Καθυστερήσεις στην παραπομπή ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια σε εξειδικευμένα κέντρα, ελλείψεις στην εφαρμογή της συνιστώμενης φαρμακευτικής αγωγής και περιορισμένη αξιοποίηση της άσκησης στην αποκατάσταση αναδεικνύουν ελληνικές μελέτες, που παρουσιάζονται στο 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο Καρδιακής Ανεπάρκειας, το οποίο διεξάγεται έως τις 18 Οκτωβρίου, στη Θεσσαλονίκη.
Έξι χρόνια κατά μέσο όρο μέχρι την παραπομπή
Σε μελέτη της Γ΄ Καρδιολογικής Κλινικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στο Νοσοκομείο «Ιπποκράτειο», αναλύθηκαν δημογραφικά και κλινικά δεδομένα καθώς και τα απεικονιστικά χαρακτηριστικά και η φαρμακευτική αγωγή 323 ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια, που παρακολουθούνταν στο εξειδικευμένο ιατρείο καρδιακής ανεπάρκειας.
Ο μέσος χρόνος από τη διάγνωση έως την παραπομπή στο κέντρο έφτανε τα έξι χρόνια, ενώ μόλις περίπου ένας στους τρεις ασθενείς λάμβανε και τις τέσσερις βασικές κατηγορίες φαρμάκων που συνιστώνται για την αντιμετώπιση της νόσου. Συχνές συννοσηρότητες ήταν η κολπική μαρμαρυγή, σε ποσοστό 38%, η αρτηριακή υπέρταση (35%) και ο σακχαρώδης διαβήτης (28%).
Τα ευρήματα αναδεικνύουν την ανάγκη έγκαιρης παραπομπής και συστηματικής παρακολούθησης, ώστε να προσαρμόζεται η φαρμακευτική αγωγή, σύμφωνα με τις ισχύουσες κατευθυντήριες οδηγίες και να αξιολογείται εγκαίρως, εάν απαιτούνται πιο εξειδικευμένες παρεμβάσεις, όπως μηχανική υποστήριξη της κυκλοφορίας ή μεταμόσχευση καρδιάς.
Η άσκηση παραμένει ανεπαρκώς ενταγμένη στην καθημερινότητα των ασθενών
Παρά το γεγονός ότι η άσκηση είχε συστηθεί σε όλους τους 220 ασθενείς που συμμετείχαν σε μελέτη των Νοσοκομείων Βέροιας και Κοζάνης, μόνο το 52,7% δήλωσε ότι ασκούνταν. Στη μελέτη συμμετείχαν 151 άνδρες και 69 γυναίκες, με μέση ηλικία 71 έτη. Το 45,5% είχε νοσηλευτεί για οξύ στεφανιαίο σύνδρομο, το 15,4% για καρδιακή ανεπάρκεια και το 39,1% για άλλη αιτία.
Οι ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο δήλωναν συχνότερα ότι ασκούνταν σε σύγκριση με εκείνους με καρδιακή ανεπάρκεια (61% έναντι 29,4%). Το περπάτημα ή το τρέξιμο αποτελούσε τη συνηθέστερη μορφή άσκησης, καθώς αναφέρθηκε από το 94% των ασκούμενων. Η μέση αναφερόμενη διάρκεια ήταν 30,35 λεπτά, ενώ ήταν μικρότερη στους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια. Από όσους ασκούνταν, το 52,6% δήλωσε ότι γυμναζόταν καθημερινά και το 37,1% εβδομαδιαίως.
Ως προς τα οφέλη της άσκησης, οι μισοί συμμετέχοντες απάντησαν θετικά, ενώ το 37,3% δήλωσε ότι δεν γνώριζε εάν ωφελεί. Μεταξύ όσων ασκούνταν, το 87,1% ανέφερε ότι είχε ωφεληθεί. Το ποσοστό αυτό ήταν χαμηλότερο στους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια από ό,τι σε εκείνους με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο (60% έναντι 91,8%).
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η στάση απέναντι στην οργανωμένη υποστήριξη της άσκησης: μόλις το 31,8% του συνόλου εκτιμούσε ότι θα βοηθούσε η λειτουργία ειδικού κέντρου. Ωστόσο, η θετική αυτή άποψη καταγράφηκε πολύ συχνότερα στους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια σε σύγκριση με όσους είχαν οξύ στεφανιαίο σύνδρομο (61,8% έναντι 24%).
ΑΠΕ-ΜΠΕ
