Από επαγγελματική διαστροφή, τις τελευταίες τρεις ημέρες, όπου έβλεπα πολιτικό πάνελ στην τηλεόραση ή όπου άκουγα φωνή της αντιπολίτευσης στο ραδιόφωνο, στεκόμουν… προσοχή! Παρακολούθησα κι άκουσα ό,τι μπορούσα.
Κι ήταν σαν να βρισκόμαστε στο 2023… Τα ίδια και τα ίδια, ανείπωτη φτώχεια προτάσεων, θέσεων και προοπτικών για το μέλλον της χώρας, των νέων ανθρώπων, για την Οικονομία κι ό,τι άλλο απασχολεί την κοινωνία. Όλοι, από όλη την αντιπολίτευση, πιπιλάνε την ίδια καραμέλα: «Να φύγει ο Μητσοτάκης!». Το τι θα γίνει την επόμενη μέρα φαίνεται πως θα το μάθουμε… όταν έρθει η επόμενη μέρα. Κι ύστερα… υποκλοπές, Τέμπη (με μειωμένο ενδιαφέρον μετά το κόμμα Καρυστιανού), ΟΠΕΚΕΠΕ, διαφθορά κι άλλα παρόμοια. Κάποιοι έκαναν λόγο και για κυβέρνηση… καμόρα, για… καθεστώς, για… συμμορία, για… εθνικά επικίνδυνους… Α, και για… παιδεραστές (αυτό κατά κόρον κυκλοφορεί στο διαδίκτυο) και κλέφτες.
Ομολογώ ότι η φαντασία όλων των αντιπολιτευόμενων πολιτικολογούντων κινείται σε χαμηλά επίπεδα. Ανακύκλωση επιχειρημάτων. Κι εξ αυτού, η βελόνα παραμένει κολλημένη. Εξ αυτού ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει 5% αποδοχή στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, ο δε επανακάμψας Τσίπρας κινείται πιο χαμηλά κι από το χαμηλό που άφησε το προηγούμενο κόμμα του. Ο Βελόπουλος, λέει ακριβώς τις ίδιες πολιτικές ανοησίες που λέει εδώ και χρόνια, ενώ η Καρυστιανού την ώρα που ο Μητσοτάκης πήγε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ κι έθεσε μέσα στην Άγκυρα το ζήτημα του casus belli, διέκρινε …προδοσία, επειδή δεν έθεσε …βέτο! Σε τι ακριβώς να θέσει βέτο, δεν είπε… Πολιτική μπουρδολογία!
Τα ίδια και με τον Σαμαρά. Μπορεί να μην έχει ανακοινώσει ακόμη το κόμμα του, αλλά οι έρευνες δείχνουν ότι από τη ΝΔ θα αποσπάσει ποσοστό πέριξ του 1-1,5% κι ό,τι άλλο λάβει θα είναι από τα άλλα Δεξιά, ψεκασμένα κι ακροδεξιά κόμματα. Βλέπετε, τα περί… εθνοπροδοσίας του Μητσοτάκη δεν πείθουν κανέναν. Ούτε τα περί… Predator, για το οποίο κατέθεσε μήνυση μετά από τέσσερα χρόνια.
Κι όμως, όλοι αυτοί, αν ήταν σοβαροί, υπεύθυνοι και γνώστες των λύσεων στα προβλήματα, θα μπορούσαν να ταρακουνήσουν -τουλάχιστον- την κυβέρνηση, που ειδικά στο ζήτημα της ακρίβειας είναι ευάλωτη. Μα με λύσεις σαν αυτές που προτείνουν, όπως τη μείωση του ΦΠΑ και άλλα φληναφήματα, δεν μπορούν να πείσουν κανέναν. Η συνταγή μοιάζει απλή: λίγο ΦΠΑ, λίγη καταγγελία και, αν δεν πετύχει, περισσότερη καταγγελία.
Η κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε φοροελαφρύνσεις, σε αυξήσεις μισθών, στη συντριπτική μείωση της ανεργίας, σε δημοσιονομικό νοικοκύρεμα, καταβάλλει επιδόματα για ν’ αντιμετωπιστεί η ακρίβεια και πάλι φαίνεται ότι κάνει μια τρύπα στο νερό. Κι έρχονται οι μάγοι κι υπόσχονται ότι όλα θ’ αλλάξουν με τη μείωση ή και την κατάργηση του ΦΠΑ. Λένε και το παράδειγμα του Σάντσεθ στην Ισπανία. Μα δεν λένε ότι εκεί ούτε οι τιμές μειώθηκαν, ενώ χάθηκαν δισεκατομμύρια κρατικά έσοδα. Και τελικά επανέφεραν τον ΦΠΑ.
Εξηγείται λοιπόν η κολλημένη βελόνα. Εξηγείται κι η αφερεγγυότητα κι η άγνοια που διαφαίνεται σε ότι απλοϊκό προτείνουν.
Το πραγματικό πρόβλημα για την αντιπολίτευση δεν είναι ότι δεν καταγγέλλει μονοθεματικά την κυβέρνηση. Είναι ότι αδυνατεί να πείσει πως διαθέτει ένα συνεκτικό, ρεαλιστικό και κοστολογημένο σχέδιο για την επόμενη ημέρα. Η κοινωνία ακούει τις καταγγελίες, ξέρει πόσο υπερβολικές είναι και δεν πείθεται. Κι όσο υπάρχει σαφής αδυναμία παραγωγής πολιτικής, η συζήτηση θα συνεχίζει να θυμίζει τον ίδιο δίσκο που γυρίζει ξανά και ξανά στο παλιό πικάπ, με τη βελόνα κολλημένη στο ίδιο αυλάκι.
