Κάθε εποχή θέτει το δικό της μεγάλο πολιτικό ερώτημα. Υπήρξαν εποχές που το μεγάλο διακύβευμα ήταν η δημοκρατία. Άλλες που κυριάρχησαν η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η οικονομική ανάπτυξη ή η παγκοσμιοποίηση. Τα διακυβεύματα αυτά δεν εξέλιπαν.

Αντίθετα, σήμερα προστίθεται ένα ακόμη, που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της δημοκρατίας και της ανάπτυξης τις επόμενες δεκαετίες.

Πώς μπορούν οι πολίτες να πάρουν ξανά τον έλεγχο της ζωής τους;

Ζούμε σε μια εποχή πρωτόγνωρων δυνατοτήτων. Η τεχνολογία μετασχηματίζει την οικονομία, η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει την εργασία και το κράτος γίνεται πιο αποτελεσματικό και πιο ψηφιακό.

Κι όμως, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται ότι οι αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους λαμβάνονται μακριά από τους ίδιους. Η μεγάλη πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται. Αφορά το πού ασκείται η εξουσία, ποιος αποφασίζει και ποιος λογοδοτεί.

Το πραγματικό πολιτικό ερώτημα της εποχής μας είναι απλό: θα συνεχίσουμε να συγκεντρώνουμε την εξουσία στο κέντρο ή θα την επιστρέψουμε πιο κοντά στους πολίτες και στις κοινότητές τους;

Για δεκαετίες οικοδομήσαμε στην Ελλάδα ένα από τα πιο συγκεντρωτικά κράτη της Ευρώπης. Συνηθίσαμε να πιστεύουμε ότι σχεδόν κάθε σημαντική απόφαση πρέπει να λαμβάνεται σε ένα υπουργείο της Αθήνας. Σήμερα γνωρίζουμε ότι οι καλύτερες αποφάσεις λαμβάνονται συχνά από εκείνους που βρίσκονται πιο κοντά στο πρόβλημα και θα ζήσουν τις συνέπειές τους. Γι’ αυτό και σε ολόκληρη την Ευρώπη ενισχύεται η αποκέντρωση. Δεν πρόκειται για αποδυνάμωση του κράτους, αλλά για κράτη με την αυτοπεποίθηση να μοιράζονται την εξουσία. Η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση οικοδομήθηκε πάνω στην αρχή της επικουρικότητας: οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται όσο πιο κοντά γίνεται στους ανθρώπους που αφορούν.

Η πρόκληση της επόμενης δεκαετίας είναι να περάσουμε από το κράτος-πάροχο στο κράτος-αρωγό. Ένα κράτος που θέτει κανόνες, εγγυάται τη δικαιοσύνη, προστατεύει τους πιο αδύναμους, αξιολογεί τα αποτελέσματα και δίνει χώρο στην κοινωνία να παράγει λύσεις. Το κράτος δεν αποσύρεται. Αλλάζει ρόλο. Από διαχειριστής των πάντων γίνεται εγγυητής των κανόνων, της αξιολόγησης και των ίσων ευκαιριών. Γιατί, η μεγαλύτερη δύναμη μιας χώρας δεν βρίσκεται μόνο στο κράτος της. Βρίσκεται στις οικογένειες, στα πανεπιστήμια, στις επιχειρήσεις, στις κοινότητες, στις πόλεις και στους ενδιάμεσους θεσμούς που παράγουν εμπιστοσύνη, δημιουργία και συνοχή.

Αυτό προϋποθέτει και μια διαφορετική αντίληψη για το ίδιο το κράτος, χωρίς φοβικότητες. Το κράτος του 20ού αιώνα λειτουργούσε με τη λογική της άδειας, της προέγκρισης και της καχυποψίας. Το κράτος του 21ου αιώνα οφείλει να λειτουργεί δυναμικά: να εμπιστεύεται, να δοκιμάζει, να αξιολογεί και να διορθώνει γρήγορα. Να αντιμετωπίζει τον πολίτη και την επιχείρηση όχι ως εν δυνάμει παραβάτες, αλλά ως συνεργάτες στη δημιουργία δημόσιας αξίας. Η εμπιστοσύνη δεν είναι αφέλεια. Προϋποθέτει διαφάνεια και αυστηρή λογοδοσία.

Για πολλά χρόνια η μεγάλη πολιτική διαίρεση στην Ευρώπη αφορούσε κυρίως τον ρόλο του κράτους.

Η σοσιαλδημοκρατία επένδυσε στη συνεχή διεύρυνσή του ως βασικού εργαλείου κοινωνικής προστασίας.

Η φιλελεύθερη παράδοση έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στην αγορά. Σήμερα, όμως, η πρόκληση είναι διαφορετική. Η τεχνολογία, η παγκοσμιοποίηση και η κρίση εμπιστοσύνης απέδειξαν ότι το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος παράγει τον πλούτο ή ποιος τον αναδιανέμει. Είναι ποιος έχει πραγματική επιρροή στις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή του.

Από την άλλη πλευρά, η απάντηση δεν μπορεί να είναι οι προσωποκεντρικές και ολιγαρχικές αντιλήψεις εξουσίας που αναδύονται σε διάφορα μέρη του κόσμου. Αν ο κρατισμός συγκεντρώνει την εξουσία στο κράτος, ο λαϊκισμός και οι ολιγαρχικές λογικές τη συγκεντρώνουν σε πρόσωπα και σε κλειστούς κύκλους ισχύος. Η ελληνική κεντροδεξιά οφείλει να απορρίψει και τα δύο. Η δική της παράδοση στηρίζεται στους ισχυρούς θεσμούς, στην ευρωπαϊκή δημοκρατική παράδοση και στη διάχυση της εξουσίας.

Αυτή, άλλωστε, είναι και η φυσική εξέλιξη της ιστορίας της. Η Νέα Δημοκρατία ταυτίστηκε με τη διεύρυνση των ελευθεριών, την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και την ενίσχυση των θεσμών. Σήμερα καλείται να κάνει το επόμενο βήμα: να μεταφέρει περισσότερη εξουσία και περισσότερη ευθύνη από το κέντρο προς την κοινωνία. Από τη γραφειοκρατία προς την ευθύνη. Από την καχυποψία προς την εμπιστοσύνη.

Στην πράξη αυτό σημαίνει περισσότερη αυτονομία στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, μαζί με αυστηρότερη αξιολόγηση. Σημαίνει νοσοκομεία που κρίνονται από την ποιότητα υπηρεσιών στους πολίτες. Σημαίνει ισχυρότερες περιφέρειες και δήμους με πραγματικές αρμοδιότητες, φορολογική αυτονομία και λογοδοσία. Σημαίνει επιχειρήσεις που απελευθερώνονται από μια γραφειοκρατία που αντιμετωπίζει κάθε επένδυση ως ύποπτη και πολίτες που αποκτούν μεγαλύτερο λόγο στις αποφάσεις που επηρεάζουν την καθημερινότητά τους.

Αυτή δεν είναι μόνο μια διαφορετική αντίληψη για τη δημοκρατία. Είναι και μια διαφορετική αντίληψη για την αποτελεσματικότητα. Όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται πιο κοντά στο πρόβλημα, λαμβάνονται συνήθως γρηγορότερα, με καλύτερη γνώση των πραγματικών αναγκών και με σαφέστερη λογοδοσία.

Ένα συγκεντρωτικό κράτος μπορεί να ελέγχει τα πάντα, αλλά δυσκολεύεται να λύνει τα πάντα. Αντίθετα, ένα κράτος που εμπιστεύεται την κοινωνία και μοιράζεται την ευθύνη γίνεται πιο ευέλικτο, πιο καινοτόμο και τελικά πιο αποτελεσματικό.

Βεβαίως, η αποκέντρωση από μόνη της δεν αρκεί. Αποκέντρωση χωρίς αξιολόγηση μπορεί να οδηγήσει σε ανισότητες. Αξιολόγηση χωρίς αποκέντρωση οδηγεί σχεδόν πάντα σε περισσότερη γραφειοκρατία. Η σύγχρονη κεντροδεξιά οφείλει να συνδυάσει και τα δύο: περισσότερη ελευθερία μαζί με περισσότερη λογοδοσία.

Το ζήτημα, τελικά, δεν είναι ο τύπος του κράτους. Είναι η ουσία της δημοκρατίας.

Η δημοκρατία του 21ου αιώνα δεν μπορεί να εξαντλείται στην ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια. Ο σύγχρονος πολίτης δεν αναζητά μόνο εκπροσώπηση. Αναζητά συμμετοχή, ευθύνη και τη δυνατότητα να διαμορφώνει περισσότερο τη ζωή του και την κοινότητά του.

Η πρόκληση της εποχής μας είναι να οικοδομήσουμε μια νέα σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στο κράτος και την κοινωνία. Μια δημοκρατία όπου η εξουσία ασκείται όσο γίνεται πιο κοντά στους πολίτες, γιατί μόνο έτσι η ευθύνη, η λογοδοσία και η ελευθερία αποκτούν πραγματικό περιεχόμενο.

Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το νέο μεγάλο αίτημα της εποχής μας.

Γιατί η ποιότητα μιας δημοκρατίας δεν κρίνεται από το πόση εξουσία συγκεντρώνει το κράτος.

Κρίνεται από το πόση ισχύ έχουν οι πολίτες της.

Αν η ελληνική κεντροδεξιά θέλει να εκφράσει το μεγάλο αίτημα της νέας εποχής, δεν αρκεί να υποσχεθεί ένα πιο αποτελεσματικό κράτος. Οφείλει να οικοδομήσει ένα νέο πολιτικό συμβόλαιο εμπιστοσύνης, συμμετοχής και ευθύνης. Ένα κράτος που μοιράζεται την εξουσία, γιατί πιστεύει στην κοινωνία.

Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση της επόμενης δεκαετίας.

Η μεγάλη επιστροφή της κοινωνίας.

Η βία δεν γεννιέται τη στιγμή που ανάβει το φιτίλι μιας μολότοφ ή εκρήγνυται ένα γκαζάκι. Τότε απλώς εκδηλώνεται. Έχει προηγηθεί μια μακρά περίοδος κατά την οποία κάποιοι φρόντισαν να της εξασφαλίσουν ηθικά ελαφρυντικά. Να την παρουσιάσουν ως «αγανάκτηση», ως «αντίδραση», ως «κοινωνική έκρηξη». Να πείσουν ότι, υπό προϋποθέσεις, η βία δεν είναι απολύτως καταδικαστέα. Στα λόγια, όλοι καταδικάζουν! Μα κάποιοι βάζουν σχεδόν αμέσως τους αστερίσκους…

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής πολιτικής ζωής. Όχι μόνο στους φυσικούς αυτουργούς, αλλά στο περιβάλλον που τους περιβάλλει με μια ιδιότυπη πολιτική επιείκεια.

Σ’ αυτό μάλιστα, έχει βάλει το χεράκι της κι η δημοσιογραφία. Μόλις χθες το πρωί δημοσιογράφος σε τηλεοπτικό κανάλι, προσπαθούσε να δώσει άλλοθι στους συλληφθέντες για το έγκλημα της Μαρφίν, ισχυριζόμενος ότι τα πειστήρια βρίσκονται σε …κινητά αντικείμενα. Ανεξαρτήτως αν του έλεγαν ότι τα κινητά αντικείμενα έχουν πιστοποιημένο ιδιοκτήτη… Κι αυτό ήταν μόνο ένα μικρό παράδειγμα…Δεν είναι πολύ μακριά η εποχή που ο πρόεδρος της Βουλής έκανε τα περιπολικά της ΕΛΑΣ ταξί, προκειμένου να μεταφέρουν μέλη ομάδας που είχαν συλληφθεί και δόθηκε εντολή αν αφεθούν ελεύθερα!

Είναι αυτονόητο ότι κάθε δημοκρατικός πολίτης οφείλει να καταδικάζει απερίφραστα κάθε μορφή πολιτικής βίας. Είτε προέρχεται από ακροδεξιούς τραμπούκους, είτε από Αριστερούς φασίστες, είτε από αναρχικές ομάδες, είτε από οποιονδήποτε θεωρεί ότι μπορεί να επιβάλει τις ιδέες του με τη φωτιά, τα ρόπαλα, τα γκαζάκια ή τις βόμβες. Η βία δεν αποκτά ηθική αξία επειδή επικαλείται έναν δήθεν ανώτερο σκοπό.

Η αλήθεια όμως είναι, ότι στη χώρα μας δεν αντιμετωπίστηκαν όλες οι μορφές βίας με τον ίδιο τρόπο. Ειδικά η αριστερόστροφη βία απολάμβανε μια ιδιότυπη κοινωνική και πολιτική ανοχή. Οι δράστες δεν ήταν πάντα εγκληματίες. Ήταν συχνά …«παιδιά». Οι επιθέσεις δεν ήταν πάντοτε εγκληματικές πράξεις. Ήταν … «εκρήξεις οργής». Οι μολότοφ δεν ήταν πάντα όπλα. Ήταν, σχεδόν … πολιτικά επιχειρήματα.

Δεν πρόκειται για θεωρητική διαπίστωση. Είναι μια στάση που αποτυπώθηκε πολλές φορές στον δημόσιο λόγο.

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας, από το βήμα της Βουλής, αναρωτήθηκε αν είναι χειρότερο να πετάει κάποιος μολότοφ ή να «πετάει μια χώρα στα βράχια», η πολιτική αντιπαράθεση επισκίασε το ουσιαστικό πρόβλημα. Μια πράξη βίας δεν μπορεί να τίθεται σε ζυγαριά πολιτικού συμψηφισμού. Η καταδίκη της οφείλει να είναι απόλυτη. Διαφορετικά, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι υπάρχουν περιστάσεις στις οποίες η βία είναι, αν όχι αποδεκτή, τουλάχιστον κατανοητή.

Αντίστοιχα, κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα, ένα μέρος της δημόσιας συζήτησης μετατοπίστηκε από τα δικαιώματα που ασφαλώς έχει κάθε κρατούμενος, στην «επιχείρηση» πολιτικής και ηθικής αποκατάστασης ενός αμετανόητου μέλους της «17 Νοέμβρη». Ήταν εμφανές ότι ορισμένα στελέχη και διανοούμενοι της Αριστεράς δυσκολεύονταν να διαχωρίσουν την υπεράσπιση της νομιμότητας από τη δικαίωση ενός ανθρώπου που ουδέποτε εξέφρασε μεταμέλεια για τις δολοφονίες του.

Επί δεκαετίες διαμορφώθηκε στην Ελλάδα μια πολιτική κουλτούρα που αντιμετώπιζε με διαφορετικά μέτρα και σταθμά τη βία, ανάλογα με την ιδεολογική της προέλευση. Αν ο δράστης αυτοπροσδιοριζόταν ως αντιεξουσιαστής ή επαναστάτης, η δημόσια συζήτηση έσπευδε να αναζητήσει τις κοινωνικές αιτίες πριν ακόμη καταδικάσει την πράξη. Αν ο δράστης ανήκε στην απέναντι ιδεολογική όχθη, οι καταδίκες ήταν άμεσες και αυτονόητες.

Όμως, αυτός ο επιλεκτικός ανθρωπισμός είναι πολιτικά και ηθικά αδιέξοδος.

Η ίδια η Αριστερά, δεν διαχώρισε ξεκάθαρα και με σαφήνεια τον δημοκρατικό αγώνα από την βία. Αντί γι’ αυτό, ένα τμήμα της εγκλωβίστηκε για χρόνια σε μια αμφιθυμία απέναντι στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Άλλοτε από ιδεολογική συγγένεια, άλλοτε από πολιτικό υπολογισμό και άλλοτε από τον φόβο μήπως κατηγορηθεί ότι υιοθετεί τη «ρητορική της Δεξιάς».

Η στάση αυτή δεν έμεινε χωρίς συνέπειες. Δημιούργησε ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο ομάδες που έκαιγαν, κατέστρεφαν και τρομοκρατούσαν ένιωθαν ότι δεν είναι πολιτικά απομονωμένες. Ότι πάντοτε θα υπάρχουν πρόθυμες φωνές να εξηγήσουν γιατί …«τα παιδιά, κάπως έφτασαν ως εκεί».

Έτσι, στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, η αντιεξουσιαστική και αναρχική βία απέκτησε επί δεκαετίες ένα ιδιότυπο πολιτισμικό άλλοθι. Οι καταλήψεις, οι εμπρησμοί, οι επιθέσεις με μολότοφ, ακόμη και οι οργανωμένες καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας αντιμετωπίστηκαν πολλές φορές ως σχεδόν φυσιολογικές εκδηλώσεις πολιτικής διαμαρτυρίας. Πόσες φορές κάηκε το Πολυτεχνείο κι άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα; Με τους πρυτάνεις να μη λογοδοτούν ποτέ για το «προδέρμ» και τη «στοργή» που επέδειξαν στα…παιδιά;

Αυτό δεν συνέβη τυχαία. Ήταν αποτέλεσμα μιας κουλτούρας ανοχής που διαπερνούσε τμήματα της πολιτικής, της διανόησης, των πανεπιστημίων και της δημόσιας συζήτησης. Εξ ου κι αυτή η κουλτούρα πέρασε και σε ακροδεξιούς κύκλους, που είχαν εξαπολύσει απειλές και γκαζάκια στα γραφεία πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν τη συμφωνία των Πρεσπών. Αυτοί όμως, συνελήφθησαν, καταδικάστηκαν, πήγαν φυλακή. Κι οι ενέργειές τους ήταν  μια …τρίχα από το βόδι, σε σχέση με όσα έχουν υποστεί στελέχη της Κεντροδεξιάς και δημοσιογράφοι προσκείμενοι σ’ αυτήν, ενώ δεν έμεινε χωρίς επιθέσεις και το ΠαΣοΚ. Όμως, καμία δημοκρατία δεν μπορεί να συμβιβαστεί με αυτή την κανονικοποίηση. Γιατί η βία δεν συντηρείται μόνο από εκείνον που κρατάει τον εμπρηστικό μηχανισμό. Συντηρείται και από εκείνον που, μετά την έκρηξη, θα σπεύσει να εξηγήσει ότι … «τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά». Από εκείνον που θα βάλει έναν αστερίσκο στην καταδίκη,  από εκείνον που θα αναζητήσει πρώτα τις ευθύνες του θύματος.

Οι δημοκρατίες δεν πυροβολούνται  μόνο από τους φανατικούς. Αποδυναμώνονται και από τους επιεικείς. Και η επιείκεια ή η… κατανόηση απέναντι στη βία υπήρξε, δυστυχώς, ένα από τα πιο επίμονα χαρακτηριστικά της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Κι αποτελεί φρικτό αντικοινωνικό χαρακτηριστικό…

Υστρ1. Είναι αξιοσημείωτη πολιτική πράξη του Νίκου Ανδρουλάκη, η παρουσία του στον αποχαιρετισμό της δολοφονημένης Βάγιας Νέστορα, μαζί με τον πρωθυπουργό.

Υστρ2. Είναι απίστευτο και χυδαίο, ότι στην …επιχείρηση άλλοθι για τις υποθέσεις της Θεσσαλονίκης και της Μαρφίν, πρωτοστάτησαν Ακροδεξιά ΜΜΕ, στο όνομα του «αντιμητσοτακικού» τους μένους. Έφτασαν στο σημείο να υπερασπίζονται τρομοκράτες που σκοτώνουν κόσμο!!! Ίσως επειδή τα άκρα …συναντώνται…

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σημερινής ημέρας

1099….στη διάρκεια της Α Σταυροφορίας, οι στρατιές των Ευρωπαίων χριστιανών πολεμιστών εισβάλλουν στην οχυρωμένη Ιερουσαλήμ και σφαγιάζουν χιλιάδες από τους κατοίκους της.

1789… πέφτει η Βαστίλη, σύμβολο του γαλλικού απολυταρχικού καθεστώτος. Ξεκινά η Γαλλική Επανάσταση.

1795… η “Μασσαλιώτιδα” υιοθετείται και επίσημα ως ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας. Γράφτηκε το 1792 από τον Ρουζέ ντε Λιλ.

1858…..γεννιέται η Έμιλι Πάνκχερστ μαχητική Βρετανίδα, που ηγήθηκε του κινήματος των σουφραζετών για την αναγνώριση του δικαιώματος της ψήφου στις γυναίκες.

1867……ο σουηδός βιομήχανος εκρηκτικών Άλφρεντ Νόμπελ επιδεικνύει ενώπιον άγγλων ειδικών τη νέα του εφεύρεση, τη δυναμίτιδα.

1904… σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο πεθαίνει ο Ρώσος δραματουργός Άντον Τσέχοφ.

1905… η Κρητική Βουλή ζητά από τις Μεγάλες Δυνάμεις να κυρώσουν την ένωσή της με την Ελλάδα.

1913… ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει την Ξάνθη, κατά τον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο.

1925…..νέος Οικουμενικός Πατριάρχης εκλέγεται ο Βασίλειος Γ.

1933… ο Χίτλερ ανακοινώνει ότι, το μόνο νόμιμο κόμμα στη Γερμανία είναι το Εθνικοσοσιαλιστικό, το κόμμα των Ναζί.

1942… το Εθνικό Κογκρέσο της Ινδίας ζητά την αποχώρηση των Βρετανών.

1945… Ιταλία κηρύσσει τον πόλεμο στην Ιαπωνία.

1951… σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύσσεται το Μισούρι των ΗΠΑ, λόγω των καταστροφικών πλημμυρών, που σημειώνονται στην περιοχή, οι οποίες αφήνουν 500.000 κατοίκους άστεγους.

1953… στο Παρίσι, 7 άτομα σκοτώνονται κι άλλα 130 τραυματίζονται κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων των βορειοαφρικανών την ημέρα της επετείου της εξέγερσης της Βαστίλης.

1958… το μη επανδρωμένο αμερικανικό διαστημικό εξερευνητικό όχημα Mariner 4 προσεγγίζει τον Άρη και μεταβιβάζει στη γη τις πρώτες φωτογραφίες από τον γεμάτη κρατήρες επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη.

1965… ο δορυφόρος Mariner 4, που είχε εκτοξευτεί το 1964, στέλνει για πρώτη φορά φωτογραφίες από τον Άρη.

1989… ο πρώην πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου παντρεύεται την αεροσυνοδό της Ολυμπιακής Αεροπορίας, Δήμητρα Λιάνη, μετά από ένα θυελλώδες ειδύλλιο, που αναστάτωσε την ελληνική και τη διεθνή κοινή γνώμη.

1990… μετά το “πράσινο φως” της Άγκυρας, τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής παραδίδουν την Αμμόχωστο στο ψευδοκράτος του Ντενκτάς.

1992… δολοφονική απόπειρα σε βάρος του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Παλαιοκρασσά πραγματοποιείται από την τρομοκρατική οργάνωση της 17Ν, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο 22χρονος Θάνος Αξαρλιάν και να τραυματιστούν άλλοι πέντε πολίτες.

1993… ισχυρός σεισμός, μεγέθους 5,4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, πλήττει την Πάτρα, με αποτέλεσμα ένας άνθρωπος να χάσει τη ζωή του από καρδιακή προσβολή και πολλοί να τραυματιστούν.

1997……στην Αλβανία, το 66,7% τάσσεται εναντίον της μοναρχίας, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος.

2002…..γίνεται απόπειρα δολοφονίας του προέδρου της Γαλλίας Ζακ Σιράκ.

Γεννήσεις

2004…. μεγάλη επιτυχία των ελληνικών και ισπανικών διωκτικών αρχών στον Ατλαντικό κατά του διεθνούς δικτύου διακίνησης ναρκωτικών.Υστερα από πέντε μηνών παρακολούθηση του πλοίου “Africa One”, ελληνικών συμφερόνων, βρίσκονται και κατάσχονται 4,5 τόνοι κοκαΐνης. Τέσσερις Έλληνες ναυτικοί και ένας Ιταλός, συλλαμβάνονται, ενώ στην Αθήνα και τον Πειραιά γίνονται προσαγωγές υπόπτων και δεσμεύονται λογαριασμοί εταιρειών και προσώπων, ύψους δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ.

 1858….. γεννήθηκε η Έμιλι Πάνκχερστ μαχητική Βρετανίδα, που ηγήθηκε του κινήματος των σουφραζετών για την αναγνώριση του δικαιώματος της ψήφου στις γυναίκες,

1868….. η Βρετανίδα πράκτορας, αρχαιολόγος και συγγραφέας Γερτρούδη Μπελ,

1913…… ο Τζέρλαντ Φορντ, πρόεδρος των ΗΠΑ,

1918…… ο Σουηδός σκηνοθέτης Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,

1919…. στην Πάρμα ο Ιταλός ηθοποιός Λίνο Βεντούρα.

Θάνατοι

1223….. πέθανε ο Φίλιππος Β’ της Γαλλίας,

1881…… ο Ρίνγκο Σταρ ο διαβόητος πιστολέρο-τζέντλεμαν βρίσκεται νεκρός στο φαράγγι Τέρκι Κρικ της Αριζόνα.

1968……πεθαίνει, σε ηλικία 61 ετών, ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Βουλής Ηλίας Τσιριμώκος.

1998…..Πεθαίνει σε ηλικία 89 ετών ο Ρίτσαρντ ΜακΝτόναλντ εκ των ιδρυτών της γνωστής αλυσίδας εστιατορίων.

«Μου έπεσε αναμμένο χαρτί, ήθελα να διώξω σφήκες» απολογήθηκε.

Σε φυλάκιση 3 ετών, χωρίς αναστολή, καταδικάστηκε ο 70χρονος, ο οποίος προκάλεσε φωτιά την περασμένη Πέμπτη στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης, όταν έβαλε φωτιά σε χαρτί προσπαθώντας να απομακρύνει σφήκες.

Το Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης τον έκρινε ένοχο για εμπρησμό από αμέλεια, χωρίς αναγνώριση ελαφρυντικού. Η έκτιση της ποινής αποφασίστηκε να ανασταλεί ενόψει της εκδίκασης της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο ηλικιωμένος άσκησε έφεση κατά της απόφασης και αφέθηκε ελεύθερος. Εις βάρος του έχει επιβληθεί από την Πυροσβεστική Υπηρεσία διοικητικό πρόστιμο ύψους 5.886,56 ευρώ.

Η φωτιά φέρεται να ξεκίνησε στο χωράφι του, καίγοντας αρχικά απορρίμματα και ξηρά χόρτα, ενώ στη συνέχεια επεκτάθηκε σε δύο γειτονικές επαγγελματικές εγκαταστάσεις, προκαλώντας μεγάλες υλικές ζημιές.

Καταθέτοντας στο δικαστήριο, ο ιδιοκτήτης της πρώτης επιχειρήσεις ανέφερε ότι υπέστη ζημιά 400.000 ευρώ. «Η επιχείρησή μου καταστράφηκε ολοσχερώς, όπως κι όλο το εμπόρευμα, αποτελούμενο από είδη υδραυλικών, εργαλεία και ελαστικά ποτίσματος», είπε, μεταξύ άλλων.

Από την πλευρά του, ο ιδιοκτήτης της δεύτερης επιχείρησης υπολόγισε τη ζημιά του σε πάνω από 1 εκατ. ευρώ. «Βρισκόμουν στο γραφείο όταν αντιλήφθηκα την οσμή τού καπνού και είδα τη φωτιά να καίει στο διπλανό χωράφι. Ζήτησα από τους εργαζόμενους να εκκενώσουν άμεσα το κτίριο. Καταστράφηκαν ολοσχερώς οι εγκαταστάσεις, τα γραφεία, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και το εμπόρευμα με είδη υγιεινής» ανέφερε.

Ο 70χρονος κατηγορούμενος ζήτησε συγγνώμη από τους παθόντες και ανέλαβε την ευθύνη για τη φωτιά. «Ήθελα να καθαρίσω το κοτέτσι και είδα μια σφηκοφωλιά σε μια σήτα. ‘Αναψα ένα χαρτί για να διώξω τις σφήκες, αλλά μου έπεσε και προκλήθηκε η φωτιά. Προσπάθησα να τη σβήσω, όμως δεν κατάφερα να την ελέγξω» απολογήθηκε ο ίδιος. Μέσω του συνηγόρου του υποστήριξε ότι το χωράφι του είχε καθαριστεί από τα ξερά χόρτα, πριν γίνει το συμβάν.

ΑΠΕ-ΜΠΕ