Ομιλία της Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Ρένας Δούρου στην Ολομέλεια της Βουλής.

Βασικά σημεία ομιλίας:

• Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη γιατί η Γκιλφόιλ αποπέμφθηκε όχι γιατί διαμαρτυρήθηκε για τις απαράδεκτες, αντιδημοκρατικές, σε βάρος της λαϊκής κυριαρχίας, δηλώσεις της, αλλά γιατί το State Department ενοχλήθηκε από τις καταγγελίες, από αμερικανικά και όχι ελληνικά ΜΜΕ, για χρηματισμό της.

• Εκτίθεστε και εκθέτετε την πατρίδα μας γιατί η κυβέρνηση δεν αντέδρασε ποτέ, ως όφειλε να είχε πράξει άμεσα, μόλις έγιναν γνωστές οι δηλώσεις της.

• Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη γιατί εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής στην θεμελιώδη υποχρέωση κάθε κυβέρνησης πέρα από μικροκομματικές ή πολιτικάντικες σκοπιμότητες: στην άσκηση των καθηκόντων της για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων και των συμφερόντων του ελληνικού λαού.

• Η ελληνική κυβέρνηση είναι εκτεθειμένη γιατί ενεργώντας ως … υποδειγματική σύμμαχος, έτσι δεν χαρακτήρισε την Ελλάδα ο Ρούμπιο;, έσπευσε να ευθυγραμμιστεί με τις κινήσεις της πρέσβειρας, προωθώντας αμερικανικές επιλογές και συμφέροντα, όπως πχ ο Κάθετος Διάδρομος για το πανάκριβο αμερικανικό υγροποιημένο αέριο, σε συνεργασία με συγκεκριμένους, ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους – η σχετική, αναλυτική κοινοβουλευτική ερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ παραμένει αναπάντητη…

• Όπως το ίδιο θα πράξει η κυβέρνηση με τον / την διάδοχό της. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ένα πρόσωπο. Είναι δομικό. Αφορά στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, η οποία στην Ελλάδα του 2026 κι ενώ το διεθνές περιβάλλον είναι σε πλήρη αναδιάταξη, ο Καναδός Πρωθυπουργός μιλά για ρήξη με ό,τι ξέρουμε ως σήμερα, με νέες ισορροπίες και συσχετισμούς δυνάμεων, ασκείται με όρους του χθες. Ασκείται υπό το ραντάρ της Ουάσινγκτον από εγχώρια οικονομικά συμφέροντα, παρακάμπτοντας τη λαϊκή βούληση, χωρίς λογοδοσία – σαν να μην πέρασε μια μέρα από την δεκαετία του 1950, την εποχή του αλήστου μνήμης Πιουριφόι. Την εποχή του μετεμφυλιακού καθεστώτος της δεξιάς που αναζητούσε εσωτερικούς εχθρούς στο πρόσωπο αριστερών αγωνιστών και αντλούσε την ισχύ της, όχι από τον λαό, αλλά από την Ουάσινγκτον.

• Πράττετε ενοχικά αποκρύπτοντας τα έγγραφα σχετικά με την επιστροφή στην χώρα μας των 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων που είχαν κλαπεί από τη Βουλγαρία κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο από μονές των Σερρών και της Δράμας. Μια δήθεν “ιστορική επιστροφή” που παρουσίασε πανηγυρικά η κυβέρνηση, περιγράφοντάς την ως “ιστορική αποκατάσταση και δικαίωση”. Μια υπόθεση όμως με τόσες σκοτεινές πλευρές, ασάφειες και ανακρίβειες που μοιάζει περισσότερο με colpo grosso εξαπάτησης και παραπλάνησης της κοινής γνώμης παρά με εθνικό θρίαμβο.

• Μια υπόθεση για την οποία η κυβέρνηση κρατά στο σκοτάδι τη Βουλή, τα κόμματα, τους πολίτες. Η κυβέρνηση τηρεί σιγή ιχθύος και δεν απαντά στα ερωτήματα που εύλογα προκύπτουν: ποιος έχει την κυριότητα των κειμηλίων αυτών; ποιος έχει την κατοχή τους; πρόκειται για παραχώρηση προσωρινή ή οριστική; υπάρχει δικαίωμα ανάκλησης ή επιστροφής;

• Ούτε εξηγεί γιατί, ενώ η ίδια χαρακτηρίζει τη συμφωνία μνημόνιο για την αμοιβαία «κατάθεση» κειμηλίων, το Υπουργικό Συμβούλιο της Βουλγαρίας κάνει λόγο για «αμοιβαία παράδοση για φύλαξη». Ούτε εξηγεί γιατί  επέλεξε να παραδώσει τα οστά του τσάρου Σαμουήλ, ένα διαπραγματευτικό μέσο τεράστιας συμβολικής σημασίας για τη Βουλγαρία, χωρίς να έχει εξασφαλίσει την επιστροφή του συνόλου των λεηλατημένων κειμηλίων. Ούτε εξηγεί γιατί δεν επικαλείται για τη διεκδίκηση των κειμηλίων τη Συνθήκη του Νεϊγύ του 1919, όπου γίνεται συγκεκριμένη αναφορά σε συγκεκριμένες υποχρεώσεις της Βουλγαρίας για απόδοση αρπαγέντων, και τη Σύμβαση της Χάγης του 1954;

• Αυτά τα ερωτήματα είναι καίρια για την ουσία μιας συμφωνίας για την οποία κομπάζει η κυβέρνηση ενώ συνεχίζει να αποκρύπτει. Και αυτή η στάση της λέει πολλά για το είδος της πολιτιστικής διπλωματίας που ασκεί, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο προηγούμενο ανταλλαγών, όπου η επιστροφή πολιτιστικών αγαθών θα εξαρτάται από αμφίβολα ανταλλάγματα και όχι από την ιστορική τεκμηρίωση και το δίκαιο που η κυβέρνηση επικαλείται επιλεκτικά.

• Από την υπόθεση Γκιλφόιλ μέχρι τα εκκλησιαστικά κειμήλια και τη Μονή Σινά, αυτή η κυβέρνηση αποτελεί απειλή διαρκείας από την εξωτερική πολιτική ως τον πολιτισμό. Και ο τόπος πρέπει να απαλλαγεί το συντομότερο από αυτήν.

Αναλυτικά η ομιλία:

Κυρίες και κύριοι, η χθεσινή αποπομπή της πρέσβειρας Γκιλφόιλ από τον Αμερικανό Πρόεδρο Τραμπ εκθέτει πολλαπλά την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, εκθέτει όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Και επιβεβαιώνει ταυτόχρονα την κριτική που είχε κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με μία τραγική διορατικότητα, εν τέλει.

Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη γιατί η Γκιλφόιλ αποπέμφθηκε, όχι γιατί διαμαρτυρήθηκε η ελληνική κυβέρνηση για τις απαράδεκτες, αντιδημοκρατικές, σε βάρος της λαϊκής κυριαρχίας δηλώσεις της, αλλά γιατί το State Department ενοχλήθηκε από τις καταγγελίες από αμερικανικά μέσα για τον χρηματισμό της.

Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης εκτίθεστε, αλλά εκθέτετε και την πατρίδα μας, γιατί δεν αντιδράσατε ποτέ ως οφείλατε. Έπρεπε να κάνετε άμεσα κάτι μετά από αυτές τις δηλώσεις. Είστε εκτεθειμένοι και εκτίθεται και η πατρίδα μας, γιατί η ελληνική κυβέρνηση εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής στη θεμελιώδη υποχρέωση κάθε κυβέρνησης, πέρα από μικροκομματικές ή πολιτικάντικες σκοπιμότητες. Να σας τη θυμίσω γιατί εδώ και εφτά χρόνια την έχετε ξεχάσει:

Στην άσκηση των καθηκόντων για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και των συμφερόντων του ελληνικού λαού.

Η ελληνική κυβέρνηση είναι εκτεθειμένη γιατί ενεργώντας ως «υποδειγματική σύμμαχος», -έτσι δεν χαρακτήρισε την Ελλάδα ο Ρούμπιο μόλις τις προάλλες;- έσπευσε να ευθυγραμμιστεί με τις κινήσεις της πρέσβειρας, προωθώντας αμερικανικές επιλογές και συμφέροντα, όπως ο «Κάθετος Διάδρομος» και το πανάκριβο αμερικανικό υγροποιημένο αέριο, σε συνεργασία βεβαίως με συγκεκριμένους ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους.

Έχουμε καταθέσει σχετική αναλυτική κοινοβουλευτική Ερώτηση, την οποία κατά την προσφιλή σας συνήθεια την έχετε αφήσει αναπάντητη. Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη με την αποπομπή Γκιλφόιλ, γιατί, χωρίς ενημέρωση της Βουλής, χωρίς εχέγγυα διασφάλισης του δημόσιου συμφέροντος, προχώρησε σε αποφάσεις κρίσιμες για το μέλλον της πατρίδας μας, με μοναδική αναφορά την Πρέσβειρα.

Και προβλέπουμε ότι το ίδιο θα πράξει η κυβέρνηση και με τον/την διάδοχο της. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι εν τέλει ένα πρόσωπο, είναι δομικό. Αφορά την άσκηση εξωτερικής πολιτικής, η οποία στην Ελλάδα του 2026 και ενώ το διεθνές περιβάλλον είναι σε πλήρη αναδιάταξη -ο Καναδός Πρωθυπουργός λέει ότι είναι σε ρήξη ότι ξέραμε, με νέες ισορροπίες και συσχετισμούς δυνάμεων- εσείς ασκείτε εξωτερική πολιτική με όρους του πιο σκοτεινού χθες. Με τα ραντάρ της Ουάσιγκτον από εγχώρια οικονομικά συμφέροντα, παρακάμπτοντας τη λαϊκή βούληση, χωρίς λογοδοσία.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τη δεκαετία του ‘50, την εποχή του αλήστου μνήμης Πιουριφόι, την εποχή του μετεμφυλιακού καθεστώτος της Δεξιάς, που αναζητούσε εσωτερικούς εχθρούς στο πρόσωπο αριστερών αγωνιστών και αντλούσε την ισχύ της όχι από τον λαό, από την Ουάσιγκτον.

Φωτογραφιζόσασταν στη σειρά, με την προηγούμενη πρέσβη, με μια υπεροχή, εμείς οι υπόλοιποι που δεν φωτογραφιζόμασταν, δεν ξεχνούσαμε τις δηλώσεις ότι «είμαστε σκυλιά οι Έλληνες, σκυλιά που έπρεπε να μας μάθουν να μην κατουράμε στο χαλί». Και περιφέρατε αυτές τις φωτογραφίες και τις αγκαλιές ως μια υπεροχή μιας εξωτερικής πολιτικής που μας βύθισε στην αναξιοπιστία των ημετέρων οικονομικών συμφερόντων σας.

Το κεφάλαιο Γκιλφόιλ κλείνει, εκείνο της αλλαγής ρότας στην εξωτερική πολιτική παραμένει όμως ανοιχτό. Και εκτεθειμένη είναι η ελληνική κυβέρνηση και για την αλά καρτ αντιμετώπιση πολιτιστικών κυρώσεων και την εργαλειοποίηση για μικροκομματικά οφέλη των ανταλλαγών ή της επιστροφής πολιτιστικών αγαθών. Φέρνετε ορθά την κύρωση στη Βουλή, πράττετε όμως ενοχικά, αποκρύπτοντας τα έγγραφα για την επιστροφή των 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων που είχαν κλαπεί από τη Βουλγαρία. Μια δήθεν «ιστορική επιστροφή» που η κυβέρνηση παρουσίασε ως «ιστορική αποκατάσταση και δικαίωση».

Μια υπόθεση με τόσες ασάφειες, τόσες σκοτεινές πλευρές, τόσες ανακρίβειες, που μοιάζει με «κόλπο γκρόσο» παραπλάνησης παρά με εθνικό θρίαμβο. Γιατί σιωπάτε απέναντι στις αποκαλύψεις της Πετράνκα Νεντέλτσεβα, επικεφαλής Τμήματος του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου της Βουλγαρίας; Γιατί δεν λέτε τίποτα όταν μας λέει ότι «τα αντικείμενα δόθηκαν στην Ελλάδα απλώς προς χρήση, δεν δωρίστηκαν, δεν μεταβιβάστηκε η ιδιοκτησία τους».

Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει:

Ποιος έχει την κυριότητα των κειμηλίων; Ποιος έχει την κατοχή τους; Είναι προσωρινή ή οριστική η παραχώρηση; Υπάρχει δικαίωμα ανάκληση ή επιστροφής; Γιατί η κυβέρνηση μιλάει για αμοιβαία κατάθεση κειμηλίων, ενώ η βουλγαρική κυβέρνηση για αμοιβαία παράδοση, για φύλαξη;

Γιατί παραδώσατε τα οστά του τσάρου Σαμουήλ; Ένα διαπραγματευτικό μέσω τεράστιας συμβολικής σημασίας για τη Βουλγαρία, χωρίς να εξασφαλίσετε την επιστροφή όλων των λεηλατημένων κειμηλίων;

Γιατί δεν επικαλείται τη Συνθήκη του Νεϊγύ, του 1919, η κυβέρνηση μας, που προβλέπει υποχρεώσεις της Βουλγαρίας για απόδοση αρπαγέντων και τη Σύμβαση της Χάγης του 1954;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτά είναι καίρια ερωτήματα για τη συμφωνία, για την οποία η Κυβέρνηση κομπάζει, όπως είδαμε και στα σχετικά πλάνα, αλλά αποκρύπτει τα έγγραφα. Είναι μια πολιτική που δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο ανταλλαγών, όπου η επιστροφή πολιτιστικών αγαθών εξαρτάται από αμφίβολα ανταλλάγματα και όχι από την ιστορική τεκμηρίωση και το διεθνές δίκαιο.

Άρα από την υπόθεση Γκιλφόιλ ως τα οστά του τσάρου Σαμουήλ και ως αυτά που διαμείβονται με τη Μονή Σινά και διαβάζουμε διάφορες διαρροές σε σχετικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, η κυβέρνηση αποτελεί απειλή διαρκείας για όλους μας, από την εξωτερική πολιτική μέχρι τον πολιτισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα κάνει οτιδήποτε για να απαλλαγούμε από αυτήν και από εσάς προσωπικά.

Ομιλία Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής στο σ/ν Υπουργείου Πολιτισμού.

α. Για την αποπομπή Πρέσβειρας ΗΠΑ

Η χθεσινή πολύ σοβαρή εξέλιξη με την αποπομπή της κ. Γκιλφόιλ από τη θέση της Πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Αθήνα, γεννά ακόμη σοβαρότερα ερωτήματα, τα οποία αφορούν άμεσα και στην Ελλάδα. Τα ζητήματα αφορούν τόσο στον ρόλο της πρεσβείας και στις απειλές παρέμβασης στην πολιτική ζωή της χώρας, όσο και στη συναλλακτική διπλωματία που ακολουθήθηκε ιδίως στο ενεργειακό πεδίο.

Η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει αν ζήτησε ποτέ εξηγήσεις από την Πρέσβειρα, καθώς και πώς πρόκειται να τοποθετηθεί απέναντι στις εξελίξεις.

Δεν είναι ανεκτό, με όρους συναλλακτικούς, να υποβιβάζεται η χώρα σε θέατρο οικονομικών και επιχειρηματικών ανταγωνισμών και πολέμων συμφερόντων. Ιδίως όσον αφορά σε κρίσιμα έργα και υποδομές εθνικής σημασίας. Και το τελευταίο που περιμέναμε να ακούσουμε ήταν τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο της πλειοψηφίας κ. Σιμόπουλο να υπερασπίζει τα έργα και τις ημέρες τις αποπεμφθείσας Πρέσβειρας, την επομένη της αποπομπής της, συνδέοντάς την μάλιστα, με ενεργειακά έργα μεγάλης σημασίας, που είχαν σχεδιαστεί από τις Κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, δέκα πέντε χρόνια πριν!

Όπως είναι ευνόητο, πλέον -κατά μείζονα λόγο-απαιτείται αναλυτική ενημέρωση για το τι συμφωνήθηκε, σε ενέργεια και άμυνα, αλλά και τα άλλα αντικείμενα, μεταξύ των οποίων, κυρία Υπουργέ, και το ζήτημα της πολιτιστικής κληρονομιάς και της παράνομης διακίνησης πολιτιστικών αγαθών. Είναι αναγκαίο να ενημερωθεί η Βουλή τι και γιατί συμφωνήθηκε, σε τι συνίσταται αυτή η συνεργασία; 

Διότι κάθε μορφή διπλωματίας -και η πολιτιστική διπλωματία, που, όπως σωστά σημείωσε η Νάγια Γρηγοράκου έχει ιδιαίτερη αξία για τη χώρα μας- οφείλει να διακρίνεται από στοχοθεσία, προετοιμασία, ορθή υλοποίηση και λογοδοσία.

Β. Ελληνοβουλγαρική συμφωνία για πολιτιστικά κειμήλια

Αυτή η αναφορά στην πολιτιστική διπλωματία είναι η καταλληλότερη γέφυρα για το επόμενο ζήτημα.Τη συμφωνία Ελλάδας – Βουλγαρίας, που ανακοινώθηκε με περισσή επικοινωνία και υλοποιήθηκε τάχιστα, χωρίς προηγούμενη ενημέρωση ή κύρωση από τη Βουλή, με πολύ σοβαρές συνέπειες, που θα αναλύσουμε.Ένα κείμενο που παραμένει μυστικό και αδημοσίευτο ως σήμερα. Γιατί;

Ακριβώς λόγω της σοβαρότητας του ζητήματος, είναι απολύτως αναγκαίο, κ. Υπουργέ, να προσέλθετε στην αρμόδια Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, να δώσετε στη δημοσιότητα το «Μνημόνιο Κατανόησης» και να παράσχετε κάθε αναγκαία ενημέρωση και εξήγηση για τα μέχρι σήμερα πεπραγμένα -όπως ζητήσαμε ήδη από χθες επισήμως με γραπτό αίτημά μας προς τον πρόεδρο της επιτροπής.

Μέχρι τότε, ορισμένα σημεία είναι κρίσιμο να επισημανθούν:

Πρώτο σημείο. Τα αντικείμενα που αποτελούν πεδίο της συμφωνίας είναιαρπαγέντα πολιτιστικά αγαθά.Δεν μεταφέρθηκαν στη Σόφια για να φυλαχθούν ή να εκτεθούν εκεί. Αποτελούν αντικείμενο λεηλασίας, κατά τη διάρκεια τωνΠαγκοσμίων Πολέμων -τμήμα μόνο των πολιτιστικών θησαυρών που κλάπηκε.

Η δε ανταλλαγή ανόμοιων αγαθών δημιουργεί σοβαρά ζητήματα. Πώς μπορεί να μπαίνει στην ίδια διαπραγμάτευση αφ’ ενός ένα ανασκαφικό εύρημα με κλαπέντα κατά τη διάρκεια πολέμου αντικείμενα;

Δεύτερο σημείο. Δεν πρέπει να υπάρχει αμοιβαιότητα εδώ.Μιλάμε για την ανάγκη οριστικής αποκατάστασης, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Δεν είναι θέμα διαπραγμάτευσης, ως καλύτερης λύσης έναντι των δικαστικών διεκδικήσεων, όπως είπε προχθές η Υπουργός στην επιτροπή. Εδώ μιλάμε για αρπαγέντα αντικείμενα, που γνωρίζαμε πού ανήκαν πριν κλαπούν, σε Δράμα, Σέρρες, Ξάνθη, Καβάλα και αλλού.Που έχουν καταγραφεί από αρχαιολογικές και ιστορικές έρευνες και μελέτες, ελληνικών πανεπιστημίων, δημοσιευμένες. Ιδίως τα χειρόγραφα, που έχουν σπάνια, ανεκτίμητη αξία.

Εδώ, λοιπόν, ισχύει, πέραν της Συνθήκης του Νεϊγύ του 1919, που ανμαγνωρίζει τις απαράγραπτες αξιώσεις της χώρας μας, τόσο η Σύμβαση της Χάγης του 1954όσο και οι σχετικές συνθήκες της UNESCO.Η ίδια βάση, δηλαδή, που επικαλούμαστε τόσο για τις λεηλατημένες κατά τον Β΄ ΠαγκόσμιοΠόλεμο αρχαιότητες της χώρας όσο όμως και για τα πολιτιστικά αγαθά της κατεχόμενης από την Τουρκία Κύπρου.

Αυτή η στρεβλή ανταλλακτική λογική που φαίνεται να ακολουθήθηκε στην ελληνοβουλγαρική συμφωνία, δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες, αν προβληθεί στο επίπεδο των ιστορικών αξιώσεων της χώρας για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα. Πρέπει να μάθουμε πού βρισκόμαστε εκεί, ποιοι διαπραγματεύονται και τι; 

Τρίτο σημείο. Είναι κρίσιμο να διευκρινιστεί σε τι συνίσταται η «αμοιβαία κατάθεση». Τι σημαίνει αυτός ο όρος; Διότι από τις ανακοινώσεις και τα δελτία Τύπου και τις δηλώσεις, κυρίως από τη Βουλγαρία, αυτό προκύπτει. Δεν αποδόθηκαν, δεν επέστρεψαν, δεν επαναπατρίστηκαν, όπως έσπευσε να πει ο κ. Πρωθυπουργός, τα κειμήλια, απλώς παραχωρήθηκαν προσωρινά; Τι ισχύει με την κυριότητα; Πρέπει σε νομικό επίπεδο, να είμαστε σαφείς για να μην καταλείπονται περιθώρια παρερμηνειών και σε άλλες κρίσιμες υποθέσεις, όπως τα γλυπτά του Παρθενώνα.

Τέταρτο σημείο. Πρέπει να είναι αποσαφηνισμένο αν για την εξαγωγή και παράδοση των λειψάνων, που είναι αναμφίβολα κινητά μνημεία, επειδή είναι ανασκαφικά ευρήματα, τηρήθηκαν οι όροι και οι νόμιμες προϋποθέσεις του Κώδικα Αρχαιολογίας.

Τα ερωτήματα, κ. Υπουργέ, είναι πολλά, πολύ σοβαρά και δυστυχώς αναπάντητα. Πρέπει να απαντηθούν τεκμηριωμένα και με στοιχεία. Θεωρούμε, επομένως, απολύτως αναγκαίο να δοθεί στη δημοσιότητα το Μνημόνιο και όλοι οι όροι αυτού και να υπάρξει ειδική συζήτηση στη Βουλή, με όρους διαφάνειας και λογοδοσίας. Καμία αμοιβαία κατανόηση ή αμοιβαία κατάθεση δεν μπορεί να είναι ισχυρότερη από το εθνικό συμφέρον και την ιστορική αλήθεια.

«Η ΕΕ έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα και η δικαιοδοσία όλων των κρατών μελών πρέπει να γίνονται σεβαστά με απόλυτο σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας»

Ο Μανώλης Κ. Κεφαλογιάννης ως πρόεδρος της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας είχε απευθύνει ερώτηση προς την Ύπατη Εκπρόσωπο της ΕΕ Κάγια Κάλας σχετικά με την παράνομη ανακήρυξη «θαλάσσιων πάρκων» από την Τουρκία τα οποία εκτείνονται σε περιοχές πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων και παραβιάζουν τα ελληνικά και ευρωπαϊκά κυριαρχικά δικαιώματα αφού περιλαμβάνουν περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, και χωρικών υδάτων και ζητούσε τη λήψη μέτρων κατά της Τουρκίας.

Η Ύπατη Εκπρόσωπος στην απάντησή της αναφέρει:

«Η ΕΕ έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα και η δικαιοδοσία όλων των κρατών μελών πρέπει να γίνονται σεβαστά με απόλυτο σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Στο πλαίσιο αυτό η ΕΕ έχει επανειλημμένα καλέσει την Τουρκία να επιδεικνύει αυτοσυγκράτηση, να απέχει από κάθε μονομερή ενέργεια ικανή να οξύνει τις εντάσεις και να τάσσεται κατηγορηματικά υπέρ των σχέσεων καλής γειτονίας, των διεθνών συμφωνιών και της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών.

Η αποχή από μονομερείς ενέργειες που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών μελών αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη διασφάλιση ενός σταθερού και ασφαλούς περιβάλλοντος στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι επίσης απαραίτητη για την ανάπτυξη μιας συνεργατικής και αμοιβαία επωφελούς σχέσης μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας.

Η ΕΕ θα εξακολουθήσει να εγείρει, στους κατάλληλους πολιτικούς και διπλωματικούς διαύλους, ζητήματα που προκαλούν ανησυχία, να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ΕΕ και των κρατών μελών της και να διαφυλάσσει την περιφερειακή σταθερότητα.»

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ είναι ένα σοβαρό, θεσμικό κόμμα που δίνει την μάχη για την ποιότητα της Δημοκρατίας, την εύρυθμη λειτουργία της και το ηθικό της πρόσημο χωρίς εκπτώσεις και, την ίδια στιγμή, χωρίς άγονες «ιδιοκτησιακές» αντιλήψεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ εναντιώνεται σε κάθε αντικοινοβουλευτικό αφήγημα, σε κάθε λογική ότι τα προβλήματα της κοινωνίας μπορούν να λύνονται έξω από το Κοινοβούλιο, σε μέλλοντα χρόνο ή μέσα από μικρές και μεγάλες συνθηκολογήσεις με το νέο μεταμνημονιακό κατεστημένο του αθέμιτου νεοφιλελεύθερου υπερπλουτισμού, οι οποίοι de facto κυβερνούν την Ελλάδα εξωθεσμικά και επηρεάζουν αρνητικά την αξιοπιστία της σχέσης πολιτών-πολιτικού συστήματος.

Στο 5ο Συνέδριο του κόμματος, το 2025 αποφασίστηκε ότι οι διαιρέσεις ανήκουν στο παρελθόν και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ οφείλει να ανασυνθέσει τον χώρο της Αριστεράς και της κεντροαριστεράς, συνομιλώντας με όλες και όλους όσους αποχώρησαν εξαιτίας πολιτικών διαφωνιών και απέκτησαν άλλη κομματική ένταξη. Αυτό μας δεσμεύει ως το επόμενο Συνέδριο.

Από τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2026, παρατηρήθηκε ένα νέο κύμα αποχωρήσεων από το κόμμα και «ανεξαρτητοποιήσεων» νέου τύπου, όπου παρατηρούμε -για πρώτη φορά- να αποχωρούν βουλευτές/τριες χωρίς νέα κομματική ένταξη και χωρίς να παραδίδουν (οι περισσότεροι-ες από αυτούς) την έδρα τους στο κόμμα, όπως είχαν δεσμευτεί με την υπογραφή τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ έδωσε εύλογο χρονικό περιθώριο τριών μηνών, προκειμένου να αναστοχαστούν την στάση τους και να επιστρέψουν ή να παραδώσουν την έδρα τους – όπως προς τιμή τους έκαναν άλλοι βουλευτές – ή να αποκτήσουν νέα κομματική ένταξη. Δυστυχώς, αποδείχθηκε ότι τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Είναι φυσιολογικό, ένα θεσμικό κόμμα να μην αιφνιδιάζει.

Για αυτό τον λόγο, την Τετάρτη 7/10/26, κατά την διάρκεια του καθιερωμένου briefing των διαπιστευμένων Συντακτών ανακοινώθηκε μια τελευταία «ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ» έως την Τετάρτη 14/10/26. Αγνοήθηκε από τους βουλευτές και τις βουλεύτριες, οι οποίοι επιμένουν να διακρατούν μια έδρα που δεν τους ανήκει και αυτό, πια, παρακωλύει την λειτουργία της ίδιας της Δημοκρατίας.

Δεν είναι, πλέον, ανεκτό για την Αριστερά των αγώνων και του ήθους, να υποφέρει συνολικά η κοινοβουλευτική λειτουργία. επειδή ορισμένες πολιτικές συναλλαγές δεν έχουν διεκπεραιωθεί. Οι βουλευτές και βουλεύτριες που επέλεξαν αυτόν τον δρόμο υπονομεύουν, όχι μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, αλλά και κάθε επόμενο κόμμα που θα τους υποδεχθεί.

Από σήμερα, κάθε κόμμα που θα εντάξει ως υποψηφίους/ες βουλευτές και βουλεύτριες στα ψηφοδέλτιά του θα κουβαλά το στίγμα της σύμπραξης με το μη ηθικό. Οι πολίτες έχουν βγάλει, ήδη, τα συμπεράσματά τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ προχωρά καθαρά, σταθερά και Αριστερά στην έντιμη πορεία του, δεσμευμένος στον στόχο για μια έντιμη πολιτική πραγματικότητα που δεν θα αποδομεί την αξιοπιστία του κοινοβουλευτισμού και των κομμάτων.

Συγκεκριμένες δεσμεύσεις και χρονοδιαγράμματα για τη δημογραφική στήριξη της περιφέρειας ζήτησε από την Υπουργό Δόμνα Μιχαηλίδου ο Βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης και Τομεάρχης του ΠΑΣΟΚ για το Δημογραφικό.

Στη Βουλή έφερε εκ νέου το οξύ δημογραφικό πρόβλημα της χώρας ο Καθηγητής Μιχάλης Χουρδάκης, Βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, κατά τη συζήτηση Επίκαιρης Ερώτησής του προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου.

Με στοχευμένη παρέμβαση, ο κ. Χουρδάκης μετέφερε τη συζήτηση από τις γενικές κυβερνητικές εξαγγελίες στην πραγματική εφαρμογή της δημογραφικής πολιτικής, ζητώντας σαφείς απαντήσεις για τα μέτρα, τη χρηματοδότηση και τα χρονοδιαγράμματα στις περιοχές που αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή συρρίκνωση.

Επικαλούμενος στοιχεία του Ινστιτούτου Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών, επισήμανε ότι οι γεννήσεις στην Ελλάδα μειώθηκαν κατά 42% την περίοδο 2009 – 2024. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις Σέρρες, στο Κιλκίς και στα Γρεβενά, υπογραμμίζοντας ότι η δημογραφική κρίση δεν πλήττει όλες τις περιοχές με την ίδια ένταση. Ο Βουλευτής ανέδειξε την καθυστέρηση στην περιφερειακή εξειδίκευση του Εθνικού Σχεδίου Δράσης 2025 – 2035, για την οποία η Κυβέρνηση είχε θέσει ως χρονικό ορίζοντα τις αρχές του 2026.

«Δεν ζητώ να μου παρουσιάσετε ξανά το Εθνικό Σχέδιο. Ζητώ να μας πείτε ποιο μέτρο εφαρμόζεται σήμερα, σε ποια περιοχή, με ποια χρηματοδότηση και με ποιο αποτέλεσμα», τόνισε, θέτοντας την Υπουργό ενώπιον συγκεκριμένων ερωτημάτων. Παράλληλα, ζήτησε τη δέσμευση της Κυβέρνησης για ένα διαφοροποιημένο πακέτο παρεμβάσεων στις πλέον επιβαρυμένες περιοχές, με αντικειμενικά κριτήρια, σαφείς προθεσμίες και μετρήσιμους στόχους. Στο επίκεντρο έθεσε την προσιτή στέγαση, την αξιοπρεπή εργασία, τη στήριξη των οικογενειών, την πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες και τη δημιουργία πραγματικών προοπτικών παραμονής και επιστροφής των νέων στην περιφέρεια.

«Η δημογραφική πολιτική κρίνεται από το πού και πότε εφαρμόζεται, όχι από το πόσο καλά ανακοινώνεται», ήταν το κεντρικό μήνυμα της παρέμβασής του. Ο κ. Χουρδάκης κατέστησε σαφές ότι η αντιμετώπιση του Δημογραφικού απαιτεί στοχευμένες πολιτικές, συνέπεια στην υλοποίηση και ουσιαστική λογοδοσία, επιμένοντας ότι οι περιοχές που δοκιμάζονται περισσότερο δεν μπορούν να περιμένουν επ’ αόριστον την εφαρμογή των κυβερνητικών σχεδιασμών.

Δείτε την Πρωτολογία και τη Δευτερολογία του Καθηγητή Μιχάλη Χουρδάκη.