Τον Βελόπουλο τον ξέρουμε. Απορούμε και εξανιστάμεθα συστηματικά, πώς δεν έχει διωχθεί για την…πώληση των επιστολών Του Χριστού ή για τη συστηματική διασπορά θεωριών συνωμοσίας στην κοινή γνώμη. Απορούμε, επίσης, ποιοι είναι εκείνοι που τον ακολουθούν πολιτικά, παρ’ ότι όσα λέει καταρρίπτονται ή χλευάζονται….
Μα αυτό που έκανε προχθές από το βήμα της Βουλής, ξεπερνά και τις πιο ευφάνταστες στιγμές του. Ξέχασε τα ξυλόλια, τα βουτάνια, τα χαμένα βαγόνια και τα λοιπά συνωμοτικά και ξεκίνησε την…πώληση νέας πραμάτειας!
Για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν παρακολούθησαν, να πούμε ότι ανέβηκε στο βήμα της Βουλής κι έδειχνε φωτογραφίες οστών, ισχυριζόμενος ότι ανήκουν σε θύματα των Τεμπών, που… βρέθηκαν πεταμένα στο σημείο του δυστυχήματος. Και για να απαξιώσει τη διαδικασία και να πείσει ότι ….φταίνε ο Μητσοτάκης κι ο Φλωρίδης, ανέφερε ότι οι φωτογραφίες αυτές βρέθηκαν σε κιβώτια δίπλα στο γραφείο του ανακριτή της υπόθεσης Σωτήρη Μπακαΐμη. Κατηγόρησε μάλιστα τον ανακριτή ότι δεν τις συμπεριέλαβε στη δικογραφία.
Κι όλα αυτά με δραματουργικές επιδόσεις κακού σκηνοθέτη και ηθοποιού.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι απλώς ότι ο Κυριάκος Βελόπουλος επέλεξε να παρουσιάσει στη Βουλή φωτογραφίες με έναν συγκεκριμένο ισχυρισμό. Είναι ότι, όταν η δημόσια συζήτηση αφορά νεκρούς ανθρώπους και οικογένειες που εξακολουθούν να ζητούν απαντήσεις για τον χαμό των παιδιών τους, η πολιτική οφείλει να γνωρίζει τα στοιχειώδη όρια της ευθύνης της. Η Βουλή δεν είναι τηλεοπτικό στούντιο εντυπωσιασμού και ο ανθρώπινος πόνος δεν είναι σκηνικό για την παραγωγή πολιτικού θεάματος από έναν πολιτικό τσαρλατάνο.
Δεν αρκεί να σηκώνει φωτογραφίες μπροστά στις κάμερες, να εκτοξεύει κατηγορίες και να αφήνει να αιωρούνται υποψίες για συγκάλυψη. Οι βαριές καταγγελίες απαιτούν αποδείξεις. Και όσο βαρύτερη είναι η καταγγελία, τόσο μεγαλύτερη είναι η ευθύνη εκείνου που την εκφέρει.
Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, οι αντιδράσεις ανθρώπων που έχασαν τους δικούς τους στα Τέμπη ανέδειξαν μια ακόμη σοβαρότερη διάσταση. Ο Νίκος Πλακιάς, πατέρας που έχασε τις κόρες του και την ανιψιά του, αμφισβήτησε δημόσια την παρουσίαση του Βελόπουλου, υποστηρίζοντας ότι τα οστά που εμφανίστηκαν στη Βουλή προέρχονταν από ζώα και είχαν εντοπιστεί σε χώρο όπου είχαν μεταφερθεί μπάζα.
Στο ίδιο πνεύμα, ο Βαγγέλης Βλάχος, αδελφός του Βάιου που έχασε τη ζωή του στο δυστύχημα, υποστήριξε ότι τα συγκεκριμένα ευρήματα ήταν ζωικά κατάλοιπα, άσχετα με το ανθρώπινο βιολογικό υλικό που είχε εντοπιστεί αργότερα. Επικαλέστηκε, μάλιστα, στοιχεία που, όπως ανέφερε, περιλαμβάνονται στη δικογραφία και αποδίδουν μέρος των οστών σε σκύλο και βοοειδές!!
Μιλάμε για ανίερη σκύλευση νεκρών! Μιλάμε για βέβηλη τυμβωρυχία. Μιλάμε για χυδαία εκμετάλλευση του πόνου. Μιλάμε για ηθική κατάπτωση.
Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της ηθικής ευθύνης. Δεν είναι μόνο τι λες, αλλά και πώς το λες, με ποια τεκμηρίωση, με ποιες συνέπειες και με ποιον σεβασμό απέναντι στους ανθρώπους που καλούνται να ζήσουν με την απώλειά τους. Όποιος επικαλείται τα θύματα για να καταγγείλει μια πιθανή αδικία οφείλει πρώτα να αποδείξει ότι δεν τα μεταχειρίζεται ως εργαλεία για τη δική του πολιτική προβολή.
Και εδώ δεν μιλάμε για μια μεμονωμένη αστοχία. Το κάνει συστηματικά. Εκμεταλλεύεται την οργή των συγγενών και την αυθόρμητη συγκίνηση της κοινωνίας. Δεν είναι ο μόνος. Κάποιοι/κάποιες κάνουν καριέρα επάνω σ’ αυτά.
Η πολιτική ευθύνη του Βελόπουλου, έχει να κάνει ότι για μια ακόμη φορά πάει στη Βουλή κι εκφράζει θεωρίες συνωμοσίας. Έχει να κάνει με τη σκύλευση των νεκρών και την προσβολή των οικογενειών τους και συνολικά της κοινωνίας. Έχει να κάνει με την εμπορία της αγανάκτησης και του πόνου. Έχει να κάνει με τις πολιτικές κι άλλες αερολογίες. Έχει να κάνει με την ανευθυνότητα.
Η μνήμη των νεκρών δεν είναι κομματικό λάφυρο. Δεν είναι τηλεοπτικό αξεσουάρ. Δεν είναι υλικό για δραματικές κορυφώσεις από το βήμα της Βουλής. Είναι ευθύνη.
Και όποιος δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη στοιχειώδη διάκριση, όποιος εμφανίζει αμφισβητούμενα ευρήματα ως βεβαιότητες και μετατρέπει την οδύνη σε πολιτικό θέαμα, οφείλει να κριθεί αυστηρά — πολιτικά, ηθικά και δημόσια.
