Οι περισσότερες γυναίκες φθάνουν στην εμμηνόπαυση σε ηλικία 50 έως 52 ετών, με την υπογονιμότητά τους να προηγείται -συνήθως- κατά μερικά χρόνια. Καθώς προσεγγίζουν την ηλικία της εμμηνόπαυσης, η φυσική γονιμότητα μειώνεται σταδιακά, αν και υπάρχουν αρκετές διαφορές από γυναίκα σε γυναίκα ανάλογα με τον αριθμό των ωαρίων που έχουν απομείνει στις ωοθήκες της. Ο χρόνος της εμμηνόπαυσης επηρεάζεται τόσο από τον αρχικό αριθμό ωαρίων με τον οποίο ξεκινά ένα κορίτσι όσο και με τον ρυθμό που αυτά στη συνέχεια πέφτουν. Παράλληλα, όσο πλησιάζει η εμμηνόπαυση αυξάνεται ο κίνδυνος για κατάγματα ή για διαβήτη τύπου 2. Η επιστημονική κατανόηση γιατί συμβαίνει αυτό, ακόμη είναι περιορισμένη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Τζον Πέρι του βρετανικού Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», ανέλυσαν γενετικά δεδομένα από 201.323 γυναίκες, των οποίων η φυσική εμμηνόπαυση είχε επέλθει μεταξύ των 40 και των 60 ετών. Η εξέταση περίπου 13,1 εκατομμυρίων γονιδιακών παραλλαγών έφερε στο φως 290 γενετικούς παράγοντες που σχετίζονται με τη γήρανση των ωοθηκών και την καθυστέρηση της εμμηνόπαυσης. Στην έρευνα συμμετείχε και ο Εμμανουήλ Σαλούστρος, επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας.

Αρκετά γονίδια που βρέθηκαν να παίζουν ρόλο στην εμμηνόπαυση σχετίζονται με τους βιολογικούς μηχανισμούς αυτο-επιδιόρθωσης του DNA. Ιδιαίτερα δύο γονίδια, τα  Chek1 και Chek2, βρέθηκαν -με βάση και πειράματα σε τρωκτικά- να επηρεάζουν σημαντικά τη γονιμότητα και την εμμηνόπαυση. Αυτά τα γονίδια εμπλέκονται στον προγραμματισμένο θάνατο των κυττάρων (απόπτωση). Οι γυναίκες π.χ. με μία συγκεκριμένη παραλλαγή του Chek2, η οποία καθιστά το γονίδιο μη λειτουργικό, φθάνουν σε εμμηνόπαυση 3,5 χρόνια αργότερα από εκείνες στις οποίες το συγκεκριμένο γονίδιο είναι πλήρως λειτουργικό.

Όταν οι ερευνητές τροποποίησαν γενετικά μερικά θηλυκά ποντίκια, έτσι ώστε να μην έχουν καθόλου το γονίδιο Chek2, τα ωάρια των πειραματόζωων πέθαιναν πιο αργά, καθώς τα τρωκτικά γερνούσαν. Όπως δήλωσε ο δρ Πέρι, αν ήταν δυνατό να αναπτυχθεί ένα φάρμακο που θα μπλόκαρε το Chek2, θα βοηθούσε τις γυναίκες να έχουν περισσότερα ωάρια σε μεγαλύτερη ηλικία.

Στους ανθρώπους, η περαιτέρω γενετική ανάλυση έδειξε ότι υπάρχει αιτιακή σχέση ανάμεσα στην καθυστέρηση της εμμηνόπαυσης και στη βελτιωμένη υγεία των οστών των γυναικών, καθώς επίσης μειωμένη πιθανότητα για εμφάνιση διαβήτη τύπου 2. Από την άλλη πλευρά, όμως, η καθυστερημένη εμμηνόπαυση σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ορμονικά ευαίσθητων καρκίνων.

Μολονότι πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν τη διάρκεια της αναπαραγωγικής ζωής -μεταξύ των οποίων μη γενετικοί- παραμένουν άγνωστοι, οι ερευνητές εξέφρασαν την αισιοδοξία ότι τα γενετικά ευρήματά τους θα βοηθήσουν τις γυναίκες να έχουν στο μέλλον καλύτερες θεραπείες υπογονιμότητας.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:

https://www.nature.com/articles/s41586-021-03779-7

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Κουίνσλαντ στο Μπρισμπέιν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Human Reproduction» της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ανθρώπινης Αναπαραγωγής και Εμβρυολογίας, ανέλυσαν στοιχεία για 5.107 γυναίκες ηλικίας 45 έως 50 ετών, που παρακολουθήθηκαν σε βάθος εικοσαετίας και στη διάρκεια της οποίας το 2,3% των γυναικών εμφάνισαν πρόωρη εμμηνόπαυση.

Οι γυναίκες με πρόωρη εμμηνόπαυση είχαν διπλάσια πιθανότητα για πολλαπλές χρόνιες παθήσεις έως τα 60 τους και τριπλάσια πιθανότητα μετά τα 60 τους. Διαπιστώθηκε ότι το 71% των γυναικών με πρόωρη εμμηνόπαυση είχαν διάφορα χρόνια ιατρικά προβλήματα έως την ηλικία των 60 ετών, έναντι 55% των γυναικών που είχαν φθάσει σε εμμηνόπαυση στα 50 έως 51 έτη τους. Το 45% των γυναικών με πρόωρη εμμηνόπαυση είχαν πολλαπλά προβλήματα υγείας μετά τα 60 τους, έναντι 40% των γυναικών με κανονική εμμηνόπαυση.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:

https://academic.oup.com/humrep/advance-article/doi/10.1093/humrep/dez259/5700758

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η συγκεκριμένη μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «The Lancet» είναι η πρώτη που εκτίμησε τον κίνδυνο κάθε τέτοια θεραπείας αναδεικνύοντας ότι, αν και αυτός μειώνεται μετά την παύση της ορμονικής θεραπείας διατηρείται για τουλάχιστον μια δεκαετία.

Οι μελετητές ανασκόπησαν 58 επιδημιολογικές μελέτες πάνω στο ζήτημα στις οποίες συμμετείχαν πάνω από 100.000 γυναίκες συνολικά.

Διαπιστώθηκε ότι όλες οι θεραπείες ορμονικής υποκατάστασης (Θ.Ο.Υ) σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού εξαιρουμένων των τζελ οιστρογόνων που εφαρμόζονται τοπικά.

Έτσι, μια γυναίκα πενήντα ετών που ακολουθεί για αρκετό καιρό Θ.Ο.Υ με οιστρογόνα και προγεστερόνη έχει 8,3% πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου του μαστού, τη στιγμή που ο κίνδυνος στο γενικό πληθυσμό των γυναικών που δεν έχουν λάβει θεραπεία είναι 6,3%.

Τα ποσοστά κινδύνου ανάπτυξης καρκίνου του μαστού των γυναικών που ακολούθησαν μια θεραπεία με οιστρογόνα και προγεστερόνη και αυτών που έλαβαν για το ίδιο χρονικό διάστημα μια θεραπεία αποκλειστικά με οιστρογόνα είχαν κίνδυνο 7,7% και 6,8% αντίστοιχα.

Η διάρκεια της θεραπείας, πάντως, φάνηκε να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο. «Οι γυναίκες που βρίσκονταν υπό θεραπεία για 10 χρόνια παρουσίαζαν σχεδόν διπλάσιο κίνδυνο από αυτές που έλαβαν θεραπεία για πέντε χρόνια», διευκρινίζει η Τζίλιαν Ριβς, μια από τους συντάκτες της μελέτης από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Κατά την εμμηνόπαυση οι ωοθήκες παύουν σταδιακά να λειτουργούν και συντελείται μια πτώση του επιπέδου των οιστρογόνων, ενώ η προγεστερόνη σχεδόν εξαφανίζεται. Αυτές οι ορμονικές αλλαγές προκαλούν δυσάρεστα συμπτώματα (εξάψεις, διαταραχές ύπνου, κολπική ξηρότητα κλπ), τα οποία οι θεραπείες ορμονικής υποκατάστασης μπορούν να ανακουφίσουν.

Το 2002 όμως μια έρευνα έδειξε ότι οι θεραπείες αυτές αυξάνουν τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού, οπότε η συνταγογράφησή τους τα χρόνια που ακολούθησαν άρχισε σταδιακά να υποχωρεί. Συγκεκριμένα, στη Γαλλία, αν και το ένα τέταρτο των γυναικών με ηλικία 50 έως 60 έτη λάμβαναν αυτή τη θεραπεία, η χρήση της μειώθηκε κατά 62% στο διάστημα 2002 με 2006.

Εκτός των Θ.Ο.Υ, άλλοι παράγοντες επίσης αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού ανάμεσα στους οποίους είναι η κατανάλωση αλκοόλ, το βάρος, η ηλικία πρώτου παιδιού.

Η Τζόαν Κοτσόπουλος από το νοσοκομείο του Τορόντο στον Καναδά υπογραμμίζει ότι οι γιατροί οφείλουν να λάβουν υπόψη τους τα αποτελέσματα της μελέτης και σε συνδυασμό με τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης να αποφασίζουν για την αγωγή που θα ακολουθήσει μια γυναίκα εκτιμώντας τα οφέλη και τους κινδύνους της θεραπείας.

«Για την επιλογή της θεραπείας παίζει ρόλο η σοβαρότητα των συμπτωμάτων, οι αντενδείξεις των Θ.Ο.Υ, ο δείκτης μάζας σώματος και οι προτιμήσεις της ασθενούς», καταλήγει η ίδια.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στη μέθοδο αυτή –που έχει ήδη ακολουθηθεί από 9 γυναίκες- αφαιρείται λαπαροσκοπικά ιστός από τις ωοθήκες των γυναικών ο οποίος στη συνέχεια τεμαχίζεται και ψύχεται για να διατηρηθεί.  Όταν οι γυναίκες εισέλθουν στην περίοδο της εμμηνόπαυσης ο ιστός αποψύχεται και εισάγεται ξανά στο σώμα τους. Για να αποκαταστήσουν τα επίπεδα ορμονών που πέφτουν οι γιατροί διαλέγουν ένα μέρος με καλή παροχή αίματος (π.χ. μασχάλη). Αν ο ιστός των ωοθηκών ‘επιβιώσει’ μπορεί να επαναφέρει τα πεσμένα επίπεδα των σεξουαλικών ορμονών στις γυναίκες και να διακόψει την εμμηνόπαυση.

      Η διαδικασία αυτή έχει πολλαπλά οφέλη καθώς αφενός μπορεί να ωφελήσει τις γυναίκες που βρίσκονται αντιμέτωπες με σοβαρές νόσους (καρδιαγγειακά προβλήματα, οστεοπόρωση κλπ), μειώνοντας έτσι και το κόστος αυτών των ασθενειών στη δημόσια υγεία, και αφετέρου καθυστερεί την ενεργοποίηση των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης που ποικίλουν από κακή διάθεση, άγχος και αϋπνία, μέχρι εξάψεις, νυχτερινή εφίδρωση και μειωμένη σεξουαλική επιθυμία.

      «Πρόκειται για μια μέθοδο με ιδιαίτερο όφελος για κάθε γυναίκα που θέλει για οποιοδήποτε λόγο να καθυστερήσει την εμμηνόπαυση ή που έχει ακολουθήσει θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης (Θ.Ο.Υ.)», δήλωσε στην Guardian ο καθηγητής Σιμόν Φίσελ, γιατρός που ειδικεύεται στην εξωσωματική γονιμοποίηση και πρόεδρος του βρετανικού οργανισμού «Care Fertility Group».

     Το πόσο θα καθυστερήσει η εμμηνόπαυση εξαρτάται από την ηλικία κατά την οποία ο ιστός αφαιρείται και επανεισάγεται στο γυναικείο σώμα. Αν η διαδικασία αυτή γίνει σε μια γυναίκα 25 ετών μπορεί να καθυστερήσει την εμμηνόπαυση έως και 20 χρόνια ενώ αν γίνει σε μια γυναίκα 40 ετών η εμμηνόπαυση δεν αναβάλλεται για πάνω από 5 χρόνια.

Η σημασία αυτής της μεθόδου έγκειται στο ότι σήμερα οι γυναίκες περνούν 30 με 40 χρόνια στο στάδιο της εμμηνόπαυσης και ενώ η Θ.Ο.Υ. φέρει αποτελέσματα δεν ταιριάζει σε όλους.

Η ίδια διαδικασία έχει ήδη χρησιμοποιηθεί για να προστατεύσει την γονιμότητα των γυναικών που πρόκειται να υποβληθούν σε θεραπεία για την καταπολέμηση του καρκίνου.

       Σε αντίθεση με την εξωσωματική γονιμοποίηση, η μέθοδος διατήρησης ιστού από τις ωοθήκες δεν απαιτεί φάρμακα για να ενεργοποιήσει τις ωοθήκες και πιθανότατα παράγει πολύ περισσότερα ωάρια. Ο Φίσελ, επομένως, τονίζει ότι αν οι γυναίκες ακολουθήσουν αυτή τη διαδικασία στα 20 τους χρόνια θα έχουν πρόσβαση σε χιλιάδες ωάρια όταν αποφασίσουν να κάνουν παιδί.

     Υπάρχει μάλιστα η δυνατότητα ένα μέρος του ιστού να μεταμοσχευθεί ώστε οι γυναίκες να ανακτήσουν τη γονιμότητα τους πριν κάνουν οικογένεια και το υπόλοιπο να φυλαχθεί για αργότερα για την καθυστέρηση της εμμηνόπαυσης.

      Η μέθοδος αυτή κοστίζει μεταξύ 7.000 και 11.000 δολαρίων και προσφέρεται στις γυναίκες άνω των 40 από την ProFam, μια εταιρεία που ιδρύθηκε στο Μπέρμινγχαμ από τον Φίσελ.

Προέλευση: The Guardian

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο συγκεκριμένος καρκίνος είναι ο έκτος συχνότερος στην Ευρώπη και είναι πιο κοινός στους άνδρες από ό,τι στις γυναίκες (περίπου τριπλάσιες οι διαγνώσεις σε άνδρες). Όμως οι γυναίκες είναι πιθανότερο να εμφανίσουν προχωρημένο καρκίνο της ουροδόχου κύστης και έχουν μικρότερες πιθανότητες επιβίωσης σε σχέση με τους άνδρες (η θνησιμότητα στις γυναίκες είναι περίπου 40% μεγαλύτερη). Κάθε χρόνο περίπου 27.000 γυναίκες στην Ευρώπη και 19.000 στις ΗΠΑ διαγιγνώσκονται με τον εν λόγω καρκίνο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Μοχαμάντ Αμπουφαράτζ του Πανεπιστημίου της Βιέννης, που έκαναν τη σχετική ανακοίνωση στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ουρολογίας στη Βαρκελώνη, ανέλυσαν στοιχεία για περισσότερες από 220.000 γυναίκες.

Διαπιστώθηκε ότι εκείνες με εμμηνόπαυση πριν την ηλικία των 45 ετών, ήσαν κατά μέσο όρο 45% πιθανότερο να εμφανίσουν καρκίνο της ουροδόχου κύστης, σε σχέση με όσες είχαν εμμηνόπαυση μετά τα 50. Ο κίνδυνος ήταν ακόμη μεγαλύτερος (53%) για τις καπνίστριες που είχαν πρόωρη εμμηνόπαυση.

Η μέση ηλικία της εμμηνόπαυσης στις ανεπτυγμένες χώρες είναι περίπου τα 51 έτη, ενώ μία στις πέντε γυναίκες έχει πρόωρη εμμηνόπαυση πριν τα 45. Όπως επεσήμανε ο δρ Αμπουφαράτζ, «το κάπνισμα παραμένει ο σημαντικότερος παράγων κινδύνου για τον καρκίνο της ουροδόχου κύστης. Επίσης το κάπνισμα συνδέεται με εμφάνιση της εμμηνόπαυσης σε μικρότερη ηλικία, συνεπώς αυξάνει τον κίνδυνο γι’ αυτή τη μορφή καρκίνου».

Σύμφωνα με τους ερευνητές, περίπου δέκα χρόνια μετά τη διακοπή του καπνίσματος, ο κίνδυνος για καρκίνο της ουροδόχου κύστης επανέρχεται στο ίδιο επίπεδο με τις μη καπνίστριες.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Έως τώρα υπήρχαν αντικρουόμενα ευρήματα για τη σχέση ανάμεσα στη σωματική άσκηση και στην πιθανότητα πρόωρης εμμηνόπαυσης. Μερικές μελέτες είχαν καταλήξει στην εκτίμηση ότι οι πολύ ενεργές σωματικά γυναίκες έχουν μικρότερο κίνδυνο πρόωρης εμμηνόπαυσης πριν τα 45 τους, ενώ άλλες έρευνες κατέληξαν στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα ότι ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος.

Η νέα 20ετής αμερικανική μελέτη, με επικεφαλής την καθηγήτρια επιδημιολογίας Ελίζαμπεθ Μπερτόουν-Τζόνσον του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης, η οποία δημοσιεύθηκε στο κορυφαίο περιοδικό για θέματα ανθρώπινης αναπαραγωγής “Human Reproduction”, ανέλυσε στοιχεία για 107.275 γυναίκες, από τις οποίες οι 2.786 είχαν εμμηνόπαυση πριν την ηλικία των 45 ετών.

Η έρευνα δεν βρήκε να υπάρχει σχέση ανάμεσα στο πόσο ασκείται μια γυναίκα οποιασδήποτε ηλικίας και στο αν θα έχει πρόωρη εμμηνόπαυση. Είτε μια γυναίκα είχε λιγότερες από τρεις ώρες σωματικής δραστηριότητας μέσα την εβδομάδα, είτε πάνω από 42 ώρες, δεν διαπιστώθηκε κάποια άξια λόγου συσχέτιση με την πρόωρη εμμηνόπαυση. Εξίσου άσχετη ήταν και η συχνότητα της σωματικής άσκησης μιας γυναίκας κατά την εφηβική ηλικία της.

Οι ερευνητές πάντως επεσήμαναν ότι καλό είναι οι γυναίκες πριν την εμμηνόπαυση να γυμνάζονται, γιατί αυτό θα έχει διάφορα οφέλη για την υγεία τους, όπως μικρότερο κίνδυνο για καρδιοπάθεια, διαβήτη, καρκίνο του μαστού και άλλες παθήσεις.

Υπό διερεύνηση βρίσκονται ακόμη οι περιβαλλοντικοί και άλλοι παράγοντες που παίζουν ρόλο για την πρόωρη εμμηνόπαυση. Η νέα μελέτη βρήκε ότι η ποσότητα ασβεστίου και βιταμίνης D που παίρνει μια γυναίκα με τη διατροφή της, μειώνει τον κίνδυνο πρόωρης εμμηνόπαυσης, ενώ το κάπνισμα και το υπερβολικά χαμηλό βάρος αυξάνουν τον κίνδυνο.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:

https://academic.oup.com/humrep/advance-article-abstract/doi/10.1093/humrep/dey267/5077232?redirectedFrom=fulltext

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Για κάποιες που πάτησαν τα 40 χρόνια μπορεί να παρουσιάζουν συμπτώματα εμμηνόπαυσης αλλά η ηλικία των 50 ετών είναι η πιο κατάλληλη για να την προσδιορίσουμε ως την μέση ηλικία που εκδηλώνεται και καθιερώνεται.

Η εμμηνόπαυση ουσιαστικά είναι το τέλος της αναπαραγωγικής ζωής της γυναίκας, χωρίς όμως να σημαίνει και το τέλος της σεξουαλικής ζωής, αντίθετα η σεξουαλική ζωή μετά τα 50 μπορεί να παραμείνει υγιής και να είναι καλύτερη από πριν για πολλά χρόνια μετά.

Για λίγο χρονικό διάστημα πριν την εμμηνόπαυση, κατά την διάρκεια, αλλά και μετά, επιβαρύνεται το γυναικείο σώμα με δυσάρεστα συμπτώματα λόγω των χαμηλών επίπεδων των οιστρογόνων.

Εξάψεις, ξηρό δέρμα και ρυτίδες, παραπάνω βάρος, φουσκώματα, κατακράτηση υγρών, αλλά και υπερβολικό αδυνάτισμα, ταλαιπωρούν την γυναίκα που όλα στο σώμα της φωνάζουν πως χρειάζεται σωστή φροντίδα.

Φίλες μου στην εμμηνόπαυση πρέπει να βάλουμε τα λαχανικά και τα φρούτα στη διατροφή μας, να αποφεύγουμε το αλκοόλ, το κάπνισμα, να κάνουμε  συστηματική αεροβική γυμναστική  και γιόγκα, και σύμφωνα με μελέτες η απώλεια μερικών κιλών μπορεί να βοηθήσει στην μείωση των εξάψεων.

Οι ορμονικές αλλαγές που προκαλεί η εμμηνόπαυση, έχει σαν αποτέλεσμα το δέρμα μας να  χρειάζεται προσοχή πάντα σε σχέση με την αυξομείωση του βάρους, γιατί η ελαστικότητα του μειώνεται και μπορεί να προκαλέσει χαλάρωση ειδικά στο δέρμα γύρω από τον λαιμό και στα μάγουλα που χρειάζονται ενυδάτωση αλλά και πολύ καλό καθαρισμό.

Τα υπέροχα μαλλιά μας χρειάζονται ενυδάτωση, λιγότερο μπιστολάκι και φάρμακα, μπορούμε τα βάψουμε με φυτικά προϊόντα και να προσέχουμε το σίδηρο αλλά και την βιταμίνη Β6 για να τα έχουμε στην ρίζα της κεφαλής μας και όχι στις βούρτσες.

Χρειαζόμαστε ξεκούραση και καλό ύπνο ακόμα και μεσημεριανό γιατί ο ύπνος μπορεί να βοηθήσει να αποτρέψουμε την εμφάνιση των μαύρων κύκλων γύρω από τα μάτια μας αλλά και να δώσει στο υπόλοιπο σώμα σας την ευκαιρία να ξεκουραστεί και να ανακτήσει την ενέργεια που χρειάζεται.

Αν βάλουμε στην διατροφή μας τα αμύγδαλα που είναι εξαιρετικοί ξηροί καρποί εξαιρετικά πλούσιοι σε θρεπτικά συστατικά και περιέχουν βιταμίνες E και K, ιχνοστοιχεία όπως ο ψευδάργυρος και ο σίδηρος, θα έχουμε μια υπέροχη επιδερμίδα.

Μπορούμε επίσης να φτιάξουμε με αμυγδαλέλαιο μια Μάσκα μαλλιών για θρέψη και τόνωση.

Θα χρειαστούμε

• 1 κουταλιά σου γλυκού αμυγδαλέλαιο

• 1 κουταλιά σου γλυκού δαφνέλαιο

• 3 σταγόνες αιθέριο έλαιο δεντρολίβανο

• 3 σταγόνες αιθέριο έλαιο λεμόνι

• Ανακατεύουμε καλά τα υλικά και τα τοποθετούμε στη ρίζα των μαλλιών

• Κάνουμε ελαφρό μασάζ, απλώνουμε στην συνέχεια σε όλα τα μαλλιά

• Αφήνουμε τη μάσκα για μισή ώρα και τέλος λουζόμαστε

Η εμμηνόπαυση μπορεί να είναι μια λίγο δύσκολη φάση στη ζωή μας όμως αξίζει να την μετατρέψουμε σε ένα υπέροχο νέο κύκλο της γεμάτο αισιοδοξία και ομορφιά!

Η τεχνική, που δοκιμάσθηκε με επιτυχία πειραματικά σε αρκετές γυναίκες, εξαφανίζει την ανάγκη της ορμονοθεραπείας λόγω της πρόωρης εμμηνόπαυσης.

Στόχος των επιστημόνων είναι να αναπτύξουν μια νέα θεραπεία, που θα αντικαθιστά την μακρόχρονη ορμονική θεραπεία (η οποία συνδέεται και με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου) με μια εφάπαξ μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων. Η θεραπεία θα βοηθήσει επίσης τις γυναίκες που έχουν σοβαρά συμπτώματα λόγω της εμμηνόπαυσης και αναγκάζονται να πάρουν ορμόνες.

Η θεραπεία δοκιμάσθηκε σε 33 γυναίκες με πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια, μια διαταραχή που σταματά την περίοδο περίπου στο 1% των γυναικών πριν την ηλικία των 40 ετών. Σχεδόν όλες οι γυναίκες αυτές, καθώς δεν μπορούν να παράγουν ωάρια, αδυνατούν να κάνουν παιδί.

«Η βλαστοκυτταρική θεραπεία μπορεί να αποτελέσει μια πολλά υποσχόμενη μέθοδο για τη θεραπεία δύσκολων περιπτώσεων γυναικείας υπογονιμότητας» δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής, καθηγητής γυναικολογίας και μαιευτικής Αϊμάν Αλ-Χεντί του Πανεπιστημίου του Σικάγο, σύμφωνα με τους «Τάιμς του Λονδίνου».

«Οι ασθενείς με πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια αδυνατούν να παράγουν τα δικά τους ωάρια. Επίσης έχουν εμμηνοπαυσιακά συμπτώματα όπως εξάψεις, νυχτερινές εφιδρώσεις, διαταραχές διάθεσης και κολπική ξηρότητα. Αν θέλουν να μείνουν έγκυες, πρέπει να δανεισθούν ωάρια από υγιείς δωρήτριες, αλλά τότε τα παιδιά που θα γεννηθούν, δεν θα έχουν βιολογική σχέση με τις μητέρες τους», πρόσθεσε.

Η ερευνητική ομάδα θα παρουσιάσει τα αποτελέσματά της στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια αυτή την εβδομάδα. Όλες οι γυναίκες που συμμετείχαν στην πιλοτική θεραπεία, είχαν ξανά περίοδο και οι εξετάσεις με υπερήχους έδειξαν ότι οι ωοθήκες τους είχαν πολλαπλασιασθεί σε μέγεθος.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια Ελίζαμπεθ Μόλαρντ του Πανεπιστημίου της Νεμπράσκα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ρευματολογίας “Rheumatology”, ανέλυσαν στοιχεία για 8.189 γυναίκες με ρευματοειδή αρθρίτιδα.

Διαπιστώθηκε ότι η νόσος εξελίσσεται πιο αργά σε όσες δεν είχαν ακόμη εμμηνόπαυση, ενώ τα συμπτώματα επιδεινώνονταν ταχύτερα μετά την εμμηνόπαυση.

Οι γυναίκες έχουν τριπλάσια πιθανότητα να εκδηλώσουν ρευματοειδή αρθρίτιδα σε σχέση με τους άνδρες, ενώ εμφανίζουν επίσης πιο σοβαρά συμπτώματα και μεγαλύτερες κινητικές δυσκολίες.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι στη διάρκεια της εγκυμοσύνης οι γυναίκες έχουν μικρότερη πιθανότητα να εμφανίσουν τη νόσο. Από την άλλη, όσες έχουν πρόωρη εμμηνόπαυση, είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν ρευματοειδή αρθρίτιδα, σε σχέση με όσες έχουν καθυστερημένη εμμηνόπαυση.

Η νέα μελέτη επιβεβαιώνει ότι τα συμπτώματα της νόσου σχετίζονται με ορμονικές αλλαγές στον οργανισμό της γυναίκας. Το γιατί αυτό συμβαίνει, είναι ακόμη ασαφές. Τελικός στόχος των επιστημόνων είναι να κατανοήσουν τον εμπλεκόμενο βιολογικό μηχανισμό και έτσι να βρουν ένα φάρμακο που θα «φρενάρει» τη νόσο στις γυναίκες με εμμηνόπαυση.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:  https://doi.org/10.1093/rheumatology/kex526

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πρόωρη θεωρείται η εμμηνόπαυση πριν τα 45. Εκτιμάται ότι περίπου μία γυναίκα στις δέκα (10%) έχει πρόωρη εμμηνόπαυση, πράγμα που αυξάνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο, καθώς και την πιθανότητα άλλων προβλημάτων υγείας, όπως άνοιας και οστεοπόρωσης, καθώς και πρόωρου θανάτου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Κάθλιν Σέγκντα της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης στο ‘Αμχερστ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα ανθρώπινης αναπαραγωγής “Human Reproduction”, ανέλυσαν στοιχεία για σχεδόν 79.000 γυναίκες.

Διαπιστώθηκε ότι οι λιποβαρείς γυναίκες με δείκτη μάζας σώματος κάτω του 18,5 είχαν κατά μέσο όρο 30% μεγαλύτερο κίνδυνο πρόωρης εμμηνόπαυσης, σε σχέση με τις γυναίκες που ήσαν απλώς αδύνατες ή κανονικού βάρους (με δείκτη 18,5 έως 22,5). Αντίθετα, οι υπέρβαρες γυναίκες με δείκτη 25 έως 30 είχαν 21% έως 30% μικρότερο κίνδυνο πρόωρης εμμηνόπαυσης.

Οι υπερβολικά αδύνατες γυναίκες στην ηλικία των 18 ετών, οι οποίες είχαν τότε δείκτη μάζας σώματος κάτω του 17,5, στη συνέχεια είχαν 50% μεγαλύτερη πιθανότητα πρόωρης εμμηνόπαυσης. Ενώ οι γυναίκες με δείκτη κάτω του 18,5 στα 35 τους, είχαν ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο (59%).

Αυξημένη (υπερδιπλάσια) πιθανότητα για πρόωρη εμμηνόπαυση είχαν και οι γυναίκες που έχασαν πάνω από δέκα κιλά τουλάχιστον τρεις φορές μεταξύ της ηλικίας των 18 και των 30 ετών.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση: https://doi.org/10.1093/humrep/dex304

ΑΠΕ-ΜΠΕ