Αρχική Πολιτική Π. Μαρινάκης: “Δεν μπορεί να υπάρξει διαρκής ευημερία, χωρίς ισχυρή παραγωγική οικονομία....

Π. Μαρινάκης: “Δεν μπορεί να υπάρξει διαρκής ευημερία, χωρίς ισχυρή παραγωγική οικονομία. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική κοινωνική πολιτική, χωρίς δημοσιονομική υπευθυνότητα”

Ομιλία του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στο 5ο Οικονομικό Συνέδριο της Ναυτεμπορικής «Ελληνική Οικονομία: Η νέα αρχιτεκτονική»

Κυρίες και κύριοι,Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση και για την ευκαιρία να απευθυνθώ στο 5ο Οικονομικό Συνέδριο της Ναυτεμπορικής. Η Ναυτεμπορική, με ιστορία μεγαλύτερη του ενός αιώνα, έχει καταγράψει σημαντικές περιόδους της οικονομικής και κοινωνικής πορείας της χώρας. Από τις μεγάλες αναπτυξιακές περιόδους μέχρι τις κρίσεις, από τη δραχμή στο ευρώ και από τα μνημόνια στην ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας.

Η σημερινή διοργάνωση έφερε στο ίδιο τραπέζι εκπροσώπους της πολιτείας, της επιχειρηματικής κοινότητας, της αγοράς, των θεσμών, αναδεικνύοντας τις προκλήσεις, αλλά και τις δυνατότητες της οικονομίας μας. Και αυτό έχει ιδιαίτερη αξία σε μια εποχή κατά την οποία η δημόσια συζήτηση συχνά εξαντλείται σε τίτλους, συνθήματα και αποσπασματικές τοποθετήσεις. Άλλωστε, το σημαντικότερο σε ένα συνέδριο δεν είναι μόνο όσα ακούγονται κατά τη διάρκειά του, αλλά κυρίως όσα μπορούμε να κρατήσουμε από τις συζητήσεις και να τα μετατρέψουμε σε συγκεκριμένες πολιτικές και αποτελέσματα.

Επιτρέψτε μου, στο σημείο αυτό, μια αναφορά στον χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, για τον οποίο έχω την αρμοδιότητα ως Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ. Γιατί είμαστε στο συνέδριο της Ναυτεμπορικής, μιας από τις πιο ιστορικές εφημερίδες της χώρας. Τα τελευταία χρόνια εργαστήκαμε σκληρά, συστηματικά και πάντοτε σε συνεργασία με τις Ενώσεις των δημοσιογράφων και τους εκπροσώπους των Μέσων Ενημέρωσης και «ξεπαγώσαμε» μεταρρυθμίσεις, οι οποίες είχαν μείνει για πάρα πολλά χρόνια σε εκκρεμότητα.

Πάρα πολύ σημαντικές αλλαγές στήριξης της ενυπόγραφης δημοσιογραφίας, των δικαιωμάτων των δημοσιογράφων, η καθιέρωση των Μητρώων Έντυπου και Ηλεκτρονικού Τύπου, οι πολύ μεγάλες αλλαγές στη διαφήμιση, που οδήγησαν στο να βγαίνουν προγράμματα επιχορήγησης με απόλυτη διαφάνεια και να μένει στο τέλος κάτι που για εμένα αποτελεί πολύ σημαντική παρακαταθήκη, για την Κυβέρνηση, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά και όλη την ομάδα που έχω την τιμή να συνεργάζομαι, ότι στο εξής σε όλα αυτά θα βγαίνουν αντικειμενικά και χωρίς να μπορεί ο εκάστοτε Υφυπουργός για τα Μέσα, να κάνει την οποιαδήποτε δική του επιλογή.

Απόδειξη το τελευταίο πρόγραμμα που βγήκε για όλα τα Μέσα Ενημέρωσης. Είναι πολλά ακόμα. Είναι το γεγονός ότι, πλέον, έχουμε μία δημόσια τηλεόραση, η οποία σύμφωνα με τους επίσημους δείκτες, όπως ο δείκτης του Reuters, είναι ένα από τα πιο αξιόπιστα, σταθερά στις πρώτες δύο θέσεις τα τελευταία χρόνια Μέσα Ενημέρωσης της χώρας, το ERTNEWS και δεν θυμίζει εποχές, όπου αποτελούσε το «δεκανίκι» κυβερνήσεων, εικόνες που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας, αλλά και όλες αυτές οι αλλαγές στα περιφερειακά Μέσα και οσονούπω και στα ραδιόφωνα.

Κυρίες και κύριοι, Ολοκληρώνοντας τις εργασίες του σημερινού συνεδρίου, νομίζω ότι αξίζει να σταθούμε στον ίδιο του τον τίτλο: «Ελληνική Οικονομία: Η νέα αρχιτεκτονική». Πίσω από τις επιμέρους συζητήσεις για την παραγωγικότητα, τη χρηματοδότηση, την τεχνολογία, την ενέργεια, τις επενδύσεις, βρίσκεται ένα κοινό, καθοριστικό ερώτημα: πώς θα είναι η ελληνική οικονομία την επόμενη δεκαετία;

Τι θα παράγουμε; Πώς θα αξιοποιήσουμε τις νέες τεχνολογίες; Πώς θα χρηματοδοτήσουμε τις επενδύσεις που χρειαζόμαστε; Και, κυρίως, πώς θα μετατρέψουμε την οικονομική ανάπτυξη σε περισσότερες και καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας, σε υψηλότερα εισοδήματα και  βέβαια σε περισσότερες ευκαιρίες για τους πολίτες; Η χώρα μας πλήρωσε ακριβά τις οικονομικές επιλογές προηγούμενων δεκαετιών. Για πολλά χρόνια η αύξηση των δημοσίων δαπανών δεν συνοδευόταν από αντίστοιχη ενίσχυση της παραγωγικής βάσης και των πραγματικών δυνατοτήτων της οικονομίας. Δημιουργήθηκε μια ψευδαίσθηση, ότι η ευημερία μπορούσε να στηρίζεται διαρκώς στον δανεισμό.

Όταν αυτή η επίπλαστη πραγματικότητα κατέρρευσε -η αλήθεια είναι, ιδιαίτερα βίαια-  το κόστος δεν περιορίστηκε σε εκείνους που είχαν λάβει τις αποφάσεις. Ο λογαριασμός ήρθε στους πολίτες των επόμενων δεκαετιών και βέβαια ο κλήρος να διαχειριστούν αυτή την κρίση που δημιούργησαν οι προηγούμενοι, έτυχε στους επόμενους του πολιτικού συστήματος. Όταν αυτή η επίπλαστη πραγματικότητα οδήγησε στη μεγάλη κρίση, το κυριότερο βάρος έπεσε στις επόμενες γενιές.

Ανήκω σε μια γενιά που μπήκε στην αγορά εργασίας την περίοδο των μνημονίων. Είδαμε φίλους και συμφοιτητές μας να φεύγουν στο εξωτερικό, αναζητώντας ευκαιρίες που δεν μπορούσαν να βρουν στην πατρίδα μας και όσοι μείναμε πίσω τα χρόνια αυτά, με αποκορύφωμα το τρίτο αχρείαστο μνημόνιο, είδαμε τον έναν φόρο να αυξάνεται μετά τον άλλο. Αυτή η εμπειρία μάς δίδαξε κάτι που δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ: δεν μπορεί να υπάρξει διαρκής ευημερία χωρίς ισχυρή παραγωγική οικονομία. Και δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική κοινωνική πολιτική χωρίς δημοσιονομική υπευθυνότητα.

Η οικονομία αναπτύσσεται, η ανεργία έχει υποχωρήσει τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας και μάλιστα σε ποσοστά ρεκόρ της τελευταίας εικοσαετίας και η χώρα μας έχει ανακτήσει την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών. Το δημόσιο χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, ακολουθεί πτωτική πορεία, ενώ η πρόωρη αποπληρωμή δανειακών υποχρεώσεων αποτελεί μια έμπρακτη απόδειξη της αλλαγής που έχει συντελεστεί.

Υπάρχει, άλλωστε, και ένας ιδιαίτερα ισχυρός συμβολισμός στη σημερινή διοργάνωση. Τις εργασίες του συνεδρίου άνοιξε ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης, ο οποίος προεδρεύει του Eurogroup. Η χώρα, δηλαδή, που πριν από λίγα χρόνια βρισκόταν διαρκώς στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών συζητήσεων ως οικονομικό πρόβλημα, η χώρα που ο υπουργός Οικονομικών της –χωρίς αυτό να αποτελεί ευθύνη των πολιτών- πετάχτηκε έξω από το Eurogroup, σήμερα προεδρεύει αυτού του πολύ σημαντικού οργάνου της Ευρώπης. Ποιο είναι, όμως, το επόμενο μεγάλο στοίχημα; Για εμένα και για την Κυβέρνηση, η παραγωγικότητα.

Να περάσουμε από μια οικονομία που στηρίζεται κυρίως στην ανάκαμψη και στην αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας, σε μια οικονομία που δημιουργεί περισσότερη προστιθέμενη αξία. Που παράγει περισσότερα και καλύτερα προϊόντα, αλλά και υπηρεσίες. Που ενσωματώνει την καινοτομία, ενισχύει τις εξαγωγές και μπορεί να ανταγωνιστεί με αξιώσεις στις διεθνείς αγορές. Σε αυτή την προσπάθεια, η τεχνητή νοημοσύνη και ο ψηφιακός μετασχηματισμός μπορούν να διαδραματίσουν σίγουρα καθοριστικό ρόλο. Η τεχνολογία δεν αποτελεί πλέον ένα ξεχωριστό κεφάλαιο της οικονομικής πολιτικής. Διαπερνά ολόκληρη την παραγωγική δραστηριότητα. Από τη βιομηχανία και τις μεταφορές μέχρι τον τουρισμό, την αγροτική παραγωγή, τις υπηρεσίες και τη δημόσια διοίκηση.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι απλώς να χρησιμοποιούμε περισσότερη τεχνολογία. Είναι να την αξιοποιούμε για να γινόμαστε πιο παραγωγικοί, να περιορίζουμε το κόστος, να μειώνουμε τη γραφειοκρατία και να δημιουργούμε νέες δυνατότητες για τις επιχειρήσεις και κυρίως για τους εργαζομένους. Και εδώ υπάρχει μια ιδιαίτερα σημαντική διάσταση: η τεχνολογική πρόοδος πρέπει να αφορά το σύνολο της οικονομίας και όχι μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις. Ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας, ο επαγγελματίας της περιφέρειας, ο νέος που δημιουργεί μια νεοφυή επιχείρηση, πρέπει να μπορούν να αξιοποιήσουν τις ίδιες ευκαιρίες. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε μια οικονομία «δύο ταχυτήτων».

Γιατί η μεγαλύτερη δύναμη της ελληνικής οικονομίας είναι οι άνθρωποί της. Και η τεχνολογική μετάβαση θα είναι πραγματικά επιτυχημένη μόνο εφόσον δημιουργεί περισσότερες ευκαιρίες και για εκείνους. Ο δεύτερος μεγάλος παράγοντας είναι η χρηματοδότηση της ανάπτυξης. Δεν αρκεί να έχουμε καλές επιχειρηματικές ιδέες. Πρέπει να υπάρχουν και τα κατάλληλα εργαλεία για να υλοποιηθούν. Το τραπεζικό σύστημα, οι κεφαλαιαγορές, τα ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά εργαλεία και οι ιδιωτικές επενδύσεις έχουν καθοριστικό ρόλο στη μετάβαση προς ένα πιο παραγωγικό οικονομικό μοντέλο.

Χρειαζόμαστε περισσότερες επιχειρήσεις που θα μπορούν να μεγαλώσουν, να γίνουν ακόμη μεγαλύτερες, να καινοτομήσουν, να εξάγουν, να δημιουργήσουν ακόμη περισσότερες και καλύτερες δουλειές. Και χρειαζόμαστε πρόσβαση στη χρηματοδότηση, όχι μόνο για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, όπως άλλωστε έχουμε κάνει με τη στόχευση πολλών χρηματοδοτικών εργαλείων.

Η τρίτη μεγάλη προϋπόθεση είναι οι υποδομές και η ενέργεια. Ζούμε σε ένα διεθνές περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας, όπου οι γεωπολιτικές εξελίξεις επηρεάζουν άμεσα το κόστος παραγωγής, τις μεταφορές, τις εφοδιαστικές αλυσίδες και τις επενδυτικές αποφάσεις. Σε αυτό το περιβάλλον, η ενεργειακή ασφάλεια, οι σύγχρονες υποδομές και η συνδεσιμότητα αποκτούν στρατηγική σημασία.

Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να ενισχύσει τον ρόλο της ως ενεργειακός και διαμετακομιστικός κόμβος στην ευρύτερη περιοχή. Οι επενδύσεις στα ενεργειακά δίκτυα, στις διασυνδέσεις, στις μεταφορές, στα λιμάνια και στις ψηφιακές υποδομές δεν είναι απλώς μεγάλα τεχνικά έργα. Είναι επενδύσεις στην ανταγωνιστικότητα της χώρας. Οι παγκόσμιες αλυσίδες παραγωγής αναδιαμορφώνονται. Η γεωγραφική εγγύτητα, η ασφάλεια εφοδιασμού και η στρατηγική αυτονομία αποκτούν πολύ μεγαλύτερη σημασία. Αυτή η αλλαγή δημιουργεί ευκαιρίες για μια χώρα με τη γεωγραφική θέση, το ανθρώπινο δυναμικό και τις δυνατότητες της Ελλάδας.

Δεν μπορούμε, όμως, να περιμένουμε ότι οι ευκαιρίες αυτές θα αξιοποιηθούν από μόνες τους. Χρειάζονται σταθεροί κανόνες, λιγότερα διοικητικά εμπόδια, ταχύτερες διαδικασίες, αποτελεσματική Δικαιοσύνη και ένα φορολογικό περιβάλλον που ενθαρρύνει την επιχειρηματικότητα. Αυτή είναι και η κατεύθυνση της πολιτικής που υλοποιούμε τα τελευταία επτά χρόνια. Μειώσεις φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, έχουμε ήδη φτάσει τις 91 φορές που το έχουμε κάνει, ψηφιοποίηση του κράτους, πάνω από 1.500 νέες ψηφιακές υπηρεσίες, η ενίσχυση των επενδύσεων, έχουν αυξηθεί κατά 95% από το 2019 και οι μεταρρυθμίσεις στον επιχειρηματικό χώρο, στο επιχειρηματικό περιβάλλον, όλα αυτά υπηρετούν έναν κοινό στόχο: να γίνει ευκολότερο για έναν άνθρωπο να εργαστεί, να δημιουργήσει, να επενδύσει και να προοδεύσει στην Ελλάδα.

Πρέπει, ασφαλώς, να κάνουμε περισσότερα. Ιδιαίτερα για τη μεσαία τάξη, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και τους νέους ανθρώπους που επιχειρούν να σταθούν στα πόδια τους. Γιατί μια οικονομία δεν μπορεί να είναι πραγματικά ισχυρή όταν η δημιουργικότητα και η προσπάθεια συναντούν διαρκώς εμπόδια.

Φίλες και φίλοι, Όλα όσα ζήσαμε σήμερα έχουν τελικά έναν κοινό παρονομαστή και όλα όσα συζητούμε σε πολύ σημαντικές τέτοιες διοργανώσεις, που είναι ο άνθρωπος. Η αύξηση του ΑΕΠ, οι επενδύσεις, η παραγωγικότητα, οι εξαγωγές, οι δημοσιονομικοί δείκτες έχουν αξία όταν μεταφράζονται σε πραγματική βελτίωση της ζωής των ανθρώπων. Και οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι αυτή η βελτίωση δεν έχει φτάσει στον ίδιο βαθμό σε όλους.

Η ακρίβεια εξακολουθεί να πιέζει τα νοικοκυριά. Μπορεί να είναι εισαγόμενη, αλλά είναι δική μας υποχρέωση να τη διαχειριστούμε. Το στεγαστικό αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα για τους νέους ανθρώπους και τις οικογένειες. Πολλοί εργαζόμενοι, παρά τις αυξήσεις των αποδοχών τους, εξακολουθούν να δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους υποχρεώσεις.

Δεν έχουμε κανέναν λόγο να ωραιοποιούμε αυτή την πραγματικότητα. Και δεν το κάνουμε. Ούτε ο Πρωθυπουργός το κάνει ούτε η Κυβέρνηση που έχω την τιμή να εκπροσωπώ. Υπάρχει, όμως, μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στην αναγνώριση των προβλημάτων και στη συστηματική απαξίωση όσων έχει πετύχει η χώρα αυτή. Ακούμε συχνά ότι η ελληνική οικονομία παρουσιάζει μια καλή εικόνα στους αριθμούς, η οποία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα στην καθημερινότητα των πολιτών. Το ακούμε από εκπροσώπους πολλών πολιτικών κομμάτων.

Οι επενδυτικές βαθμίδες, όμως, η μείωση της ανεργίας, η αύξηση των επενδύσεων, η δημιουργία σχεδόν 600.000 νέων θέσεων εργασίας και η ενίσχυση των εισοδημάτων δεν είναι εικονική πραγματικότητα. Είναι πραγματικές κατακτήσεις που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για ακόμη μεγαλύτερη πρόοδο. Και, κυρίως, όλα αυτά δεν έγιναν τυχαία. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

Ακούμε, επίσης, ότι η ανάπτυξη αφορά δήθεν μόνο τους λίγους και ότι η Κυβέρνηση περιορίζεται σε πρόσκαιρες ενισχύσεις. Ας αναρωτηθούμε, όμως: οι 91 φορές που μειώσαμε φόρους και εισφορές ή οι έξι διαδοχικές αυξήσεις του κατώτατου μισθού, οι μόνιμες παρεμβάσεις για την ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος, είναι προσωρινά επιδόματα ή μόνιμες αλλαγές; Και ποιον ωφελεί περισσότερο η μείωση της ανεργίας, αν όχι εκείνον που μέχρι χθες δεν είχε δουλειά;

Προφανώς, η οικονομική ανάπτυξη πρέπει να φτάνει σε κάθε σπίτι. Αυτός είναι και ο λόγος που συνεχίζουμε αυτήν την προσπάθεια. Αλλά η κοινωνική δικαιοσύνη δεν εξασφαλίζεται με την απαξίωση της ανάπτυξης ούτε με την υπόσχεση ότι μπορούμε να μοιράσουμε πλούτο, ο οποίος ακόμα δεν έχει παραχθεί. Επειδή, μάλιστα, γίνεται πολλή συζήτηση για την ανάγκη αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου –πόσα χρόνια το ακούμε;- ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον σε κάτι: η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερη παραγωγή, περισσότερες εξαγωγές, περισσότερη καινοτομία και υψηλότερη παραγωγικότητα.

Αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο στοίχημα των επόμενων ετών. Μόνο που η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου δεν γίνεται με συνθήματα, ούτε με την επιστροφή σε λογικές που δοκιμάστηκαν και κόστισαν ακριβά στη χώρα. Απαιτεί επενδύσεις, δημοσιονομική σταθερότητα, ισχυρούς θεσμούς και ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης. Γιατί το πραγματικό δίλημμα δεν είναι αν θα επιλέξουμε την ανάπτυξη ή την κοινωνική δικαιοσύνη. Σε αυτό όλοι συμφωνούμε. Είναι αν θα συνεχίσουμε να δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για να έχουμε και τα δύο ή αν θα διακινδυνεύσουμε όσα με κόπο κατακτήσαμε, επιστρέφοντας σε πολιτικές που υπόσχονταν περισσότερα από όσα μπορούσαν να προσφέρουν.

Η πιο ουσιαστική και διαρκής ενίσχυση του εισοδήματος θα προέλθει από μια οικονομία που παράγει περισσότερο, δημιουργεί καλύτερες δουλειές και επιτρέπει στους μισθούς να αυξάνονται με σταθερό, αλλά και βιώσιμο τρόπο. Θέλουμε μια Ελλάδα που θα πληρώνει καλύτερους μισθούς επειδή παράγει περισσότερα, όχι επειδή δανείζεται περισσότερα. Αυτή είναι η ουσία της νέας οικονομικής αρχιτεκτονικής. Και είναι, ταυτόχρονα, ένα ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Γιατί πραγματική κοινωνική κινητικότητα σημαίνει ότι ένας νέος άνθρωπος, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του ή τον τόπο στον οποίο γεννήθηκε, θα έχει τη δυνατότητα να σπουδάσει, να εργαστεί, να δημιουργήσει και να προχωρήσει με βάση τις ικανότητες και την προσπάθειά του.

Και εδώ θα μου επιτρέψετε να κλείσω, με έναν πιο προσωπικό τόνο. Είμαι και εγώ όπως είπα ένα μέλος αυτής της γενιάς, ένας άνθρωπος που ξεκίνησε να εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας, μαζί με τα μνημόνια. Και είμαι και εγώ ένα «προϊόν» της κοινωνικής κινητικότητας, απόφοιτος δημόσιου σχολείου και δημόσιου Πανεπιστημίου, που μέσα από τη δουλειά, πήρα και εγώ τις δικές μου ευκαιρίες, στα γραφεία που εργάστηκα. Έζησα τι σημαίνει να πληρώνει μια γενιά, πολιτικές που εφαρμόστηκαν πριν εκείνη γεννηθεί, τις πολιτικές του «δώστα όλα», που κατέληξαν στο «λεφτά υπάρχουν» και στα μνημόνια, με αποκορύφωμα το τρίτο αχρείαστο μνημόνιο. Άκουσα και εγώ πολλούς ως φοιτητής και ως νέος εργαζόμενος να αυτοπαρουσιάζονται, να συστήνονται ως προοδευτικοί, επειδή ήξεραν να φτιάχνουν πανό και να πηγαίνουν σε πορείες χωρίς αιτήματα.

Είδα ότι η «πλατεία» δεν έλυσε κανένα πρόβλημα, ούτε της δικής μου ζωής ούτε των συνομηλίκων μου. Φτάσαμε στο σημείο 700.000 από αυτή τη γενιά και από τις μεγαλύτερες ή μικρότερες γενιές να φύγουν από την Ελλάδα, αυτοί είναι οι φίλοι μας, τα αδέρφια μας. Και δεν γύρισαν ούτε με τα συνθήματα του παρελθόντος, ούτε με το «λεφτά υπάρχουν» ούτε με το «δώστα όλα». Έχουν γυρίσει, παραπάνω από τους μισούς από αυτούς, επειδή η χώρα ανέκτησε τη χαμένη της αξιοπιστία και ενώ μείωσε φόρους, αύξησε τα φορολογικά έσοδα για να μπορέσουν οι άνθρωποι αυτοί να πάρουν ευκαιρίες. Ναι, ξέρω ότι πολλοί από αυτή τη γενιά και από τις μικρότερες γενιές, ακόμη δεν έχουν αυτό που λέμε «πίστη στο όνειρο», αλλά για να καταφέρουμε να φτάσουμε εκεί, πρέπει να συνεχίσουμε να χτίζουμε στα ισχυρά θεμέλια τα οποία έχουμε δημιουργήσει και όχι να τα γκρεμίσουμε όλα, επιστρέφοντας στις λογικές των προηγούμενων δεκαετιών. Σας ευχαριστώ. 

Προηγούμενο άρθροΔ. Νάουσας: Ανοίγει ο δρόμος για τη δημιουργία μικρών υδροηλεκτρικών σταθμών