Σε κάθε σχέση υπάρχουν στιγμές που κάτι μας ενοχλεί. Μια συμπεριφορά, μια κουβέντα, μια παράλειψη, ένας τόνος της φωνής, κάτι που επαναλαμβάνεται και σιγά σιγά αρχίζει να μας βαραίνει. Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξουν τέτοιες στιγμές… είναι αναπόφευκτες. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι κάνουμε όταν εμφανίζονται.

Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν τη σιωπή. Σκέφτονται ότι «δεν πειράζει», ότι δεν αξίζει να δημιουργηθεί ένταση ή ότι κάποια στιγμή ο άλλος θα καταλάβει μόνος του. Μόνο που αυτό σπάνια συμβαίνει. Εκείνο που συνήθως συμβαίνει είναι ότι κάθε μικρή ενόχληση προστίθεται στην προηγούμενη, μέχρι που μια μέρα ξεσπάμε για κάτι ασήμαντο, κουβαλώντας στην πραγματικότητα το βάρος πολλών μηνών.

Υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι που αντιδρούν αμέσως. Εκφράζουν αυτό που τους ενοχλεί, αλλά το κάνουν με τρόπο που πληγώνει. Η συζήτηση μετατρέπεται εύκολα σε κατηγορία, η διαφωνία σε επίθεση και ο σύντροφος, αντί να ακούσει αυτό που προσπαθούμε να του πούμε, αρχίζει να αμύνεται.

Και κάπου εκεί χάνεται η ουσία… Γιατί ο στόχος μιας συζήτησης μέσα σε μια σχέση δεν είναι να αποδείξουμε ποιος έχει δίκιο. Είναι να μπορέσουμε να συναντηθούμε ξανά. Πολλές φορές ξεχνάμε ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να πω «με πλήγωσες» και στο να πω «είσαι πάντα εγωιστής». Στην πρώτη περίπτωση μιλώ για τη δική μου εμπειρία. Στη δεύτερη αποδίδω μια ταυτότητα στον άλλον. Κι όταν οι άνθρωποι νιώθουν ότι κρίνονται ως προσωπικότητες και όχι ως προς μια συγκεκριμένη συμπεριφορά τους, συνήθως κλείνουν την πόρτα της επικοινωνίας.

Δεν είναι εύκολο να ακούσεις ότι στενοχώρησες τον άνθρωπό σου. Είναι ακόμη δυσκολότερο όμως να ακούσεις ότι είσαι συνολικά ανεπαρκής. Ίσως γι’ αυτό έχει τόση σημασία ο τρόπος που ξεκινά μια δύσκολη συζήτηση. Δεν είναι το ίδιο να πεις «ποτέ δεν ενδιαφέρεσαι για μένα» με το να πεις «όταν συνέβη αυτό, ένιωσα μόνος». Οι λέξεις μπορεί να μοιάζουν κοντινές, όμως η επίδρασή τους στη σχέση είναι τελείως διαφορετική.

Υπάρχει ακόμη κάτι που συχνά παραβλέπουμε. Πίσω από τον εκνευρισμό μας, συνήθως κρύβεται μια ανάγκη που δεν έχει εκφραστεί. Δεν θυμώνουμε μόνο επειδή ο άλλος άργησε να γυρίσει στο σπίτι. Θυμώνουμε γιατί νιώσαμε ότι δεν υπολογιστήκαμε. Δεν μας πειράζει μόνο ότι ξέχασε κάτι που του ζητήσαμε. Μας πονά η αίσθηση ότι δεν ήμασταν σημαντικοί εκείνη τη στιγμή.

Όταν καταφέρουμε να μιλήσουμε γι’ αυτή την ανάγκη και όχι μόνο για το παράπονό μας, η συζήτηση αλλάζει εντελώς χαρακτήρα. Παύει να είναι μια αντιπαράθεση και γίνεται μια προσπάθεια να γνωρίσει ο ένας τον εσωτερικό κόσμο του άλλου. Αυτό, βέβαια, απαιτεί κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο: να είμαστε ευάλωτοι. Είναι πιο εύκολο να φωνάξεις παρά να πεις «στενοχωρήθηκα». Είναι πιο εύκολο να κατηγορήσεις παρά να παραδεχτείς ότι φοβήθηκες ή ότι ένιωσες παραμελημένος. Κι όμως, οι σχέσεις δυναμώνουν όταν οι άνθρωποι τολμούν να δείξουν αυτό που πραγματικά αισθάνονται και όχι μόνο την άμυνά τους.

Το ίδιο σημαντικό είναι και το πότε θα επιλέξουμε να μιλήσουμε. Οι πιο ουσιαστικές συζητήσεις σπάνια γίνονται την ώρα της έντασης. Όταν και οι δύο είναι θυμωμένοι, ο στόχος γίνεται να απαντήσουμε γρήγορα και όχι να καταλάβουμε. Αντίθετα, όταν έχει περάσει λίγος χρόνος και η ένταση έχει καταλαγιάσει, οι πιθανότητες να ακουστούμε πραγματικά είναι πολύ μεγαλύτερες.

Στο τέλος, αυτό που κρατά ζωντανή μια σχέση δεν είναι η απουσία συγκρούσεων. Δεν υπάρχουν ζευγάρια που δεν πληγώνουν πότε πότε ο ένας τον άλλον. Υπάρχουν όμως ζευγάρια που έχουν μάθει να επιστρέφουν στη σχέση τους χωρίς να χρειάζεται κάθε διαφωνία να αφήνει πίσω της νικητές και ηττημένους.

Ίσως, λοιπόν, κάθε φορά που κάτι μας ενοχλεί, να αξίζει να θυμόμαστε ότι απέναντί μας δεν βρίσκεται ο αντίπαλός μας. Βρίσκεται ο άνθρωπος που κάποτε επιλέξαμε να μοιραστούμε τη ζωή μας. Και ο τρόπος με τον οποίο θα του μιλήσουμε μπορεί είτε να ανοίξει έναν δρόμο προς μεγαλύτερη οικειότητα είτε να χτίσει έναν ακόμη τοίχο ανάμεσά μας.

Καμιά φορά, δεν είναι τα δύσκολα που φθείρουν περισσότερο τις σχέσεις. Είναι ο τρόπος που επιλέγουμε να τα συζητήσουμε.

Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

Ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες επικρατούν τον τελευταίο καιρό σε μεγάλο μέρος της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης, με επαναλαμβανόμενους καύσωνες να δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στην καθημερινότητα εκατομμυρίων πολιτών. Για την εμμονή της ζέστης στην Ευρώπη το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων συζήτησε με τον δρ Ανδρέα Φλουρή, καθηγητή Φυσιολογίας και διευθυντή του Εργαστηρίου Περιβαλλοντικής Φυσιολογίας FAME Lab του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

«Η κλιματική αλλαγή δεν είναι πλέον μια αφηρημένη συζήτηση για το περιβάλλον. Μπαίνει στο σπίτι, στο χωράφι, στο εργοτάξιο, στο σχολείο και στην επιχείρηση. Μειώνει την ικανότητα του ανθρώπου να εργάζεται με ασφάλεια, πιέζει την αγροτική παραγωγή και τα εισοδήματα, αυξάνει το κόστος ενέργειας, υγείας και ασφάλισης και δοκιμάζει υποδομές που σχεδιάστηκαν για ένα ηπιότερο κλίμα. Με απλά λόγια, η άνοδος της θερμοκρασίας μετατρέπεται σε απώλεια υγείας, χρόνου εργασίας και οικονομικής ασφάλειας». Αυτά, μεταξύ άλλων, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Φλουρής, τονίζοντας πως η κλιματική αλλαγή δεν δοκιμάζει μόνο το άτομο, για να προσθέσει:

«Δοκιμάζει την κοινωνία ως σύνολο. Και το βάρος δεν κατανέμεται ισότιμα: οι ηλικιωμένοι, τα παιδιά, οι άνθρωποι με χρόνια νοσήματα, οι εργαζόμενοι σε εξωτερικούς χώρους και τα νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα πλήττονται πρώτοι και περισσότερο». Η Ευρώπη, σύμφωνα με τον ίδιο, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της αλλαγής, και συνεχίζει:

«Είναι η ταχύτερα θερμαινόμενη ήπειρος του πλανήτη και, κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, οι θερμοκρασίες της αυξάνονται με ρυθμό μεγαλύτερο από το διπλάσιο του παγκόσμιου μέσου όρου. Αυτό δεν σημαίνει μόνο θερμότερα καλοκαίρια. Σημαίνει συχνότερες και μεγαλύτερες περιόδους θερμικής καταπόνησης, θερμότερες νύχτες που δεν επιτρέπουν στο σώμα να ανακάμψει, μεγαλύτερες δυσκολίες στην διαχείριση του νερού, στην παραγωγή τροφίμων, στα δίκτυα ενέργειας και στις υπηρεσίες υγείας».

Και, δυστυχώς, η ζέστη τονίζει ο κ. Φλουρής στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, δεν έρχεται μόνη. Φανταστείτε το κλίμα σαν μια αλυσίδα, στην οποία κάθε κρίκος τραβά τον επόμενο, για να εξηγήσει: «Η υψηλή θερμοκρασία κάνει την ατμόσφαιρα να “διψά”, αφαιρώντας υγρασία από το έδαφος και τη βλάστηση και, όταν συνδυάζεται με ξηρασία και ισχυρούς ανέμους, δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για γρήγορη εξάπλωση πυρκαγιών. Στη συνέχεια, ο καπνός μεταφέρει λεπτά σωματίδια πολύ μακριά από το μέτωπο της φωτιάς, επιβαρύνοντας την καρδιά και τους πνεύμονες ανθρώπων που μπορεί να βρίσκονται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Αντίστοιχα, οι αμμοθύελλες και οι σκονοθύελλες γεννιούνται από ισχυρούς ανέμους πάνω από ξηρά και εκτεθειμένα εδάφη. Δεν προκαλείται κάθε επεισόδιο αφρικανικής σκόνης άμεσα από την κλιματική αλλαγή. Όμως η ξηρασία, η υποβάθμιση των εδαφών και οι μεταβολές στην ατμοσφαιρική κυκλοφορία αλλάζουν το υπόβαθρομ μέσα στο οποίο αυτά τα επεισόδια εκδηλώνονται. Όταν, μάλιστα, η σκόνη συμπίπτει με καύσωνα, καπνό ή αστική ρύπανση, ο οργανισμός δεν αντιμετωπίζει έναν κίνδυνο αλλά πολλούς ταυτόχρονα». Για να καταλήξει τονίζοντας:

«Γι’ αυτό η απάντησή μας δεν μπορεί να περιορίζεται σε έκτακτες ανακοινώσεις κάθε φορά που έρχεται ένα ακραίο φαινόμενο. Χρειαζόμαστε έγκαιρες προειδοποιήσεις που συνδυάζουν θερμοκρασία, ποιότητα αέρα και κίνδυνο πυρκαγιάς, ανθεκτικές υποδομές, προστασία στην εργασία, ενίσχυση της δημόσιας υγείας και ουσιαστική μείωση των εκπομπών. Αν αντιμετωπίζουμε κάθε κίνδυνο χωριστά, θα βρισκόμαστε πάντα ένα βήμα πίσω. Η κλιματική ανθεκτικότητα αρχίζει όταν προστατεύουμε ταυτόχρονα τον άνθρωπο, το εισόδημα και την κοινωνική συνοχή».

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αποστόλης Ζώης

Η κλιματική αλλαγή ευθύνεται «αναμφισβήτητα» για την ένταση του καύσωνα που πλήττει τη δυτική Ευρώπη, ένα φαινόμενο που θα ήταν σχεδόν αδύνατο πριν από 50 χρόνια, σύμφωνα με τα συμπεράσματα μελέτης της ομάδας επιστημόνων του World Weather Attribution (WWA) που δημοσιεύθηκε σήμερα.

Οι ιδιαίτερα αυξημένες θερμοκρασίες στη διάρκεια της ημέρας αλλά και της νύκτας θα ήταν «ουσιαστικά αδύνατες» την ίδια περίοδο το 1976-μια χρονιά που επίσης παρατηρήθηκε καύσωνας-, σύμφωνα με τους επιστήμονες που εξετάζουν κατά πόσο η ανθρωπογενής κλιματική απορρύθμιση ευθύνεται για τα ακραία μετεωρολογικά φαινόμενα. Ένα παρόμοιο κύμα καύσωνα το 1976 θα συνοδευόταν από θερμοκρασίες κατά 3,5° Κελσίου πιο χαμηλές κατά τη διάρκεια της ημέρας και κατά 2,4° Κελσίου στη διάρκεια της νύκτας, εκτίμησαν οι επιστήμονες.

«Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι τα τελευταία 50 χρόνια, κατά τα οποία η θερμοκρασία του πλανήτη έχει αυξηθεί κατά 1,1° Κελσίου, η πιθανότητα ενός τέτοιου καύσωνα έχει αλλάξει τρομερά», τόνισε ο Θίοντορ Κίπινγκ του Imperial College του Λονδίνου και ένας από τους συντάκτες της έρευνας. «Αυτό το επεισόδιο (καύσωνα) δεν θα μπορούσε να συμβεί τον Ιούνιο χωρίς την κλιματική αλλαγή», πρόσθεσε.

Η δυτική Ευρώπη είναι αντιμέτωπη με ακραίες θερμοκρασίες εδώ και περισσότερο από μία εβδομάδα, συνέπεια της παρουσίας μιας τεράστιας μάζας θερμού αέρα που προέρχεται από την Αφρική η οποία συμπιέζεται από την υψηλή πίεση σε υψόμετρο. Αυτό «το κλιματικό φαινόμενο δεν είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστο αλλά οι θερμοκρασίες είναι, ή τουλάχιστον ήταν πριν από την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή», σχολίασε η Φριντερίκε Ότο του Imperial College.

«Δυσάρεστο κι επικίνδυνο»

Η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή πηγάζει από την εκτεταμένη χρήση ορυκτών καυσίμων – άνθρακα, πετρελαίου και φυσικού αερίου – και σε μικρότερο βαθμό από την αποψίλωση των δασών. Για την έκθεσή τους οι επιστήμονες, που έχουν την έδρα τους σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, συνέκριναν τρέχοντα στοιχεία μετεωρολογικών παρατηρήσεων αλλά και προβλέψεις για τις επόμενες ημέρες με δεδομένα από το 2003 και το 1976.

Αυτή η μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε πολύ γρήγορα, δεν έχει αξιολογηθεί από άλλους ερευνητές, όπως συμβαίνει συνήθως με τις επιστημονικές δημοσιεύσεις. Ωστόσο, οι συντάκτες της τονίζουν ότι η μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε έχει ήδη επικυρωθεί από την επιστημονική κοινότητα. Σε ό,τι αφορά τις πιθανότητες, οι θερμές νύκτες έχουν γίνει 100 φορές πιο πιθανές σήμερα σε σχέση με τον καύσωνα του 2003. Τα πικ της ζέστης κατά τη διάρκεια της ημέρας έχουν γίνει περίπου 10 φορές πιο πιθανά, υπολόγισαν οι ερευνητές.

Απέκλεισαν επίσης το ενδεχόμενο το φαινόμενο ελ Νίνιο να διαδραμάτισε ρόλο στο κύμα καύσωνα. «Η θερμική καταπόνηση», η οποία συνδυάζει υψηλές θερμοκρασίες και επίπεδα υγρασίας, καθιστά επίσης αυτό το κύμα καύσωνα «ιδιαίτερα δυσάρεστο και επικίνδυνο», σημείωσε η Ότο. Σύμφωνα με την έκθεση, σχεδόν το 45% των 854 πόλεων που ανέλυσαν οι επιστήμονες σε 30 ευρωπαϊκές χώρες έχουν ήδη καταρρίψει ή οδεύουν να καταρρίψουν το ιστορικό τους ρεκόρ της θερμικής καταπόνησης.

Η ανάλυση του WWA επισημαίνει ότι οι επιπτώσεις στην υγεία αυτού του κύματος καύσωνα μόλις έχουν αρχίσει να διαφαίνονται, ενώ παρέπεμψε σε επιστημονική έρευνα που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι περισσότεροι από 60.000 άνθρωποι πέθαναν από αίτια που σχετίζονται με τη ζέστη εν μέσω σειράς καυσώνων το καλοκαίρι του 2022.

«Δεν κάνουμε αρκετά για να επιβραδύνουμε τον ρυθμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη αυτή τη στιγμή. Και καθώς αυτός ο ρυθμός υπερθέρμανσης συνεχίζεται (…) θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε θερμοκρασίες ρεκόρ να ξεπερνιούνται όλο και πιο συχνά», δήλωσε η Κλερ Μπαρνς, ερευνήτρια στο Imperial College. Η Ευρώπη είναι η ήπειρος που θερμαίνεται με τους πιο γρήγορους ρυθμούς.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στην Ελλάδα δεν ιδρύονται μόνο κόμματα. Ανασταίνονται και πολιτικές φιλοδοξίες. Κάθε λίγα χρόνια κάποιος πρώην πιστεύει ότι το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ ο ίδιος, αλλά ότι οι ψηφοφόροι δεν είχαν καταλάβει ακόμη το μεγαλείο του. Έτσι γεννιούνται τα κόμματα της δεύτερης ευκαιρίας. Και, συνήθως, «πεθαίνουν» στην πρώτη κάλπη.

Αν τελικά ο Αντώνης Σαμαράς επιλέξει να κάνει το επόμενο βήμα, θα πρέπει πρώτα να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: ποιο ακριβώς πολιτικό κενό έρχεται να καλύψει; Γιατί, άλλο πράγμα η προσωπική διαφωνία με την ηγεσία ενός κόμματος και άλλο η ύπαρξη κοινωνικής ανάγκης για ένα νέο πολιτικό φορέα.

Η …αγορά δεν είναι άδεια. Στα Δεξιά της Νέας Δημοκρατίας υπάρχει ήδη πολυκατοικία. Με διαμερίσματα μικρά, μεγάλα, επιπλωμένα και ημιτελή. Άλλα φωνάζουν περισσότερο, άλλα λιγότερο. Όλα όμως διεκδικούν το ίδιο κοινό: τον ψηφοφόρο που πιστεύει ότι η κυβέρνηση είναι υπερβολικά μετριοπαθής και χρειάζεται μεγαλύτερη δόση εθνικής αυστηρότητας, περισσότερη καταγγελία και λιγότερους συμβιβασμούς.

Μόνο που η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός πατριωτικού πλειστηριασμού. Δεν κερδίζει όποιος υψώνει περισσότερο τη φωνή ούτε όποιος ανακαλύπτει καθημερινά μια καινούργια εθνική καταστροφή. Αν ήταν έτσι, η Ελλάδα θα είχε σωθεί δεκάδες φορές από τηλεοπτικά πάνελ.

Και κάπου εδώ έρχεται στον νου το ΚΗΔΙΣΟ. Το κόμμα που ίδρυσε ο Γιώργος Παπανδρέου με τη βεβαιότητα ότι το επίθετό του αρκούσε για να προκαλέσει πολιτικό σεισμό. Προκάλεσε, τελικά, μόνο ποτάμια γραφικότητας. Έμεινε εκτός Βουλής και πέρασε στην ιστορία περισσότερο ως πολιτικό ανέκδοτο παρά ως πολιτικό γεγονός.

Οι εποχές αλλάζουν, αλλά οι αυταπάτες όχι. Η πεποίθηση ότι ένα βαρύ πολιτικό όνομα αρκεί για να γεννήσει νέο ρεύμα έχει διαψευστεί πολλές φορές. Οι ψηφοφόροι μπορεί να συγκινούνται από το παρελθόν, αλλά ψηφίζουν για το αύριο. Και το αύριο δύσκολα οικοδομείται πάνω σε προσωπικές δικαιώσεις, εμμονές και παλιούς λογαριασμούς.

Υπάρχει, βέβαια, πάντα το επιχείρημα ότι ένας πρώην πρωθυπουργός διαθέτει κύρος. Διαθέτει. Όπως διαθέτει και παρελθόν. Και στην πολιτική το παρελθόν δεν λειτουργεί μόνο ως παράσημο. Λειτουργεί και ως λογαριασμός. Οι πολίτες θυμούνται όχι μόνο όσα λες σήμερα, αλλά και όσα έκανες όταν κρατούσες το τιμόνι.

Το ενδιαφέρον είναι ότι όσοι ονειρεύονται ένα νέο κόμμα παρουσιάζουν την υπόθεση περίπου ως ιστορική αναγκαιότητα. Σαν να περιμένει η ελληνική κοινωνία έναν πολιτικό Μεσσία που θα συγκεντρώσει όλους τους δυσαρεστημένους της Δεξιάς κάτω από μία σημαία.

Ίσως όμως να πρόκειται για κάτι πολύ πιο πεζό. Όχι για πολιτική ίδρυση, αλλά για πολιτική ανακύκλωση.

Σαν εκείνες τις ρωσικές μπάμπουσκες. Ανοίγεις τη μία και βρίσκεις μέσα άλλη μία. Κι άλλη μία. Και στο τέλος ανακαλύπτεις ότι όλες είναι αντίγραφα της πρώτης, απλώς σε μικρότερο μέγεθος.

Έτσι κινδυνεύει να εξελιχθεί και μια νέα κομματική απόπειρα στα Δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Ανοίγεις το πρώτο κέλυφος και βρίσκεις μέσα έναν πρώην. Ανοίγεις το δεύτερο και εμφανίζεται άλλος πρώην. Ανοίγεις το τρίτο και συναντάς πολιτευτές που η κάλπη έχει ήδη αξιολογήσει κι η κοινωνία έχει στείλει σπίτια τους. Όσα μαθαίνουμε για την επικείμενη… μπάμπουσκα του Σαμαρά, τέτοιες περιπτώσεις φέρνει στο φως. Πρόσωπα τελειωμένα, που έχουν απορριφτεί. Μιλάμε για ανακύκλωση προσώπων παρά παραγωγή πολιτικής.

Το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να ιδρυθεί ένα ακόμη κόμμα. Στην Ελλάδα αυτό είναι σχεδόν εθνικό σπορ. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει κοινωνία που το περιμένει… Δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο… Μόνο κάποιοι που θέλουν να ρίξουν τον Μητσοτάκη επειδή δεν κατάλαβαν ποτέ ότι δεν τους απέρριψε εκείνος, αλλά τους προσπέρασε η ζωή κι η κοινωνία…

Η πολιτική δεν είναι μουσείο, όπου τα εκθέματα αποκτούν ξανά ζωή επειδή άναψαν οι προβολείς. Είναι χώρος σκληρής αξιολόγησης. Και οι πολίτες έχουν αποδείξει ότι καμιά φορά μπορεί να συγχωρούν πολλά. Δεν συγχωρούν όμως εύκολα την αίσθηση ότι κάποιος τους σερβίρει ως καινούργιο αυτό που έχει ήδη δοκιμαστεί.

Αν, λοιπόν, δούμε ένα νέο κόμμα να ξεπροβάλλει από τα Δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, ίσως η πιο εύστοχη περιγραφή να μην είναι «νέα αρχή». Ίσως να είναι κάτι πιο γνώριμο. Ένα πολιτικό déjà vu. Ένα… ΚΗΔΙΣΟ της πολύ, πολύ Δεξιάς… Για να ξανασμίξουν στα μισοσκόταδα της πολιτικής ιστορίας και να πάθουν ακριβώς το ίδιο (δηλαδή να αποτύχουν παταγωδώς με τα προσωπικά τους κόμματα) οι δυο συγκάτοικοι και συμφοιτητές στο Amherst College, στις αρχές της δεκαετίας του 1970…