κανέλα και ανακατεύουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα.
Σε επίπεδη επιφάνεια απλώνουμε τα φύλλα
Σε τηγανάκι ζεσταίνουμε το βούτυρο και με ένα πινέλο βουτυρώνουμε τα 4 φύλλα κρούστας ένα-ένα.
Στρώνουμε τα φύλλα το ένα πάνω στο άλλο.
Απλώνουμε με κουτάλι, το 1/3 της γέμισης ομοιόμορφα σε όλη την επιφάνεια και τυλίγουμε τα φύλλα, από την στενή πλευρά τους, σφιχτά σε ρολό.
Το κόβουμε σε κομμάτια 40 εκατοστών ή μικρότερα επαναλαμβάνοντας τη διαδικασία άλλες 2 φορές, με τα υπόλοιπα φύλλα.
Βάζουμε τα σαραγλάκια στο ταψί κατά σειρά κολλητά το ένα ρολό στο άλλο.
Τα περιχύνουμε με το υπόλοιπο βούτυρο και βάζουμε το ταψί στο φούρνο.
Ψήνουμε σε καλά προθερμασμένο φούρνο στους 170ο C για 1 ώρα.
Eτοιμάζουμε το σιρόπι.
Σε κατσαρόλα ρίχνουμε το νερό, τη ζάχαρη και το ξύσμα και τη βανίλια και βράζουμε για 5-7 λεπτά ανακατεύοντας μέχρι να δέσει καλά το σιρόπι.
Σιροπιάζουμε τα σαραγλάκια ζεστά και τα αφήνουμε να πιουν το σιρόπι.
Πασπαλίζουμε με τα αμύγδαλα ή καρύδια.
Τα σερβίρουμε σε πιατέλα χωρίς να τα σκεπάσουμε για να μείνουν τραγανά τα φύλλα.
ΓΕΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Γενικά αίθριος καιρός με πρόσκαιρες νεφώσεις στην Κρήτη όπου υπάρχει πιθανότητα ασθενών τοπικών βροχών στα βόρεια. Τις μεσημβρινές – απογευματινές ώρες θα αναπτυχθούν νεφώσεις στα ηπειρωτικά ορεινά και θα εκδηλωθούν τοπικοί όμβροι στα ορεινά της Ηπείρου.
Οι άνεμοι στα δυτικά θα είναι μεταβλητοί και βαθμιαία δυτικοί βορειοδυτικοί 3 με 4 μποφόρ. Στα ανατολικά θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 4 με 6 και στο Αιγαίο 6 με 7 μποφόρ.
Η θερμοκρασία θα σημειώσει μικρή άνοδο κυρίως στα ανατολικά και θα φτάσει στις Κυκλάδες και το Ιόνιο τους 29 με 32 βαθμούς, στην υπόλοιπη χώρα τους 32 με 34 και τοπικά στα ηπειρωτικά και τα Δωδεκάνησα τους 35 βαθμούς Κελσίου.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΘΡΑΚΗ
Καιρός: Γενικά αίθριος, με πρόσκαιρες νεφώσεις τις μεσημβρινές – απογευματινές ώρες στα ορεινά.
Ανεμοι: Βορειοανατολικοί 3 με 5 και πρόσκαιρα το πρωί στα ανατολικά έως 6 μποφόρ. Στα κεντρικά τμήματα από ανατολικές διευθύνσεις 3 με 4 και βαθμιαία νότιοι με την ίδια ένταση.
Θερμοκρασία: Από 18 έως 34 βαθμούς Κελσίου.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Καιρός: Γενικά αίθριος.
Ανεμοι: Μεταβλητοί 3 με 4 μποφόρ και από το μεσημέρι νότιοι με την ίδια ένταση.
Θερμοκρασία: Από 22 έως 33 βαθμούς Κελσίου.
ΝΗΣΙΑ ΙΟΝΙΟΥ, ΗΠΕΙΡΟΣ, ΔΥΤΙΚΗ ΣΤΕΡΕΑ, ΔΥΤΙΚΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Καιρός: Γενικά αίθριος, με πρόσκαιρες νεφώσεις στα ηπειρωτικά κυρίως ορεινά τις μεσημβρινές – απογευματινές ώρες, οπότε στα ορεινά της Ηπείρου θα εκδηλωθούν τοπικοί όμβροι.
Ανεμοι: Μεταβλητοί 3 με 4 μποφόρ και βαθμιαία δυτικοί βορειοδυτικοί με την ίδια ένταση.
Θερμοκρασία: Από 21 έως 32 και στα ηπειρωτικά τοπικά 34 με 35 βαθμούς Κελσίου.
ΘΕΣΣΑΛΙΑ, ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΣΤΕΡΕΑ, ΕΥΒΟΙΑ, ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Καιρός: Γενικά αίθριος, με λίγες πρόσκαιρες νεφώσεις το μεσημέρι – απόγευμα στα ηπειρωτικά ορεινά.
Ανεμοι: Βόρειοι βορειοανατολικοί 4 με 6, στα ανατολικά πρόσκαιρα τοπικά 7 μποφόρ, με εξασθένηση από το μεσημέρι.
Θερμοκρασία: Από 21 έως 34 και στην ανατολική Πελοπόννησο τοπικά 35 βαθμούς Κελσίου.
ΚΥΚΛΑΔΕΣ, ΚΡΗΤΗ
Καιρός: Στις Κυκλάδες γενικά αίθριος με λίγες πρόσκαιρες νεφώσεις τις πρωινές ώρες. Στην Κρήτη πρόσκαιρες νεφώσεις με πιθανότητα για ασθενείς τοπικές βροχές στα βόρεια.
Ανεμοι: Από βόρειες διευθύνσεις 6 με 7 μποφόρ, με εξασθένηση από το βράδυ.
Θερμοκρασία: Από 23 έως 29 και στη νότια Κρήτη τοπικά 33 με 34 βαθμούς Κελσίου.
ΝΗΣΙΑ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ – ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ
Καιρός: Γενικά αίθριος, με λίγες πρόσκαιρες νεφώσεις το πρωί στα νότια.
Ανεμοι: Από βόρειες διευθύνσεις 6 με 7 μποφόρ, με εξασθένηση το βράδυ.
Θερμοκρασία: Από 23 έως 34 με 35 βαθμούς Κελσίου.
ΑΤΤΙΚΗ
Καιρός: Γενικά αίθριος, με λίγες πρόσκαιρες νεφώσεις τις πρωινές ώρες.
Ανεμοι: Βόρειοι βορειοανατολικοί 4 με 6 και στα ανατολικά πρόσκαιρα έως 7 μποφόρ, με βαθμιαία εξασθένηση από το μεσημέρι.
Θερμοκρασία: Από 23 έως 32 με 33 βαθμούς Κελσίου.
ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΓΙΑ ΑΥΡΙΟ ΔΕΥΤΕΡΑ 17-08-2026
Γενικά αίθριος καιρός, με πρόσκαιρες νεφώσεις στα ηπειρωτικά τις μεσημβρινές – απογευματινές ώρες, οπότε κυρίως στα δυτικά ορεινά, θα σημειωθούν τοπικοί όμβροι και πιθανώς μεμονωμένες καταιγίδες.
Οι άνεμοι θα πνέουν στα δυτικά από δυτικές διευθύνσεις 3 με 4, στα ανατολικά από βόρειες διευθύνσεις 4 με 5 και στο Αιγαίο τοπικά 6 πρόσκαιρα στα νοτιοανατολικά έως 7 μποφόρ.
Η θερμοκρασία δεν θα σημειώσει αξιόλογη μεταβολή και θα φθάσει στις περισσότερες περιοχές τους 30 με 33 βαθμούς και τοπικά στα ηπειρωτικά και τη νοτιοανατολική νησιωτική χώρα τους 34 με 35 βαθμούς Κελσίου.
Το 1743 ο πατέρας του μποξ Jack Broughton διατυπώνει τους πρώτους κανόνες πυγμαχίας στην Αγγλία σύμφωνα με τους οποίους απαγορεύονται οι κεφαλιές, οι κλωτσιές και τα χτυπήματα κάτω από την κοιλιά.
Το 1858 ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζέιμς Μπουκάναν, εγκαινιάζει το νέο υπερατλαντικό τηλεγραφικό καλώδιο για να ανταλλάσσει χαιρετισμούς με τη Βασίλισσα Βικτόρια της Βρετανίας. Το πρωτοποριακό, για εκείνη την εποχή, μέσο επικοινωνίας, δεν θα χρησιμοποιηθεί για πολύ, αφού λόγω αδύναμου σήματος τίθεται εκτός λειτουργίας, λίγες βδομάδες μετά
Το 1906 σεισμός 8.2 ρίχτερ χτυπά τη Χιλή και σκοτώνει 3.886 άτομα.
Το 1912 συλλαλητήριο των Ηπειρωτών πραγματοποιείται στην Αθήνα, που αντιδρούν στην προσπάθεια αλβανοποίησης της Ηπείρου.
Το 1919 συζητήσεις διεξάγονται για την επίλυση του Θρακικού Θέματος. Οι Αμερικανοί υποστηρίζουν τις βουλγαρικές απόψεις.
Το 1921 σκληρές μάχες λαμβάνουν χώρα μεταξύ των ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων, στη μάχη για την κατάληψη των υψωμάτων του Τουρμπάν Τεπέ και των Δίδυμων Λόφων.
Το 1930 δημιουργούνται τα πρώτα έγχρωμα κινούμενα σχέδια. Δημιουργός τους ο Αμερικανός Ub Iwerks.
Το 1936 ολοκληρώνονται οι 11οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Βερολίνου που γίνονται κάτω από το βλέμμα του Χίτλερ. Για πρώτη φορά μεταφέρεται η Ολυμπιακή Φλόγα από την Αρχαία Ολυμπία με 3.075 δρομείς. Στην τελετή έναρξης της 1ης Αυγούστου σημαιοφόρος της Ελληνικής Ομάδας είναι ο 67χρονος Σπύρος Λούης, που τον έχει προσωπικά προσκαλέσει ο Χίτλερ. Πρωτοεμφανίζονται το μπάσκετ και το χάντμπολ. Παίρνουν μέρος 3.410 αθλητές και 328 αθλήτριες από 46 κράτη. Αθλητής των αγώνων αναδεικνύεται ο Τζέσε Όουενς, που κερδίζει 4 χρυσά μετάλλια: στα 100μ (10.3 στις 3/8), στα 200μ (20.7 στις 5/8), στο άλμα εις μήκος (8.06 στις 4/8) και στα 4×100μ (39.8 στις 9/8) ρεκόρ που θα επαναλάβει ο Carl Lewis το 1984 στο Λος Αντζελες, που όπως και ο Owens είναι γεννημένος στην Αλαμπάμα.
Το 1960 επίσημη ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρόεδρος αναλαμβάνει ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος, με αντιπρόεδρο τον τουρκοκύπριο Κιουτσούκ.
Το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου επιστρέφει στην Ελλάδα, μετά την αυτοεξορία του λόγω της δικτατορίας.
Το 1989 43 άτομα σκοτώνονται και 300 τραυματίζονται κατά την έξοδο του Δεκαπενταύγουστου.
Το 1990 στη Νότια Αφρική, 140 άτομα χάνουν τη ζωή τους στις φυλετικές ταραχές σε κωμοπόλεις γύρω από το Γιοχάνεσμπουργκ.
Το 1991 οι ΗΠΑ πραγματοποιούν υπόγεια πυρηνική δοκιμή στη Νεβάδα.
Το 1993 100 Βρετανοί βουλευτές όλων των παρατάξεων υπογράφουν ψήφισμα, ζητώντας από την κυβέρνησή τους να ασκήσει την επιρροή της, για την παράδοση της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της.
Το 1995 στην Τσετσενία αρχίζει ο αφοπλισμός των ανταρτών, όπως προβλέπει η στρατιωτική συμφωνία με τη Ρωσία.
Το 1996 κηδεύεται στο Παραλίμνι της Κύπρου το δεύτερο θύμα της τουρκικής θηριωδίας, Σολωμός Σολωμού.
το 2004 το πρώτο μετάλλιο για τα ελληνικά χρώματα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Είναι χάλκινο και το κατακτά ο Λεωνίδας Σαμπάνης στην κατηγορία των 62 κιλών της άρσης βαρών. Λίγες μέρες αργότερα ο έλληνας ολυμπιονίκης θα βρεθεί ντοπαρισμένος και το μετάλλιο θα του αφαιρεθεί. Την ίδια μέρα, ο Θωμάς Μπίμης και ο Νίκος Συρανίδης κατακτούν το πρώτο χρυσό για την Ελλάδα στις καταδύσεις από βατήρα τριών μέτρων.
Γεννήσεις
το 1888 γεννήθηκε ο συγγραφέας Thomas Edward Lawrence, γνωστός και ως ο Λόρενς της Αραβίας.
Το 1895 γεννιέται ο Ελβετός μυθιστοριογράφος Άλμπερτ Κοέν
το 1919 ο συγγραφέας Αντώνης Σαμαράκης.
το 1920 ο Αμερικανός ποιητής και μυθιστοριογράφος Τσαρλς Μπουκόφσκι.
το 1954 ο Αμερικανός σκηνοθέτης Τζέιμς Κάμερον.
το 1959 η ντίβα της ποπ και ηθοποιός Μαντόνα, κατά κόσμο Μαντόνα Λουίζ Βερόνικα Τσικόνε.
το το 1960 ο Αμερικανός ηθοποιός Τίμοθι Χάτον.
Θάνατοι
το 1921 πεθαίνει ο βασιλιάς Πέτρος Α της Σερβίας
Το 1949 πέθανε η μυθιστοριογράφος Μάργκαρετ Μίτσελ και το 1977 ο βασιλιάς του rock ‘n roll Έλβις Πρίσλεϊ.
το 1956 πεθαίνει ο ηθοποιός Μπέλα Λουγκόζι, χαρακτηριστικός πρωταγωνιστής των ταινιών του Εντ Γουντ
το 1971 πεθαίνει ο Σπύρος Σκούρας, Ελληνοαμερικάνος που διετέλεσε πρόεδρος της Spyros Twentieth Century Fox
το 2005 πεθαίνει η Βίκυ Μοσχολιού, λαϊκή τραγουδίστρια.
Το 2010 πεθαίνει σε ηλικία 87 ετών ο «αόρατος δικτάτορας» Δημήτρης Ιωαννίδης.
Με κατάνυξη και ιδιαίτερη λαμπρότητα ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, ολοκληρώθηκε ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, όπου τελέστηκε Αρχιερατικός πανηγυρικός εσπερινός και στη συνέχεια έψαλαν τα εγκώμια προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Ρεπορτάζ: Γιώργος Λεωνίδας Γκιώνης
Στον Αρχιερατικό Εσπερινό χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων.
Στη διάρκεια του Αρχιερατικού Εσπερινού τέθηκαν σε προσκύνηση από τμήματα των ιερών λειψάνων του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη, που βρίσκονται στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βέροιας.
Ακολούθησε Ιερά Λιτανεία του Επιταφίου της Παναγίας στους δρόμους της πόλης , με τη συμμετοχή τοπικών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών και πλήθους ευσεβών πιστών. Παραβρέθηκαν ο υφυπουργός Ανάπτυξης Λάζαρος Τσαβδαρίδης, οι βουλευτές της Ν.Δ. Τάσος Μπαρτζώκας και Βασίλης Κοτίδης από την Ελληνική Λύση , ο δήμαρχος Αλεξάνδρειας Παναγιώτης Γκυρίνης, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Στέφανος Δριστάς η Αντιδήμαρχος Ελένη Λαφαζάνη και αρκετοί δημοτικοί σύμβουλοι από την Αλεξάνδρεια.
Εγκληματική οργάνωση, με διεθνικό χαρακτήρα, τα μέλη της οποίας δραστηριοποιούνταν στη μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων ακατέργαστης κάνναβης με φορτία χαρτιού ανακύκλωσης από την Αλβανία προς την Τουρκία μέσω της Ελλάδας, εξαρθρώθηκε από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Ναρκωτικών της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος.
Σύμφωνα με την Αστυνομία, για την αποδόμηση της οργάνωσης, πραγματοποιήθηκε τις πρωινές ώρες χθες ευρεία αστυνομική επιχείρηση σε περιοχή της Θεσσαλονίκης, με τη συνδρομή αστυνομικών του Τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών της Υποδιεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος και του Τμήματος Πρόληψης και Καταστολής Εγκλημάτων της Διεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Θεσσαλονίκης. Στο πλαίσιο της επιχείρησης, συνελήφθησαν δύο αλλοδαποί (58χρονος και 43χρονος), ως μέλη της εγκληματικής οργάνωσης, ενώ στη δικογραφία που σχηματίσθηκε περιλαμβάνεται ακόμη ένας αλλοδαπός, ο οποίος έχει ταυτοποιηθεί και αναζητείται.
Προηγήθηκε κατάλληλη αξιοποίηση πληροφοριακών στοιχείων, αναφορικά με τη δράση της οργάνωσης, ενώ ύστερα από αστυνομικές ενέργειες, εξακριβώσεις, διασταυρώσεις στοιχείων και δημιουργία προφίλ των εμπλεκομένων (profiling), σε συνεργασία και με τις Αρχές Δίωξης Ναρκωτικών της Βόρειας Μακεδονίας και της Περιοχής Κοσσυφοπεδίου, πιστοποιήθηκε η εγκληματική τους δράση. Όπως προέκυψε από την έρευνα, τα μέλη της οργάνωσης, η οποία διέθετε ιεραρχική δομή και επαγγελματική υποδομή, χρησιμοποιούσαν φορτηγά οχήματα διεθνών μεταφορών για τη διακίνηση σημαντικών ποσοτήτων ακατέργαστης κάνναβης, ενώ αξιοποιούσαν νόμιμα φορτία χαρτιού προς ανακύκλωση, τόσο για την απόκρυψη των ναρκωτικών ουσιών σε ειδικά διαμορφωμένες κρύπτες όσο και για την κάλυψη και τη νομιμοφάνεια των μετακινήσεων των οχημάτων. Για την επίτευξη του σκοπού τους, τα μέλη της οργάνωσης είχαν διακριτούς ρόλους, ως εξής:
Ο μη συλληφθείς, είχε αναλάβει το γενικό συντονισμό των ενεργειών στην Ελλάδα για τη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών και ειδικότερα, την ανεύρεση κατάλληλων χώρων για την προσωρινή αποθήκευσή τους, καθώς και για τη διαμόρφωση των κρυπτών εντός φορτίων χαρτιού προς ανακύκλωση, όπου αποκρύπτονταν τα ναρκωτικά, αναλαμβάνοντας παράλληλα τις επαφές με τους προμηθευτές και τον συντονισμό των οδηγών των φορτηγών οχημάτων, για την περαιτέρω μεταφορά των ναρκωτικών ουσιών από την Ελλάδα προς την Τουρκία, Ο 58χρονος, είχε αναλάβει την υποστήριξη των ενεργειών που αφορούσαν στη μεταφορά, απόκρυψη και παράδοση των ναρκωτικών ουσιών από την Ελλάδα προς την Τουρκία. Ο 43χρονος, ήταν επιφορτισμένος με την παραλαβή των ναρκωτικών ουσιών από την Αλβανία και την απόκρυψή τους εντός ειδικά διαμορφωμένων κρυπτών στα φορτία χαρτιού προς ανακύκλωση, με σκοπό την περαιτέρω μεταφορά τους, μέσω της ελληνικής επικράτειας, προς την Τουρκία. Κατά την επιχείρηση, οι δυο συλληφθέντες εντοπίστηκαν σε περίκλειστο χώρο σε περιοχή της Θεσσαλονίκης να κατέχουν από κοινού και για λογαριασμό των λοιπών μελών της οργάνωσης, -8- παλέτες με φορτίο χαρτί προς ανακύκλωση.
Από τις παλέτες, 4 βρίσκονταν εντός επικαθήμενου οχήματος και 4 παραπλεύρως αυτού, ενώ στο εσωτερικό των φορτίων είχαν διαμορφωθεί ειδικές κρύπτες, όπου βρέθηκαν επιμελώς κρυμμένες συσκευασίες που περιείχαν ακατέργαστη κάνναβη, συνολικού βάρους 324 κιλών και 474 γραμμαρίων περίπου, με σκοπό την περαιτέρω μεταφορά και διακίνησή τους στην Τουρκία. Συνολικά από τις έρευνες που πραγματοποιήθηκαν, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν: Ακατέργαστη κάνναβη, βάρους 324 κιλών και 474 γραμμαρίων, επικαθήμενο όχημα, δύο Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητα, δύο συσκευές κινητής τηλεφωνίας, πινακίδα κυκλοφορίας αυτοκινήτου αλλοδαπών Αρχών, 11 κενά σακβουαγιάζ πλησίον του χώρου κατάσχεσης των ναρκωτικών ουσιών και το χρηματικό ποσό των 1.165 ευρώ. Υπολογίζεται ότι το προσδοκώμενο παράνομο οικονομικό όφελος από τη δράση της οργάνωσης υπερβαίνει τις 700.000 ευρώ. Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στην αρμόδια εισαγγελική Αρχή, ενώ οι έρευνες για την ταυτοποίηση και τον εντοπισμό συνεργών τους σε Αλβανία και Τουρκία συνεχίζονται.
Το Ιράν ανακοίνωσε ότι τρεις ιρανοί πιλότοι αιχμαλωτίσθηκαν κατά την διάρκεια επίθεση κατά αμερικανικής βάσης στο Κατάρ τον Μάρτιο και ζητά την απελευθέρωσή τους.
Τρεις ιρανοί πιλότοι συνελήφθησαν ζωντανοί από τις δυνάμεις του Κατάρ μετά την συντριβή των Su-24 αεροσκαφών τους στις 2 Μαρτίου, δήλωσε ο στρατηγός Μοχάμαντ Μπαγερζαντέχ, εποικεφαλής της Επιτροπής Αναζήτησης αγνοουμένων μελών των ενόπλων δυνάμεων του Ιράν. «Οι Τζαβάντ Σαλεχί, Αμπντολμαζίντ Νταστιάν και Ομραν Μπεχραβεσιάν κρατούνται από τις δυνάμεις του Κατάρ και η κυβέρνηση του Κατάρ δεν τους έχει ακόμη επιτρέψει να συναντήσουν ή να έρθουν σε επαφή με τις οικογένειές τους και τις αρχές», αναφέρεται σε επιστολή του προς την Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, μεταδίδει το πρακτορείο ειδήσεων Fars.
Ο Μοχάμαντ Μπαγερζαντέχ καλεί την ΔΕΕΣ «να συναντήσει τους Ιρανούς πιλότους το συντομότερο δυνατό, να ενημερωθεί για την κατάσταση της υγείας τους και να διευκολύνει την απελευθέρωσή τους». Στα τέλη του Ιουλίου, ο ιρανικός στρατός είχε ανακοινώσει ότι ανέκτησε τη σορό ενός ιρανού πιλότου, του Ματζίντ Καζεμί, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια επίθεσης στις αρχές Μαρτίου εναντίον της αμερικανικής αεροπορικής βάσης Αλ-Ουντέιντ στο Κατάρ. Οι ιρανικές αρχές είχαν ανακοινώσει ότι άλλοι τρεις πιλότοι αγνοούνταν μετά την επίθεση αυτή, χωρίς να διευκρινίσουν ότι είχαν αιχμαλωτισθεί.
Η Ουκρανία ανακοίνωσε ότι έπληξε σε επιθέσεις μακρού βεληνεκούς ρωσικό στρατιωτικό αεροδρόμιο και κέντρο πυραύλων που υποστηρίζει το αντίστοιχο του Starlink νέο ρωσικό δορυφορικό δίκτυο Ιντερνετ.
Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε ότι πύραυλοι cruise Flamingo έπληξαν την μονάδα των πυραύλων που βρίσκεται σε απόσταση 900 χιλιομέτρων από τα ουκρανικά σύνορα στο πλαίσιο της εκστρατείας πίεσης του Κιέβου προς την Μόσχα για να τερματίσει τον πόλεμο. «Είναι σημαντικό να μειωθεί το πολεμικό δυναμικό της Ρωσίας. Χρειάζεται ειρήνη και αυτό πρέπει να γίνει σαφές στην Ρωσία – μέσω συγκεκριμένων καταστροφών σε συγκεκριμένες εγκαταστάσεις», δηλώνει ο ουκρανός πρόεδρος μέσω του X.
Το γενικό στρατιωτικό επιτελείο της Ουκρανίας ανακοίνωσε επιθέσεις κατά στρατιωτικού αεροδρομίου στο Νίζνι Νοβγκορόντ και κατά του Κέντρου Πυραύλων και Διαστήματος στην Σαμάρα. Διευκρίνισε δε ότι το Κέντρο της Σαμάρα κατασκευάζει πυραύλους που χρησιμοποιούνται για να τίθενται σε τροχιά δορυφόροι του εναλλακτικού στο Starlink ευρυζωνικού δικτύου Rassvet. Δεν έχει υπάρξει επιβεβαίωση της επίθεσης στο Νίζνι Νοβγκορόντ από τις τοπικές αρχές, ενώ οι αρχές στην Σαμάρα ανακοίνωσαν ότι απωθήθηκε μεγάλη πυραυλική επίθεση που προκάλεσε ζημιές σε υποδομές χωρίς λεπτομέρειες.
Η Νέα Δημοκρατία αποχαιρετά με θλίψη τον Στέφανο Μάνο, μια ξεχωριστή και ασυμβίβαστη προσωπικότητα της πολιτικής ζωής του τόπου, που άφησε ισχυρό αποτύπωμα στον δημόσιο βίο.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός στο Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο της Ζυρίχης και στη συνέχεια Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Harvard. Ακολούθησε για έντεκα χρόνια επιχειρηματική σταδιοδρομία, πριν αποφασίσει να ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική.
Εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία το 1977 και υπηρέτησε την Παράταξή μας επί σειρά ετών, αναλαμβάνοντας σημαντικές κυβερνητικές ευθύνες στις κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Γεωργίου Ράλλη και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Διετέλεσε Υφυπουργός Δημοσίων Έργων, Υπουργός Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος, Υπουργός Βιομηχανίας και Ενέργειας, Υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Υπουργός Οικονομικών.
Από τις θέσεις ευθύνης που ανέλαβε συνδέθηκε με σημαντικές μεταρρυθμίσεις και παρεμβάσεις που άφησαν το αποτύπωμά τους στην οικονομία, στις υποδομές, στο περιβάλλον, στη χωροταξία και στην καθημερινότητα των πολιτών.
Μετά την ολοκλήρωση της διαδρομής του στη Νέα Δημοκρατία, συνέχισε να συμμετέχει ενεργά στον δημόσιο βίο, υπηρετώντας με συνέπεια τις ιδέες και τις πεποιθήσεις του και διατηρώντας πάντοτε διακριτή παρουσία στον πολιτικό διάλογο.
Ο Στέφανος Μάνος υπήρξε πάνω απ’ όλα ένας ασυμβίβαστος πολιτικός. Δεν δίσταζε να υπερασπίζεται όσα πίστευε ακόμη και όταν γνώριζε ότι δεν ήταν δημοφιλή, ούτε να συγκρούεται για όσα θεωρούσε αναγκαία για τη χώρα. Με ευθύ λόγο, μεταρρυθμιστικό πνεύμα και προσήλωση στις ιδέες του, συνέβαλε ουσιαστικά στον δημόσιο διάλογο για τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας.
Τον αποχαιρετούμε με σεβασμό και συγκίνηση και εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
