«Η κλιματική αλλαγή μπορεί να δημιουργήσει ευνοϊκότερες συνθήκες για ορισμένα πτηνά και δυσμενέστερες για άλλα, μεταβάλλοντας σταδιακά τις μετακινήσεις και την κατανομή τους. Για τον λόγο αυτό, η συστηματική και μακροχρόνια παρακολούθηση της ορνιθοπανίδας είναι απαραίτητη. Μόνο μέσα από διαχρονικά δεδομένα μπορούμε να διακρίνουμε αν μια μεταβολή στην παρουσία των πουλιών οφείλεται σε προσωρινή μετακίνηση, σε αλλαγή των συνθηκών διαχείμασης ή σε ευρύτερη πληθυσμιακή μεταβολή».

Αυτά μεταξύ άλλων τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο δρ Περικλής Κ. Μπίρτσας, καθηγητής Βιολογίας Άγριας Πανίδας, διευθυντής Εργαστηρίου Διαχείρισης Άγριας Πανίδας στο Τμήμα Δασολογίας, Επιστημών Ξύλου και Σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, αναλύοντας το θέμα της διαδρομής των μεταναστευτικών πτηνών σε σχέση με τις καιρικές συνθήκες, στο πλαίσιο σχετικής μελέτης.

Όπως αναφέρει, το κρύο, η βροχή και η διαθεσιμότητα τροφής επηρεάζουν διαφορετικά τα υδρόβια πτηνά, τις μπεκάτσες και τα πουλιά των αγροτικών περιοχών, ενώ, σύμφωνα με τον ίδιο, για τα μεταναστευτικά πουλιά, ο χειμώνας δεν είναι απλώς μια εποχή του χρόνου. Είναι μια συνεχής αναζήτηση κατάλληλων συνθηκών για τροφή και επιβίωση. Ένα κύμα ψύχους μπορεί να τα οδηγήσει προς τη χώρα μας, αλλά αν το κρύο επιμείνει, μπορεί να τα αναγκάσει να συνεχίσουν το ταξίδι τους ακόμη νοτιότερα.

Αυτή τη σύνθετη σχέση ανάμεσα στον καιρό και τις μετακινήσεις των πτηνών ανέδειξε επιστημονική μελέτη, η οποία εξέτασε χαρακτηριστικά είδη που διαχειμάζουν σε υγροτοπικά, δασικά και αγροτικά οικοσυστήματα της Βόρειας Ελλάδας.

Όταν το κρύο φέρνει πουλιά στους ελληνικούς υγροτόπους της βόρειας Ελλάδας

Στους υγροτόπους, οι χαμηλές θερμοκρασίες, σύμφωνα με τον ίδιο, μπορούν αρχικά να αυξήσουν την παρουσία υδρόβιων πτηνών, καθώς πουλιά που διαχειμάζουν βορειότερα μετακινούνται προς περιοχές με ηπιότερες συνθήκες. Έτσι οι υγρότοποι της βόρειας Ελλάδας αποτελούν σημαντικό καταφύγιο για πάπιες, χήνες και άλλα υδρόβια είδη.

Ωστόσο, η παρατεταμένη κακοκαιρία μπορεί να αντιστρέψει αυτή την εικόνα. Όταν οι χαμηλές θερμοκρασίες δυσκολεύουν την πρόσβαση στην τροφή ή καθιστούν τις συνθήκες διαχείμασης δυσμενείς, πολλά πτηνά μετακινούνται νοτιότερα.

Η μπεκάτσα ακολουθεί την τροφή

Στα ορεινά δάση, η μπεκάτσα παρουσιάζει διαφορετική συμπεριφορά. Κατά τη διάρκεια έντονων ψυχρών περιόδων μπορεί να εγκαταλείψει τις ορεινές περιοχές και να αναζητήσει χαμηλότερα υψόμετρα, όπου οι συνθήκες είναι ευνοϊκότερες.

Καθοριστικό ρόλο παίζει η πρόσβαση στην τροφή. Η μπεκάτσα αναζητά κυρίως γεωσκώληκες μέσα στο έδαφος, γι’ αυτό ο παγετός μπορεί να δυσκολέψει σημαντικά τη διατροφή της. Η βροχή, αντίθετα, επηρεάζει την υγρασία του εδάφους και τη διαθεσιμότητα της τροφής, με αποτέλεσμα τα πουλιά να μπορούν να διασπείρονται σε περισσότερες κατάλληλες περιοχές.

Τα πουλιά των αγρών ακολουθούν διαφορετικό ρυθμό

Στις αγροτικές εκτάσεις, είδη όπως η σιταρήθρα δεν εμφάνισαν εξίσου σαφή σχέση ανάμεσα στις τοπικές καιρικές συνθήκες και στην παρουσία ή την αναχώρησή τους. Υπήρξαν ενδείξεις, τονίζει ο κ. Μπίρτσας, ότι οι χαμηλότερες θερμοκρασίες της άνοιξης μπορεί να συνδέονται με μεγαλύτερη παραμονή των πτηνών, χωρίς όμως να προκύπτει ένας γενικός κανόνας.

Η διαφορά αυτή, σύμφωνα με τον ίδιο, δείχνει ότι ο καιρός επηρεάζει τα πτηνά μέσα από τις ιδιαίτερες οικολογικές τους ανάγκες. Για τα υδρόβια πτηνά και τη μπεκάτσα, η πρόσβαση στην τροφή μπορεί να περιοριστεί έντονα όταν παγώνουν τα νερά ή το έδαφος. Τα πουλιά των αγροτικών περιοχών, που αναζητούν τροφή στην επιφάνεια του εδάφους, μπορεί να ανταποκρίνονται διαφορετικά στις ίδιες καιρικές μεταβολές.

Η κλιματική αλλαγή μπορεί να αλλάξει τον χάρτη της διαχείμασης;

Σύμφωνα με τον κ. Μπίρτσα, τα ευρήματα αναδεικνύουν ότι η μεταβολή της θερμοκρασίας και των βροχοπτώσεων μπορεί να επηρεάσει τις περιοχές όπου διαχειμάζουν τα μεταναστευτικά πτηνά, τη διάρκεια παραμονής τους και τη σύνθεση των ειδών που συναντούμε στους ελληνικούς υγροτόπους, στα δάση και στις αγροτικές εκτάσεις. Η επίδραση, ωστόσο, δεν αναμένεται να είναι ίδια για όλα τα είδη.

* Η φωτογραφία είναι του ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αποστόλης Ζώης

Η γερμανική Ακροδεξιά επιχειρεί να μετατρέψει τη σαρωτική εκλογική της νίκη σε τελειωτικό χτύπημα κατά του Φρίντριχ Μερτς και των δοκιμαζόμενων συντηρητικών του. Ο καγκελάριος δεν φαίνεται να έχει σαφή απάντηση για το πώς θα αντιμετωπίσει την κατάσταση, σύμφωνα με ανάλυση στο Politico.

Ο Μερτς δεν φάνηκε να έχει συγκεκριμένο σχέδιο για τη διάσωση του ίδιου και του κόμματός του, καθώς η κυβέρνησή του βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πολιτική κρίση που έχει αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα, πέρα από αόριστες υποσχέσεις ότι, 16 μήνες μετά την ανάληψη της καγκελαρίας, θα γίνει καλύτερος και θα αφουγκράζεται περισσότερο τους πολίτες.

«Είμαστε όλοι βαθιά συγκλονισμένοι», δήλωσε ο Μερτς χθες, Δευτέρα, μετά την άνοδο της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) σε νέο ιστορικό υψηλό στις εκλογές του Σαββατοκύριακου στη Σαξονία-Ανχαλτ, ενώ η στήριξη προς τη Χριστιανοδημοκρατική Ενωση (CDU) μειώθηκε περισσότερο από το μισό.

«Αυτή είναι η χειρότερη εκλογική ήττα που έχει υποστεί το CDU εδώ και χρόνια – ή ακόμη και δεκαετίες», πρόσθεσε ο καγκελάριος, τονίζοντας: «Φυσικά, θα πρέπει να υπάρξουν συνέπειες».

Το ποιες θα είναι αυτές παραμένει, ωστόσο, ασαφές. Τα απογοητευτικά ποσοστά δημοτικότητας του Μερτς και η πειστική νίκη της AfD έχουν τροφοδοτήσει τη συζήτηση ότι οι συντηρητικοί θα μπορούσαν να επιχειρήσουν Kanzlertausch, δηλαδή «αλλαγή καγκελαρίου», προκειμένου να αναστρέψουν την πτωτική τους πορεία.

Ο Μερτς, ωστόσο, δήλωσε χθες ότι θα παραμείνει στο αξίωμά του και θα συνεχίσει την ίδια πορεία στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις, τις οποίες θεωρεί από καιρό αναγκαίες και που, όπως υποστηρίζει, θα επιλύσουν με τον χρόνο τα οικονομικά προβλήματα της χώρας.

Σε ελεύθερη πτώση;

Η AfD δεν κρύβει την πρόθεσή της να μετατρέψει την εκλογική ήττα σε πολιτική καταστροφή για τον Μερτς. Το ακροδεξιό κόμμα προσεγγίζει ανοιχτά συντηρητικούς βουλευτές στη Σαξονία-Ανχαλτ, επιδιώκοντας να τους πείσει να εγκαταλείψουν το κόμμα τους και να ενταχθούν στις τάξεις του.

Η στρατηγική αυτή δεν αποσκοπεί μόνο στην εξασφάλιση των τριών επιπλέον εδρών που χρειάζεται η AfD για να κυβερνήσει μόνη της, αλλά και στη διάσπαση των συντηρητικών και στην αποδυνάμωση του ελέγχου του Μερτς πάνω στο κόμμα του.

«Το συντηρητικό μπλοκ δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά να κερδίσει ομοσπονδιακές εκλογές. Αυτό είναι γεγονός», δήλωσε χθες στο Βερολίνο η συμπρόεδρος της AfD σε ομοσπονδιακό επίπεδο, Αλις Βάιντελ.

«Η διαφορά μας βρίσκεται ήδη στο 10%. Και ο στόχος που έχω θέσει είναι να διευρύνω σημαντικά αυτή τη διαφορά στο συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα», πρόσθεσε.

Ο Μερτς αναγνώρισε χθες, Δευτέρα, ότι αποτελεί και ο ίδιος μέρος του προβλήματος. Μόλις το 9% των ψηφοφόρων στη Σαξονία-Ανχαλτ ενέκρινε την απόδοσή του ως καγκελάριου, σύμφωνα με δημοσκόπηση εξόδου από τις κάλπες για τη γερμανική δημόσια τηλεόραση.

«Γνωρίζω ότι και το πρόσωπό μου βρέθηκε επανειλημμένα στο επίκεντρο σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία», δήλωσε ο Μερτς. Οι Γερμανοί ανησυχούν για την οικονομική τους κατάσταση και την ασφάλειά τους σε μια ταραγμένη περίοδο, πρόσθεσε, σημειώνοντας:

«Πρέπει να προσπαθήσουμε –και εγώ προσωπικά– να συνδεθούμε βαθύτερα με τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου ολόκληρου του φάσματος των συναισθημάτων τους».

 Η πίεση ενόψει εκλογών σε δύο κρατίδια

Η πίεση προς τον Μερτς αναμένεται να αυξηθεί τις επόμενες εβδομάδες, ιδιαιτέρως καθώς πλησιάζουν οι εκλογές σε δύο κρατίδια στις 20 Σεπτεμβρίου.

Το CDU του Μερτς οδεύει προς καθαρή ήττα στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, όπου η AfD προηγείται όλων των άλλων κομμάτων. Στο Βερολίνο, στο οποιο σήμερα κυβερνά το CDU, το κόμμα είναι πιθανό να χάσει την εξουσία από έναν συνασπισμό κομμάτων της Αριστεράς.

Με ακόμη τέσσερις περιφερειακές εκλογικές αναμετρήσεις να έχουν προγραμματιστεί για την επόμενη χρονιά, οι Συντηρητικοί βρίσκονται μπροστά σε μία σαφή επιλογή: είτε να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν την άνοδο της Ακροδεξιάς υπό έναν βαθιά αντιδημοφιλή καγκελάριο είτε να αλλάξουν ριζικά πορεία, με νέο ηγέτη στο τιμόνι.

Ο Μερτς φάνηκε να αναγνωρίζει το δίλημμα που αντιμετωπίζει το κόμμα του.

«Αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα προκαλεί μεγάλες αναταράξεις, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και στο εσωτερικό του κόμματός μου», δήλωσε τη Δευτέρα. «Το παίρνω εξαιρετικά σοβαρά και σκοπεύω τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες να κάνω ό,τι μπορώ προσωπικά για να αντιμετωπίσω τη σοβαρότητα της κατάστασης».

Αν και το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης για την αντικατάσταση του Μερτς διεξάγεται παρασκηνιακά, σημάδια δυσαρέσκειας στους κόλπους των συντηρητικών για την ηγεσία του αρχίζουν να γίνονται δημόσια.

«Οποιος θέλει να ανακτήσει την εμπιστοσύνη και την αξιοπιστία των ψηφοφόρων πρέπει, έπειτα από ένα τέτοιο αποτέλεσμα, να αμφισβητήσει τα πάντα», έγραψε σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο βουλευτής του CDU Ζεπ Μίλερ.

«Επειτα από ένα τέτοιο αποτέλεσμα, δεν μπορούμε απλώς να συνεχίσουμε σαν να μη συνέβη τίποτα», έγραψε στο X ο πρωθυπουργός του κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου και στέλεχος του CDU Γκόρντον Σνάιντερ.

«Αν το δημοκρατικό κέντρο θέλει να ανακτήσει την εμπιστοσύνη, πρέπει να ξεκινήσουμε από τους εαυτούς μας. Δεν είναι δουλειά των πολιτών να κατανοήσουν καλύτερα την πολιτική μας. Εμείς πρέπει να προσφέρουμε αυτό που οι πολίτες περιμένουν από την πολιτική: λιγότερες συγκρούσεις, σαφείς αποφάσεις και συγκεκριμένα αποτελέσματα».

Πολυμέτωπες επιθέσεις από την AfD

Η AfD επιτίθεται στον καγκελάριο σε πολλαπλά μέτωπα πολιτικής – τον επικρίνει για τη μεταναστευτική πολιτική, αποδίδει στις ενεργειακές του επιλογές τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η γερμανική βιομηχανία και τάσσεται υπέρ της αποκατάστασης των φθηνών ενεργειακών ροών από τη Ρωσία.

Ωστόσο, πολλές από τις πιο αποτελεσματικές επιθέσεις της AfD είναι καθαρά τακτικού χαρακτήρα.

Την ώρα που η AfD επιχειρεί να καταλάβει την εξουσία στη Σαξονία-Ανχαλτ προσελκύοντας συντηρητικούς βουλευτές που θα αποχωρήσουν από τα κόμματά τους, παρουσιάζεται ταυτόχρονα ως πρόθυμη να συνεργαστεί με το CDU, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο Μερτς δεν θα ενέκρινε την κατάρρευση του λεγόμενου «τείχους προστασίας» που εμποδίζει τα κεντρώα κόμματα να συνεργάζονται με την Ακροδεξιά.

Ετσι, η AfD μπορεί ταυτόχρονα να κατηγορεί τον Μερτς ότι αγνοεί τη λαϊκή βούληση μπροστά στην αυξανόμενη δημοτικότητα του κόμματος και να παρουσιάζει τους συντηρητικούς ως «Αριστερούς με άλλο όνομα», επειδή προτιμούν να συνεργάζονται με ευρύ φάσμα κεντροαριστερών κομμάτων.

Η εκλογική αναμέτρηση στη Σαξονία-Ανχαλτ καταδεικνύει το στρατηγικό δίλημμα που αντιμετωπίζει το CDU – και από το οποίο επωφελείται η AfD.

Για να αποφύγει τη συγκυβέρνηση με την AfD, το CDU θα έπρεπε θεωρητικά να συνεργαστεί με όλα τα υπόλοιπα κόμματα του τοπικού κοινοβουλίου, τα οποία βρίσκονται στον χώρο της Κεντροαριστεράς.

Καθώς οι συντηρητικοί δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να κυβερνούν μαζί με πολιτικούς αντιπάλους με εντελώς διαφορετική ιδεολογία, η AfD ελπίζει ότι οι αυξανόμενες διαφωνίες γύρω από το «τείχος προστασίας» θα οδηγήσουν τελικά στην πτώση του Μερτς.

«Ο κόσμος έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στο κόμμα», δήλωσε χθες η Βάιντελ της AfD. «Πριν από τις εκλογές υπόσχονται πάντα ένα πράγμα. Και μετά τις εκλογές κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Ετσι κάθε κόμμα χάνει την αποδοχή και την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων του».

«Κανένας καγκελάριος στο παρελθόν δεν ήταν τόσο αντιδημοφιλής όσο ο Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος έχει εξελιχθεί σε σημαντικό εμπόδιο για την ευημερία της Γερμανίας», πρόσθεσε.

Ο Τίνο Κρουπάλα, ο άλλος ομοσπονδιακός ηγέτης της AfD, δήλωσε ότι εάν το CDU δεν εγκαταλείψει το «τείχος προστασίας», αυτό θα σημάνει το τέλος του κόμματος.

«Αν συνεχίσουν σε αυτόν τον δρόμο», είπε, «σε σύντομο χρονικό διάστημα δεν θα υπάρχει πλέον CDU στην ανατολική Γερμανία».

«Θέμα ενσυναίσθησης»

Παρότι οι επιθέσεις της AfD αποδεικνύονται ιδιαίτερα αποτελεσματικές, ο Μερτς δεν παρουσίασε τη Δευτέρα κάποιο σαφές σχέδιο για την απόκρουσή τους – πέρα από την υπόσχεση που έδωσε να γίνει καλύτερος πολιτικός.

«Δεν είναι μόνο θέμα πολιτικής κατανόησης – είναι επίσης θέμα συμπόνιας και ενσυναίσθησης», δήλωσε στους δημοσιογράφους στο Βερολίνο ένας εμφανώς προβληματισμένος Μερτς. «Δεν είμαι άνθρωπος που εκδηλώνει καθημερινά τα συναισθήματά του, αλλά η κοινή γνώμη θέλει να δει διαφορετικές απαντήσεις».

Αναγνώρισε ότι απέτυχε να συνδεθεί με τους ψηφοφόρους, υποστηρίζοντας ωστόσο πως υπάρχει ακόμη χρόνος για να το πετύχει.

«Είναι σίγουρα αλήθεια ότι αντιμετωπίζω αυτό το πρόβλημα –και φαίνεται στις δημοσκοπήσεις– ότι πολλοί άνθρωποι δεν με ακολουθούν στον τρόπο με τον οποίο σκέφτομαι και αξιολογώ τα πράγματα», δήλωσε ο Μερτς.

«Αυτό είναι δική μου ευθύνη και την αναλαμβάνω. Θα προσπαθήσω να κάνω τα πράγματα διαφορετικά –να τα κάνω καλύτερα– τις επόμενες εβδομάδες και τους επόμενους μήνες», σημείωσε.

Το ερώτημα πλέον είναι αν το κόμμα του θα είναι πρόθυμο να δείξει υπομονή μαζί του, καταλήγει η ανάλυση στο Politico.

«Μιρλιάρηδες», έτσι αποκάλεσε ο Αντιπρόδρος της ΝΔ, Υπουργός Υγείας, κ. Άδωνις Γεωργιάδης δημοσιογράφους και πολίτες που δεν αναφώνησαν «ωσανά» στα μέτρα που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός από τη Θεσσαλονίκη.

Όταν οι πολιτικοί αντί να απαντούν στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, είτε τους αρέσουν, είτε όχι, τα πράγματα γίνονται σοβαρά.

Οι πολιτικοί έχουν να κάνουν μια δύσκολη δουλειά: Να κάνουν τις ζωές μας καλύτερες, να κρατήσουν τη χώρα σε μια συνοχή με ευημερία.

Οι δημοσιογράφοι, οι κανονικοί όχι οι ενσωματωμένοι στο σύστημα εξουσίας, έχουν να κάνουν μια δύσκολη δουλειά: να μεταφέρουν τις αγωνίες των πολιτών και να ρωτάνε τους πολιτικούς για όσα στραβά εξακολουθούν να ταλανίζουν την καθημερινότητα μας.

Όταν οι πολιτικοί, με την εξουσία που τους δίνει ο ίδιος ο λαός, αρχίζουν τις νουθεσίες, την τρομοκρατία και τις απαγορεύσεις είναι προφανές ότι αφενός έχουν μπερδέψει το ρόλο τους και αφετέρου γίνονται επικίνδυνοι για τη δημοκρατία.

Μπορούν να μην απαντάνε αν δεν έχουν κάτι να πουν. Μπορούν να απαντάνε κι ας μην (μας) αρέσουν οι απαντήσεις τους. Δεν μπορούν, δεν πρέπει να μας κουνάνε το δάχτυλο και πολύ περισσότερο να τρομοκρατούν διαστρεβλώνοντας την αλήθεια.

Αυτά τα καινά δαιμόνια έχουν ενσκύψει στην εξουσία που μετατρέπεται σε καθεστώς και δεν θέλει κανείς να την αμφισβητεί κάνοντας κριτική και ρωτώντας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μέσω του κυρίου Γεωργιάδη, της κυρίας Βούλτεψη, του κυρίου Βορίδη και άλλων στελεχών της, έχουν επιβάλλει έναν νέο πολιτικό λόγο: αυτό του σχολιαστή, κριτή και δικαστή όσων δεν συντάσσονται με το έργο της.

Απειλούν δε με δεινά στους πολίτες λόγω της κριτικής.

Αλλά τα δεινά που υφίστανται οι πολίτες δεν οφείλονται στις σκληρές ερωτήσεις, ούτε στην αμφισβήτηση του κυβερνητικού έργου. Τα δεινά που ζούμε οφείλονται στην πολιτική που επιλέγει να εφαρμόζει η κυβέρνηση. Κι αυτό ισχύει διαχρονικά.

Σήμερα όμως το έργο έχει ξεφύγει και οι απειλές προς δημοσιογράφους και σε κάθε πολίτη που αμφισβητεί την κυβερνητική αυθεντία έχουν γίνει κι αυτές …καθεστώς!  Όπως η κυβέρνηση και οι πρακτικές της.

Γιάννης Καφάτος

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την συνέντευξή του ξεκαθάρισε για άλλη μια φορά τους όρους του πολιτικού παιγνίου, τον εκλογικό στόχο της Ν.Δ, το τι βλέπει για πιθανή Κυβέρνηση συνεργασίας.

Καλά έκανε και είναι αναγκαίο να γίνεται. Ενάμιση και πάνω χρόνια τουλάχιστον έχουμε ακούσει μια σειρά σενάρια που στόχο έχουν τον ίδιο και την Ν.Δ. Πέρυσι την περίοδο των συλλαλητηρίων για τα Τέμπη, τότε δηλαδή την περίοδο της ξυλολιάδας , γραφόταν ότι η Κυβέρνηση πέφτει, ότι τον ρίχνουν οι βουλευτές του, ότι θα γίνει αλλαγή ηγεσίας εν κινήσει μέχρι τις εκλογές, ότι σπεύδει να αλλάξει τον εκλογικό νόμο για να διευκολυνθεί.

Τα ίδια γράφονταν επί μήνες, το ίδιο μονότονα , το ίδιο βαρετά κι ας διαψεύδονταν εκ των πραγμάτων. Εκατοντάδες άρθρα και βαθυστόχαστες αναλύσεις περιέγραφαν βασικά το πολιτικό τέλος βασικά του Κ. Μητσοτάκη. Το ίδιο διαψεύστηκαν και όλα όσα γράφτηκαν για πρόωρες εκλογές και ότι πανικόβλητος θα πάει να κάνει το Φθινόπωρο εκλογές. Το παραμύθι αυτό μπήκε σε νέα φάση με την έναρξη της συζήτησης για νέο κόμμα Α. Τσίπρα, το κόμμα Σαμαρά, το νέο κόμμα Καρυστιανού από πέρυσι το Φθινόπωρο.

Τα δύο από αυτά ιδρύθηκαν και βλέπουμε, θα βλέπουμε και στην συνέχεια τις δημοσκοπικές τουλάχιστον επιδόσεις τους. Το κόμμα Τσίπρα με την ίδρυσή του εμφανίστηκε με 15.5% και τον Ιούλιο στο 17%.

Καλή επίδοση , αλλά όχι και για σαμπάνιες. Τόσο περίπου πήρε σαν επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ το 2023 οπότε θεωρώντας απογοητευτικό το ποσοστό παραιτήθηκε. Κάποιες δημοσκοπήσεις τον εμφανίζουν να χάνει 1-1.5%. Θα δούμε όμως.

Το σίγουρο είναι ότι η παρουσίαση του Προγράμματος δεν έσπασε Ταμεία και συνοδεύτηκε με σειρά από πολιτικά και επικοινωνιακά προβλήματα και ότι η γραμμή πυρός μάλλον δεν είναι και τόσο ισχυρή, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ φεύγοντας από την πρωτόγνωρη γραμμή « είμαστε κόμμα αλλά δεν κάνουμε τίποτα και δεν κατεβαίνουμε σε εκλογές» φαίνεται να θέλει να δώσει μάχη με ότι κόστος μπορεί να επιφέρει αυτό στον Α. Τσίπρα.

Το κόμμα Καρυστιανού ξεκίνησε τον Ιούνιο με 11% κατά μέσο όρο όλων των δημοσκοπήσεων και τον Ιούλιο εμφάνισε πτώση κατά 25%-30% των δυνάμεών του, ενώ στην συνέχεια υπήρξαν σοβαρά προβλήματα με αποχωρήσεις στελεχών κ.ά Δημοσκοπήσεις την δείχνουν κάπου στο 4%-5%, αλλά ας κάτσουμε πάλι να δούμε.

Αυτό που δεν έχουμε δει είναι το κόμμα Σαμαρά. Οι δημοσκοπικές εταιρείες μετράνε για ένα ολόκληρο χρόνο την δυνητική του ψήφο γύρω στο 12% κατά μέσο όρο (5%-6% το σίγουρα ).

Τι σημαίνει αυτό; Ότι όταν θα εμφανιστεί, σε μια πρόθεση ψήφου θα μπορούσε να εμφανιστεί περίπου στο 5%, πολύ κάτω από τα εναρκτήρια ποσοστά Α. Τσίπρα και Μ. Καρυστιανού. Επίσης ότι δεν υπάρχει – αυτό φαίνεται τουλάχιστον – εκείνο το ισχυρό αφετηριακό ποσοστό που θα του έδινε ώθηση και το πιο πιθανό είναι δύσκολα να κρατηθεί μέχρι την κάλπη. Μάλλον το αντίθετο, αλλά ας περιμένουμε και πάλι. Πάντως αυτό που ακούω σαν ψιθυρισμούς ότι βρίσκεται στο 10% , είναι κάτι σαν κι αυτό που έλεγαν παλιότερα. Ότι δηλαδή κάποιες δημοσκοπήσεις ….ξένων Πρεσβειών δίνουν αποτελέσματα άλλα από αυτά που βλέπουμε.

Σε τελευταία ανάλυση αν υπάρχουν έρευνες που δείχνουν τέτοια επίδοση, γιατί δεν τις δίνουν στην δημοσιότητα; Αυτό που φαίνεται να εμπεδώνεται πάντως στην κοινή γνώμη και να πεισμώνει την νεοδημοκρατική βάση είναι η πεποίθηση ότι όλα γίνονται για ένα γινάτι που στοχεύει στο χτύπημα του Κ. Μητσοτάκη και της Ν.Δ. Γιατί δεν υπάρχει» μόρφωμα Μητσοτάκη» , ενώ ο Α. Σαμαράς είναι δήθεν η ψυχή της. Υπάρχει η Ν.Δ που εξέλεξε τον Κ. Μητσοτάκη Πρόεδρο το 2016 και από τότε έχει κερδίσει και συντριπτικά όσες εκλογικές μάχες έδωσε.

Γι αυτό και ότι σημείωσε στην συνέντευξή του στην Δ.Ε.Θ ο Κ. Μητσοτάκης ήταν σωστό. Η Ν.Δ βρίσκεται στο 30% στην εκτίμηση ψήφου( μετρήσεις Ιουλίου) μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης και μάλιστα με αρκετά λάθη, με ολιγωρίες και αρκετά στελέχη που εξαφανίζονταν στα δύσκολά της.

Ζημιά μπορεί να δημιουργήσουν όσοι αυτοκαθορίζονται « οι ψυχές της παράταξης» και οι απόντες, όχι αυτός που κρατάει σε τέτοια επίπεδα την επίδοση την Ν.Δ. Είναι δε πρόβλημα όταν την ζημιά την επιδιώκει , ο ίδιος που της ξαναδημιούργησε ζημιά δύο φορές.

Πάντως το θέμα έχει να κάνει με την κοινή λογική. Αν κάποιος πάρει τον μέσο όρο των δημοσκοπήσεων του Ιουλίου θα δει ότι η Ν.Δ μ’ αυτά τα ποσοστά παίρνει περίπου 120 έδρες. Αν κάποιος προσμετρήσει τις έδρες του Κ.Κ.Ε ή και της ΕΛΠΙΔΑΣ το άθροισμα πάει πάνω από το 150. Δηλαδή κανένα σχήμα δεν δίνει «Κυβέρνηση των ηττημένων» ή καμία Οικουμενική Κυβέρνηση για «να τιμωρηθούν οι διεφθαρμένοι».

Ακόμα και αν η Ν.Δ πάρει μικρότερη επίδοση, σίγουρα θα είναι πρώτη και έχοντας πάρει τμήμα του bonus , η κατάσταση θα είναι σαφής : Κι αυτοδύναμη να μην βγει, θα είναι πρώτη και δεν θα μπορεί να σχηματιστεί καμία Κυβέρνηση χωρίς την συμμετοχή της. Το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε με άλλο σκεπτικό και πολιτική κατεύθυνση να συμβάλει στον σχηματισμό Κυβέρνησης συνεργασίας.

Με την απόφαση του Συνεδρίου χάνει την δυνατότητα να διαδραματίσει τον ρόλο του ρυθμιστή των εξελίξεων και μάλιστα αν έχει βγει και τρίτο , μπαίνει σε πολύ επικίνδυνο πεδίο, αφού και ο Κ. Μητσοτάκης και ο Α. Τσίπρας σε πιθανές δεύτερες εκλογές θα στοχεύσουν στην άντληση δυνάμεων από αυτό. Ως γνωστόν, στις Δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα και οι πολίτες δεν φαίνονται διατεθειμένοι – όσο και αν έχουν προβλήματα και ενστάσεις – να τα τινάξουν στον αέρα.

Στην Πολιτική τα προβλήματα είναι συχνά πολύπλοκα , αλλά ταυτόχρονα είναι και απλά. Όσα σενάρια και αν γράφονται και αν «προβλέπονται» , δεν καθορίζουν το τελικό αποτέλεσμα.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, στην αντιπολίτευση γίνεται το «έλα να δεις»! Ο ένας κατηγορεί τον άλλο ότι του κλέβει το πρόγραμμα. Δηλαδή, αντιπολίτευση, ο κλέψας του κλέψαντος…

Ξεκίνησε η Καρυστιανού. Όταν τη ρώτησαν για το Οικονομικό της πρόγραμμα, απάντησε ότι δεν το ανακοινώνει, επειδή θα της το κλέψει ο Τσίπρας! Ξεκαρδίστηκε το παρδαλό κατσίκι…

Μετά, ο Τσίπρας πήγε στη Θεσσαλονίκη κι ανακοίνωσε το δικό του πρόγραμμα. Θα μοιράσει λεφτά στους φοιτητές, θα καθιερώσει δωρεάν συγκοινωνίες, θα μοιράσει 50 χιλιάδες σπίτια (εννοείται, αφού πρώρα τα κτίσει) και θα φορολογήσει τους πλούσιους. Με ριφιφί (όπως ερμηνεύτηκε) ακόμη και στις θυρίδες των τραπεζών!

Τότε ποιος είδε τον Ανδρουλάκη και τον αναγνώρισε… Βγάζοντας φωτιά από μύτη, αυτιά και μάτια, κατηγόρησε τον Τσίπρα ότι τον έκλεψε. Ότι «αντέγραψε πλήρως» την περυσινή ομιλία του στη ΔΕΘ!

Καταλαβαίνετε; Αντί ο Ανδρουλάκης να καταγγείλει τον λαϊκισμό και την ουτοπία, αντί να εγκαλέσει τον Τσίπρα για «αστείες» εξαγγελίες, βγήκε να κλάψει σαν το παιδάκι που του παίρνουν τη βανίλια, ενώ ουσιαστικά … τις υιοθέτησε…

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, ας μην αναρωτιούνται στην αντιπολίτευση για ποιον λόγο διεισδύει ακόμη και στην Αριστερά ο Μητσοτάκης. Βλέπετε, ένα από τα συγκριτικά πλεονεκτήματά του είναι ότι αποφεύγει να υπόσχεται τα πάντα στους πάντες και κυρίως να εξαγγέλλει ανοησίες.

Να πούμε και κάτι ακόμη.

Αυτή η ιστορία με τη φορολόγηση των τραπεζών και του πλούτου, έρχεται εδώ και μισό αιώνα και δη από τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, στα οποία Αριστεροί και σοσιαλδημοκράτες αναζητούσαν τρόπους μετάβασης στον σοσιαλισμό. Σ’ αυτά έκαναν την εμφάνισή τους διάφοροι … μέντορες του σοσιαλισμού. Ο Λαλιώτης, ο Τζουμάκας, ο Αρσένης, ο Χαραλαμπίδης, ο Καστανίδης και πολλοί άλλοι. Σ’ ένα συνέδριο που είχε διεξαχθεί από τις 30 Ιουνίου έως τις 3 Ιουλίου του 1980, ήταν παρών κι ο Ανδρέας Παπανδρέου, που ανέπτυξε τη θεωρία του, ότι  «στην Ελλάδα αρμόζει το πρότυπο της περιφερειακής χώρας» (εντάσσοντας την Ελλάδα στην περιφέρεια/ημιπεριφέρεια του καπιταλισμού, συμφώνως με τη νεομαρξιστική θεωρία της εξάρτησης). Εκεί ήταν κι ο Αιγύπτιος Σαμίρ Αμίν, μαρξιστής οικονομολόγος, πολιτικός επιστήμονας, ακτιβιστής και δημιουργός του όρου «ευρωκεντρισμός»! Συζητούσαν κι αγωνιούσαν πώς θα βάλουν τον Σοσιαλισμό στην Ελλάδα.

Παρουσία λοιπόν του Ανδρέα Παπανδρέου και του Σαμίρ Αμίν, συζητήθηκε στα σοβαρά η ιδέα, να φορολογηθούν με υψηλούς δείκτες τα αρώματα, τα χρυσαφικά και άλλα πολυτελή προϊόντα. Επικράτησε ενθουσιασμός στο φοιτητικό ακροατήριο, αφού αυτά τα προϊόντα τα χρησιμοποιούσαν οι αστοί/ μεγαλοαστοί, που τότε ήταν… εχθροί του σοσιαλισμού… Μα η ιδέα δεν εφαρμόστηκε ποτέ, από φόβο ότι θα ενοχληθούν μεγάλα κοινωνικά ρεύματα, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα…

Η ιδέα αυτή όμως, ρίζωσε στα εσώψυχα της …προοδευτικότητας κι έγινε dna της. Για να την ανασύρουν οι επίγονοι. Ο Τσίπρας κι ο Ανδρουλάκης.

Κάπως έτσι λοιπόν, η αντιπολίτευση ανοίγει τεράστια πεδία έμπνευσης στους γελοιογράφους και τους συγγραφείς επιθεωρήσεων. Κι είναι απορίας άξιο, ότι λίγα χρόνια μετά τη χρεοκοπία, εξακολουθούν να ζουν στην … ώρα του παιδιού… Η μια φαντασιώνεται ότι θα συλλάβει τον Νετανιάχου, ο άλλος σχεδιάζει ριφιφί στις θυρίδες των τραπεζών, ενώ ένας άλλος λέει ότι θα εντοπίσει τους πλούσιους (για να τους φορολογήσει) από την  «Παγκόσμια Βάση Δεδομένων»! Που αποτελεί στατιστική εκτίμηση κατανομής του πλούτου παγκοσμίως…Τραγέλαφος!

Ξέρετε ποιο είναι το ερώτημα που προκύπτει;

Στην αντιπολίτευση -εν συνόλω- δεν έχουν καταλάβει τίποτα; Έφτασαν να ισχυρίζονται (Τσίπρας) ότι οι Έλληνες ζούσαν καλύτερα πριν το 2019!!

Σκέφτονται συνεχώς ένα και μόνο πράγμα: Πώς θα τα πάρουν από τους Έλληνες, πώς θα φορολογήσουν, πώς θα πληγώσουν τη Μεσαία -Αστική τάξη. Οι ιδεοληψίες έχουν γίνει ένα με τη σκέψη τους. Το δε μεγάλο πρόβλημα, δεν είναι μόνο ότι μιλούν συνεχώς για  φόρους. Το πρόβλημα είναι ότι η φορολογία παρουσιάζεται ως υποκατάστατο της παραγωγής πλούτου.

Βλέπετε, είναι δύσκολο να σχεδιάσουν τρόπους από τους οποίους θα παραχθεί πλούτος, που θα δημιουργήσουν συνθήκες καλύτερης ζωής και πραγματικής προόδου.

Και εκεί ακριβώς αρχίζει η πολιτική και τελειώνει η επιθεώρηση.