«Δεν ήσουν έτσι όταν σε γνώρισα».

Η φράση μπορεί να ειπωθεί με παράπονο, με θυμό ή ακόμη και με μια αίσθηση απογοήτευσης. Συνήθως εμφανίζεται όταν ο ένας σύντροφος αρχίζει να εκφράζει ανάγκες, επιθυμίες ή απόψεις που δεν είχε εκφράσει παλαιότερα.

Μπορεί να θέλει περισσότερο προσωπικό χρόνο, να αλλάξει επαγγελματική κατεύθυνση, να αποκτήσει καινούργια ενδιαφέροντα ή να επανεξετάσει συνήθειες που για χρόνια θεωρούνταν αυτονόητες.

Για τον άνθρωπο που αλλάζει, αυτή η διαδικασία μπορεί να μοιάζει φυσική, σαν μια συνέχεια της προσωπικής του εξέλιξης. Για τον σύντροφό του όμως, η ίδια αλλαγή ενδέχεται να προκαλεί αμηχανία, ανασφάλεια ή ακόμη και φόβο.

Άλλωστε, όταν δημιουργούμε μια σχέση, γνωρίζουμε έναν άνθρωπο σε μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του. Ερωτευόμαστε τον τρόπο που σκέφτεται, τις συνήθειές του, όσα μας ενώνουν και την εικόνα που έχουμε σχηματίσει για εκείνον.

Με τον καιρό αυτή η εικόνα γίνεται οικεία. Μας προσφέρει μια αίσθηση σταθερότητας, επειδή πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε ποιος είναι ο άνθρωπος με τον οποίο μοιραζόμαστε τη ζωή μας.

Μόνο που κανείς μας δεν παραμένει ακριβώς ο ίδιος.

Οι εμπειρίες, οι δυσκολίες, η ηλικία και οι καινούργιες συνθήκες μάς επηρεάζουν. Κάποιες πλευρές μας δυναμώνουν, άλλες υποχωρούν και ορισμένες ανάγκες που παλαιότερα δεν αναγνωρίζαμε αρχίζουν να αποκτούν μεγαλύτερη σημασία.

Ένας άνθρωπος που στα πρώτα χρόνια της σχέσης του απολάμβανε τις συνεχείς κοινωνικές εξόδους μπορεί αργότερα να αναζητά περισσότερη ησυχία. Κάποιος που συνήθιζε να συμφωνεί εύκολα μπορεί, μέσα από την προσωπική του ωρίμανση, να αρχίσει να εκφράζει πιο καθαρά τις διαφωνίες του.

Αυτές οι αλλαγές δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι η σχέση έχει χάσει την αξία της. Μπορεί όμως να απαιτούν από τους δύο συντρόφους να ξαναγνωριστούν.

Και αυτό δεν είναι πάντοτε εύκολο.

Μερικές φορές επιμένουμε να βλέπουμε τον άλλον όπως ήταν παλαιότερα, επειδή η καινούργια του στάση μάς αναγκάζει να επανεξετάσουμε και τη δική μας θέση μέσα στη σχέση.

Αν ο σύντροφός μας αρχίσει να διεκδικεί περισσότερο προσωπικό χώρο, μπορεί να το βιώσουμε ως απομάκρυνση. Αν εκφράζει διαφορετικές επιθυμίες, μπορεί να αναρωτηθούμε μήπως δεν του αρκεί πια η κοινή μας ζωή.

Είναι σημαντικό αυτές οι ανησυχίες να μπορούν να συζητηθούν, χωρίς η αλλαγή του ενός να αντιμετωπίζεται αυτομάτως ως απειλή ή ως απόρριψη του άλλου.

Βέβαια, το δικαίωμα στην προσωπική εξέλιξη δεν καταργεί την ευθύνη απέναντι στη σχέση. Μια σημαντική αλλαγή μπορεί πράγματι να επηρεάζει τις κοινές αποφάσεις, τις ισορροπίες ή τα σχέδια δύο ανθρώπων. Ο σύντροφός μας έχει κι εκείνος δικαίωμα να εκφράσει τις δυσκολίες και τις ανάγκες του.

Η πρόκληση βρίσκεται στο να μπορούν και οι δύο να μιλούν για όσα αλλάζουν, χωρίς να απαιτούν από τον άλλον να παραμείνει καθηλωμένος σε μια παλιά εκδοχή του εαυτού του.

Ίσως τελικά μια μακροχρόνια σχέση να περιλαμβάνει περισσότερες από μία γνωριμίες με τον ίδιο άνθρωπο. Καθώς περνούν τα χρόνια, ανακαλύπτουμε πλευρές του που δεν γνωρίζαμε, όπως ανακαλύπτουμε και καινούργιες πλευρές του εαυτού μας.

Και μέσα σε αυτή τη διαρκή μετακίνηση, δύο άνθρωποι μπορούν να αναζητούν ξανά και ξανά τον τρόπο με τον οποίο επιθυμούν να συνεχίσουν να πορεύονται μαζί.

Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

Πάνω από 107.000 είδη άγριας ζωής αποτελούν αντικείμενο εμπορίου σε παγκόσμιο επίπεδο, αριθμός τουλάχιστον διπλάσιος από προηγούμενες εκτιμήσεις, σύμφωνα με έρευνα. Η πραγματική κλίμακα, ωστόσο, ενδέχεται να είναι πολύ μεγαλύτερη.

Η μελέτη, με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Science Advances» και σύμφωνα με τους ερευνητές αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη εκτίμηση των ειδών φυτών, ζώων και μυκήτων που διακινούνται σε παγκόσμιο επίπεδο.

Προηγούμενες εκτιμήσεις υπολόγιζαν ότι περίπου 50.000 είδη διακινούνται στο παγκόσμιο εμπόριο. Ωστόσο, η νέα ανάλυση, η οποία συνδύασε δεδομένα από διαφορετικούς τομείς και προγράμματα παρακολούθησης του εμπορίου άγριας ζωής, κατέδειξε ότι ο αριθμός είναι τουλάχιστον διπλάσιος: Συνολικά 107.356 είδη χρησιμοποιούνται και διακινούνται σε όλον τον κόσμο.

Η επικεφαλής της έρευνας, καθηγήτρια στη Σχολή Βιοεπιστημών του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης Άλις Χιουζ, σημειώνει ότι παρότι το εμπόριο άγριας ζωής αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες απώλειας της βιοποικιλότητας, οι πληροφορίες σχετικά με την έκταση και τη βιωσιμότητά του παραμένουν ελλιπείς και κατακερματισμένες.

Η ίδια εξηγεί ότι «όταν σκεφτόμαστε το εμπόριο άγριας ζωής, συνήθως μας έρχονται στο μυαλό το παράνομο εμπόριο ελεφάντων, τίγρεων και παγκολίνων. Όμως, το φαινόμενο είναι πολύ ευρύτερο. Το εμπόριο άγριας ζωής περιλαμβάνει τα πάντα: Από ξυλεία, θαλασσινά και φαρμακευτικά φυτά μέχρι κατοικίδια ζώα, κομμένα άνθη, διακοσμητικά ψάρια και μύκητες. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του εμπορίου είναι νόμιμο».

Τα αποτελέσματα της μελέτης αποκαλύπτουν σημαντικά κενά στο παγκόσμιο σύστημα παρακολούθησης του εμπορίου άγριας ζωής και υπογραμμίζουν την ανάγκη για μία ριζική αλλαγή στον τρόπο καταγραφής και αναφοράς αυτού του εμπορίου. Η κ. Χιουζ προσθέτει ότι «για τα περισσότερα από αυτά τα είδη διαθέτουμε ελάχιστα ή καθόλου δεδομένα. Δεν γνωρίζουμε ούτε τις ποσότητες ούτε την προέλευσή τους, πόσο μάλλον την κατάσταση των πληθυσμών τους, ώστε να αξιολογήσουμε αν το εμπόριο απειλεί την επιβίωσή τους».

Όπως διαπιστώνεται, οι ΗΠΑ είναι η μόνη χώρα που καταγράφει συστηματικά και δημοσιοποιεί δεδομένα εμπορίου για ένα ευρύ φάσμα ειδών. Στο μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου κόσμου, αντίστοιχα δεδομένα δεν υπάρχουν.

Για ορισμένες ομάδες οργανισμών, το 75% των ειδών που αποτελούν αντικείμενο εμπορίου περιλαμβάνεται στις βάσεις δεδομένων των ΗΠΑ. Ωστόσο, σε περιοχές όπως η Ευρώπη, το εμπόριο μπορεί να είναι αντίστοιχης ή ακόμη και μεγαλύτερης έκτασης. Οι ερευνητές τονίζουν ότι σε πολλές περιπτώσεις τα δεδομένα δεν είναι διαθέσιμα στο κοινό και ενδέχεται να μην ακολουθούν επαρκή πρότυπα καταγραφής, ώστε να αποτυπώνουν τις πραγματικές διαστάσεις του εμπορίου.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι είναι απαραίτητη η βελτίωση του παγκόσμιου συστήματος παρακολούθησης, προκειμένου να καλυφθούν τα επίμονα κενά γνώσης. Επίσης, είναι αναγκαίο να τυποποιηθεί ο τρόπος συγκέντρωσης των δεδομένων για το εμπόριο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Μ.Κουζινοπούλου

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, έγιναν επανειλημμένα ρεπορτάζ δημοσιογράφων, αναφορικά με την ανθρωποφαγία στο διαδίκτυο. Κι όλα, καταλήγουν σ’ ένα κοινό συμπέρασμα: Ότι αυτή η ιδιαίτερα αποκρουστική πλευρά του διαδικτύου, απλώνεται καθημερινά όλο και περισσότερο.

Ένα φαινόμενο που εκδηλώνεται με ύβρεις, προσβολές, χλευασμό, ειρωνείες και οργανωμένες ή μεμονωμένες επιθέσεις εναντίον ανθρώπων που έχουν απλώς το «θράσος» να εκφράζουν διαφορετική άποψη ή να πράττουν κάτι με το οποίο δεν συμφωνούν κάποιοι.

Άνθρωποι που, χωρίς να τους έχει καλέσει κανένας, εισβάλλουν σε προσωπικές σελίδες και λογαριασμούς, όχι για να συζητήσουν, να διαφωνήσουν ή να καταθέσουν ένα επιχείρημα, αλλά για να επιτεθούν,  να βρίσουν, να προκαλέσουν, να μειώσουν, να εξευτελίσουν.

Πρόσφατο είναι το παράδειγμα χρήστη του διαδικτύου που ανάρτησε την άποψή του για τη σύλληψη συνδικαλιστή που ταλαιπώρησε την Ελλάδα με τις αποφάσεις του. Το τι γράφηκαν κάτω από τις σκέψεις του δεν γράφονται ή δεν επαναλαμβάνονται. Ανείπωτες ύβρεις και προσβολές.

Τα ίδια και με άλλη -επιτηδευμένη– ανάρτηση άλλου χρήστη σε ανάρτηση που ήταν εμφανώς δημιουργημένη από την Α1 κι αναφερόταν σε ζώα.  Τότε, ευαίσθητες …ψυχούλες έλουσαν τον άνθρωπο  με ακατανόμαστες φράσεις.

Μόλις χθες, υπήρξε ανάρτηση ενός γελοίου ανθρώπου, που ευχήθηκε στον Ιταλό τερματοφύλακα της ΑΕΚ, Μπρινιόλι, να … πεθάνει το παιδί του!!!

Τρισχειρότερα είναι τα πράγματα σε ιστοσελίδες που επιτρέπουν τα σχόλια αναγνωστών κάτω από τα άρθρα ή τα ρεπορτάζ των δημοσιογράφων. Εκεί ο κάθε πικραμένος καταθέτει οχετούς χυδαιότητας.

Το ερώτημα λοιπόν, είναι απλό και πάντα το ίδιο. Από πότε η διαφωνία ή η άλλη άποψη, αποτελεί αιτία δημόσιου διασυρμού; Από πότε η προσωπική άποψη κάποιου θεωρείται πρόσκληση για διαδικτυακό προπηλακισμό; Και ποιος ακριβώς έδωσε σε ορισμένους το δικαίωμα να αναλαμβάνουν ρόλους αυτόκλητων δικαστών, εισαγγελέων και τιμητών της κοινωνίας;

Το φαινόμενο έχει πλέον αποκτήσει χαρακτηριστικά κανονικότητας. Κάποιοι θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να εισβάλλουν στον ψηφιακό χώρο του άλλου -με ψηφιακές κουκούλες ή μη-  και να εκτοξεύουν χαρακτηρισμούς που πιθανότατα δεν θα τολμούσαν να εκστομίσουν ποτέ σε μια πρόσωπο με πρόσωπο συζήτηση. Κρύβονται πίσω από μια οθόνη, αισθάνονται παντοδύναμοι και μετατρέπουν την προσωπική τους ενόχληση σε επιθετική συμπεριφορά. Δεν τους ενδιαφέρει η ουσία όσων διαβάζουν. Δεν επιδιώκουν να αντικρούσουν μια θέση. Θέλουν να πληγώσουν εκείνον που την εξέφρασε.

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η συμπεριφορά απέναντι σε «επώνυμους» ανθρώπους. Ως η δημόσια παρουσία τους, η επαγγελματική τους ιδιότητα ή η αναγνωρισιμότητά τους να τους στερεί αυτομάτως το δικαίωμα στην προσωπική αξιοπρέπεια. Λες κι όποιος εκφράζει δημόσια μια άποψη ‘η μια θέλησή του, να πρέπει να αποδέχεται αδιαμαρτύρητα κάθε μορφή προσβολής, κάθε χυδαίο σχόλιο, κάθε απόπειρα διαπόμπευσης. Λες και η επωνυμία αποτελεί πρόσκληση σε δημόσιο λιθοβολισμό.

Ας ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, ορισμένα πράγματα. Η δημόσια έκθεση δεν σημαίνει κατάργηση της ανθρώπινης υπόστασης. Η αναγνωρισιμότητα δεν συνιστά παραίτηση από τον σεβασμό. Και η ελευθερία του λόγου δεν είναι ένα απεριόριστο άλλοθι για όποιον επιθυμεί να προσβάλλει, να εκφοβίζει και να εξοντώνει ηθικά τον συνομιλητή του.

Η κριτική είναι απολύτως θεμιτή. Ακόμη και η σκληρή κριτική. Η αμφισβήτηση είναι αναγκαία σε κάθε δημοκρατική κοινωνία. Όμως υπάρχει μια τεράστια, αδιαπραγμάτευτη διαφορά ανάμεσα στην κριτική και την εξύβριση, ανάμεσα στην αντίθετη άποψη και την προσωπική επίθεση, ανάμεσα στον διάλογο και το bullying. Όποιος αδυνατεί να αντιληφθεί αυτή τη διαφορά, δεν υπερασπίζεται την ελευθερία της έκφρασης. Την ευτελίζει.

Κι εδώ ανακύπτει ένα ακόμη ζήτημα: η ευκολία με την οποία ορισμένοι αυτοανακηρύσσονται θεματοφύλακες της αλήθειας και της ηθικής. Με ποια ιδιότητα; Με ποια νομιμοποίηση; Ποιος τους ανέθεσε την αποστολή να ελέγχουν, να ανακρίνουν και να καταδικάζουν όποιον δεν σκέφτεται όπως εκείνοι; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να μετατρέπουν κάθε διαφορετική τοποθέτηση σε προσωπική υπόθεση και κάθε διαφωνία σε αφορμή για δημόσια διαπόμπευση;

Το πιο θλιβερό είναι ότι αυτή η συμπεριφορά συχνά βαφτίζεται «άποψη», «αντίδραση» ή «ελευθερία του λόγου». Όμως οι λέξεις δεν μπορούν να ξεπλύνουν την προσβολή. Η επιθετικότητα δεν γίνεται δημοκρατικό δικαίωμα επειδή ασκείται στο διαδίκτυο. Και ο εκφοβισμός δεν παύει να είναι εκφοβισμός επειδή πραγματοποιείται πίσω από ένα πληκτρολόγιο.

Ας καταλάβουν, επιτέλους, όσοι επιδίδονται σε αυτή την πρακτική ότι απέναντί τους δεν έχουν άψυχα προφίλ, αλλά ανθρώπους. Ανθρώπους που έχουν δικαίωμα να εκφράζονται, να διαφωνούν, να κάνουν λάθος, να αναθεωρούν, να υπερασπίζονται τις πεποιθήσεις τους. Χωρίς να χρειάζεται να απολογούνται σε κάθε αυτόκλητο κριτή που αποφάσισε να τους επιβάλει τη δική του αντίληψη για τον κόσμο.

Δεν είναι υποχρεωτικό να μας αρέσουν οι απόψεις των άλλων. Είναι, όμως, στοιχειώδης υποχρέωση να σεβόμαστε το δικαίωμά τους να τις εκφράζουν. Κι αν δεν μπορούμε να απαντήσουμε με επιχειρήματα, έχουμε πάντοτε την επιλογή της σιωπής. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να σχολιάζει τα πάντα, να παρεμβαίνει παντού και να μετατρέπει την προσωπική του διαφωνία σε δημόσια επίθεση.

Το διαδίκτυο δεν είναι άβατο για την ευθύνη, ούτε μια απέραντη αρένα όπου επιτρέπεται στον καθένα να ξεσπά τα απωθημένα του. Η ελευθερία έχει όρια εκεί όπου αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου. Και η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να τίθεται υπό διαπραγμάτευση ανάλογα με το αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με κάποιον.

Η διαφωνία είναι δικαίωμα. Η κριτική είναι δικαίωμα. Η προσβολή, ο εξευτελισμός και ο διαδικτυακός εκφοβισμός δεν είναι παράσημα ελευθερίας. Είναι εκδηλώσεις μιας βαθιάς έλλειψης σεβασμού. Είναι καφρίλα. Κι όσοι έχουν ανάγκη να ποδοπατούν τον άλλον για να αισθανθούν ότι υπερέχουν, ας αναρωτηθούν ποιος τελικά εκτίθεται περισσότερο: εκείνος που διατυπώνει μια διαφορετική άποψη ή εκείνος που δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει χωρίς να καταφύγει στη χυδαιότητα;

Ας τα σκεφτούμε όλα αυτά.

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

1507…. Ο σύζυγος της Λίζας Γκεραρντίνι, πλούσιος έμπορος από τη Βενετία, μισθώνει τις υπηρεσίες του Λεονάρντο Ντα Βίντσι για να ζωγραφίσει το πορτρέτο της γυναίκας του. Ο ιταλός μετρ θα δημιουργήσει το αριστούργημά του, που θα μείνει στην ιστορία ως Μόνα Λίζα.

1534….  Το Αγγλικό Κοινοβούλιο αποδέχεται την Πράξη της Υπεροχής. Με βάση αυτήν, ο Ερρίκος Η΄γίνεται επικεφαλής της Εκκλησίας της Αγγλίας αντί του Πάπα.

1822…. Οι αντιπρόσωποι των ευρωπαϊκών χωρών, που συμμετέχουν στο Συνέδριο της Βερόνας, χαρακτηρίζουν αυθάδες το αίτημα της ελληνικής αντιπροσωπείας να εμφανισθεί μπροστά τους και να τους αναπτύξει τις θέσεις της για την Επανάσταση.

1839…. Αρχίζει ο πρώτος Πόλεμος του Οπίου μεταξύ Κίνας και Βρετανίας.

1852…. Ο αυτοκράτωρ της Ιαπωνίας Μεϊτζί ανεβαίνει στο θρόνο και αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια του εκσυγχρονισμού στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Μεταξύ των πρώτων μέτρων που λαμβάνει είναι η μεταφορά της πρωτεύουσας από το Κιότο στο Έντο, που μετονομάζεται σε Τόκιο.

1898…. Από το λιμάνι της Σούδας εγκαταλείπει την Κρήτη και ο τελευταίος τούρκος στρατιώτης. Μετά από 229 έτη, ο ήλιος της ελευθερίας ανατέλλει και πάλι στην πολυτάραχη νήσο.

1903…. Ο ολλανδός Βίλελμ Αϊντχόβεν περιγράφει την εφεύρεσή του, τον ηλεκτροκαρδιογράφο.

1918…. Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Οι Σύμμαχοι υπογράφουν ανακωχή με την Αυστροουγγαρία.

1927…. Ιδρύεται η Κ.Ε.Δ.Κ.Ε. στο πρώτο συνέδριο των δημάρχων της Ελλάδας.

1928…. Ο Κεμάλ Ατατούρκ συνεχίζει την προσέγγιση της Δύσης, καταργώντας το αραβικό αλφάβητο και υιοθετώντας το λατινικό.

1935…. Δημοψήφισμα στην Ελλάδα για την επαναφορά της Μοναρχίας. Το 97,8% ψηφίζει υπέρ και ο Γεώργιος Β’ επανέρχεται στο θρόνο. Τα φαινόμενα που παρατηρούνται ωστόσο μαρτυρούν ότι το δημοψήφισμα δεν έγινε με τίμιους όρους, καθώς σε πολλά εκλογικά τμήματα τα ψηφοδέλτια υπέρ της βασιλείας  ξεπέρασαν αριθμητικά το σύνολο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.

1936…. Ο Φραγκλίνος Ντελάνο Ρούσβελτ εκλέγεται για δεύτερη φορά πρόεδρος των ΗΠΑ, μετά τη συντριπτική νίκη στις εκλογές κατά του αντιπάλου του Άλφρεντ Λάντον.

1944….Η Εθνική Λυρική Σκηνή δίνει την πρώτη της παράσταση και συναυλία, με εορταστικό χαρακτήρα.

     …. Την ίδια μέρα, κυκλοφορεί το μεγαλύτερο σε ονομαστική αξία ελληνικό χαρτονόμισμα των 100 δισεκατομμυρίων δραχμών, το οποίο φέρει την υπογραφή του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, Ξενοφώντα Ζολώτα.

1957…. Από το κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ εκτοξεύεται ο σοβιετικός δορυφόρος Σπούτνικ 2 με τον πρώτο ζωντανό επιβάτη στην ιστορία του διαστήματος. Είναι η σκυλίτσα Λάικα.

1959…. Κερδίζει τις βουλευτικές εκλογές του Ισραήλ το κόμμα «Μαπάι» του Μπεν Γκουριόν.

1961…. Αρχίζει η παραγωγή υγραερίου στα Ελληνικά Διυλιστήρια.

1963…. Η Ενωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου κερδίζει τις εκλογές με 42,04% (138 έδρες), περιορίζοντας την ΕΡΕ στο 39,7% (132 έδρες). Με την υποστήριξη της ΕΔΑ θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης και θα σχηματίσει κυβέρνηση.

1964…. Πρόεδρος των ΗΠΑ εκλέγεται ο Λίντον Τζόνσον, κερδίζοντας το 60% των ψήφων. Η διαφορά των 15,5 εκατομμυρίων ψήφων που λαμβάνει ο Τζόνσον έναντι του αντιπάλου του Μπάρι Γκολντγουότερ, υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών, είναι κάτι χωρίς προηγούμενο για τα αμερικανικά χρονικά.

1968…. Κηδεύεται στο Α’ Νεκροταφείο ο Γεώργιος Παπανδρέου, που είχε πεθάνει δύο ημέρες νωρίτερα. Η χούντα δίνει άδεια για δημόσια κηδεία, που εξελίσσεται σε δυναμικό αντιχουντικό συλλαλητήριο.

1970…. Ορκίζεται Πρόεδρος της Χιλής ο σοσιαλιστής ηγέτης, Σαλβαδόρ Αλιέντε.

1990…. Εγκαινιάζεται η σήραγγα του Αρτεμισίου, που μειώνει τη διαδρομή Αθήνα-Τρίπολη κατά 35 χλμ, περίπου κατά μία ώρα.

1992…. Ο Μπιλ Κλίντον 42ος πρόεδρος των ΗΠΑ: Στις προεδρικές εκλογές ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος Μπιλ Κλίντον πετυχαίνει σαρωτική νίκη έναντι του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου του και μέχρι τότε προέδρου Τζορτζ Μπους, του πρεσβύτερου.

1993…. Νέος πρόεδρος της ΝΔ εκλέγεται ο Μιλτιάδης Έβερτ, που συγκεντρώνει την προτίμηση 141 μελών του εκλεκτορικού σώματος, έναντι 37, που προτιμούν τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη.

1994…. Γίνεται ολική έκλειψη ηλίου.

2002…. Το Κόμμα Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συγκεντρώνει το 34,29% των ψήφων στις εκλογές στην Τουρκία και εξασφαλίζει αυτοδυναμία. Εκτός Κοινοβουλίου μένουν μεγάλα ονόματα της τουρκικής πολιτικής.

2003…. Παμψηφεί και σε πανηγυρικό κλίμα, παρουσία του προέδρου της ΔΟΕ Ζακ Ρογκ, εγκρίνεται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το ψήφισμα που υπέβαλε η Ελλάδα για την Ολυμπιακή Εκεχειρία ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Το κείμενο που υιοθετείται προβλέπει διακοπή των εχθροπραξιών από 13 μέχρι 29 Αυγούστου του 2004, σε αναβίωση της αρχαίας ελληνικής ιδέας.

Γεννήσεις

Το 1801 γεννήθηκε ο ιταλός μουσουργός, Βιντσέντσο Μπελίνι («Νόρμα»).

το 1894 ο πολιτικός και πρωθυπουργός, Σοφοκλής Βενιζέλος.

το 1901 ο γάλλος συγγραφέας και πολιτικός, Αντρέ Μαλρό.

το 1921 ο αμερικανός ηθοποιός, Τσαρλς Μπρόνσον.

το 1931 η ιταλίδα ηθοποιός, Μόνικα Βίτι.

Θάνατοι

Το 361 πέθανε ο ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β’, ο δεύτερος από τους τρεις γιους του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

το 1869 ο ποιητής, Ανδρέας Κάλβος («Ωδές»).

το 1954 ο γάλλος ζωγράφος και γλύπτης, Ανρί Ματίς.

το 1957 ο αυστριακός ψυχαναλυτής που μαθήτευσε κοντά στον Ζίγκμουντ Φρόιντ, Βίλχελμ Ράιχ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ