Ο αυτοκρατορικός πιγκουίνος ανήκει πλέον στα «απειλούμενα» είδη, σύμφωνα με τον νέο κατάλογο αναφοράς που συντάχθηκε από τη Διεθνή Ένωση για την Προστασία της Φύσης (IUCN), καθώς απειλείται από την κλιματική αλλαγή που πλήττει την Ανταρκτική.

Ο πληθυσμός του εμβληματικού πτηνού θα μειωθεί στο μισό μέχρι τη δεκαετία του 2080 εξαιτίας της ανόδου της θερμοκρασίας που προκαλεί το λιώσιμο των θαλάσσιων πάγων, σύμφωνα με τον εν λόγω οργανισμό αναφοράς, στον οποίο μετέχουν κυβερνήσεις, μη κυβερνητικές οργανώσεις και επιστήμονες. «Είναι ένα είδος πολύ συνδεδεμένο με τους πάγους της θάλασσας. Όμως από το 2016-2017 υπάρχει μεγάλη μείωση της έκτασης των πάγων γύρω από την Ανταρκτική συνολικά και συνεπώς, χωρίς θαλάσσιους πάγους, θα δυσκολευθεί πολύ να επιβιώσει», εξηγεί στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Κριστόφ Μπαρμπρό, ερευνητής στο γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Μελετών (CNRS).

Το ζώο περνάει από το καθεστώς του «οιονεί απειλούμενου» σ’ αυτό του «απειλούμενου» στον κόκκινο κατάλογο της IUCN, τον παγκόσμιο κατάλογο αναφοράς για την κατάσταση των φυτικών και ζωικών ειδών. «Έπειτα από προσεκτική αξιολόγηση διαφόρων εν δυνάμει απειλών, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η οφειλόμενη στον άνθρωπο κλιματική αλλαγή αντιπροσωπεύει την πιο σημαντική απειλή για τους αυτοκρατορικούς πιγκουίνους», εξήγησε ο Φίλιπ Τρέιθαν, μέλος της ομάδας ειδικών που εργάζεται για την νέα αξιολόγηση της IUCN.

Τα πτηνά αυτά τρέφονται με είδη (ψάρια, καλαμάρια, κριλ, κλπ.), τα οποία εξαρτώνται από τον πάγο και γίνονται όλο και πιο σπάνια. Ο κατατεμαχισμός και η εξαφάνιση των θαλάσσιων πάγων απειλούν επίσης την αναπαραγωγή αυτών των μεγάλων πιγκουίνων, οι οποίοι προτιμούν αυτή την επίπεδη και σταθερή επιφάνεια για να επωάζουν τα αυγά τους κρατώντας τα ζεστά ανάμεσα στις πατούσες τους.

Οι νεοσσοί ανατρέφονται στη συνέχεια μέχρι να αποκτήσουν αδιάβροχα φτερά. Όμως αν ο πάγος λιώσει υπερβολικά γρήγορα κάτω από τις μικρές πατούσες τους, κινδυνεύουν να πνιγούν ή να παγώσουν. «Αποικίες αρχίζουν να μετεγκαθίστανται» και «δεν θα αναπαραχθούν αναγκαστικά πάνω στον θαλάσσιο πάγο, αλλά θα ανέβουν στο τμήμα της ανταρκτικής ηπείρου που βρίσκεται ακριβώς πίσω», παρατηρεί ο Κριστόφ Μπαρμπρό.

«Όμως οι αλλαγές του θαλάσσιου πάγου και η κλιματική αλλαγή είναι αυτή τη στιγμή εξαιρετικά γρήγορες. Και ο φόβος μας είναι πως αυτό το είδος δεν θα έχει αρκετό χρόνο για να μπορέσει να προσαρμοσθεί», υπογραμμίζει ο ερευνητής. «Αυτό που είναι αρκετά σπάνιο», επιμένει, «είναι η ταχύτητα της αλλαγής».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μπλόκο θες να το πεις;

Θες να το πεις μπλόκο προστασίας;

Μάλλον έτσι είναι καλύτερα ή  τουλάχιστον ακούγεται καλύτερα.

Προκειμένου να μη μιλάμε για ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, ακρίβεια ο Πρωθυπουργός θα βρίσκει εναλλακτικές για να τραβάνε τα φώτα της δημοσιότητας και έτσι τώρα μπήκε στο χορό η απαγόρευση χρήσης μέσων κοινωνικής δικτύωσης από παιδιά μικρότερα των 15 ετών.

Δεν είναι κακή η σκέψη αλλά για να την κάνουμε λίγο …λιανά …

Φτάνει μια απαγόρευση για να αλλάξει ο τρόπος ζωής των παιδιών και των γονιών τους; Γιατί τα παιδιά, μην το ξεχνάμε είναι ο καθρέφτης μας. Τα παιδιά είμαστε εμείς οι μεγάλοι που με πράξεις και παραλείψεις τα πιέζουμε, τα φροντίζουμε, τα παραμελούμε – όταν τρέχουμε να προλάβουμε υποχρεώσεις και δουλειές.

Οπότε μήπως η κίνηση του πρωθυπουργού οφείλει να πυροδοτήσει ενέργειες που θα βοηθήσουν τη μητρότητα και την πατρότητα και θα δώσουν εναύσματα ποιοτικού χρόνου γονιών και παιδιών;

Μήπως όπως τα παιδιά εκπαιδεύονται από μικρά στη χρήση της τεχνολογίας να εκπαιδεύονται στο σχολείο και στο σπίτι να μαθαίνουν ότι πραγματική ζωή είναι εκτός σόσιαλ και ότι η αξία της αγκαλιάς και της εμπιστοσύνης είναι πολύ πιο σημαντικά από καρδουλες και like

Τα παιδιά καταφεύγουν στα σόσιαλ, σε έναν ψεύτικο κόσμο, επικίνδυνο αλλά θελκτικό γιατί ο πραγματικός κόσμος καταρρέει.

Καλη η απαγόρευση αλλά θέλει και …συνενόχους για να εχει αποτελέσματα.

Μην ξεχνάς ότι η πρώτη απαγόρευση είχε σαν αποτέλεσμα την καταδίκη του Ανθρώπου στην αιώνια αγωνία, τον πόνο και την έξοδό του από τον Παράδεισο. Είχε σαν αποτέλεσμα να στοχοποιηθεί η γυναίκα που δοκίμασε τον απαγορευμένο καρπό. Δηλαδή οι απαγορεύσεις από μόνες τους δεν φέρνουν πάντα τα αποτελέσματα που θέλουμε…

Γιάννης Καφάτος

Με τη δυναμική πρωτοβουλία που πήρε ο Πρωθυπουργός για την οριστική και ξεκάθαρη λύση της υπόθεσης ΟΠΕΚΕΠΕ, ουσιαστικά ανοίγει ένα καινούργιο κεφάλαιο στη σημερινή πολιτική ζωή της Ελλάδας. Μια νέα σελίδα, με έναν πολύ συγκεκριμένο πολιτικό στόχο: Να μεταφερθεί το κέντρο βάρους της δημόσιας συζήτησης στο κρίσιμο θεσμικό πεδίο. Στο «τι αλλάζουμε» από εδώ και πέρα για να αντιμετωπίσουμε το λεγόμενο «βαθύ κράτος», αυτούς τους παρασκηνιακούς μηχανισμούς, οι οποίοι πληγώνουν τη χώρα, σχεδόν από καταβολής του ελεύθερου ελληνικού κράτους. Πρακτικά, μιλάμε για τη θεραπεία των χρόνιων παθογενειών του πολιτικού μας συστήματος. Αυτή η μετατόπιση δεν είναι επικοινωνιακή τακτική. Είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, το κεντρικό πολιτικό ζητούμενο -και όχι μόνο της τρέχουσας περιόδου.

Ο Πρωθυπουργός, λοιπόν, έθεσε το ζήτημα στη σωστή διάστασή του. Κι αυτή είναι η βαθιά και ουσιαστική θεσμική ανασυγκρότηση. Με τολμηρές, καίριες τομές και ρήξεις όπου χρειαστεί. Το ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή, η ψηφιοποίηση των δημόσιων διαδικασιών, η αξιολόγηση στον δημόσιο τομέα, η άρση της μονιμότητας κ.ο.κ. δεν είναι παρελκόμενα της κεντρικής συζήτησης. Είναι η ίδια η συζήτηση. Είναι ο πυρήνας των αλλαγών που έχει ανάγκη η χώρα -τώρα. Ο διάλογος ξεκίνησε, και αυτό από μόνο του έχει τεράστια αξία, ανεξάρτητα από το πότε και πώς θα υλοποιηθούν οι συγκεκριμένες προτάσεις. Και σε αυτό τον διάλογο η Νέα Δημοκρατία θα πρωταγωνιστήσει, ως δύναμη προόδου και ευημερίας του ελληνικού λαού.

Σε αυτή τη συγκυρία η αντιπολίτευση έδειξε όχι μόνο την αμηχανία της αλλά, κυρίως, την πλήρη αδυναμία της να αρθρώσει οποιαδήποτε, έστω και στοιχειωδώς συγκροτημένη, πρόταση. Μόνο αφορισμούς ακούσαμε. Για μία ακόμα φορά φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων και εγκλωβίστηκε, ως συνήθως, μέσα στον μονολιθικό αρνητισμό της. Το πρόβλημα με αυτή τη στάση δεν είναι μόνο ότι τα αντιπολιτευόμενα κόμματα λένε συστηματικά ψέματα, εκτοξεύουν συκοφαντίες, ανακρίβειες και τοξικότητες. Το πρόβλημα είναι ότι δεν λένε τίποτα ουσιαστικό. Δεν προτείνουν τίποτα για να αλλάξει μια κατάσταση που, όπως όλοι συμφωνούμε, πρέπει επιτέλους να σταματήσει να υφίσταται.

Ο πολίτης που ακούει την αντιπολίτευση να επαναλαμβάνει μονότονες κοινοτοπίες έχει κάθε δικαίωμα να ρωτήσει: Ποιος θεσμός θα τον προστατεύσει αύριο; Ποια δομή θα εγγυηθεί ότι δεν θα βρεθούμε ξανά στο ίδιο σημείο μετά από μία τετραετία; Η δήθεν ηθική υπεροχή που διαχρονικά ευαγγελίζεται, τουλάχιστον η αριστερή πτέρυγα της αντιπολίτευσης -αν και όχι μόνο, δεν αντικαθιστά την ανάγκη για δομικό μετασχηματισμό.

Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι η διαφθορά δεν ευδοκιμεί στο κενό. Ευδοκιμεί στις ρωγμές του κράτους. Εκεί όπου μια σύνταξη αργεί τρία χρόνια, εκεί που η ταχύτητα της γραφειοκρατίας εξαρτάται από τη «διεκπεραίωση» ενός τρίτου, εκεί που κανείς δεν αξιολογείται και άρα κανείς δεν λογοδοτεί. Κάθε μεταρρύθμιση που κλείνει αυτές τις ρωγμές αποστραγγίζει το οικοσύστημα μέσα στο οποίο αναπαράγεται η διαφθορά.

Όταν η σύνταξη βγαίνει αυτόματα, δεν χρειάζεται μεσάζων. Όταν η αδειοδότηση γίνεται ψηφιακά, εξαλείφεται το παράθυρο για χρήμα «κάτω από το τραπέζι». Όταν ο δημόσιος υπάλληλος αξιολογείται, η αυθαιρεσία αποκτά κόστος. Αυτά μπορεί να ακούγονται τεχνοκρατικά. Αλλά δεν είναι. Είναι βαθιά πολιτικά. Είναι η πιο συγκεκριμένη, η πιο μετρήσιμη, πολιτική ενάντια στη διαφθορά που μπορεί να εφαρμόσει ένα κράτος.

Και εδώ βρίσκεται η πολιτική ειρωνεία που πρέπει να ειπωθεί με σαφήνεια. Όσοι και όσες σήμερα υψώνουν φωνή ενάντια στη διαφθορά, ψήφισαν κατά της μεταφοράς του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, κατά των ιδιωτικοποιήσεων, κατά της αξιολόγησης, κατά σχεδόν κάθε μεταρρύθμισης που θα μπορούσε να περιορίσει τον χώρο δράσης της πελατειακής πολιτικής. Υπήρξαν οι πρωταθλητές της αντιμεταρρύθμισης, εκ δεξιών και εξ αριστερών και τώρα εμφανίζονται ως αυτόκλητοι φύλακες δήθεν του δημοσίου συμφέροντος. Η αντίφαση δεν είναι μόνο ηθικό ζήτημα, είναι βαθιά πολιτικό. Δεν μπορείς να είσαι ενάντια στη διαφθορά όταν είσαι διαχρονικά ενάντια σε κάθε μεταρρύθμιση. Οι δύο θέσεις δεν συμβιώνουν. Αντιθέτως, αλληλοαποκλείονται και αλληλοαναιρούνται.

Το χρέος της πολιτικής δεν εξαντλείται στην καταγγελία. Απαιτεί τη μετατροπή της αγανάκτησης των πολιτών σε πρόγραμμα και πρόταγμα.

Η αντίδραση της αντιπολίτευσης, λοιπόν, στο μήνυμα του Κυριάκου Μητσοτάκη έδειξε και κάτι άλλο: Ότι η πολιτική αντιπαράθεση επιστρέφει επιτέλους στην ουσία της. Το ασυμβίβαστο ανοίγει έναν διάλογο που δεν μπορεί να αποφύγει κανείς. Τώρα η αντιπολίτευση οφείλει να τοποθετηθεί. Αν συνεχίσει να λέει «όχι», θα πρέπει να εξηγήσει ποιον ακριβώς εξυπηρετεί αυτό το «όχι». Τώρα δεν χωράνε γκρίζες ζώνες. Η πολιτική της αντίδρασης σε κάθε μεταρρύθμιση είναι η πολιτική διαιώνισης της διαφθοράς.

Για εμάς, η επιλογή παραμένει ξεκάθαρη. Ο μεταρρυθμιστικός δρόμος δεν είναι πάντα αναίμακτος πολιτικά και αυτό το ξέρουμε καλά. Θα απολογηθούμε μόνο για όσα δεν τολμήσαμε. Σήμερα η τόλμη έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο. Όχι απλώς να καταδικάσουμε τη διαφθορά και το πελατειακό σύστημα ηθικά, αλλά να χτίσουμε το σύγχρονο κράτος που την καθιστά αδύνατη. Και θα το κάνουμε, όποιο και εάν είναι το κόστος.

*Ο Χάρης Θεοχάρης είναι υφυπουργός Εξωτερικών και βουλευτής Νοτίου Τομέα της Νέας Δημοκρατίας.

Στα χρόνια της αντιμνημονιακής υστερίας, τότε που ο «θυμός» φοριόταν σαν τίτλος τιμής και η άρνηση βαφτιζόταν ελπίδα, ένα παράδοξο άρχισε να ξεδιπλώνεται: η Αριστερά, που ιστορικά διεκδικούσε τη συγγένεια με το πνεύμα, βρέθηκε να το αντιμετωπίζει με καχυποψία, ακόμη και με εχθρότητα. Πάντα η Αριστερά πορευόταν όπως τη συμφέρει κάθε στιγμή.

Ήταν η εποχή που κάποιοι καλλιτέχνες -που δεν τους λες και Δεξιούς ή φιλελεύθερους- κατάλαβαν ότι εκτός μνημονίων δεν αντέχει η χώρα. Κι η Αριστερά τους πολέμησε με μένος.

Θυμάμαι πόσα τράβηξε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη στην καραντίνα, όταν βγήκε στις άδειες γειτονιές της Αθήνας να τραγουδήσει, προσπαθώντας να δώσει νότες αισιοδοξίας και να σπάσει τη μοναξιά. Το τι άκουσε από τον ΣΥΡΙΖΑ το ξέρουμε όλοι. Ο Μπακογιάννης που την ώθησε ως δήμαρχος χτυπήθηκε ακόμη και κάτω από τη μέση κι η Πρωτοψάλτη βρέθηκε αντιμέτωπη με οχετούς μικροψυχίας από τα γνωστά troll του διαδικτύου.

Θυμάμαι τι άκουσαν ο Στέλιος Ράμφος κι η Κική Δημουλά, μόνο και μόνο επειδή δεν συντάχθηκαν με τις …αντιμνημόνιο εκδηλώσεις. Το ίδιο κι ο Νταλάρας που διαπομπεύθηκε δημοσίως από πρόθυμα χείλη για ανθρωποφαγίες. Η τακτική ήταν λεπτή, σχεδόν επιδέξια: η επίσημη πολιτική γραμμή σιωπούσε τεχνηέντως, ενώ η επιθετικότητα διοχετευόταν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Εκεί, όπου η ένταση ανταμείβεται και η μετριοπάθεια δέχεται κατάρες, στήθηκε ένα σκηνικό στο οποίο ο θόρυβος αντικατέστησε το επιχείρημα.

Τότε, το ΠΑΣΟΚ έμοιαζε περισσότερο θεατής. Οι υποστηρικτές του δεν διέθεταν ούτε την ορμή ούτε την οργάνωση εκείνου του ψηφιακού πλήθους. Και ίσως γι’ αυτό, η φωνή του ακουγόταν λιγότερο.

Μέχρι που ήρθε η στιγμή της δικής του εμπλοκής, πιθανώς για να επιβεβαιώσει όσους το χαρακτηρίζουν… «πράσινο ΣΥΡΙΖΑ».

Η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, ανέφερε σε συνέντευξή της ότι σήμερα «δεν υπάρχει κανένα ηθικό έρεισμα. Έχουμε διαπαιδαγωγηθεί λανθασμένα, δεν υπήρχε ποτέ διαφάνεια στην Ελλάδα. Η ιστορία της Ελλάδας είναι ιστορία αδιαφάνειας και αδικιών. Έχουμε γαλουχηθεί στην ατιμωρησία, τη μη λογοδοσία. Μερικοί πέφτουν από τα σύννεφα, δεν πέφτουμε όλοι». Στο πλαίσιο αυτό η ίδια τόνισε ότι «ως κόμμα το ΠΑΣΟΚ -πιθανότατα και η υπόλοιπη αριστερά- δεν δικαιούται να ομιλεί με ηθικούς όρους που επί 20 χρόνια έκανε ό,τι έκανε», ενώ συμπλήρωσε ότι  «βρισκόμαστε σε μια κοινωνία που η αλήθεια και το ψέμα έχουν συγχωνευθεί και διαλυθεί και κανείς δεν ξέρει τι να πιστέψει. Αυτή η συνωμοσιολογία υπάρχει σε χώρες που είναι δεύτερης ταχύτητας στη Δύση», εξήγησε.

Στη Χαριλάου Τρικούπη …γύρισε το μάτι τους για την γνώμη της συγγραφέως κι η αντίδραση απέναντι στη Σώτη Τριανταφύλλου, με αφορμή τις απόψεις της για την ηθική διάσταση της πολιτικής, υπήρξε δυσανάλογη. Κάποια Μαρινίκη Θεοδώρου, τομεάρχης Οικονομικών του ΠαΣοΚ, θίχτηκε από τις θέσεις της συγγραφέως κι απάντησε μέσω Facebook: Η κυρία Σώτη Τριανταφύλλου δήλωσε ότι :”το ΠΑΣΟΚ δεν δικαιούται να μιλάει με ηθικούς όρους”

Σε μια εποχή που όλοι αυτοανακηρύσσονται ηθικοί κριτές, ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος “δικαιούται” να μιλά με ηθικούς όρους, αλλά αν έχουμε ακόμη το θάρρος να τους υπηρετούμε στην πράξη, ως άνθρωποι και ως κοινωνία, κυρία Σώτη Τριανταφύλλου.

Από πότε η ηθική είναι προνόμιο συγκεκριμένων και “αλάθητων”; Είναι ηθικός όρος μια απόλυτη και ακυρωτική φράση; 

Εμείς οι άνθρωποι λοιπόν, όχι μόνο ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ, αλλά ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να μιλάμε και να παλεύουμε για το καλύτερο, ειδικά όταν η παρακμή απλώνεται παντού. Ο καθένας επιλέγει τον τρόπο και τον χώρο να αγωνιστεί, όπως κι εσείς τη γραφή σας· ας προσγειωθούμε λοιπόν, με σεβασμό σε κάθε επιλογή και σε κάθε προσπάθεια, ατομική και συλλογική.

Υγ: Το ΠΑΣΟΚ είναι ζωντανός οργανισμός, φτιαγμένος από ανθρώπους, με όνειρα, αξίες και αγώνες».

Δεν είναι τόσο το περιεχόμενο της διαφωνίας, όσο η επιλογή να προσωποποιηθεί. Και μάλιστα να επικυρωθεί σε ανώτατο επίπεδο, από τον Νίκο Ανδρουλάκη, δίνοντας σε μια απλή αντιπαράθεση χαρακτήρα επίσημης σύγκρουσης.

Κι όμως, η ίδια η κριτική της συγγραφέως δεν ήταν άμοιρη βάσης, αλλά ούτε και αδιαμφισβήτητη. Η ιστορία, άλλωστε, δεν είναι ποτέ μονοσήμαντη, κουβαλά ευθύνες συλλογικές, που διαχέονται πολύ πέρα από τα όρια ενός κόμματος.

Το ουσιαστικό ερώτημα όμως, βρίσκεται στη στάση απέναντι στη διαφωνία. Διότι όταν ένα κόμμα που θέλει να κυβερνήσει επιλέγει να αντιπαρατεθεί προσωπικά με έναν/μια συγγραφέα, τότε κάτι βαθύτερο έχει διαταραχθεί.

Ίσως η πίεση των καιρών. Ίσως η αγωνία της εκλογικής επιβίωσης. Τα χαμηλά ποσοστά συχνά γεννούν υψηλούς τόνους, και η ρητορική διογκώνεται για να καλύψει το έλλειμμα επιρροής. Έτσι, η καταγγελία γίνεται καταφύγιο και η υπερβολή εργαλείο.

Και κάπως έτσι, ο λόγος αρχίζει να γίνεται … ΣΥΡΙΖΑ.  Η ίδια δραματική ένταση, η ίδια αίσθηση ότι η αλήθεια ανήκει αποκλειστικά σε όποιον φωνάζει δυνατότερα.

Μα το πνεύμα της Αριστεράς -ακόμη κι αν φορά Κεντροαριστερή πράσινη φορεσιά- δεν αντέχει στη διαφορετική άποψη. Κι αυτή η στάση του ΠαΣοΚ δεν είναι μόνο πολιτική, αλλά βαθιά πολιτισμική.