Τα παιδιά δεν ακούν τόσο αυτά που λέμε.
Ακούν… αυτό που είμαστε.

Μπορεί να τους εξηγούμε τι είναι σωστό, τι είναι λάθος, πώς «πρέπει» να φέρονται.
Αλλά στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι οι οδηγίες.

Είναι το παράδειγμα.

Ο τρόπος που μιλάμε.
Ο τρόπος που θυμώνουμε.
Ο τρόπος που αγαπάμε.
Ο τρόπος που στεκόμαστε απέναντι στον εαυτό μας.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε πάντα, αρχίζουμε να διαμορφώνουμε έναν μικρό άνθρωπο που μαθαίνει τον κόσμο… μέσα από εμάς.

Τα πρώτα χρόνια: εκεί που όλα γράφονται χωρίς λέξεις

Τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού δεν είναι απλώς μια «προετοιμασία». Είναι η βάση.

Εκεί το παιδί δεν καταλαβαίνει έννοιες. Δεν αναλύει. Δεν φιλτράρει.
Απορροφά.

Απορροφά το βλέμμα.
Τον τόνο της φωνής.
Την παρουσία ή την απουσία.

Αν νιώθει ότι το βλέπουν, αρχίζει να νιώθει ότι υπάρχει.
Αν νιώθει ότι το ακούν, αρχίζει να εμπιστεύεται τη φωνή του.
Αν νιώθει ασφάλεια, αρχίζει να χαλαρώνει μέσα στον κόσμο.

Δεν είναι θεωρία.
Είναι εμπειρία που γίνεται «μέσα».

Και αυτή η εμπειρία… μένει.

Δεν μεγαλώνουμε παιδιά… διαμορφώνουμε εαυτούς

Συχνά οι γονείς σκέφτονται: «να μεγαλώσω σωστά το παιδί μου».
Καλή πρόθεση.

Αλλά η πραγματικότητα είναι λίγο διαφορετική.

Δεν «φτιάχνουμε» παιδιά.
Συμβάλλουμε στη διαμόρφωση του εσωτερικού τους κόσμου.

Και αυτός ο κόσμος θα καθορίσει:

πώς θα βλέπουν τον εαυτό τους
πώς θα σχετίζονται
πώς θα αντέχουν τις δυσκολίες
πώς θα αγαπούν

Αν ένα παιδί μεγαλώσει με αποδοχή, έχει περισσότερες πιθανότητες να αποδεχτεί τον εαυτό του.
Αν μεγαλώσει με διαρκή κριτική, μπορεί να γίνει ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού του.

Και εδώ υπάρχει μια λεπτή αλλά σημαντική αλήθεια:
δεν χρειάζεται να είσαι «τέλειος» γονιός.

Αρκεί να είσαι… αρκετά παρών.

Τα λάθη δεν είναι το πρόβλημα

Να το πούμε καθαρά.

Θα κάνεις λάθη.
Θα υψώσεις τη φωνή σου.
Θα κουραστείς.
Θα πεις κάτι που ίσως δεν ήθελες.

Είναι αναπόφευκτο.

Το θέμα δεν είναι να μην συμβούν.
Το θέμα είναι τι γίνεται μετά.

Υπάρχει χώρος για επανόρθωση;
Υπάρχει δυνατότητα να πεις «έκανα λάθος»;
Υπάρχει επαφή;

Γιατί αυτό είναι που μαθαίνει το παιδί τελικά:
όχι ότι οι σχέσεις είναι τέλειες…
αλλά ότι αντέχουν.

Και αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο σημαντικά δώρα που μπορείς να του δώσεις.

Όταν το παιδί προσαρμόζεται… και χάνεται λίγο

Τα παιδιά έχουν μια εντυπωσιακή ικανότητα: προσαρμόζονται.

Αν το περιβάλλον είναι αυστηρό, γίνονται πιο «ήσυχα».
Αν είναι απαιτητικό, προσπαθούν περισσότερο.
Αν είναι συναισθηματικά αποστασιοποιημένο, μαθαίνουν να μην ζητούν.

Επιβιώνουν.

Αλλά μέσα σε αυτή την προσαρμογή, κάποιες φορές χάνουν κάτι από τον αυθορμητισμό τους. Από την ελευθερία τους. Από την αυθεντικότητά τους.

Όχι επειδή «έκαναν κάτι λάθος».
Αλλά επειδή προσπάθησαν να ανήκουν.

Και αυτό είναι το σημείο που χρειάζεται ευαισθησία.

Τι σημαίνει «είμαι εκεί για το παιδί μου»;

Δεν σημαίνει να είσαι τέλειος.
Δεν σημαίνει να προλαβαίνεις τα πάντα.
Δεν σημαίνει να μην το αφήνεις να δυσκολευτεί.

Σημαίνει κάτι πιο απλό — και πιο ουσιαστικό:

να είσαι διαθέσιμος

να μπορείς να δεις το παιδί σου πέρα από τη συμπεριφορά του
να προσπαθείς να καταλάβεις τι νιώθει, όχι μόνο τι κάνει
να αντέχεις τα συναισθήματά του, ακόμα κι όταν είναι έντονα

Γιατί πίσω από κάθε συμπεριφορά… υπάρχει κάτι που ζητάει να ακουστεί.

Το παιδί δεν θα θυμάται όλα όσα του είπες.
Αλλά θα θυμάται πώς ένιωθε μαζί σου.

Αν ένιωθε ασφάλεια.
Αν ένιωθε ότι έχει χώρο.
Αν ένιωθε ότι μπορεί να είναι ο εαυτός του.

Και αυτό θα το κουβαλήσει.

Στις σχέσεις του.
Στις επιλογές του.
Στον τρόπο που θα σταθεί απέναντι στη ζωή.

Το να είσαι γονιός δεν είναι ρόλος. Είναι σχέση.

Και μέσα σε αυτή τη σχέση δεν χρειάζεται να είσαι άψογος.
Χρειάζεται να είσαι αληθινός.

Γιατί τελικά, τα παιδιά δεν χρειάζονται τέλειους γονείς.
Χρειάζονται γονείς που είναι εκεί.

Και ίσως, αυτό το «εκεί»  -με όλες τις ατέλειες του- να είναι αρκετό.

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας

Με πολύ ενθουσιασμό, με μεγάλη εθνική  περηφάνια, με συμμετοχή της νεολαίας μας αλλά και όλων των Ελλήνων, τιμήσαμε τη μεγάλη επέτειο της παλιγγενεσίας και τη μεγάλη χριστιανικής γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Η 25η Μαρτίου θεωρείται η απαρχή της απαλλαγής του έθνους μας από την τετρακοσάχρονη οσμανική σκλαβιά και την έναρξη της ελεύθερης ζωής του, που την οφείλουμε στους περίφημους οπλαρχηγούς, καπετάνιους και ναυτικούς της εποχής εκείνης. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν, βεβαίως και οι μεγάλοι Πατέρες του Γένους, οι οραματιστές των μεγάλων προσδοκιών, όπως ο Ρήγας Φερραίος και ο Κοσμάς ο Αιτωλός, αλλά και πάρα πολλοί απλοί άνθρωποι από κάθε γωνιά της Ελλάδας και των ελληνικών παροικιών της Ευρώπης κυρίως, που πρόσφεραν το λιθαράκι τους στον τιτάνιο αυτόν αγώνα.

          Παρατήρησα την ημέρα της επετείου της 25ης Μαρτίου τον ενθουσιασμό  με τον οποίο παρήλασαν τα νιάτα μας, οι διάφοροι Σύλλογοι και τα στρατευμένα μας  παλικάρια και άκουσα τα θερμά χειροκροτήματα όλων των δημοτών, που συμμετείχαν κι είχαν κατακλύσει την οδό Βετσοπούλου απ’ άκρη σ’ άκρη. Ήταν μια στιγμή εθνικής έξαρσης ανάλογης στο μεγάλο εθνικό γεγονός.

          Θυμήθηκα όμως ότι πριν από μερικά χρόνια, συνέβαινε κάτι, που δεν άρεσε σε κανένα, νομίζω. Κάποιοι ρεπόρτερς, κάποιοι δημοσιογραφούντες, κάποια μέσα ενημέρωσης παρουσίαζαν συνεχώς ένα μονότονο ρεπορτάζ, που δεν είχα καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

          Έβρισκαν π.χ. κάποιους μαθητές και τους ρωτούσαν, ευγενικά αλλά με κάποια σκοπιμότητα, αν γνωρίζαν ποια γιορτή γιορτάζαμε και για ποιο λόγο γίνονταν οι παρελάσεις. Όλοι οι πολίτες τότε βλέπαμε ότι οι μαθητές δεν γνώριζαν τη μεγάλη Εθνική Γιορτή της 25ης Μαρτίου του 1821, δε γνώριζαν την επέτειο του ΟΧΙ , την 28η Οκτωβρίου του 1940 δηλαδή, ότι μπέρδευαν τεχνηέντως τους Γερμανούς με τους Τούρκους κατακτητές, κάποιοι διατείνονταν ότι κι οι Βούλγαροι μας είχαν κατακτήσει και λευτερωθήκαμε κ.λ.π.

          Μερικοί γελούσαν με τις απαντήσεις αυτές και αμέσως κάποιοι έβγαζαν το συμπέρασμα ότι στα Σχολεία μας δεν γινόταν καλή διδασκαλία, ότι οι εκπαιδευτικοί αδιαφορούσαν, ότι τα παιδιά δεν ενδιαφέρονταν για τα μαθήματα αυτά και, πολύ συχνά, ακουγόταν δημόσια η παρότρυνση και η άποψη, να καταργηθούν οι παρελάσεις κι όλες αυτές οι εκδηλώσεις στις Εθνικές μας Επετείους.

          Υπηρέτησα 36 και πλέον χρόνια στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση της χώρας μας και, πιστεύω, πως έδωσα την ψυχή μου,, που λένε, στο να διδάξω στη νεολαία μας, με τον καλύτερο τρόπο, όλα τα ιστορικά γεγονότα, που μας κάνουν περήφανους και μας παροτρύνουν να σεβόμαστε και να τιμούμε τους αγώνες των προγόνων μας.

          Δεν μπορούσα να καταλάβω το σκεπτικό όλων αυτών των ρεπόρτερς και δεν ένιωθα καλά όταν άκουγα τις απαντήσεις κάποιων μαθητών που προκαλούσαν το γέλιο. Εγώ ποτέ δε γέλασα με όλο αυτό το σκηνικό. Ένιωθα μεγάλη στενοχώρια  και καταλάβαινα ότι κάποιοι, για άγνωστους λόγους, προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν τις εκδηλώσεις εθνικής έξαρσης, και να δημιουργήσουν ένα συναίσθημα στο λαό, που, σίγουρα δεν ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία του.

          Ευτυχώς η ιστορία αυτή δεν κράτησε πολύ. Ο λαός έπαψε να γελάει, έπαψε να πιστεύει αυτές τις παραπλανητικές δράσεις και επανήλθε δριμύτερος. Αποδεικνύει με έργα και με δράσεις το σεβασμό του στους ηρωικούς προγόνους και τιμά με σπουδαίες παρελάσεις τους εθνικούς μας αγώνες.

Δημήτριος Π. Τοπάλης

Υπάρχει μια παλιά, δοκιμασμένη συνταγή στην ελληνική πολιτική κουζίνα: όταν δεν σε συμφέρει η πραγματικότητα, φτιάχνεις μια άλλη, πιο βολική και πιο θορυβώδη. Και κυρίως πιο χρήσιμη για να καθυστερείς αυτό που αποφεύγεις ή φοβάσαι περισσότερο: την κρίση της Δικαιοσύνης.

Η δίκη για τα Τέμπη δεν είναι πλατεία. Δεν είναι πάνελ. Δεν είναι timeline. Είναι δικαστήριο. Και στο δικαστήριο δεν μετράνε ούτε τα likes ούτε οι κραυγές, μετράνε τα στοιχεία, οι ευθύνες και –όσο κι αν ενοχλεί– οι διαδικασίες.

Αλλά, να που κάποιοι έχουν επενδύσει αλλού. Όχι στη Δικαιοσύνη, αλλά στην ένταση. Όχι στην απόδειξη, αλλά στο σύνθημα. Έχουν χτίσει πολιτικά καριέρες επάνω σε μια οργή που φουσκώνει καθημερινά με υπαινιγμούς, μισές αλήθειες και καλοδουλεμένα fake news. Και τώρα, μπροστά στο ενδεχόμενο να «μιλήσει» το δικαστήριο, πανικοβάλλονται. Γιατί, το δικαστήριο δεν είναι εύπλαστο. Δεν χειραγωγείται με hashtags.

Ξαφνικά, η αίθουσα δεν τους χωράει. Η πόλη δεν τους βολεύει. Οι διαδικασίες δεν τους αρκούν. Όλα λάθος. Όλα ύποπτα. Όλα –κατά σύμπτωση– ικανά να καθυστερήσουν τη δίκη. Να τη μπλοκάρουν. Να τη θολώσουν.

Κι όμως, όλες αυτές οι ψυχούλες δεν είχαν βγάλει άχνα όταν ξεκίνησε η δίκη στο Μάτι. Εκεί που είχαμε περισσότερους νεκρούς. Με τραύματα που ακόμη καίνε! Μα η θεατρικότητα των Τεμπών ήταν… απούσα. Η δίκη έγινε –με καθυστερήσεις, με ατέλειες, αλλά έγινε. Χωρίς πολιτικά φεστιβάλ αγανάκτησης. Χωρίς νέους «σωτήρες» να φυτρώνουν πάνω στις στάχτες.

Στα Τέμπη, αντίθετα, κάποιοι ονειρεύονται μια διαρκή εξέγερση χωρίς τέλος. Μια δίκη που δεν θέλουν να ολοκληρωθεί ποτέ, γιατί η ολοκλήρωσή της θα σημάνει και το τέλος του αφηγήματός τους. Τι θα γίνει η πολιτική επένδυση της Κωνσταντοπούλου, της Καρυστιανού, του Βελόπουλου, του Κουτσούμπα, ακόμη και μέρους του ΠαΣοΚ, αν οι αποφάσεις δεν επιβεβαιώσουν τις καταγγελίες τους;

Η Ελλάδα, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί ως μόνιμη σκηνή λαϊκού δικαστηρίου. Δεν είναι «στάβλος» οργής, είναι –ή οφείλει να είναι– κράτος δικαίου. Και το κράτος δικαίου δεν εκβιάζεται με ντουντούκες.

Η ειρωνεία είναι ότι αυτοί που διακηρύσσουν πως θέλουν «δικαιοσύνη για τα θύματα», είναι οι ίδιοι που υπονομεύουν τη μόνη διαδικασία που μπορεί να τη δώσει. Με ενστάσεις επί ενστάσεων. Με απαιτήσεις που γνωρίζουν ότι δεν στέκουν. Με μια διαρκή προσπάθεια να μετατραπεί η αίθουσα σε αρένα.

Αλλά η Δικαιοσύνη δεν είναι αρένα. Δεν απονέμεται με χειροκροτήματα ούτε με αποδοκιμασίες. Απονέμεται σιωπηλά και μεθοδικά. Ο δε χρόνος της δεν συμβαδίζει με τον χρόνο της πολιτικής εκμετάλλευσης.

Η δίκη θα γίνει. Και θα γίνει όπως πρέπει: με κανόνες, με αποδείξεις, με ευθύνες. Όχι όπως βολεύει τους πολιτικάντηδες της στιγμής.

Γιατί στο τέλος, όσο κι αν φωνάζουν, όσο κι αν σπρώχνουν, όσο κι αν κάποιοι βρίζουν την έδρα και θολώνουν τα νερά, υπάρχει μια απλή αλήθεια: η πραγματικότητα δεν αναβάλλεται επ’ άπειρον.

Και κάποτε, φτάνει η ώρα που …μιλάει.