Ο ευφυέστατος Θεόδωρος Πάγκαλος, άνθρωπος που δεν μασούσε ποτέ τα λόγια του, αναφερόμενος στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, την είχε αποκαλέσει δημόσια το 2015, μέσω του «Vima FM», «βόμβα στα θεμέλια της Βουλής», ζητώντας την άμεση απομάκρυνσή της από την προεδρία του σώματος και κατηγορώντας την για καταστρατήγηση του κανονισμού και μεροληψία.

Επιπλέον, ο ίδιος είχε αναφέρει χαρακτηριστικά, ότι θεωρούσε πως ο Νίκος Κωνσταντόπουλος ήταν «ο πιο κακός άνθρωπος», συμπληρώνοντας αμέσως μετά την περίφημη φράση: «…μέχρι που γνώρισα την κόρη του»!!!
Ο Αλέξης Τσίπρας, στην «Ιθάκη» του, χαρακτήρισε τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ως νάρκισσο με εξουσιαστική μανία, γεγονός που την κατέστησε παράγοντα γελιοποίησης του Κοινοβουλίου. Κι όσο κι αν κάποιος δεν έχει καμιά εμπιστοσύνη στο αξιολογικό κριτήριο του Τσίπρα, στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον διαθέτει επίγνωση αναφορικά με το τι γράφει.
Το βέβαιο είναι ότι η δημόσια εικόνα κι οι συμπεριφορές της Ζωής Κωνσταντοπούλου, αποτελούν αντικείμενο έντονης πόλωσης στην ελληνική πολιτική και κοινωνική σκηνή, με τις αξιολογήσεις να κυμαίνονται πέριξ της σφοδρής κριτικής για αυταρχισμό κι αμετροέπεια. Χαρακτηρίζεται μάλιστα ως «εθνικός εισαγγελέας» που κινείται σε ένα «φαντασιακό κόσμο», όπως ανέφερε ο Τάκης Θεοδωρικάκος. Ο Άδωνις Γεωργιάδης και άλλα στελέχη την κατηγορούν επανειλημμένα για τοξικότητα, bullying και υπερβάσεις των κοινοβουλευτικών ορίων. Την ίδια ώρα, στελέχη και βουλευτές που αποχώρησαν ή διαγράφηκαν από το κόμμα της κατά το παρελθόν, έχουν καταγγείλει δημοσίως συγκεντρωτισμό, προσωποπαγή λειτουργία και έλλειψη εσωκομματικού διαλόγου. Ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που σημειώνουν, ότι χρησιμοποιεί τη δικηγορική της ιδιότητα και την επιθετική ρητορική ως βασικό εργαλείο πολιτικής επιβίωσης.
Τα σκεφτόμουν αυτά, με αφορμή τη διακομιδή σε νοσοκομείο της προϊσταμένης της Ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας, η οποία υπέστη νευρικό κλονισμό και έχασε τις αισθήσεις της ύστερα από λεκτική αντιπαράθεση με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η εργασιακή διαφορά αφορά πρώην εργαζόμενη της «Πλεύσης», που είχε προσφύγει εναντίον της προέδρου του προσωποπαγούς κόμματος.
Το ασυνήθιστο της υπόθεσης, είναι ότι γι’ αυτή την υπόθεση έχουν υπάρξει συνεχείς αναβολές με ευθύνη της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Αναβολές που ξεκίνησαν από τον Φεβρουάριο και συνεχίζονταν κάθε φορά που η διαδικασία έφτανε σε τελικό στάδιο. Κι όταν κάποια στιγμή φάνηκε να μπαίνει σε φάση εκδίκασης, πάντα κάτι σκαρφιζόταν η πρόεδρος της «Πλεύσης». Τη μια υπέβαλλε αίτηση εξαίρεσης του επιθεωρητή που είχε αναλάβει την εξέταση της καταγγελίας (Χαρμαντάς). Αυτό το αίτημα εξαίρεσης απορρίφθηκε, μα η Ζωή που γνωρίζει όλα τα δικονομικά μονοπάτια, μήνυσε τον επιθεωρητή κι ο άνθρωπος συνελήφθη και πέρασε τη νύχτα στο κρατητήριο, μέχρι να οδηγηθεί στα δικαστήρια κι αφεθεί ελεύθερος. Έκτοτε, η υπόθεση αναβλήθηκε ουκ ολίγες φορές. Και προχθές είχαμε το νέο επεισόδιο. Όπου η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατέθεσε μήνυση και εις βάρος της προϊσταμένης επιθεωρήτριας, όπως είχε κάνει και με τον προηγούμενο επιθεωρητή. Κατηγόρησε μάλιστα τη δημόσια λειτουργό, ότι μετείχε σε εγκληματική συμμορία μαζί με τον Παύλο Μαρινάκη! Μετά το επεισόδιο η ακρόαση ματαιώθηκε εκ νέου.
Μάλιστα, πλην της συγκεκριμένης δημοσίου υπαλλήλου που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, ενεπλάκησαν στην υπόθεση κι οι εργαζόμενοι του ΕΚΑΒ, που κατάγγειλαν την συγκεκριμένη αρχηγό κόμματος για «απρεπή και ανάρμοστη συμπεριφορά» και ειρωνείες απέναντι σε διασώστες εν ώρα υπηρεσίας!!
Μιλάμε για bullying! Μιλάμε για μεθοδεύσεις μέσα από γκρίζους διαδρόμους της Νομικής επιστήμης. Με καθυστερήσεις δικών που βγάζουν έξω από τα ρούχα τους τούς εμπλεκομένους. Όπως στη δίκη του «βιαστή με τις τυρόπιτες», που με συνήγορο τη Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε λάβει … 11 αναβολές της δίκης! Συνολικά αυτή διήρκησε 7 χρόνια και κάθε φορά έρχονταν άδικα από τις πατρίδες τους οι τουρίστριες-θύματα!
Τα ίδια και τα ίδια. Τα ίδια έγιναν κα με τα Τέμπη. Με απίστευτους χαρακτηρισμούς, αυτοαναγόρευσή της σε Ρομπέν των Δασών της υπόθεσης, καταγγελτικό λόγο με στεντόρεια φωνή περί συγκάλυψης, ενόχων που πρέπει να μπουν στη φυλακή και «μπαζώματος» αποδείξεων! Χώρια η συνεχής προτροπή δικαστών σε παραιτήσεις, με υψωμένη γροθιά ως πράξη αντίστασης… Με φανφάρα κι αυτολατρευτικές κραυγές…
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, πρόεδρος ενός προσωπικού κόμματος, θεωρεί ίσως, ότι επειδή προέρχεται από την Αριστερά, καθαγιάζεται και διαθέτει μόνο εκείνη ηθικό βάρος. Μα οι πράξεις άλλα δείχνουν…
Κι επειδή ουδείς της χρωστάει από την κοινωνία, όπως ίσως θεωρεί, έχει υποχρέωση να σέβεται τους κανόνες της αστικής κοινωνίας που ζούμε όλοι. Ούτε μπορεί να χρησιμοποιεί τερτίπια για να επιτίθεται εναντίον εργαζομένων που κάνουν τη δουλειά τους, ούτε ν’ απειλεί δικαστές με παράβαση καθήκοντος και λοιπά παρόμοια… Ούτε όποιος διαφωνεί μαζί της (δηλαδή οι πολλοί) είναι ύποπτος ή και… διεφθαρμένος!
Ποιος θα σταματήσει λοιπόν τη ανοχή προς το πρόσωπό της; Ποιος θα σταματήσει τα καθημερινά σόου που ξεπερνούν τα όρια της γραφικότητας;
Η Δημοκρατία, δεν είναι προσωπικό φέουδο κανενός. Ούτε η Βουλή μπορεί να μετατρέπεται σε σκηνή προσωπικών παραστάσεων, ούτε η δικηγορική ιδιότητα να χρησιμοποιείται ως εργαλείο εκφοβισμού, ούτε η κοινοβουλευτική ασυλία να εκλαμβάνεται ως γενική ασυλία από κάθε κανόνα και κάθε ευθύνη.
Υπάρχουν θεσμοί, υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν όρια και, κυρίως, υπάρχει η υποχρέωση όλων να τους σέβονται. Ανεξαρτήτως αξιώματος, πολιτικής προέλευσης ή προσωπικών φιλοδοξιών.
Και η Βουλή οφείλει επιτέλους να αναλάβει τις ευθύνες της. Γιατί η ανοχή στην κατάχρηση των θεσμών δεν είναι δημοκρατική ευαισθησία. Είναι θεσμική αδυναμία. Και η ασυλία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε άλλοθι ασυδοσίας.

















