Έχεις παρατηρήσει ότι υπάρχουν μέρες που δεν σε κουράζει τόσο αυτό που συμβαίνει γύρω σου, όσο αυτό που συμβαίνει μέσα στο κεφάλι σου;

Μπορεί εξωτερικά να μην έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα, κι όμως μέσα σου να επικρατεί ένας ασταμάτητος διάλογος. Σκέψεις που διαδέχονται η μία την άλλη, υποθέσεις για το μέλλον, αναλύσεις του παρελθόντος, σενάρια που ίσως δεν πραγματοποιηθούν ποτέ. Ο νους μοιάζει να δουλεύει αδιάκοπα, σαν να έχει αναλάβει την ευθύνη να προβλέψει κάθε πιθανό κίνδυνο και να βρει λύση για κάθε πιθανό πρόβλημα.

Το παράδοξο είναι ότι πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε καν πως συμβαίνει αυτό. Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις μας, ώστε θεωρούμε αυτονόητο πως ό,τι περνά από το μυαλό μας είναι και η πραγματικότητα.

Αν φοβάμαι, σημαίνει ότι υπάρχει κίνδυνος. Αν ανησυχώ, κάτι κακό μάλλον πλησιάζει. Αν σκέφτομαι ξανά και ξανά ένα ενδεχόμενο, ίσως είναι επειδή πρέπει να προετοιμαστώ γι’ αυτό.

Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να ζούμε περισσότερο μέσα στις προβλέψεις του νου παρά μέσα στην ίδια τη ζωή.

Ο νους, βέβαια, είναι ένα σπουδαίο εργαλείο. Χάρη σε αυτόν σχεδιάζουμε, δημιουργούμε, παίρνουμε αποφάσεις και εξελισσόμαστε. Το πρόβλημα αρχίζει όταν παύει να είναι εργαλείο και γίνεται ο μόνιμος αφηγητής της ζωής μας. Τότε σχολιάζει τα πάντα, ερμηνεύει τα πάντα και πολλές φορές κατασκευάζει ολόκληρες ιστορίες χωρίς να υπάρχουν ακόμη τα γεγονότα που τις δικαιολογούν.

Ένα μήνυμα που άργησε να έρθει μπορεί να γίνει απόρριψη. Μια δυσκολία στη δουλειά μπορεί να μετατραπεί σε βεβαιότητα ότι όλα θα καταρρεύσουν. Ένα αίσθημα κόπωσης μπορεί να ερμηνευτεί ως ένδειξη ότι «δεν τα καταφέρνω». Δεν είναι η πραγματικότητα που μας βασανίζει εκείνη τη στιγμή· είναι η ερμηνεία που έχει ήδη δώσει ο νους στην πραγματικότητα.

Κάπως έτσι γεννιέται μεγάλο μέρος του άγχους. Όχι από αυτό που συμβαίνει τώρα, αλλά από αυτό που ίσως συμβεί αύριο. Ο άνθρωπος αρχίζει να φοβάται γεγονότα που δεν έχουν ακόμη εμφανιστεί, να λυπάται για καταστάσεις που δεν έχουν συμβεί και να κουβαλά βάρη που ίσως δεν χρειαστεί ποτέ να σηκώσει.

Το πιο λυπηρό όμως δεν είναι μόνο ότι γεμίζουμε φόβους. Είναι ότι, όσο ο νους μας ταξιδεύει αδιάκοπα στο χθες και στο αύριο, χάνουμε το σήμερα. Καθόμαστε με ανθρώπους που αγαπάμε χωρίς να είμαστε πραγματικά μαζί τους. Βλέπουμε τη θάλασσα αλλά δεν τη βλέπουμε. Πίνουμε έναν καφέ χωρίς να τον απολαμβάνουμε, γιατί μέσα μας συνεχίζεται ένας αόρατος διάλογος που δεν σταματά ποτέ.

Ίσως τελικά η ψυχική ηρεμία να μην σημαίνει ότι θα πάψουν να υπάρχουν σκέψεις. Αυτό δεν γίνεται και ούτε χρειάζεται να γίνει. Σημαίνει όμως να αποκτήσουμε μια διαφορετική σχέση μαζί τους. Να μπορούμε να τις παρατηρούμε χωρίς να τις ακολουθούμε όλες. Να αναγνωρίζουμε ότι μια σκέψη είναι απλώς μια σκέψη και όχι απαραίτητα μια αλήθεια.

Όσο περισσότερο το καταφέρνουμε αυτό, τόσο περισσότερο επιστρέφουμε στην παρούσα στιγμή. Στον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί μας, στο σώμα μας, στην αναπνοή μας, στη ζωή που συμβαίνει τώρα και όχι σε εκείνη που φανταζόμαστε ότι ίσως συμβεί κάποτε.

Γιατί η ζωή δεν χάνεται μόνο όταν περνούν τα χρόνια. Χάνεται και όταν ο νους μας βρίσκεται διαρκώς αλλού, αφήνοντας το παρόν να περνά χωρίς να το έχουμε πραγματικά ζήσει.

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

(μελέτη πανεπιστημίου Αμβούργου/Greenpeace)

Ο αριθμός των ανθρώπων που εξαναγκάστηκαν να εκτοπιστούν μέσα στις χώρες τους εξαιτίας των λεγόμενων φυσικών καταστροφών και ακραίων καιρικών φαινομένων αυξήθηκε ραγδαία πέρυσι, σύμφωνα με μελέτη που διενεργήθηκε από το πανεπιστήμιο του Αμβούργου για λογαριασμό της οργάνωσης προστασίας του περιβάλλοντος Greenpeace.

Η μελέτη αναφέρει πως 13,6 εκατομμύρια άνθρωποι εκτοπίστηκαν το 2025, ενώ ο αριθμός τους ήταν 9,9 εκατομμύρια την αμέσως προηγούμενη χρονιά. Οι αριθμοί βασίζονται σε δεδομένα του κέντρου παρακολούθησης εσωτερικού εκτοπισμού (IDMC). Σύμφωνα με το κείμενο, που δόθηκε στη δημοσιότητα σήμερα, η κλιματική αλλαγή επιδεινώνει τόσο τη συχνότητα, όσο και την ένταση των ακραίων καιρικών φαινομένων και οι πληθυσμοί στον ούτως καλούμενο παγκόσμιο «Νότο» πλήττονται δυσανάλογα.

Η μελέτη επισημαίνει ακόμη ότι οι ένοπλες συρράξεις και τα βίαια επεισόδια, άλλη κύρια αιτία των εξαναγκαστικών εσωτερικών εκτοπισμών, βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ταυτόχρονα, ο παγκόσμιος προϋπολογισμός για τη χορήγηση ανθρωπιστικής βοήθειας και την αναπτυξιακή συνεργασία το 2025 μειώθηκε κατά περίπου το ένα τέταρτο, ή 175 δισεκατομμύρια δολάρια, σε σύγκριση με το 2024.

Με αυτό το φόντο κάπου 82,2 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ζούσαν μακριά από τα σπίτια τους πέρυσι, από 83,5 εκατ. το 2024. Το κείμενο υπογραμμίζει την περίπτωση του Αφγανιστάν ως παράδειγμα των αλληλεπικαλυπτόμενων πιέσεων που προκαλούν τους εκτοπισμούς.

Όπως εξηγείται, η τήξη των πάγων των Ιμαλαΐων απειλούν τα αποθέματα πόσιμου νερού και αρδευτικών υδάτων στη χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας. Επιπλέον, η χώρα έχει υποστεί περιόδους ακραίας ξηρασίας ακολουθούμενες από ξαφνικές πλημμύρες που ανάγκασαν κόσμο να φύγει από τον τόπο του.

Η Καμπούλ μπορεί να γίνει η πρώτη μεγαλούπολη στον κόσμο που δεν θα έχει πλέον πόσιμο νερό το προσεχές διάστημα, σύμφωνα με το κείμενο, που απηχεί προειδοποιήσεις τις οποίες έχουν ήδη κάνει άλλες ΜΚΟ.

Το Αφγανιστάν «συγκαταλέγεται στις χώρες που πλήττονται πιο σκληρά από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής», ενώ η χώρα «πλήττεται επίσης συχνά από σεισμούς», σημειώνει το κείμενο.

Άλλοι παράγοντες που συμβάλλουν είναι η τραγική κληρονομιά δεκαετιών πολέμου, πολιτικής αστάθειας και εύθραυστης οικονομικής κατάστασης, ειδικά αφότου ανακατέλαβαν την εξουσία οι Ταλιμπάν.

«Την ώρα που οικογένειες στον παγκόσμιο Νότο χάνουν τα σπίτια τους εξαιτίας κλιματικών καταστροφών, πλούσιες χώρες περικόπτουν τους προϋπολογισμούς για τη βοήθεια», τόνισε ο Φαουάντ Ντουράνι, ειδικός του γερμανικού παραρτήματος της Greenpeace.

Κάλεσε τις βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου να μειώσουν ταχύτερα τις εκπομπές αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την υπερθέρμανση του πλανήτη και να επενδύσουν για να βοηθήσουν πιο ευάλωτες χώρες να προσαρμοστούν και να αντιμετωπίσουν τον αντίκτυπο της κλιματικής αλλαγής.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κυβερνοασφάλεια και μικρομεσαίες επιχειρήσεις αναλύουν στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Δρ. Βασίλης Γερογιάννης, Καθηγητής του Τμήματος Ψηφιακών Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και ο Δρ. Λέανδρος Μαγλαράς, Ειδικός Σύμβουλος Κυβερνοασφάλειας στη Γενική Γραμματεία Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης.

Στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, τονίζουν, ο ριζικός  μετασχηματισμός των επιχειρηματικών διαδικασιών αποτελεί αδιαπραγμάτευτο μονόδρομο για τη βιωσιμότητα, την ανταγωνιστικότητα και την εξέλιξη των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (ΜμΕ). Καθώς οι ψηφιακές υπηρεσίες, το ηλεκτρονικό εμπόριο και οι τεχνολογίες απομακρυσμένης εργασίας επεκτείνονται ραγδαία, η επιφάνεια επίθεσης των οργανισμών μεγαλώνει με εκθετικό ρυθμό, μετατρέποντας κάθε νέα σύνδεση ή cloud εφαρμογή σε δυνητική πύλη εισόδου για κακόβουλους παράγοντες. Οι ΜμΕ στη χώρα μας αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της εθνικής οικονομίας, αντιπροσωπεύοντας το 99% του συνόλου των επιχειρήσεων. Ωστόσο, η αυξανόμενη εξάρτησή τους από το διαδίκτυο, σε συνδυασμό με την ταχύτητα με την οποία καλούνται να ψηφιοποιηθούν, τις καθιστά πρωταρχικούς και ευάλωτους στόχους για τους κυβερνοεγκληματίες.

Υπάρχει, σύμφωνα με τους ίδιους, μια ευρέως διαδεδομένη αλλά επικίνδυνη ψευδαίσθηση ανάμεσα στους ιδιοκτήτες ΜμΕ, ότι οι κυβερνοεπιθέσεις αφορούν αποκλειστικά τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες ή τις κρίσιμες κρατικές υποδομές. Η πραγματικότητα διαψεύδει αυτή την αντίληψη, καθώς οι μεγάλοι οργανισμοί επενδύουν πλέον εκατομμύρια σε συστήματα άμυνας, ωθώντας τους ψηφιακούς εγκληματίες να στρέψουν την προσοχή τους προς τις ΜμΕ, οι οποίες θεωρούνται «εύκολος στόχος» λόγω των περιορισμένων αμυντικών τους μηχανισμών και της δομικής ασυμμετρίας των πόρων τους. Η έλλειψη επαρκών οικονομικών κεφαλαίων και εξειδικευμένου προσωπικού Τεχνολογιών Πληροφορικής (IT) οδηγεί συχνά, τονίζουν, στην ανάθεση καθηκόντων ασφάλειας σε μη ειδικευμένους υπαλλήλους ως δευτερεύουσα απασχόληση, δημιουργώντας ένα σοβαρό κενό ασφαλείας. Μια επιτυχημένη  κυβερνοεπίθεση μπορεί να επιφέρει ανεπανόρθωτη καταστροφή, από άμεσες οικονομικές απώλειες και νομικές κυρώσεις έως την πλήρη παράλυση των λειτουργιών και την οριστική αμαύρωση της φήμης της  επιχείρησης, οδηγώντας πολλές μικρές επιχειρήσεις στο κλείσιμο μέσα σε λίγους μήνες.

Το τοπίο των κυβερνοαπειλών είναι εξαιρετικά εχθρικό και  περιλαμβάνει, σύμφωνα με τους ερευνητές, σύνθετες ψηφιακές επιθέσεις με σοβαρές επιπτώσεις. Η πιο καταστροφική απειλή είναι το λογισμικό Ransomware (Λυτρεμπορικό Λογισμικό), το οποίο κρυπτογραφεί αθόρυβα κρίσιμα αρχεία, βάσεις δεδομένων και αντίγραφα ασφαλείας, απαιτώντας την καταβολή υπέρογκων λύτρων. Οι εγκληματίες εφαρμόζουν  πλέον τη στρατηγική του «διπλού εκβιασμού», υποκλέπτοντας ευαίσθητα  δεδομένα πριν τα κρυπτογραφήσουν, με την απειλή να τα δημοσιεύσουν στο Dark Web, γεγονός που σημαίνει το οριστικό τέλος για μια ΜμΕ. Παράλληλα, το Ηλεκτρονικό Ψάρεμα (Phishing) και η Κοινωνική Μηχανική  (Social Engineering) εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο παράγοντα, ο  οποίος παραμένει ο πιο ευάλωτος κρίκος. Μέσω εξαιρετικά πειστικών μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που προσομοιάζουν με έγκυρες πηγές, όπως emails τραπεζών ή προμηθευτών, οι επιτιθέμενοι έχουν ως στόχο να χειραγωγήσουν τους υπαλλήλους μιας ΜμΕ ώστε να εγκαταστήσουν κακόβουλο λογισμικό ή να αποκαλύψουν διαπιστευτήρια πρόσβασης.

Επιπλέον, οι επιθέσεις DDoS (Κατανεμημένης Άρνησης Εξυπηρέτησης – Distributed Denial of Service) στοχεύουν στη διακοπή της λειτουργίας των ηλεκτρονικών καταστημάτων (e-shops) κατακλύζοντάς τα με ψευδή  κίνηση δεδομένων, κάτι που προκαλεί άμεση απώλεια εσόδων και πλήγμα στην αξιοπιστία των επιχειρήσεων. Μια βιαστική και πρόχειρη μετάβαση στο Υπολογιστικό Νέφος (Cloud) χωρίς την απαραίτητη τεχνική μελέτη  μπορεί επίσης να δημιουργήσει σοβαρά κενά ασφαλείας λόγω εσφαλμένων ρυθμίσεων και απουσίας ελέγχου ταυτότητας πολλαπλών παραγόντων, διευκολύνοντας τις μαζικές διαρροές δεδομένων. Τέλος, οι επιθέσεις  στην Εφοδιαστική Αλυσίδα (Supply Chain Attacks) στοχεύουν τις ΜμΕ που λειτουργούν ως τρίτοι προμηθευτές ή εξωτερικοί συνεργάτες  μεγάλων οργανισμών, χρησιμοποιώντας το λιγότερο προστατευμένο δίκτυό  τους ως «κερκόπορτα» για να διεισδύσουν στα συστήματα του τελικού, μεγάλου στόχου.

Η ανάγκη θωράκισης γίνεται ακόμη πιο επιτακτική λόγω, τονίζουν, του αυστηρού Ευρωπαϊκού κανονιστικού πλαισίου. Η Ευρωπαϊκή Οδηγία NIS2 επεκτείνει το πεδίο εφαρμογής της σε μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις  κρίσιμων τομέων, επιβάλλοντας αυστηρή διαχείριση κινδύνων, έλεγχο  της ασφάλειας της εφοδιαστικής αλυσίδας και ένα πολύ αυστηρό  χρονοδιάγραμμα αναφοράς περιστατικών εντός 24 ωρών. Παράλληλα, ο Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων (GDPR) απαιτεί την εφαρμογή της αρχής της «ασφάλειας εκ σχεδιασμού» και τη γνωστοποίηση παραβιάσεων εντός 72 ωρών, επισύροντας βαριά διοικητικά πρόστιμα σε  περίπτωση μη συμμόρφωσης. Η Ευρωπαϊκή Πράξη για την Κυβερνοανθεκτικότητα (Cyber Resilience Act – CRA) εισάγει οριζόντιες  απαιτήσεις κυβερνοασφάλειας για όλα τα προϊόντα με ψηφιακά στοιχεία, υποχρεώνοντας τις ΜμΕ που αναπτύσσουν λογισμικό ή κατασκευάζουν συνδεδεμένες συσκευές, που λειτουργούν στο Διαδίκτυο των Πραγμάτων (IoT), να διασφαλίζουν ότι τα προϊόντα τους δεν φέρουν ευπάθειες και να παρέχουν τακτικές ενημερώσεις ασφαλείας.

Για την αποτελεσματική αντιμετώπιση όλων αυτών των πολυπληθών  απειλών, απαιτείται μια ολιστική, πολυεπίπεδη στρατηγική άμυνας, η οποία συνδυάζει τεχνικά, οργανωτικά και επιχειρησιακά μέτρα. Κρίσιμη είναι η υποχρεωτική ενεργοποίηση του Ελέγχου Ταυτότητας Πολλαπλών  Παραγόντων (Multi-Factor Authentication – MFA) σε όλους τους εταιρικούς λογαριασμούς, η οποία αποτρέπει την παραβίαση των συστημάτων ακόμη και αν οι κωδικοί πρόσβασης κλαπούν μέσω κακόβουλων  μηνυμάτων ηλεκτρονικού ψαρέματος (phishing). Οι επιχειρήσεις πρέπει επίσης να εφαρμόζουν μια αυστηρή πολιτική διαχείρισης ενημερώσεων και ευπαθειών (patch management), εγκαθιστώντας άμεσα τις ενημερώσεις ασφαλείας των λειτουργικών συστημάτων και λογισμικών, προτού οι κυβερνοεγκληματίες προλάβουν να εκμεταλλευτούν τα κενά αυτά. Η προστασία των τερματικών συσκευών και των εταιρικών δικτύων πρέπει να ενισχυθεί με τη χρήση σύγχρονων εργαλείων Next-Gen Anti-virus/EDR και Firewalls, καθώς και με την εφαρμογή ισχυρής κρυπτογράφησης στα ευαίσθητα δεδομένα, τόσο κατά την αποθήκευση όσο  και κατά τη μετάδοσή τους.

Σε οργανωτικό επίπεδο, τονίζουν, πώς η εκπαίδευση και η ευαισθητοποίηση του προσωπικού (Cyber Awareness) είναι θεμελιώδους  σημασίας, καθώς οι υπάλληλοι πρέπει να ενημερώνονται τακτικά για τις τεχνικές phishing και την ασφαλή χρήση του διαδικτύου, ώστε να μετατραπούν από αδύναμο κρίκο στην πρώτη γραμμή άμυνας της  επιχείρησης. Παράλληλα, πρέπει να εφαρμόζεται η Πολιτική Διαχείρισης Πρόσβασης με βάση την Αρχή των Ελάχιστων Προνομίων (Principle of  Least Privilege), διασφαλίζοντας ότι κάθε εργαζόμενος έχει πρόσβαση αποκλειστικά και μόνο στα αρχεία που είναι απαραίτητα για την εκτέλεση της εργασίας του, περιορίζοντας έτσι την εσωτερική απειλή και την οριζόντια εξάπλωση μιας επίθεσης. Κάθε ΜμΕ οφείλει να  διαθέτει ένα καταγεγραμμένο και σαφές σχέδιο απόκρισης σε περιστατικά και επιχειρησιακής συνέχειας, το οποίο θα καθορίζει τις  άμεσες ενέργειες σε περίπτωση επίθεσης, όπως την απομόνωση των  μολυσμένων συσκευών και την επαναφορά των συστημάτων. Τέλος, είναι απαραίτητη η αξιολόγηση των τρίτων συνεργατών και προμηθευτών IT,  ώστε να διασφαλίζεται ότι οι εξωτερικοί πάροχοι εφαρμόζουν  ικανοποιητικά επίπεδα ασφαλείας και δεν αποτελούν κερκόπορτα για  ψηφιακές επιθέσεις. Για να καταλήξουν τονίζοντας ότι:

«Κοιτάζοντας προς το μέλλον, το τοπίο των ψηφιακών απειλών αναμένεται να γίνει ακόμη πιο περίπλοκο λόγω της ραγδαίας εξέλιξης των νέων τεχνολογιών. Τέτοιες είναι, η Παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη (Generative AI), η οποία χρησιμοποιείται ήδη από κακόβουλους  παράγοντες για τη δημιουργία εξελιγμένων επιθέσεων phishing, οι Κβαντικοί Υπολογιστές που απειλούν τη σύγχρονη κρυπτογράφηση, και το Βιομηχανικό Διαδίκτυο των Πραγμάτων (Industrial IoT) που διευρύνει την επιφάνεια των επιθέσεων. Οι ελληνικές ΜμΕ οφείλουν να υιοθετήσουν μια προληπτική προσέγγιση. Η επένδυση στην ψηφιακή ασφάλεια δεν αποτελεί περιττή δαπάνη, αλλά μια στρατηγική επένδυση θωράκισης και ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος, η οποία, με την υποστήριξη και τη συνεργασία των εθνικών και ευρωπαϊκών αρμόδιων φορέων, μπορεί να εγγυηθεί τη σταθερότητα και την ανθεκτικότητα των επιχειρήσεων στο σύγχρονο ψηφιακό περιβάλλον».

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αποστόλης Ζώης

Εδώ και λίγες ημέρες, στη Χαριλάου Τρικούπη μια έρπουσα φήμη αναφέρει ότι ο Ανδρουλάκης θα παραιτηθεί και θα ανοίξει τις διαδικασίες εκλογής του!

Μια ο Δούκας που κάνει συνεχώς το ΠαΣοΚ «Βιετνάμ», μια οι δημοσκοπήσεις που κατατάσσουν τον «πράσινο ήλιο» τριτοτέταρτο, δημιουργούν εκρηκτική ατμόσφαιρα. Με ένταση, δυσθυμία, σκεπτικισμό και συνοφρυωμένα πρόσωπα.

Πού θα πάει αυτό; Πού θα φτάσει αυτό, ειδικά όταν αρχίσει κι αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις;

Από την άλλη μεριά, στελέχη που μέχρι προσφάτως βρίσκονταν στο στενό επιτελείο του Δούκα, μεταπήδησαν στους Ελασίτες (Βοσκόπουλος) και μάλιστα τους δόθηκε το ελεύθερο από την Αμαλίας να βγαίνουν στα κανάλια και να εκπροσωπούν τον Τσίπρα! Ο δε δήμαρχος, με τις κινήσεις του, που συνεχώς φαίνεται να «προβοκάρει» το ΠαΣοΚ, έχει εξοργίσει τους πάντες. Κι οι εισηγήσεις προς τον Ανδρουλάκη για διαγραφή του, όλο και πληθαίνουν.

Τι θα συμβεί τελικά; Ουδείς γνωρίζει. Νομίζω ούτε καν ο Ανδρουλάκης.

Να γυρίσουμε όμως στον Δούκα. Ο άνθρωπος αυτός που από τα καμώματα της τύχης και λόγω της αγάπης των νεοδημοκρατών προς τους καναπέδες τους την δεύτερη Κυριακή των δημοτικών εκλογών, βρέθηκε στη δημαρχία της Αθήνας, αποδείχτηκε αγνώμων προς τον Ανδρουλάκη, όσο και αμετροεπής πολιτικά. Βεβαίως, έλαβε τη στήριξη όλων των εκφάνσεων της Αριστεράς, από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή ( ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.)…

Αισθάνεται λοιπόν την ανάγκη να ανταποδίδει τις χάρες στην Αριστερά, αλλά όχι στο ΠαΣοΚ που το πήρε από το «πολιτικό πουθενά» και τον έκανε γνωστό στο πανελλήνιο και δήμαρχο της πρωτεύουσας. Στην πολιτική η αχαριστία δεν αποτελεί είδηση. Στην προκειμένη περίπτωση είδηση αποτελεί η ταχύτητα με την οποία εκδηλώθηκε.

Ο Δούκας, πριν καλά καλά ζεστάνει την καρέκλα του δημάρχου, έβαλε πλώρη για την καρέκλα της Χαριλάου Τρικούπη, εναντίον εκείνου που τον ανέσυρε από την αφάνεια. Έχασε! Κι αντί να γυρίσει στην Αθήνα, να την καθαρίσει, να την πλύνει, να αντιμετωπίσει τις παρελάσεις ποντικών στη Βουκουρεστίου, άρχισε να υπονομεύει κάθε πολιτική πράξη του κόμματός του.

Έφτασε στο σημείο να καταθέσει πρόταση, που στερεί από το ΠαΣοΚ την οποιαδήποτε διαπραγματευτική δυνατότητα την επομένη των ερχόμενων εκλογών. Ειδικά με τη ΝΔ! Δηλαδή, οδήγησε το ΠαΣοΚ στο να καταθέσει πρόταση ακυβερνησίας! Μια πολιτική καινοτομία: να ζητάς την ψήφο των πολιτών για να τους εξηγήσεις προκαταβολικά γιατί δεν πρόκειται να συμμετάσχεις στη διακυβέρνηση.

Θα πει κάποιος κι ευλόγως: Μα γιατί οι άλλοι ψήφισαν αυτή την πρόταση; Μα πολύ απλά, ήξεραν ότι αν δεν το έκαναν, ο Δούκας θα τους έλεγε ότι έχουν έτοιμη συνεργασία με τον Μητσοτάκη!! Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα για τους αντιπάλους του, βούτυρο στο ψωμί του Τσίπρα…

Ο Δούκας, ουσιαστικά μεταβλήθηκε σε «Δούρειο Ίππο» του Τσίπρα, έγινε υποπόδιο ανέλκυσης των ελασιτών και δη εις βάρος του κόμματός του. Κι όταν ένα κόμμα αρχίζει να εξυπηρετεί περισσότερο τις ανάγκες των γειτόνων του παρά τις δικές του, το πρόβλημα δεν βρίσκεται έξω από τα τείχη αλλά μέσα σε αυτά.

Η δε Διαμαντοπούλου – έστω κι αν τα τελευταία δυο χρόνια έχει υποπέσει σε συνεχή λάθη στρατηγικής, όσα δεν είχε κάνει σε όλη την πορεία της- είπε μια μεγάλη αλήθεια: «Αυτό το θέμα, το να συζητούμε από τώρα με τους μεν ή τους δε, είναι η συνταγή για ένα κόμμα να ανοίξει πόρτες και παράθυρα και να χάνει ψηφοφόρους. Πιο γελοία προσέγγιση δεν μπορώ να φανταστώ!». Και συνέχισε λέγοντας τα αυτονόητα: «Το ΠΑΣΟΚ αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να δώσει εναλλακτική που αφορά τους πολλούς. Γιατί, η ΝΔ έχει ένα σταθερό ποσοστό 20%, αλλά έχει κάνει μια πολιτική όλα αυτά τα χρόνια που, ναι, είναι καλά τα δημοσιονομικά μας και στο εξωτερικό είναι πολύ καλή η υποδοχή της χώρας – αυτό πρέπει να το παραδεχθώ – αλλά όταν ερχόμαστε στο εσωτερικό, αυτή η οικονομική πολιτική αφορά ένα 20%. Και το υπόλοιπο 80% δεν συμμετέχει ούτε σε αναδιανομή ούτε σε πλούτο».

Προσέξτε: Με την τοποθέτησή της η Διαμαντοπούλου και την παραδοχή των θετικών χαρακτηριστικών της ΝΔ, έδειξε την αξιοπιστία που πρέπει να έχει το κόμμα της και να μη λέει … «όχι σε όλα». Έδειξε υπευθυνότητα. Διότι η αξιοπιστία δεν χτίζεται με την καταγγελία του αντιπάλου. Χτίζεται και με την παραδοχή όσων κάνει σωστά. Διαφορετικά, η αντιπολίτευση καταλήγει να μοιάζει με επάγγελμα άρνησης της πραγματικότητας κι όχημα μεταφοράς θυμού!

Η παραδοχή των θετικών της ΝΔ από τη Διαμαντοπούλου, δεν είναι αποδεκτή για τον Δούκα και μια μερίδα του ΠαΣοΚ. Αποτελεί  έγκλημα καθοσιώσεως. Εξ ου κι ο νέος γύρος αντιπαράθεσης. Τον οποίο ο Ανδρουλάκης παρακολουθεί δια της σιωπής του. Μόνο που η σιωπή, όταν παρατείνεται υπερβολικά, παύει να είναι στρατηγική και αρχίζει να εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Κι επιτρέπει στον πολιτικό εξτρεμισμό του Δούκα να καλπάζει… Με την αποθέωσή του στο διαδίκτυο από «λογαριασμούς» που ανήκουν στα παλιά trolls του ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα συμπλέουν με τους Ελασίτες…

Οι δε λογαριασμοί που πρόσκεινται στο ΠαΣοΚ, περιγράφουν τον Δούκα ως… σαμποτέρ κι Εφιάλτη του κινήματος!!

Ουδείς γνωρίζει τι θα συμβεί στη Χαριλάου Τρικούπη. Θα τα βροντήξει ο Ανδρουλάκης ή θα δοκιμάζεται η υπομονή του με τον Δούκα;

Όπως και νάναι -αν οι εκλογές γίνουν σε οκτώ/εννιά μήνες (Άνοιξη 2027)- δεν μπορεί να υφίσταται αυτός ο συνεχής ανταρτοπόλεμος του δημάρχου προς το κόμμα του…Μέγα πρόβλημα πια ο Δούκας για το κόμμα του… Μέγα!