Μία από τις πιο σημαντικές στιγμές του Αγώνα για Παλιγγενεσία, μια ανάγκη που πέρα από τoν λυτρωμό των εδαφών της Ελλάδας που πάντα ξεπηδούσε απαιτητικά μέσα στην πολυκύμαντη και διαρκώς ανατρεπόμενη πορεία των γεγονότων και καθόρισε και τον τελικό χαρακτήρα του αναδυόμενου ελεύθερου κράτους, υπήρξε κι η αναζήτηση της επίσημης γλώσσας του.

   Γιατί όσο κι εάν η εκπυρσοκρότηση του Αγώνα συγκέρασε διαφορετικές οντότητες, ιδιοσυγκρασίες και φυσιογνωμίες, μέσα στην παραζάλη της επανάστασης, ο αυθορμητισμός της δεν ανέστειλε, ούτε και πράυνε ή απέσβεσε τις θεωρητικές αποκλίσεις για τη γλώσσα, την κατεύθυνση στην Παιδεία και την πνευματική πορεία που μέλλει να καλλιεργήσει το, μελλοντικά, ελεύθερο έθνος. Η γλωσσική διαμάχη που είχε ξεκινήσει προεπαναστατικά με το ξύπνημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού πάντοτε εμφώλευε κι έπαιρνε κι εκείνη ιδεολογικές διαστάσεις εν μέσω των πολιτικών διαφορών, που οι αναπόφευκτες φατρίες παρόξυναν ακόμη και στη διάρκεια του Αγώνα.

   Μέσα στην επανάσταση συναντήθηκαν και συμπορεύθηκαν για πρώτη φορά πρόσωπα και τάξεις, που λόγω της τάξης τους, του επαγγέλματος, της νοοτροπίας, της γεωγραφικής και κοινωνικής τους διαφοράς κι απόστασης, ήσαν ολότελα διαφορετικά. Στεριανοί έμποροι, νησιώτες ναυτικοί, ευέλικτοι Φαναριώτες, σκληροτράχηλοι κλέφτες, λόγιοι κι ιερατείο που μετεωρίζονταν ανάμεσα στη συντήρηση και τα προοδευτικά ιδανικά της Ευρώπης, αγράμματοι κάτοικοι και μορφωμένοι αστοί, εναρμονίσθηκαν σε έναν συγχρωτισμό που πλέον δεν είναι παροδικός. Κι η ψυχική ευφορία τους, ο εθνικός ενθουσιασμός και η οργάνωσή τους επιτακτικά κι αναγκαία έπρεπε να εκφραστεί με ένα κοινό γλωσσικό ιδίωμα.

   Ένα από τα αιτήματα, στα οποία οι ξεχωριστές αποβλέψεις όλων όσοι συμμετείχαν στον αγώνα της Παλιγγενεσίας συμπίπτουν και συναιρούνται, πέρα από την ελευθερία ήταν-ήδη από τα προεπαναστιακά χρόνια- και το ιδανικό της «αφύπνισης της εθνικής συνείδησης» μέσα από την Παιδεία. Η ελευθερία έμελλε να κατακτηθεί «με το πέννα και με το πάλα»- όπως έλεγε παροτρύνοντάς τα στα σχολιαρόπαιδα ο Σπύρο-Μήλιος στο πολιορκημένο Μεσολόγγι (κι εκείνα, όπως παραδίνει ο Βλαχογιάννης, το στιχάκι «Σπύρο-Μήλιο με το πέννα, Ζάχο-Μήλιο με το πάλα, λευτερώσαν το Ελλάδα και το κάνανε Χειμάρρα»)!

    Πολλοί άλλωστε ήσαν εκείνοι που όπως θεωρούσαν άκαιρη την επανάσταση (όπως έγραφε ο Κούμας, «από ζήλον εκκλησιαστικόν» έκριναν «θεόσταλτη» τη σκλαβιά, ώστε να προφυλαχθούμε από τις αιρέσεις των Δυτικών), έτσι λόγιζαν αδύνατη την επικράτηση της καθομιλουμένης. Έτσι, μετά την πρώτη περίοδο, όπου η στρατιωτικές νίκες κι η στήριξη στα όπλα ήσαν προτεραιότητα, άρχισε να αναβλύζει και πάλι η διαμάχη ανάμεσα στους φορείς του Διαφωτισμού (Αθ. Ψαλλίδας) τους θιασώτες της κοραϊκής «μέσης οδού» (Ν. Βάμβας) και τους αντιδρώντες σε «πάσα καινοτομία» (Κοδρικάς, Φαναριώτες κι ιερατείο, κυρίως).

   Τα πρώτα Συντάγματα και τα διατάγματα της επαναστατικής κυβέρνησης συντάχθηκαν μεν σε απλούστερη γλώσσα, αλλά ακολούθησαν το κοραϊκό γλωσσικό ιδίωμα «της μέσης οδού», που παραμέριζε τελείως την καθομιλουμένη και «καθάριζε» και «προσάρμοζε» την αρχαΐζουσα. Ούτως ή άλλως, ακόμη και πριν κατέβουν στα επαναστατημένα χώματα οι δεινοί πολιτικοί Φαναριώτες, οι ντόπιοι προεστοί και το ιερατείο είχαν φροντίσει να αποκλείσουν από τη Γερουσία–πολλές φορές, όπως αποδείχθηκε και στην (αποτυχημένη) πολιορκία της Πάτρας τους στρατιωτικούς, ως επί το πλείστον αγράμματους. Εξάλλου κι η γλώσσα ή καλύτερα οι διάφορες διάλεκτοι που μιλούσαν, διαμορφωμένες από τις γεωγραφικές κι οικονομικές ιδιομορφίες της κάθε περιοχής, ήσαν κι αυτές ακαλλιέργητες και χρειαζόταν για να τις γράψει και χειρισθεί να είναι κάποιος γυμνασμένος γραμματικά και συντακτικά. Πολύ δύσκολο για τη μεγάλη πλειονότητα των οπλαρχηγών και του απλού λαού, που δεν είχε τη δυνατότητα για σπουδές σε κάποια από τις Σχολές που λειτουργούσαν σε μεγάλα, ως επί το πλείστον εμπορικά κέντρα (Χίο, Κυδωνίες, Πήλιο, Γιάννενα κλπ) ή στην αλλοδαπή. Εξάλλου, ένα σημαντικό κλάσμα των ανθρώπων που έτρεξαν να λάβουν τα όπλα στον Σηκωμό ήσαν έμποροι-λόγιοι και σπουδαγμένοι στο εξωτερικό «γραμματικοί»: συνεπώς η γλώσσα τους, είτε μετριοπαθής, είτε αρχαΐζουσα, αποτυπώνεται και στα πρώτα Διατάγματα.

   Κομβική για το πόσο οξύνεται η επικράτηση της αρχαΐζουσας θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τη στιγμή εκείνη όπου η Επανάσταση αρχίζει πιο συγκροτημένα να μεταλλάσσει την αρχική της πολεμική έξαρση, από επαναστατημένη μάζα σε συγκοτημένη θεσμικά, επαναστατική κυβέρνηση. Αποφασιστική καμπή ίσως να αποτελεί η συνομολόγηση του πρώτου δανείου, οπότε κι εδραιώνεται η επιρροή των Φαναριωτών. Η απαίτηση να υπάρχει πεπειραμένο κι ικανό στη διπλωματία και τα οικονομικά προσωπικό για να τα διαπραγματευθεί και να τα διαχειρισθεί.

   Μοιραία λοιπόν, η πλάστιγγα έγειρε από τους ιδεολόγους κάθε λογής (στρατιωτικούς, λογίους, έμπορους) στους πολύπειρους και πολύγλωσσους (με κάθε σημασία) Φαναριώτες, που αποτύπωσαν την υπεροχή τους και στη γλώσσα. Όχι μόνον των Διαταγμάτων και νομοθετημάτων, αλλά και σε κάθε λογής έγγραφο, ακόμη και στην επιστολογραφία μεταξύ παραγόντων του πολέμου (πολιτικών και στρατιωτικών), την αλληλογραφία και τις αιτήσεις μεταξύ περιοχών και της κεντρικής κυβέρνησης ή απλών πολιτών, που αρχίζουν και συντάσσονται σε μία εξαμβλωματική και συχνά καταγέλαστη για τον κομπασμό της καθαρεύουσα που βρίθει ρητορείες και αρχαΐζοντα σχήματα.

   Σε τούτο το πλαίσιο, ακόμη κι οι αγράμματοι οπλαρχηγοί, που αισθάνθηκαν μειονεκτικά, δεξιώθηκαν αρχαΐζοντες λογίους (σαν τον Π. Σούτσο) ή προσέλαβαν γραμματικούς για να συντάσσουν τις οδηγίες και τις αιτήσεις τους κι ακόμη ακόμη τα απομνημονεύματά τους, σε γλώσσα αρχαΐζουσα–ολότελα ασύμβατη με τον χαρακτήρα, τη στάση και αλλοίωναν την αυθεντικότητα του λόγου τους–ή, όπως στην περίπτωση του Κασομούλη, που καίτοι ημιμαθής θεωρούσε εαυτόν γραμματιζούμενο, να συντάσσουν αρχαιότροπα κείμενα εκτρωματικά. Επεβλήθη στη δημόσια κι ιδιωτική ζωή μία απολιθωμένη γλώσσα, που με την επικράτηση των προεστών και των Φαναριωτών είχε διατηρήσει τους «μπέικους» προεπαναστατικούς τίτλους, εγκαθιστώντας παράλληλα και νέα «εκλαμπρότατα» και «πριγκιπικά» αξιώματα και τρόπους απεύθυνσης.

   Στους εμφυλίους πολέμους του 1824 άλλωστε κορυφώνονται οι διακρίσεις λόγω της έλλειψης παιδείας (ίδε καταγωγής) και το ξεστράτισμα από τα δημοκρατικά ιδεώδη και τα ανανεωτικά σαλπίσματα. Οι τουρκικές διώξεις κι οι εμφύλιοι κατατρεγμοί είχαν αδυνατίσει και τη βούληση για παιδεία, είχαν επίσης, καταστρέψει και κλείσει σχολεία ή αποκαρδιώσει κι εκδιώξει δασκαλους. Πολλοί φωτισμένοι λόγιοι, σαν τον Νεόφυτο Βάμβα, τον Κούμα, τον Βενιαμίν Λέσβιο, φεύγουν ή «αφοπλίζονται».

   Και στα σχολεία, που παρά την κλαγγή των όπλων οργανώθηκαν και μολονότι στην αρχή αρχή, ορίσθηκαν Επίτροποι για την Παιδεία καινοτόμοι παιδαγωγοί, όπως ο Φαρμακίδης και ο Κωνσταντάς, που πρόκριναν ως μόνη κατάλληλη λύση για τον γρήγορο εγγραμματισμό του έθνους την αλληλοδιδακτική μέθοδο με τη σύνταξη βιβλίων και τη διδαχή στην καθομιλουμένη, σύντομα με την κάθοδο των λογίων και την πολιτική επικράτηση των Φαναριωτών οι αρχαιόπληκτοι ιδεολογικοί οραματισμοί άρχισαν να σχεδιάζουν την ανάσταση της γλώσσας του Πλάτωνα. Δεν είναι τυχαίο που το σχέδιο του Γαζή το 1824 προβλέπει κλασσικά Γυμνάσια, Λύκεια, Πανεπιστήμιο έως και τη σύσταση Ακαδημίας κατά τα γαλλικά πρότυπα , για τη «συνάθροιση και φυλακή των λειψάνων της Ελληνικής αρχαιότητος», όπως συνιστούσε νωρίτερα κι ο Κοραής.

   Αλλά και ο Τύπος της εποχής, οι εφημερίδες συντάσσονται όλες από λογιοτάτους, σε αξιοθρήνητη αρχαΐζουσα, που συχνά γελοιοποιούσε με τις λεκτικές και φραστικές ευρεσιτεχνίες της την εποποιΐα των μαχών κι αδυνατούσε να συναρπάσει τον απλό κόσμο: πώς οι πολιορκημένοι και πεινασμένοι απλοί λαϊκοί στο Μεσολόγγι να πληροφορηθούν την πορεία των μαχών και τις οδηγίες, όταν τους δίνονταν σε μία «ακαταλαβίστικη» γλώσσα; Κι ο Ψαλίδας ψέγει το αρχαΐζον ύφος των «Χρονικών», ενώ ο Ψύλλας, με τον «Διάλογό» του στην «Εφημερίδα των Αθηνών» το 1826 συστήνει «η γλώσσα με την οποία θέλεις να συστηθεί η δημοσιότης, ή η παρρησία, να είναι κι αυτή δημοτική κι ανοικτή εις τον καθένα». Κι ο Γαζής στην ίδια εφημερίδα όταν αναλύει την παράγραφο για την ελευθεροτυπία στον Νόμο της Επιδαύρου, τονίζει πως «ποτέ έθνος δεν είναι ελεύθερον, εάν δεν έχη την άδειαν από τους νόμους» να γράφει, να τυπώνει «ό,τι έχει στον νού του αναφανδόν».

   Ο Αγώνας για την απελευθέρωση της Ελλάδας στο τέλος ευοδώθηκε. Όμως ο αγώνας για την κατάκτηση μιας ζωντανής εκφραστικής γλώσσας, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες φωτισμένων ανθρώπων, όπως ο Ψαλίδας ή ο Σολωμός («μήγαρις έχω άλλο στο νού μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα») δεν απεσόβησαν την επικράτηση της καθαρεύουσας. Γλωσσικά, το απελευθερωμένο Γένος για πάνω από έναν αιώνα έμελλε να συνεχίσει έναν λυσσαλέο αγώνα, με μάχες εξίσου σκληρές για να κατακτήσει τελειωτικά ένα κοινό εκφραστικό όργανο για όλους.

Γιώργης - Βύρων Δάβος
ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος Μυστηρίου η φανέρωσις. Ο Υιός του Θεού Υιός της Παρθένου γίνεται και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται. Δι’ ο και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκω βοήσωμεν Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σου».

    Ο Ευαγγελισμός της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

   Αν και εορτάζεται στις 25 Μαρτίου, όταν οι Έλληνες σήκωσαν το ιερό λάβαρο του εθνικού αγώνα, εντούτοις η σημασία αυτής της ημέρας εκτείνεται πέρα από την απλή γιορτή του γεγονότος, καθώς αποκαλύπτει θεολογικές αλήθειες που αφορούν την ανθρώπινη σωτηρία και την παρουσία του Θεού στη ζωή των πιστών.

      Η εορτή αναφέρεται στην εμφάνιση του Αρχάγγελου Γαβριήλ στη Μαρία, για να της αναγγείλει την επερχόμενη σύλληψη του Ιησού Χριστού, μέσω της θείας παρέμβασης. Το γεγονός αυτό, σύμφωνα με την Ορθόδοξη πίστη, σηματοδοτεί την αρχή της ανθρώπινης σωτηρίας, αφού μέσω της ενανθρώπησης του Χριστού, η ανθρωπότητα λαμβάνει την ευκαιρία για απολύτρωση από την αμαρτία και τον θάνατο. Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου συνδέεται άμεσα με την πίστη στην αειπαρθενία της Παναγίας, που θεωρείται η μητέρα του Θεού και η αμέριστη προστάτιδα των πιστών.

   Επιπλέον, η εορτή του Ευαγγελισμού είναι η πρώτη ένδειξη της αναγγελίας του Θεού στους ανθρώπους, που ενσαρκώνει την αρχή της Νέας Διαθήκης και την υπόσχεση του Θεού για σωτηρία. Η παρουσία του Αρχάγγελου Γαβριήλ και η αποδοχή του μηνύματός του από την Παναγία αναδεικνύει τη σημασία της υπακοής στο θέλημα του Θεού, ακόμα κι όταν αυτό φαίνεται δύσκολο ή ακατανόητο.

      Σαφείς μαρτυρίες περί της έναρξης του εορτασμού του ευαγγελισμού της ενσάρκωσης του Ιησού δεν υπάρχουν. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι καθιερώθηκε να εορτάζεται στις 25 Μαρτίου κατά τους χρόνους που είχε πλέον καθιερωθεί ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου, δηλαδή εννέα μήνες πριν. Και ενώ βρίσκεται μέσα στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, που δεν έχουμε ούτε γιορτές ούτε τέλεια Θεία Λειτουργία, τελείται κατ’ εξαίρεση η συνήθης Θεία Λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

   Η εκκλησία γεμίζει από πιστούς που προσέρχονται για να τιμήσουν τη Θεοτόκο και να λάβουν τη Θεία Κοινωνία. Οι ύμνοι της εορτής είναι γεμάτοι από θεολογικό περιεχόμενο και καλούν τους πιστούς να αναλογιστούν τη μεγάλη δωρεά της Παναγίας, η οποία δεχόμενη την ευλογία του Θεού, συμφώνησε να γίνει η μητέρα του Χριστού. Αυτό το θεολογικό γεγονός αναδεικνύει την αρετή, την ταπεινότητα και την πίστη της Παναγίας, η οποία δεν δίστασε να αποδεχθεί το θεϊκό σχέδιο, παρά τις δυσκολίες και τους κινδύνους που αυτό θα της επέφερε.

      Νηστεία

   Η ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι μεγάλη γιορτή. Κατά την παράδοση, την 25η Μαρτίου κάθε χρόνο έχει την τιμητική του το ψάρι και πιο συγκεκριμένα η κατανάλωση μπακαλιάρου με σκορδαλιά.

      Υμνογραφία Ευαγγελισμού

   Η Βυζαντινή υμνογραφία της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπως και των Χριστουγέννων, χαρακτηρίζεται όχι μόνο πλούσια, πανηγυρική και με μεγάλη ποιητική αξία, αλλά και με ιστορική αξία που συνδέεται με ιστορικά γεγονότα του Βυζαντίου, που διακρίνονται από αισθήματα δέους και θάμβους, κατάνυξης και ευλάβειας. Οι μεγάλοι υμνογράφοι στους ύμνους τους συμπυκνώνουν και όλη τη θεολογία της Εκκλησίας.

   Στην υμνολογία ανήμερα της εορτής συγκαταλέγονται, μεταξύ άλλων, το κοντάκιο «Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια ως λειτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε. Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον, ίνα κράζω σοι, Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε», αλλά και το μεγαλυνάριο «Έκθαμβος ασπάζεται Γαβριήλ, έκθαμβος λαμβάνει η Παρθένος τον ασπασμόν πως ο Θεού λόγος κατήλθε βροταθήναι; Του Κτίστου προσκυνούμεν την συγκατάβασιν».

      Ο Ευαγγελισμός στην τέχνη

   Η περικοπή του Ευαγγελισμού επηρέασε τη χριστιανική τέχνη. Η παράσταση στην παλαιοχριστιανική εικονογράφηση παρουσιάζει αριστερά τον αρχάγγελο Γαβριήλ και δεξιά την Παρθένο Μαρία. Το σκήπτρο που ο Γαβριήλ κρατάει συνήθως συμβολίζει τη θεία εντολή, ενώ η Μαρία εικονίζεται άλλοτε καθήμενη και άλλοτε όρθια με κίνηση ταπεινώσεως. Στην Αγία Σοφία Τραπεζούντας, στην παράσταση του Ευαγγελισμού εικονίζεται και ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ.

      Η ιταλική Αναγέννηση παρουσιάζει την Παρθένο γονατιστή μπροστά σε αναλόγιο, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος της, ενώ η παράσταση διακοσμείται σε κάποιες περιπτώσεις με αγγέλους που ίπτανται.

      «Μαρία Αειπάρθενε, Κόσμου παντός Κυρία, Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε. Άχραντε Νύμφη πάναγνε, Δέσποινα Παναγία. Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε».

ΑΠΕ-ΜΠΕ