Οι μαϊμούδες που ζουν σε τουριστική περιοχή του Γιβραλτάρ τρώνε χώμα για να ανακουφίσουν τις στομαχικές διαταραχές που τους προκαλεί η υπερβολική κατανάλωση αλμυρών και γλυκών σνακ από τους παραθεριστές. Αυτό διαπίστωσε έρευνα, με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ.
Οι περίπου 230 μακάκοι που ζουν στο Γιβραλτάρ, ο μοναδικός πληθυσμός που ζει σε ελεύθερη φύση στην Ευρώπη, έχουν παρατηρηθεί επιστημονικά να κάνουν γεωφαγία, την πρακτική της σκόπιμης κατάποσης χώματος. Η παρατήρησή τους έγινε για συνολικά 98 ημέρες μεταξύ του καλοκαιριού του 2022 και του καλοκαιριού του 2024. Όπως εντοπίστηκε, τα ζώα που έρχονται σε επαφή με τουρίστες τρώνε πολύ περισσότερο χώμα, ενώ τα ποσοστά γεωφαγίας είναι ακόμα πιο υψηλά κατά την περίοδο αιχμής των διακοπών.
Οι μακάκοι καταναλώνουν βότανα, φύλλα, σπόρους και περιστασιακά έντομα. Επίσης, οι τοπικές αρχές τούς φροντίζουν παρέχοντάς τους καθημερινά φρούτα, λαχανικά και νερό σε καθορισμένους σταθμούς σίτισης. Απαγορεύεται στους επισκέπτες να ταΐζουν τις μαϊμούδες, ωστόσο πολλοί το κάνουν, ενώ και τα ζώα συχνά κλέβουν σνακ. Κατά τη διάρκεια της παρατήρησης, διαπιστώθηκε ότι σχεδόν το ένα πέμπτο της συνολικής τροφής που κατανάλωσαν οι μακάκοι ήταν πρόχειρο φαγητό από τουρίστες.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι σνακ, όπως η σοκολάτα, τα πατατάκια, το ψωμί, τα μπισκότα και τα παγωτά διαταράσσουν τη σύνθεση του μικροβιώματος του εντέρου στα ζώα. Η κατανάλωση χώματος μπορεί να βοηθήσει στην επαναφορά της ισορροπίας στο στομάχι των πιθήκων παρέχοντας βακτήρια και μέταλλα που δεν υπάρχουν στο πρόχειρο φαγητό και είναι πιθανό να καταπραΰνει ή να αποτρέπει τον ερεθισμό που προκαλείται από την υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης και λίπους. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Scientific Reports».
*Φωτογραφία με μακάκο να τρώει μπισκότο. Credit: Martin Nicourt/Gibraltar Macaques Project
Διπλασιάστηκαν στη διάρκεια του 2025 οι οικιακοί καταναλωτές ρεύματος που επιλέγουν σταθερό (“μπλε”) τιμολόγιο σύμφωνα με τα στοιχεία της Ρυθμιστικής Αρχής για την εξέλιξη της λιανικής αγοράς ρεύματος την περασμένη χρονιά.
Συγκεκριμένα οι οικιακοί μετρητές με σταθερά τιμολόγια ήταν 867.161 τον Ιανουάριο πέρυσι (ποσοστό 14,72 % του συνόλου) και αυξήθηκαν σε 1.653.984 το Δεκέμβριο (μερίδιο 27,83 %). Αυτό σημαίνει ότι περισσότεροι καταναλωτές επέλεξαν την προβλεψιμότητα και την προστασία από τις διακυμάνσεις των τιμών, που εξασφαλίζουν τα σταθερά τιμολόγια.
Η πλειονότητα των καταναλωτών μετακινήθηκε στα μπλε εγκαταλείποντας τα “πράσινα” τιμολόγια που μειώθηκαν σε 3.446.037 (ποσοστό 57,98 %) από 4.140.451 στην αρχή του χρόνου (ποσοστό 70,26 %). Παρά τη σημαντική μείωση, τα πράσινα τιμολόγια εξακολουθούν να καλύπτουν την πλειονότητα των καταναλωτών. Μικρότερες απώλειες είχαν και τα κίτρινα (κυμαινόμενα) τιμολόγια που περιορίστηκαν στο 14,19 % της αγοράς , από 15,02 % στην αρχή του χρόνου.
Από τα στοιχεία της ΡΑΑΕΥ προκύπτει επίσης ότι η ΔΕΗ παραμένει με διαφορά ο μεγαλύτερος προμηθευτής διατηρώντας το μερίδιο του 2024 σε πλήθος μετρητών (71,84 % πέρυσι από 71,65 % το 2024).
Στη χαμηλή τάση το μερίδιο της ΔΕΗ ήταν 70,96 % (ακολουθούν Protergia με 8,78 %, Ζενίθ με 4,85 % και Ήρων με 4,67 %). Στη μέση τάση το μερίδιο της ΔΕΗ ήταν 52,54 % (Protergia: 18,11 %, Ήρων: 11,53 %, NRG: 5,46 %). Στην υψηλή τάση (μεγάλες επιχειρήσεις) η ΔΕΗ έχει το 54,99 % και ακολουθούν METLEN (16,33%) και Ήρων (13,07 %). Διαφορετική είναι η εικόνα των μεριδίων με κριτήριο τον όγκο της κατανάλωσης: στη χαμηλή και τη μέση τάση η ΔΕΗ παραμένει πρώτη με 60,99 % και 34,04 % αντίστοιχα ενώ στην υψηλή τάση το μεγαλύτερο μερίδιο έχει η METLEN με 52,06 %.
Το 2025 καταγράφεται επίσης σημαντική μείωση των καταναλωτών σε καθεστώς καθολικής υπηρεσίας, που ήταν πάνω από 170.000 στο τέλος του 2024 και περιορίστηκαν σε 85.000 το Δεκέμβριο του 2025.
Την ερχόμενη Δευτέρα, 27 Απριλίου, ανοίγει η πλατφόρμα του προγράμματος «Νταντάδες της Γειτονιάς» (ntantades.gov.gr), για την υποβολή αιτήσεων, η οποία στην παρούσα φάση αφορά αποκλειστικά την εγγραφή επιμελητών και επιμελητριών, όπως έκανε γνωστό σήμερα η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου.
Η υπουργός ανέφερε ότι στο επίσημο δίκτυο φροντίδας εντάσσονται όχι μόνο επαγγελματίες, αλλά και άνθρωποι του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος, όπως παππούδες και γιαγιάδες, καθώς και φοιτήτριες, προσφέροντας ένα σύγχρονο και οργανωμένο πλαίσιο φύλαξης για βρέφη από 2 μηνών έως 2,5 ετών. Παράλληλα, σημείωσε ότι κάθε επιμελητής μπορεί να φροντίζει έως και τρία παιδιά, ενώ δίνεται η δυνατότητα στους γονείς να αλλάξουν επιμελητή εάν το επιθυμούν.
Μιλώντας σήμερα στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, η κ. Μιχαηλίδου έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στα αυστηρά κριτήρια ασφάλειας που διέπουν τη λειτουργία του προγράμματος. Όπως εξήγησε, οι ενδιαφερόμενοι εγγράφονται στο ειδικό μητρώο μόνο εφόσον διαθέτουν λευκό ποινικό μητρώο και τα απαραίτητα πιστοποιητικά υγείας, ενώ η ένταξή τους προϋποθέτει τρίωρη διαδικτυακή επιμόρφωση από το υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Παράλληλα, είναι απαραίτητη η παρακολούθηση μαθημάτων πρώτων βοηθειών από το ΕΚΑΒ ή τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, ώστε η φροντίδα των παιδιών να παρέχεται με όρους ασφάλειας, υπευθυνότητας και πλήρους προστασίας.
Το πρόγραμμα παρέχει ενίσχυση 500 ευρώ τον μήνα σε γονείς με πλήρη απασχόληση και 300 ευρώ σε γονείς με μερική απασχόληση ή σε αναζήτηση εργασίας. Για ένα παιδί, το ατομικό εισόδημα της μητέρας μπορεί να ανέρχεται έως τις 24.000 ευρώ, για δύο παιδιά έως τις 27.000 ευρώ, ενώ για οικογένειες με περισσότερα από τρία παιδιά δεν ισχύουν εισοδηματικά κριτήρια. Όπως τόνισε η υπουργός, τα κριτήρια είναι ελαστικά και έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε το πρόγραμμα να απευθύνεται σε όσο το δυνατόν περισσότερες οικογένειες που έχουν πραγματική ανάγκη στήριξης.
Τέλος, η υπουργός έκανε ιδιαίτερη αναφορά και στη δυνατότητα συμμετοχής συνταξιούχων ως επιμελητών, διευκρινίζοντας ότι μπορούν να εργαστούν στο πρόγραμμα χωρίς καμία περικοπή ή παρακράτηση της σύνταξής τους. Με αυτόν τον τρόπο, όπως επεσήμανε, αξιοποιούνται με θεσμικό τρόπο η εμπειρία, η διαθεσιμότητα και η προσφορά ανθρώπων που μπορούν να στηρίξουν έμπρακτα την οικογένεια.
Τρία στοχευμένα μέτρα για τη διαχείριση των ιδιωτικών χρεών ενεργοποιεί το οικονομικό επιτελείο, επιχειρώντας να δώσει ανάσα σε οφειλέτες με συσσωρευμένες υποχρεώσεις, χωρίς να διαταραχθεί η δημοσιονομική ισορροπία και η «κουλτούρα πληρωμών».
Όπως ανακοίνωσαν την Τετάρτη ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης, ο αρμόδιος υφυπουργός Γιώργος Κώτσηρας και η γενική γραμματέας Χρηματοπιστωτικού Τομέα και Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους κατά τη συνέντευξη Τύπου για την εξειδίκευση όσων ανακοίνωσε το μεσημέρι ο πρωθυπουργός:
– Πρώτον, δίνεται δυνατότητα άρσης κατάσχεσης τραπεζικού λογαριασμού, υπό την προϋπόθεση ότι ο οφειλέτης θα εξοφλήσει τουλάχιστον το 25% της βασικής οφειλής και θα ρυθμίσει το υπόλοιπο. Η δυνατότητα αυτή ωφελεί 1,5 εκατομμύρια εν δυνάμει δικαιούχους. Ωστόσο θα παρέχεται μία φορά (άπαξ) και λειτουργεί ως «δεύτερη ευκαιρία» για όσους έχουν μπλοκαρισμένους λογαριασμούς.
– Δεύτερον, διευρύνεται ο εξωδικαστικός μηχανισμός, με το όριο ένταξης να μειώνεται από τις 10.000 ευρώ στις 5.000 ευρώ, ανοίγοντας τη διαδικασία σε περίπου 300.000 επιπλέον οφειλέτες. Το βασικό του πλεονέκτημα είναι ότι, ανάλογα με την οικονομική εικόνα του οφειλέτη, μπορεί να προβλέπει ακόμη και «κούρεμα» της οφειλής, ενώ το επιτόκιο διαμορφώνεται περίπου στο 3% για όλη τη διάρκεια της ρύθμισης.
– Τρίτον, ενεργοποιείται ρύθμιση για παλαιές οφειλές σε έως 72 δόσεις, η οποία τίθεται σε εφαρμογή από τον Ιούνιο. Αφορά χρέη που δημιουργήθηκαν έως τις 31/10/2023 και δεν βρίσκονται σε ενεργή ρύθμιση, δηλαδή τη μεγάλη μάζα των οφειλών, καθώς πάνω από το 90% των ληξιπρόθεσμων χρεών έχει δημιουργηθεί έως εκείνη την περίοδο. Η ρύθμιση δεν προβλέπει «κούρεμα» και λειτουργεί με χαρακτηριστικά αντίστοιχα των πάγιων ρυθμίσεων, με επιτόκιο 5,84% και ελάχιστη δόση τα 30 ευρώ, δίνοντας περισσότερο χρόνο αποπληρωμής.
Το οικονομικό επιτελείο ξεκαθαρίζει ότι δεν μπορεί να επεκτείνει οριζόντια την πάγια ρύθμιση σε περισσότερες δόσεις, καθώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα είχε σημαντικό δημοσιονομικό κόστος – που εκτιμάται άνω των 2,5 δισ. ευρώ ετησίως – και θα έθετε σε κίνδυνο τη δημοσιονομική σταθερότητα. Γι’ αυτό και διατηρείται ο βασικός κανόνας: οι τρέχουσες οφειλές εξυπηρετούνται μέσω της πάγιας ρύθμισης (έως 24 ή 48 δόσεις), ενώ για τα παλαιά χρέη της κρίσης δίνεται η ειδική διευκόλυνση των 72 δόσεων.
Στην πράξη, οι τρεις επιλογές λειτουργούν εναλλακτικά και ο κάθε οφειλέτης καλείται να επιλέξει τι τον συμφέρει περισσότερο: μια απλή ρύθμιση δόσεων για τα παλαιά χρέη, τη συνέχιση της πάγιας για τα νέα ή τον εξωδικαστικό που μπορεί να προσφέρει καλύτερους όρους και μείωση της οφειλής. Με αυτό το μοντέλο επιχειρείται να κλείσει ο κύκλος των χρεών της κρίσης, χωρίς να ανοίξει ένας νέος.
Ο Μάρτιος του 2026 αποδείχθηκε ένας μήνας ορόσημο για τη διατλαντική συμμαχία, καθώς ο πόλεμος που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κατά του Ιράν δεν προκάλεσε μόνο μια τεράστια ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, αλλά αποκάλυψε και ένα βαθύ, υπαρξιακό ρήγμα στους κόλπους του ΝΑΤΟ. Η άρνηση πολλών ευρωπαϊκών κρατών να συνδράμουν την αμερικανική πολεμική προσπάθεια πυροδότησε μια κρίση εμπιστοσύνης, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ενότητα και το ίδιο το μέλλον του Οργανισμού. Η στάση των συμμάχων, τα σενάρια που γεννήθηκαν από αυτήν και η ζοφερή προοπτική μιας ενδεχόμενης αποχώρησης των ΗΠΑ συνθέτουν την εικόνα της πιο σοβαρής δοκιμασίας που έχει αντιμετωπίσει το ΝΑΤΟ στη σύγχρονη ιστορία του.
ΜΕΡΟΣ 1ο. ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ ΙΡΑΝ
Γράφει ο Βαγγέλης Χωραφάς
Η αντίδραση της Ευρώπης στην αμερικανική επιχείρηση κατά του Ιράν ήταν ένα πρωτοφανές κύμα άρνησης και επιφυλακτικότητας.
Σύμφωνα με τις πρόσφατες εξελίξεις του Μαρτίου 2026, τρεις κύριες ευρωπαϊκές χώρες έχουν προχωρήσει σε σημαντικούς περιορισμούς ή πλήρη άρνηση χρήσης του εναέριου χώρου και των βάσεων τους στις ΗΠΑ για τις επιχειρήσεις στον πόλεμο κατά του Ιράν:Η Ισπανία ανακοίνωσε στις 30 Μαρτίου 2026 ότι κλείνει πλήρως τον εναέριο χώρο της για αμερικανικά αεροσκάφη που εμπλέκονται σε επιθέσεις κατά του Ιράν. Η απόφαση περιλαμβάνει και την απαγόρευση χρήσης των από κοινού διαχειριζόμενων βάσεων Rota και Morón για τον σκοπό αυτό.
Η Ιταλία αρνήθηκε την άδεια προσγείωσης σε αμερικανικά βομβαρδιστικά στη βάση Sigonella της Σικελίας, τα οποία κατευθύνονταν προς τη Μέση Ανατολή. Η ιταλική κυβέρνηση επικαλέστηκε την έλλειψη προηγούμενης κοινοβουλευτικής έγκρισης και διεθνών συνθηκών που περιορίζουν τη χρήση της βάσης σε ειρηνικούς ή εκπαιδευτικούς σκοπούς.
Η Γαλλία περιόρισε τη χρήση του εναέριου χώρου της, αρνούμενη πτήσεις αεροσκαφών που μετέφεραν αμερικανικό οπλισμό προς το Ισραήλ και το Ιράν.
Αυτές οι κινήσεις έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, με τον πρόεδρο Τραμπ να επικρίνει δημόσια τους συμμάχους του ΝΑΤΟ για έλλειψη υποστήριξης.
Επίσης, σε σχέση με τον πόλεμο στο Ιράν τον Μάρτιο του 2026, η Πολωνία έλαβε μια σειρά από αρνητικές αποφάσεις προς τις ΗΠΑ, εστιάζοντας στη διατήρηση της δικής της αμυντικής ικανότητας: Η Πολωνία απέρριψε ανεπίσημο αίτημα της κυβέρνησης Τραμπ για τη μεταφορά ή αναδιάταξη των αντιαεροπορικών συστημάτων Patriot από το πολωνικό έδαφος προς τη Μέση Ανατολή. Ο Πολωνός υπουργός Άμυνας δήλωσε ότι τα συστήματα αυτά είναι απαραίτητα για την προστασία των πολωνικών ουρανών και της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Ο πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ ξεκαθάρισε στις 17 Μαρτίου 2026 ότι η Πολωνία δεν θα στείλει χερσαίες, αεροπορικές ή ναυτικές δυνάμεις στο Ιράν, υποστηρίζοντας ότι η σύγκρουση δεν επηρεάζει άμεσα την εθνική της ασφάλεια. Παρά το κάλεσμα του Ντόναλντ Τραμπ προς τους συμμάχους για προστασία των εμπορικών πλοίων στα Στενά του Ορμούζ, η Βαρσοβία αρνήθηκε να στείλει πλοία, δίνοντας προτεραιότητα στη διασφάλιση της Βαλτικής Θάλασσας. Παράλληλα, ο Πολωνός υπουργός Εξωτερικών, Ράντοσλαβ Σικόρσκι, απέκλεισε το ενδεχόμενο χρήσης πολωνικών βάσεων για επιχειρήσεις κατά της Τεχεράνης και διευκρίνισε ότι η αντιπυραυλική βάση στο Redzikowo δεν πρόκειται να εμπλακεί στη συγκεκριμένη σύγκρουση.
Οι αποφάσεις αυτές εντάσσονται σε ένα ευρύτερο κύμα άρνησης από ευρωπαίους συμμάχους, το οποίο έχει οδηγήσει σε αυξανόμενη διπλωματική ένταση εντός του ΝΑΤΟ.
Πέρα από την Ισπανία, την Ιταλία, τη Γαλλία και την Πολωνία, αρκετές άλλες χώρες του ΝΑΤΟ έχουν εκφράσει σοβαρές αντιρρήσεις ή έχουν αρνηθεί τη συμμετοχή τους στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν (Μάρτιος 2026).
Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς και ο υπουργός Άμυνας Μπορίς Πιστόριους δήλωσαν κατηγορηματικά ότι η Γερμανία δεν θα συμμετάσχει στρατιωτικά, τονίζοντας ότι «αυτός δεν είναι δικός μας πόλεμος». Η γερμανική κυβέρνηση απέρριψε το αίτημα των ΗΠΑ για αποστολή πλοίων στα Στενά του Ορμούζ, υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχει εντολή από το ΝΑΤΟ ή τον ΟΗΕ.
Αν και παραδοσιακός σύμμαχος, ο πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ ξεκαθάρισε ότι η Βρετανία δεν θα εμπλακεί σε έναν ευρύτερο πόλεμο για την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος. Παρόλο που αρχικά υπήρξαν περιορισμοί, το Λονδίνο επέτρεψε τη χρήση βάσεων μόνο για «περιορισμένες αμυντικές ενέργειες» και αρνήθηκε τη συμμετοχή σε μια αποστολή του ΝΑΤΟ στα Στενά του Ορμούζ.
Το Βέλγιο απέκλεισε κάθε στρατιωτική συμμετοχή, ενώ ο Καγκελάριος της Αυστρίας Κρίστιαν Στόκερ δήλωσε ότι η Ευρώπη «δεν θα αφήσει τον εαυτό της να εκβιαστεί» για να συμμετάσχει στην εκστρατεία στη Μέση Ανατολή.
Σε κεντρικό επίπεδο, ο Γενικός Γραμματέας Μαρκ Ρούτε τόνισε ότι το ΝΑΤΟ ως οργανισμός δεν θα παρασυρθεί στη σύγκρουση, καθώς δεν υπάρχει υποχρέωση συλλογικής άμυνας (Άρθρο 5) για τη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή.
Παράλληλα, η στάση της Τουρκίας τον Μάρτιο του 2026 χαρακτηρίζεται από μια δυαδικότητα: άρνηση συμμετοχής στις επιθετικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ/Ισραήλ, αλλά ενίσχυση της αμυντικής της προστασίας μέσω του ΝΑΤΟ λόγω των ιρανικών πυραυλικών επιθέσεων.
Η Άγκυρα διατήρησε μια αυστηρή πολιτική ουδετερότητας όσον αφορά τη χρήση του εδάφους της για επιθέσεις. Απέρριψε αιτήματα (ή φήμες για αιτήματα) των ΗΠΑ για τη χρήση της βάσης Incirlik ως ορμητήριο για αεροσκάφη ανεφοδιασμού ή βομβαρδιστικά κατά του Ιράν. Δήλωσε ότι δεν επιτρέπει τη χρήση του εναέριου χώρου της για επιχειρησιακούς σκοπούς σε οποιαδήποτε σύγκρουση στην οποία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος. Η Διεύθυνση Επικοινωνίας της Τουρκίας χαρακτήρισε ως «παραπληροφόρηση» τους ισχυρισμούς ότι η χώρα υποστηρίζει τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Παρά την άρνηση βοήθειας στις ΗΠΑ, η Τουρκία βασίστηκε πλήρως στις υποδομές του ΝΑΤΟ για την προστασία της, καθώς ιρανικοί πύραυλοι έχουν παραβιάσει τον εναέριο χώρο της τέσσερις φορές μέσα στον Μάρτιο. Μετά τις επανειλημμένες αναχαιτίσεις ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, η Συμμαχία ανακοίνωσε την ανάπτυξη επιπλέον συστημάτων Patriot στις βάσεις Incirlik (στα νότια) και Malatya (στα νοτιοανατολικά, κοντά στο ραντάρ του Kurecik). Το ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης του ΝΑΤΟ στο Kurecik παραμένει κρίσιμο στοιχείο για τον εντοπισμό των εκτοξεύσεων από το Ιράν, παρέχοντας τα απαραίτητα δεδομένα για τις αναχαιτίσεις. Η Τουρκία τόνισε ότι, ενώ δεν χρησιμοποιεί τα δικά της συστήματα S-400, οι ενσωματωμένες άμυνες του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο είναι αυτές που εξουδετερώνουν τις απειλές προς το έδαφός της.
Η Τουρκία προσπάθησε να ισορροπήσει, λειτουργώντας ως διαμεσολαβητής για τον τερματισμό του πολέμου, μαζί με το Πακιστάν και την Αίγυπτο, χωρίς να το επιτύχει, ενώ ταυτόχρονα απαιτεί από το ΝΑΤΟ να εγγυηθεί την ασφάλεια των συνόρων της από τα «ακούσια» ή σκόπιμα πλήγματα της Τεχεράνης.
Στον πόλεμο κατά του Ιράν (Μάρτιος 2026), η υποστήριξη από τις χώρες του ΝΑΤΟ προς τις ΗΠΑ είναι περιορισμένη και χωρίζεται σε δύο επίπεδα: την άμεση στρατιωτική εμπλοκή και την έμμεση υποστήριξη μέσω υποδομών.
Ελάχιστες χώρες παρέχουν άμεση ή έμμεση στρατιωτική βοήθεια.
Η Ολλανδία είναι η μόνη χώρα του ΝΑΤΟ που έστειλε φρεγάτα στην περιοχή για να συμμετάσχει ενεργά στην προστασία των αμερικανικών αεροπλανοφόρων και στην αναχαίτιση ιρανικών πυραύλων.
Το Ηνωμένο Βασίλειο παρότι αρνήθηκε συμμετοχή σε χερσαία εισβολή, οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο (Ακρωτήρι) χρησιμοποιούνται για πτήσεις αναγνώρισης και υποστήριξης των αμερικανικών επιχειρήσεων.
Σε ότι αφορά την Ελλάδα, η βάση της Σούδας στην Κρήτη παραμένει κεντρικός κόμβος για τον ανεφοδιασμό και τη συντήρηση του αμερικανικού 6ου Στόλου που επιχειρεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Ταυτόχρονα, η ελληνική συστοιχία Patriot που εδρεύει στη Σαουδική Αραβία, είχε εμπλοκή στην κατάρριψη ιρανικών πυραύλων και drones που απείλησαν σαουδαραβικές υποδομές.
Αλλά και η Γερμανία και η Ιταλία, προσπάθησαν να μετριάσουν την άρνηση τους για εμπλοκή στον πόλεμο. Παρά τις πολιτικές αρνήσεις για συμμετοχή στις επιχειρήσεις, επιτρέπουν τη λειτουργία των υπαρχουσών αμερικανικών βάσεων (Ramstein, Aviano) για διοικητική μέριμνα, μεταφορές τραυματιών και επικοινωνίες, εφόσον δεν αποτελούν ορμητήριο άμεσων επιθέσεων.
Οι χώρες της Βαλτικής (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία) παρέχουν πλήρη διπλωματική κάλυψη στις ΗΠΑ στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, φοβούμενες ότι μια αποδυνάμωση της αμερικανικής ισχύος θα αποθρασύνει τη Ρωσία στα δικά τους σύνορα.
ΜΕΡΟΣ 2ο: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΝΑΤΟ
Το πολιτικό χάσμα που αποκάλυψε η κρίση στο Ιράν γέννησε έντονο προβληματισμό στους διπλωματικούς και στρατιωτικούς κύκλους, με τρία κυρίαρχα σενάρια να διαμορφώνονται για το μέλλον της Συμμαχίας. Κάθε σενάριο αντανακλά μια διαφορετική φιλοσοφία για τον ρόλο του ΝΑΤΟ στον 21ο αιώνα και υποστηρίζεται από διαφορετικά στρατόπεδα εντός του διατλαντικού άξονα.
Το Σενάριο της «Ευρωπαϊκής Χειραφέτησης» (Strategic Autonomy)
Το πρώτο σενάριο, που υποστηρίζεται ένθερμα από τον Γάλλο Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν και τη γερμανική κυβέρνηση, βλέπει την κρίση ως την οριστική απόδειξη ότι η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει τη δική της στρατηγική αυτονομία. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η άρνηση της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας να διευκολύνουν τις ΗΠΑ δεν ήταν μια απλή διαφωνία, αλλά μια θεμελιώδης πράξη διεκδίκησης της ευρωπαϊκής κυριαρχίας. Οι υποστηρικτές του, όπως το γαλλικό Institut Montaigne και το γερμανικό Friedrich-Ebert-Stiftung, προβλέπουν τη δημιουργία ενός «σκληρού πυρήνα» εντός του ΝΑΤΟ (με άξονα Γαλλία-Γερμανία-Ισπανία), ο οποίος θα επικεντρώνεται αποκλειστικά στην άμυνα της ευρωπαϊκής ηπείρου και θα αρνείται να ακολουθεί τις ΗΠΑ σε επεμβάσεις εκτός της γεωγραφικής περιοχής της Συμμαχίας, ειδικά όταν αυτές δεν έχουν τη σφραγίδα του Διεθνούς Δικαίου. Η συνέπεια θα ήταν ένας μετασχηματισμός του ΝΑΤΟ σε έναν οργανισμό με κύριο και σχεδόν αποκλειστικό σκοπό την αποτροπή έναντι της Ρωσίας, ενώ η Ευρώπη θα αναλάμβανε αυτόνομα τη διαχείριση κρίσεων στην περιφέρειά της.
Το Σενάριο του «Διμερούς/Συναλλακτικού ΝΑΤΟ» (Transactional NATO)
Στην αντίπερα όχθη, η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ, εξοργισμένη από τη στάση των Ευρωπαίων, προωθεί ένα ριζικά διαφορετικό μοντέλο. Εκφραστές αυτής της γραμμής, όπως ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, έχουν δηλώσει ότι η αμερικανική προστασία «δεν είναι λευκή επιταγή». Το σενάριο αυτό προβλέπει τη μετατροπή της Συμμαχίας σε μια συναλλακτική σχέση. Οι ΗΠΑ θα προσφέρουν πλήρη αμυντική κάλυψη, συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής ομπρέλας και της εφαρμογής του Άρθρου 5, μόνο σε «πιστούς» συμμάχους που ευθυγραμμίζονται με τις αμερικανικές προτεραιότητες, όπως οι χώρες της Βαλτικής και η Ολλανδία, που στήριξαν, άμεσα ή έμμεσα, την επιχείρηση στο Ιράν. Αυτό θα οδηγούσε de facto σε μια διάσπαση της Συμμαχίας σε χώρες «πρώτης ταχύτητας» και «δεύτερης ταχύτητας», με τις τελευταίες να αντιμετωπίζουν μια αβέβαιη κατάσταση ασφαλείας. Μια τέτοια εξέλιξη θα ακύρωνε την έννοια της συλλογικής άμυνας και θα μετέτρεπε το ΝΑΤΟ σε ένα δίκτυο διμερών συμφωνιών υπό την αμερικανική ηγεμονία.
Το Σενάριο της «Τεχνολογικής Συγχώνευσης» (Functional NATO)
Ένα τρίτο, πιο πραγματιστικό σενάριο, υποστηρίζεται από πρόσωπα όπως ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, και χώρες με πιο σύνθετη θέση, όπως η Τουρκία. Αυτή η προσέγγιση αναγνωρίζει το πολιτικό χάσμα ως αγεφύρωτο, αλλά εστιάζει στο γεγονός ότι η τεχνολογική και επιχειρησιακή συνεργασία παραμένει αναντικατάστατη. Η επιτυχής αναχαίτιση των ιρανικών πυραύλων πάνω από την Τουρκία, χάρη στο ραντάρ του ΝΑΤΟ στο Kurecik και τις συστοιχίες Patriot, απέδειξε ότι η στρατιωτική υποδομή της Συμμαχίας λειτουργεί κανονικά. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, το ΝΑΤΟ θα επιβιώσει ως ένας καθαρά τεχνολογικός και λειτουργικός οργανισμός-μια «εργαλειοθήκη»- που θα εστιάζει στην ανταλλαγή πληροφοριών, στα κοινά συστήματα αεράμυνας και στη διαλειτουργικότητα. Θα έπαυε όμως να λειτουργεί ως ένα ομοιογενές πολιτικό σώμα που λαμβάνει ομόφωνες αποφάσεις για πολέμους. Αυτό θα διατηρούσε την αποτρεπτική ισχύ της Συμμαχίας έναντι εξωτερικών απειλών, αλλά θα την αποστερούσε από μια κοινή εξωτερική πολιτική, αφήνοντας τα κράτη-μέλη ελεύθερα να ακολουθούν διαφορετικές πορείες σε διεθνείς κρίσεις. Το μεγαλύτερο ερώτημα που πλανάται πάνω από όλα τα σενάρια παραμένει η «Ρωσική Παράμετρος»: η εκμετάλλευση του ρήγματος από τη Μόσχα, η οποία θα μπορούσε να δοκιμάσει την αξιοπιστία της αποδυναμωμένης αμερικανικής εγγύησης προς τους «άπιστους» συμμάχους.
Εκτός από τα τρία βασικά, υπάρχουν και οι εξής εκδοχές:
Το Σενάριο της «Σταδιακής Αποχώρησης» (Slow Retrenchment): Οι ΗΠΑ δεν διαλύουν το ΝΑΤΟ, αλλά αποσύρουν σταδιακά πόρους από την Ευρώπη για να εστιάσουν στην Ασία και τη Μέση Ανατολή, αφήνοντας την Ευρώπη να διαχειριστεί μόνη της τη Ρωσία.
Το Σενάριο της «Περιφερειοποίησης» (Clustered Defence): Το ΝΑΤΟ διασπάται σε μικρότερες περιφερειακές συμμαχίες. Για παράδειγμα, μια «Βόρεια-Ανατολική Συμμαχία» (Πολωνία, Βαλτικές, Σκανδιναβία) που παραμένει στενά συνδεδεμένη με τις ΗΠΑ, και μια «Μεσογειακή-Δυτική ομάδα» που κρατά αποστάσεις.
Το Σενάριο της «Κατάρρευσης της Συνοχής» (Total Fragmentation): Αναλυτές προειδοποιούν ότι η αποτυχία του ΝΑΤΟ να δράσει ενιαία στο Ιράν μπορεί να οδηγήσει σε μια επιστροφή της Ευρώπης σε καταστάσεις στρατηγικής ασυμβατότητας και εθνικών ανταγωνισμών, καταργώντας de facto τη Συμμαχία.
Η τρέχουσα κρίση θεωρείται από πολλούς ως το «τεστ κοπώσεως» που θα καθορίσει αν το ΝΑΤΟ θα επιβιώσει μετά το 2026 ή αν θα αντικατασταθεί από ένα νέο δίκτυο διμερών αμυντικών συμφωνιών.
ΜΕΡΟΣ 3ο: ΣΕΝΑΡΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΗΠΑ
Η πλέον ακραία, αλλά όλο και πιο συζητήσιμη, εξέλιξη μετά την κρίση του Μαρτίου 2026 είναι η πλήρης αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ. Μια τέτοια κίνηση, που αποτελεί ανοιχτή απειλή της κυβέρνησης Τραμπ προς τους Ευρωπαίους «αχάριστους» συμμάχους, θα σηματοδοτούσε το τέλος της αρχιτεκτονικής ασφαλείας που θεμελιώθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και θα ανάγκαζε την Ευρώπη να αντιμετωπίσει μόνη της ένα εφιαλτικό μέλλον. Διεθνή ινστιτούτα, όπως το IISS, εξετάζουν ήδη τα πιθανά σενάρια αυτής της «επόμενης ημέρας».
Το πρώτο και πιο άμεσο σενάριο είναι η βίαιη γέννηση μιας Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ένωσης. Χωρίς την αμερικανική ομπρέλα, η Ευρώπη θα αναγκαζόταν να καλύψει μόνη της ένα τεράστιο κενό ασφαλείας. Το πιο κρίσιμο θα ήταν το πυρηνικό κενό. Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο θα έπρεπε να αποφασίσουν αν θα μπορούσαν και θα ήθελαν να επεκτείνουν τη δική τους πυρηνική αποτροπή για να καλύψουν ολόκληρη την ήπειρο, από την Πορτογαλία μέχρι την Πολωνία, κάτι το οποίο δεν γίνεται με τα σημερινά μέσα που διαθέτουν. Το οικονομικό κόστος θα ήταν αστρονομικό. Μελέτες εκτιμούν ότι η Ευρώπη θα χρειαζόταν άμεσες επενδύσεις άνω του 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων για να αντικαταστήσει τις αμερικανικές δυνατότητες σε στρατηγικές μεταφορές, δορυφορικές επικοινωνίες, πληροφορίες (intelligence) και δομές διοίκησης. Οι αμυντικές δαπάνες κάθε χώρας θα έπρεπε να εκτοξευθούν πολύ πάνω από το 3% του ΑΕΠ, ένα πολιτικά επώδυνο μέτρο.
Μια εναλλακτική, που προτείνεται από κύκλους της κυβέρνησης Τραμπ, είναι το σενάριο του «Αδρανούς ΝΑΤΟ» (Dormant NATO). Σε αυτή την περίπτωση, το ΝΑΤΟ δεν διαλύεται επίσημα, αλλά οι ΗΠΑ αποσύρουν το σύνολο των δυνάμεων τους και παύουν τη συμμετοχή τους στις δομές του. Η Συμμαχία θα έμπαινε «στον πάγο», με την καθημερινή ευθύνη της άμυνας να πέφτει αποκλειστικά στους Ευρωπαίους. Θεωρητικά, θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί ξανά σε περίπτωση μιας υπαρξιακής κρίσης, αλλά στην πράξη, η αξιοπιστία της θα ήταν μηδενική.
Το πιο απαισιόδοξο σενάριο είναι η πλήρης διάλυση και η επιστροφή στις περιφερειακές συμμαχίες. Με την αποχώρηση των ΗΠΑ, ο πανικός θα οδηγούσε στην κατάρρευση της συλλογικής δομής. Χώρες της ανατολικής πτέρυγας, όπως η Πολωνία και οι Βαλτικές, θα επιδίωκαν πάση θυσία απευθείας διμερείς αμυντικές συμφωνίες με την Ουάσιγκτον, προσφέροντας γη και ύδωρ για να διατηρήσουν την αμερικανική παρουσία στο έδαφός τους. Δυτικά κράτη, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, θα προσπαθούσαν να χτίσουν τον δικό τους πόλο. Το αποτέλεσμα θα ήταν μια κατακερματισμένη Ευρώπη, γεμάτη ανταγωνισμούς, ένα γεωπολιτικό κενό στο οποίο η Ρωσία θα αναδεικνυόταν σε κυρίαρχο ρυθμιστή.
Λόγω της απόσυρσης των αμερικανικών πυρηνικών κεφαλών από χώρες όπως η Γερμανία και η Τουρκία, συζητείται η δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού πυρηνικού προγράμματος (Euro-deterrent) υπό γαλλική ηγεμονία, κάτι που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν αδιανόητο. Πρόκειται για μια «Ευρωπαϊκή Πυρηνική Αποτροπή», η οποία δεν είναι πειστική ως βιώσιμη προοπτική. Ο πυρήνας της στρατηγικής Μακρόν βασίζεται στη συνεργασία με οκτώ ευρωπαϊκές χώρες: τη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Πολωνία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Σουηδία, τη Δανία και την Ελλάδα. Σύμφωνα με το σχέδιο, οι χώρες αυτές θα μπορούν να φιλοξενούν στο έδαφός τους γαλλικές «στρατηγικές αεροπορικές δυνάμεις», δηλαδή μαχητικά αεροσκάφη με πυρηνικές ικανότητες, όπως τα Rafale. Στόχος είναι η διασπορά των γαλλικών πυρηνικών δυνατοτήτων σε όλη την Ευρώπη, ώστε να περιπλέκονται οι υπολογισμοί οποιουδήποτε αντιπάλου. Παρόλο που η Γαλλία διατηρεί την αποκλειστική κυριαρχία στην απόφαση χρήσης αυτών των όπλων, δηλαδή δεν θα υπάρχει ο «πυρηνικός διαμοιρασμός» που επιθυμούν οι Γερμανοί, όμως η συμμετοχή των συμμάχων σε ασκήσεις και η παροχή βάσεων, τους καθιστά αναπόσπαστο μέρος του νέου αυτού αποτρεπτικού μηχανισμού.
Σε κάθε περίπτωση, όπως συνοψίζουν οι αναλυτές, χωρίς τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ «όπως το γνωρίζουμε σήμερα» θα πέθαινε. Η Ευρώπη θα βρισκόταν αντιμέτωπη με μια αδυσώπητη επιλογή: είτε να επωμιστεί ένα δυσθεώρητο οικονομικό και πολιτικό κόστος για να χτίσει από το μηδέν τη δική της αυτόνομη άμυνα, είτε να αποδεχτεί μια νέα, διαιρεμένη πραγματικότητα, με μια μόνιμη ρωσική σφαίρα επιρροής στα ανατολικά της σύνορα.
Ο αριθμός των μεταναστών που διαμένουν στην ΕΕ ανήλθε σε αριθμό ρεκόρ 64,2 εκατομμυρίων μέσα στο 2025, αυξημένος κατά περίπου 2,1 εκατομμύρια σε σχέση με ένα χρόνο νωρίτερα, σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύτηκε σήμερα από το Κέντρο Έρευνας και Ανάλυσης της Μετανάστευσης (CReAM) του ανεξάρτητου ερευνητικού ιδρύματος RFBerlin.
Ο αντίστοιχος αριθμός το 2010 ήταν 40 εκατομμύρια, αναφέρει η έκθεση επικαλούμενη στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας Eurostat και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.
Η Γερμανία εξακολουθεί να υποδέχεται τους περισσότερους ανθρώπους που έχουν γεννηθεί σε άλλη χώρα (18 εκατομμύρια), εκ των οποίων το 72% είναι σε ηλικία απασχόλησης, ενώ η Ισπανία κατέγραψε την ταχύτερη πρόσφατη αύξηση με επιπλέον 700.000 ανθρώπους να έχουν προστεθεί στον γεννημένο στο εξωτερικό πληθυσμό της που ανέρχεται σε 9,5 εκατομμύρια.
“Η Γερμανία παραμένει ο κύριος προορισμός για μετανάστες στην Ευρώπη, τόσο σε απόλυτους όρους όσο και–σε έναν σημαντικό βαθμό– σε σχέση με τον πληθυσμό της”, σχολιάζει ο Τομάζο Φρατίνι, ένας από τους συγγραφείς της έκθεσης.
Σύμφωνα με την έκθεση, τα μοντέλα μετανάστευσης είναι άνισα στο μπλοκ με το Λουξεμβούργο, τη Μάλτα και την Κύπρο να έχουν υψηλότερα ποσοστά μεταναστών σε σχέση με το μέγεθος του πληθυσμού.
Οι αιτήσεις ασύλου επίσης εμφανίζονται να συγκεντρώνονται σε συγκεκριμένες χώρες με την Ισπανία, την Ιταλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία να δέχονται σχεδόν τα τρία τέταρτα όλων των αιτήσεων.Η Γερμανία φιλοξένησε τον υψηλότερο αριθμό προσφύγων συνολικά: 2,7 εκατομμύρια.
«Η επιλεκτική χρήση δεδομένων και στατιστικών, δυστυχώς, συσκοτίζει και παραπληροφορεί αντί να ενημερώνει υπεύθυνα την κοινή γνώμη. Και η αλήθεια είναι ότι η αντιπολίτευση έχει πιαστεί πολλές φορές να “μαγειρεύει” τα στοιχεία που αφορούν τους μετακλητούς συνεργάτες/συμβούλους που προσλαμβάνονται επί θητεία από τα μέλη της κυβέρνησης, τους βουλευτές και τα στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης», αναφέρει σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος.
«Ποιο το μισό ψέμμα;», αναρωτιέται ο υπουργός και συμπληρώνει: «Ότι ο αριθμός των μετακλητών υπαλλήλων του κράτους -όπου κράτος υπονοείται η κυβέρνηση και όπου μετακλητοί οι ειδικοί σύμβουλοι, ειδικοί συνεργάτες και επιστημονικοί συνεργάτες- έχει αυξηθεί από το 2019 έως σήμερα κατά 673 (ή κατά 25%), από 2.716 τον Μάιο του 2019 σε 3.389 τον Ιανουάριο του 2026».
«Ποια η (κουτο)πονηριά και η λαθροχειρία;» συνεχίζει ο κ. Σκέρτσος και συμπληρώνει: «Δεν δίνεται επί τούτου η αναγκαία πρόσθετη πληροφορία ότι μετακλητούς υπαλλήλους δικαιούνται να έχουν βάσει της νομοθεσίας τρεις κατηγορίες κρατικών αξιωματούχων:
-Τα μέλη της κυβέρνησης (υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί και ειδικοί γραμματείς)
-Οι εκλεγμένοι βουλευτές του κοινοβουλίου
-Οι δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι και γενικοί γραμματείς των δήμων».
«Επομένως για να έχουμε ακριβή εικόνα της διαχρονικής πορείας των μετακλητών υπαλλήλων θα πρέπει να αξιολογήσουμε τον αριθμό τους σε κάθε επιμέρους κατηγορία ανά μήνα και έτος», τονίζει ο υπουργός.
«Ποια η αντικειμενική αλήθεια που δίνουν τα δεδομένα του μητρώου ανθρώπινου δυναμικού του Υπ. Εσωτερικών;», αναφέρει ο κ. Σκέρτσος και προσθέτει:
«Τον Μάιο του 2019 το σύνολο των μετακλητών υπαλλήλων ήταν 2.716 επιμερισμένοι ως εξής:
-1052 των μελών της κυβερνησης ΣΥΡΙΖΑ
-1085 των ΟΤΑ
-579 των βουλευτών.
Τον Ιανουάριο του 2026 το σύνολο των μετακλητών υπαλλήλων ήταν 3.389 επιμερισμένοι ως εξής:
-1054 των μελών της κυβέρνησης ΝΔ
-1767 των ΟΤΑ
-568 των βουλευτών.
Επομένως, οι μετακλητοί της κυβέρνησης παραμένουν πρακτικά αμετάβλητοι (+2). Οι μετακλητοί των βουλευτών έχουν μειωθεί κατά 11. Και οι μετακλητοί των ΟΤΑ έχουν αυξηθεί κατά 682».
«Γιατί συνέβη αυτή η αύξηση στους μετακλητούς των ΟΤΑ;», αναρωτιέται ο υπουργός, διότι, όπως λέει, «το 2019 η κυβέρνηση της ΝΔ ανταποκρίθηκε θετικά στο εύλογο αίτημα της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας και νομοθέτησε τη δημουργία θέσης γενικού γραμματέα στους δήμους με λιγότερους από 20.000 κατοίκους όπως και τη θέσπιση θέσεων αντιδημάρχων σε μικρούς δήμους. Οι νέες αυτές θέσεις των ΟΤΑ έχουν το δικαίωμα πρόσληψης μετακλητών υπαλλήλων. Πρόκειται για αποφάσεις ζωτικής σημασίας για την εύρυθμη λειτουργία των μικρών δήμων που στερούνται μόνιμου προσωπικού για την παροχή βασικών υπηρεσιών».
Και ο υπουργός συνεχίζει με ένα ακόμα ερώτημα: «Μα με μετακλητούς υπαλλήλους υποστηρίζεται η λειτουργία των δήμων;».
Δίνοντας την απάντηση: «Από το 2019 έχουν εγκριθεί από το Υπ. Εσωτερικών 13.000 προσλήψεις μόνιμων υπαλλήλων στους ΟΤΑ. Σε κάθε περίπτωση είναι πολύ σημαντικό να στηρίζουμε με όλα τα δυνατά εργαλεία ειδικά τους μικρούς δήμους της χώρας παράλληλα με την μόνιμη στελέχωσή τους».
Όπως γράφει στη συνέχεια ο κ. Σκέετσος, η κυβέρνηση το 2019 νομοθέτησε για την βελτίωση της νομιμότητας και της διαφάνειας γύρω από τις προσλήψεις των μετακλητών τρία πράγματα:
«Απαγόρευσε την πρόσληψη συγγενικών προσώπων στα πολιτικά γραφεία αξιωματούχων ώστε να γίνονται πιο αξιοκρατικές επιλογές.
Νομοθέτησε την υποχρέωση δημοσίευσης/ανάρτησης στο διαδίκτυο των στοιχείων ταυτότητας των συνεργατών των πολιτικών γραφείων για λόγους διαφάνειας.
Έθεσε για πρώτη φορά έναν οριζόντιο ενιαίο κανόνα ανώτατου αριθμού μετακλητών υπαλλήλων για όλα τα υπουργεία της κυβέρνησης αντικαθιστώντας το έως τότε άναρχο καθεστώς πολλαπλών ταχυτήτων που ίσχυε σε κάθε υπουργείο».
Και καταλήγει γράφοντας: «Η αλήθεια επομένως είναι αυτή και μόνον αυτή. Οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια διαστρέβλωσης των στοιχείων αυτών αποτελεί ξεκάθαρα fake news».
Στη Χαριλάου Τρικούπη, τις δυο τελευταίες ημέρες, η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Επικρατεί εκνευρισμός. Από τη μία, οι ψίθυροι και οι ενδείξεις για πολιτική σύγκλιση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου με τον Αλέξη Τσίπρα και από την άλλη, οι δημοσκοπήσεις που παραμένουν στάσιμες, σαν να έχουν κολλήσει σε έναν φαύλο κύκλο. Και όλα αυτά, ενώ ο ίδιος ο Τσίπρας δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί πλήρως στο νέο πολιτικό σκηνικό.
Γράφει ο συνεργάτης του Έμβολος δημοσιογράφος Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
Το συμπέρασμα είναι δύσκολο να αγνοηθεί: το καράβι δεν τραβάει. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να εμφανίζεται ισχυρός εντός του κόμματος και να αποτελεί «μάστορα» των μηχανισμών, όμως εκτός των τειχών η απήχησή του δείχνει περιορισμένη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην καταλληλόλητα για πρωθυπουργός καταγράφει ποσοστά σημαντικά χαμηλότερα από εκείνα του κόμματός του.
Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο ηγετικό. Είναι και ουσίας. Είναι η απουσία ρεαλιστικών προτάσεων. Είναι τα πολιτικά ολισθήματα. Και ένα από αυτά ήταν η επίσκεψη του Ανδρουλάκη στην Ισπανία, για να συναντήσει τον Πέδρο Σάντσεθ. Σαν μια κίνηση βιαστική, που έσπασε τη σιωπή με λάθος τρόπο και λάθος στιγμή.
Ο Ανδρουλάκης δεν μπορεί να μη γνώριζε, ότι ο Σάντσεθ δεν είναι ένας απλός Ευρωπαίος ηγέτης. Είναι ένας πρωθυπουργός που έχει επενδύσει σε στενές σχέσεις με την Τουρκία, σε μια περίοδο που η Ελλάδα επιχειρεί να ενισχύσει τη θέση της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Είναι ο συνομιλητής του Ερντογάν, με τον οποίο ανταλλάσσει μηνύματα συνεργασίας, την ώρα που η Άγκυρα επιμένει σε προκλητική ρητορική.
Θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης συναντήθηκε με τον Σάντσεθ, τον περασμένο Ιανουάριο. Όμως εκείνη η συνάντηση εντάχθηκε στο πλαίσιο των επίσημων διεθνών σχέσεων της χώρας. Ο Ανδρουλάκης, ως αρχηγός κόμματος, γιατί επέλεξε να κινηθεί αντίστοιχα; Και μάλιστα σε μια χρονική συγκυρία τόσο ευαίσθητη;
Τα ερωτήματα προκύπτουν αβίαστα:
Α. Όταν στην κυβέρνηση Σάντσεθ γίνεται λόγος για «αδελφοσύνη» με την Τουρκία, γιατί να πάει εκεί ο Ανρδουλάκης; ;
Β. Όταν η Ισπανία συνεργάζεται στενά με την Άγκυρα σε αμυντικό επίπεδο, δεν εξυπηρετούνται ή ωφελούνται τα ελληνικά συμφέροντα. Γιατί να «παίξει μπάλα» ο Ανδρουλάκης;
Γ. Όταν δεν τίθεται βέτο στις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της Τουρκίας από τον τουρκόφιλο σοσιαλιστή Σάντσεθ, ποια είναι η στάση που διαμορφώνεται και τι κάνει ο Ανδρουλάκης;
Δ. Τη στιγμή που ο Σάντσεθ αγωνίζεται να καταγγελθεί η συμφωνία ΕΕ και Ισραήλ για σύνδεση, που είναι κορυφαίος εχθρός της Τουρκίας, γιατί ο Ανδρουλάκης δίνει άλλοθι στον Ισπανό;
Ε. Τη στιγμή που η Τουρκία εξακολουθεί ρητά και κατηγορηματικά να μας απειλεί με πόλεμο, τι είπε άραγε ο Ανδρουλάκης στον τουρκόφιλο φίλο του;
Τελικά, ποιο ήταν το πολιτικό νόημα μιας τέτοιας συνάντησης, τη στιγμή που η πολιτική δεν είναι μόνο εικόνες και χειραψίες, αλλά είναι και συμβολισμοί που αφήνουν αποτύπωμα βαθύτερο από τις λέξεις;
Η συνάντηση αυτή δεν ήταν μια ουδέτερη πράξη. Ήταν ένα μήνυμα. Και στην πολιτική, τα μηνύματα έχουν βάρος, χρόνο και συνέπειες.
Γιατί στο τέλος, εκεί που σβήνουν τα φώτα της επικαιρότητας, μένει πάντα η σκιά των επιλογών. Και των μεγάλων λαθών που κολλάνε τη βελόνα…
Κάτι τελευταίο: Στον Σάντσεθ και στην σοσιαλιστική φιέστα που διοργάνωσε, δεν πήγε μόνο ο Ανδρουλάκης. Πήγαν κι οι Γιώργος Παπανδρέου, Άννα Διαμαντοπούλου και Χάρης Δούκας. Δεν μάθαμε αν είπαν το παραμικρό στον Ισπανό για τις τουρκόφιλες θέσεις και κινήσεις του. Άρα, ο οιοσδήποτε μπορεί να υποθέσει ότι πήγαν για να βγάλουν…σοσιαλιστική selfie μαζί του…
ΓΕΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Νεφώσεις παροδικά αυξημένες με τοπικές βροχές και μεμονωμένες καταιγίδες. Βελτίωση αναμένεται από το απόγευμα στα βόρεια.
Λίγα χιόνια θα πέσουν στα κεντρικά και βόρεια ορεινά.
Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 4 με 5 και στα πελάγη τοπικά 6 μποφόρ.
Η θερμοκρασία θα σημειώσει πτώση και θα φτάσει στα βόρεια τους 14 με 15 βαθμούς, στα ανατολικά ηπειρωτικά και το βόρειο Αιγαίο τους 16 με 17 βαθμούς, στις υπόλοιπες περιοχές τους 18 με 20 και τοπικά στο νότιο Αιγαίο του 21 βαθμούς Κελσίου.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΘΡΑΚΗ
Καιρός: Νεφώσεις με βροχές και μεμονωμένες καταιγίδες. Σταδιακή βελτίωση αναμένεται από το απόγευμα.
Άνεμοι: Από βόρειες διευθύνσεις 4 με 5 και τοπικά 6 μποφόρ, από το μεσημέρι μεταβλητοί 3 με 4 μποφόρ.
Θερμοκρασία: Από 07 έως 15 βαθμούς Κελσίου. Στη δυτική Μακεδονία 2 με 3 βαθμούς χαμηλότερη.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Καιρός: Νεφώσεις με βροχές και πιθανόν μεμονωμένες καταιγίδες. Βελτίωση αναμένεται από το απόγευμα.
Άνεμοι: Βόρειοι 4 με 6 μποφόρ και από το μεσημέρι μεταβλητοί ασθενείς.
Θερμοκρασία: Από 09 έως 14 βαθμούς Κελσίου.
ΝΗΣΙΑ ΙΟΝΙΟΥ, ΗΠΕΙΡΟΣ, ΔΥΤΙΚΗ ΣΤΕΡΕΑ, ΔΥΤΙΚΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Καιρός: Στο βόρειο Ιόνιο και την Ήπειρο λίγες νεφώσεις που πρόσκαιρα τις μεσημβρινές ώρες θα αυξηθούν και στην Ήπειρο θα σημειωθούν τοπικοί όμβροι κυρίως στα ορεινά. Στις υπόλοιπες περιοχές νεφώσεις με τοπικές βροχές και μεμονωμένες καταιγίδες κυρίως στα ηπειρωτικά.
Άνεμοι: Από βόρειες διευθύνσεις 4 με 5 και στο Ιόνιο τοπικά 6 μποφόρ.
Θερμοκρασία: Από 12 έως 20 βαθμούς Κελσίου. Στο εσωτερικό της Ηπείρου 4 με 5 βαθμούς χαμηλότερη.
ΘΕΣΣΑΛΙΑ, ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΣΤΕΡΕΑ, ΕΥΒΟΙΑ, ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Καιρός: Νεφώσεις παροδικά αυξημένες με τοπικές βροχές και στην ανατολική Πελοπόννησο μεμονωμένες καταιγίδες. Βελτίωση από το βράδυ στα βόρεια.
Άνεμοι: Βόρειοι βορειοανατολικοί 4 με 5 και στα ανατολικά και νότια πρόσκαιρα τοπικά 6 μποφόρ.
Θερμοκρασία: Από 09 έως 18 βαθμούς Κελσίου. Στα βόρεια 3 με 4 βαθμούς χαμηλότερη.
ΚΥΚΛΑΔΕΣ, ΚΡΗΤΗ
Καιρός: Στις Κυκλάδες λίγες νεφώσεις παροδικά αυξημένες με τοπικές βροχές μέχρι το απόγευμα. Στην Κρήτη αρχικά αίθριος, βαθμιαία θα αναπτυχθούν νεφώσεις και θα σημειωθούν τοπικές βροχές ή όμβροι.
Άνεμοι: Από βόρειες διευθύνσεις 4 με 5 και τοπικά 6 μποφόρ και μόνο στην Κρήτη το πρωί θα πνέουν από δυτικές διευθύνσεις 3 με 4 μποφόρ.
Θερμοκρασία: Από 13 έως 21 βαθμούς Κελσίου.
ΝΗΣΙΑ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ – ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ
Καιρός: Στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου νεφώσεις με τοπικές βροχές και πιθανόν μεμονωμένες καταιγίδες με βελτίωση από το απόγευμα. Στα Δωδεκάνησα λίγες νεφώσεις που βαθμιαία θα αυξηθούν και θα σημειωθούν τοπικές βροχές και μεμονωμένες καταιγίδες.
Άνεμοι: Στα νησιά ανατολικού Αιγαίου βόρειοι βορειοανατολικοί 4 με 6 μποφόρ. Στα Δωδεκάνησα νοτιοδυτικοί 3 με 4 και βαθμιαία δυτικοί βορειοδυτικοί 4 με 5 μποφόρ.
Θερμοκρασία: Από 15 έως 21 βαθμούς Κελσίου. Στα βόρεια 3 με 4 βαθμούς χαμηλότερη.
ΑΤΤΙΚΗ
Καιρός: Νεφώσεις παροδικά αυξημένες με τοπικές βροχές μέχρι το μεσημέρι.
Άνεμοι: Βόρειοι βορειοανατολικοί 4 με 5 και στα ανατολικά πρόσκαιρα τοπικά 6 μποφόρ.
Θερμοκρασία: Από 11 έως 17 βαθμούς Κελσίου.
ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΓΙΑ ΑΥΡΙΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24-04-2026
Στην Κρήτη, τη νότια Πελοπόννησο, στα Δωδεκάνησα από το μεσημέρι και μέχρι τις πρωινές ώρες στο νότιο Ιόνιο, αυξημένες νεφώσεις με τοπικές βροχές και κυρίως στην Κρήτη, σποραδικές καταιγίδες.
Στην υπόλοιπη χώρα γενικά αίθριος καιρός με πρόσκαιρες νεφώσεις τις μεσημβρινές και απογευματινές ώρες στα ηπειρωτικά, όπου είναι πιθανό στα ορεινά να εκδηλωθούν τοπικοί όμβροι.
Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 3 με 5 και στο νότιο Αιγαίο τοπικά 6 και πρόσκαιρα μετά το απόγευμα 7 μποφόρ.
Η θερμοκρασία θα σημειώσει μικρή άνοδο στα κεντρικά και τα βόρεια. Θα φτάσει στα βόρεια ηπειρωτικά, τα νησιά του βορείου Αιγαίου, τις Κυκλάδες και τη βόρεια Κρήτη τους 18 με 19 βαθμούς και στις υπόλοιπες περιοχές τους 20 με 21 βαθμούς Κελσίου.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
