Φωτιά ξέσπασε στο ύψος της Παλαιάς Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης στο 14οχλμ
Φωτιά ξέσπασε σε ξερά χόρτα και σκουπίδια στο ύψος της Παλαιάς Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης – Βέροιας κοντά στην ΒΙΤΡΟΥΒΙΤ – 14οχλμ. Η έγκαιρη επέμβαση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Σίνδου απέτρεψε τα χειρότερα.
emvolos.gr
Αλεξάνδρεια: Οι αφανείς “ήρωες” που δουλεύουν Χριστούγεννα και αργίες.
Ήρθαν επιτέλους τα Χριστούγεννα! Η μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου για όλη τη χριστανοσύνη, για μικρούς και για μεγάλους. Ευκαιρία για τα παιδιά να ξεφύγουν από τα μαθήματα και να χαρούν ξένοιαστα δώρα και παιχνίδια, αλλά και για τους μεγαλύτερους να απολαύσουν τις ημέρες των αργιών ξεκούραση και οικογενειακή θαλπωρή.
Πίσω όμως από αυτό το σκηνικό υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, αφανείς “ήρωες” της καθημερινότητας, που δεν λογαριάζουν γιορτή και αργία και δουλεύουν παρέχοντας τα απαραίτητα αγαθά και τις υπηρεσίες τους στο κοινό.
Δείτε το βίντεο από σήμερα το πρωί, ανήμερα των Χριστουγέννων στην Αλεξάνδρεια.
emvolos.gr
ΥΛΙΚΑ
1 κούπα αγνό βούτυρο
1 κούπα μαγειρικό λίπος
1 κούπα αμύγδαλα ασπρισμένα και καβουρντισμένα
1 βανίλια
½ κούπα ζάχαρη άχνη
4-5 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουτί λουκούμια με διάφορες γεύσεις, τριαντάφυλλο, περγαμόντο ή μαστίχα
ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
Σε μεταλλικό μπολ βάζουμε το βούτυρο, το λίπος, την ζάχαρη και τα χτυπάμε στο μίξερ μέχρι να ασπρίσουν.
Στο μίγμα ρίχνουμε τη βανίλια, τα αμύγδαλα και σιγά σιγά το αλεύρι.
Συνεχίζουμε να ζυμώνουμε μέχρι η ζύμη μας να γίνει μαλακή και αφράτη.
Πιέζουμε λίγο την ζύμη και την «κόβουμε» δημιουργώντας παραλληλόγραμμα σχήματα.
Στρώνουμε στο ταψί την λαδόκολλα και «αραδιάζουμε» τα μπισκότα μας.
Ψήνουμε στους 175ο – 180ο για 30 λεπτά.
Αφήνουμε τα μπισκότα μας να κρυώσουν χωρίς να τα σκεπάσουμε.
Ανοίγουμε το κουτί με τα λουκούμια και τινάζουμε την πολύ ζάχαρη.
Πιέζουμε με το χέρι μας το λουκούμι και το στρώνουμε ανάμεσα σε δύο μπισκότα σαν σάντουιτς.
Σερβίρονται σε μεγάλη πιατέλα και η παρουσία του σε κάθε γιορτινό τραπέζι ήταν η «χαρά των παιδιών».
Ο καφές και το τσάι τριαντάφυλλο ή περγαμόντο τους «πάει τρέλλα» γιατί δένει και με αρώματα των λουκουμιών.
Γιορτές δεν σημαίνουν πολυφαγία. Σημαίνουν χαρά, συγκέντρωση φίλων και οικογένειας γύρω από το τραπέζι, αλλά όχι υπερβολή στο φαγητό, λέει ο κ. Σταμέλος, επισημαίνοντας ότι ο οργανισμός δεν ξεχωρίζει γιορτές. «Έχει ‘αρχές’ που πρέπει να τις τηρήσουμε, ώστε να μην ξεπεράσουμε τα κιλά που δικαιολογούνται αυτές τις ημέρες, τα οποία δεν μπορούν να είναι περισσότερα από τρία στο 15ήμερο».
Τα γλυκά δεν πρέπει να καταναλώνονται μόνα τους ενδιάμεσα των γευμάτων
Ποια είναι όμως τα συνήθη λάθη των ημερών; «Ξεχνάμε τα τρία γεύματα την ημέρα. Ξεκινάμε το τσιμπολόγημα από το πρωί και αυτό διαρκεί πολλές ώρες, με αποτέλεσμα να χάνουμε το ‘λογαριασμό’ αφού δεν φτιάχνουμε ένα πιάτο. Και φυσικά αυτές τις ημέρες το επικίνδυνο είναι τα γλυκά, τα οποία πρέπει να τα απολαμβάνουμε με μέτρο. Και μάλιστα συνιστώ στον κόσμο να τρώει το γλυκό του μαζί με ένα κυρίως γεύμα. Έτσι θα καταφέρει να καταβολίσει το τρόφιμο, μαζί με τις υπόλοιπες τροφές, και να μην επιβαρυνθεί το σωματικό βάρος. Τα ενδιάμεσα γλυκίσματα προσθέτουν βάρος, γιατί προλαβαίνουν να γίνουν λίπος μέσα στο σώμα μας. Καλόν είναι να μην καταναλώνονται μόνα τους με τον καφέ π.χ, και επίσης όχι μελομακάρονο μαζί με κουραμπιέ», λέει ο κ. Σταμέλος.
Το αλκοόλ γίνεται αυτομάτως λίπος
Για τους πότες τα νέα δεν είναι καθόλου ευχάριστα, ειδικά αν είναι ολίγον… παχουλοκομψοί. «Η αλκοόλη μετατρέπεται στον οργανισμό αυτούσια σε λίπος, που σημαίνει ότι όση αλκοόλη πάρουμε, τόσο λίπος θα δημιουργηθεί στον οργανισμό μας. Τα αλκοολούχα ποτά δεν πρέπει να λαμβάνονται χωρίς τροφή, είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνει ο κόσμος να μην τρώει πολύ για να μπορεί να καταναλώσει περισσότερες θερμίδες στο ποτό», επισημαίνει ο κ. Σταμέλος.
Μέτρον άριστον
Αρχή της σωστής διατροφής είναι η ποικιλία και το μέτρο. Χαρά και γιορτή δεν σημαίνει πολυφαγία, αναφέρει ο κ. Σταμέλος. «Ένα λάθος που κάνουμε είναι να παραλείπουμε το δείπνο, όταν το μεσημέρι έχουμε κάνει ένα λουκούλειο γεύμα. Εγώ θα πρότεινα ένα ελαφρύ μενού για βράδυ με πρωτεΐνη υψηλής βιολογικής αξίας, π.χ γαλοπούλα βραστή ή βραστό αυγό με άλυπο τυρί και σαλάτα, ώστε να βοηθήσουμε τον οργανισμό να επεξεργαστεί τις τροφές που ήδη έχουν καταναλωθεί», λέει ο κ. Σταμέλος και προσθέτει: «Επίσης όταν έχουμε υδατάνθρακα, καλό είναι να συνδυάζουμε μία πράσινη σαλάτα, διότι η πτυαλίνη του σάλιου, διασπά τον υδατάνθρακα σε απλούστερες μορφές αμύλου, πχ αν φάμε ζυμαρικά, καλό είναι να τα συνοδεύσουμε με μία πράσινη σαλάτα, ώστε να επιβαρύνουμε όσο το δυνατόν λιγότερο τον οργανισμό μας».
Ποτέ περπάτημα με γεμάτο στομάχι
Καταλήγοντας ο κ. Σταμέλος επισημαίνει ότι «ο οργανισμός όταν είναι στο στάδιο της πέψης δεν μπορεί να επιτελέσει δυνατές διεργασίες, γιατί επιβαρύνεται η καρδιά. Είναι ακριβώς το ίδιο όπως το καλοκαίρι που δεν πρέπει να κολυμπάμε, αμέσως μετά από ένα γεύμα».
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Για το μυστήριο της κατά σάρκα γέννησης του Υιού του Θεού, το μυστήριο της «κένωσης», καθώς ο «πλήρης κενούται» για να γευθούν οι άνθρωποι την πληρότητα της θεότητος. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει, στο υπέρλογο αυτό γεγονός σημαίνεται και συνεχώς υπενθυμίζεται ότι ο πόθος του ανθρώπου να ζήσει τα γνωρίσματα του Θεού βρίσκει την εκπλήρωσή του μόνο στην ενσωμάτωση του ανθρώπου εντός του Χριστού, όταν η ζωή μας γίνεται ζωή του Χριστού.
Ακολουθεί η θεολογική προσέγγιση του κ. Χρήστου Αραμπατζή:
Η ημέρα των Χριστουγέννων είναι η κεντρικότερη εορτή των Χριστιανών από τον 4ο αι., καθώς αυτή αποτελεί τη συνεχή υπόμνηση της ιστορικής παρουσίας του Υιού του Θεού μέσα στον κοσμικό χρόνο και χώρο.
Είναι η υπερκόσμια εορτή των εορταζόντων εν κόσμω. Το μέγα μυστήριο της ιστορίας.
Ο ίδιος ο Θεός βλέποντας το πλάσμα που τόσο αγαπούσε να μην μπορεί να γλυτώσει από τα δεσμά που το ίδιο επέλεξε και το οδήγησαν στη φθορά και στον θάνατο, γίνεται ο ίδιος άνθρωπος, ενδυόμενος όλα τα φυσικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου. Ο σκοπός ήταν ο άνθρωπος να μπορέσει πλέον να εισέλθει μέσα από τον ενανθρωπήσαντα Λόγο του Θεού, τον Ιησού Χριστό, στο ποθούμενο γεγονός της αιώνιας μακαριότητας και ευδαιμονίας, που μόνο αυτός προσφέρει.
Το μυστήριο της κατά σάρκα γέννησης του Υιού του Θεού είναι το μυστήριο της «κένωσης», καθώς ο «πλήρης κενούται» για να γευθούν οι άνθρωποι την πληρότητα της θεότητος. Στο υπέρλογο αυτό γεγονός σημαίνεται και συνεχώς υπενθυμίζεται ότι ο πόθος του ανθρώπου να ζήσει τα γνωρίσματα του Θεού βρίσκει την εκπλήρωσή του μόνο στην ενσωμάτωση του ανθρώπου εντός του Χριστού, όταν η ζωή μας γίνεται ζωή του Χριστού.
Η οδός αυτής της ενσωμάτωσης, της αληθινής κοινωνίας, εκκινεί από την ίδια τη γέννηση του Χριστού εντός του ανθρώπου, εντός της καρδιάς του καθενός μας. Είναι το σεσιγημένο μυστήριο που αλλάζει τα πάντα γύρω μας.
Αυτό το μυστήριο της γέννησης του Χριστού εντός μας έχει ως προϋπόθεση την πλήρη αποδοχή του ως Κύριο της ζωής μας και των επιθυμιών μας. Ο Χριστός γεννάται μέσα στις καρδιές όλων των ανθρώπων, όταν οι άνθρωποι επαναλάβουν στη ζωή τους τα χαρακτηριστικά της ζωής Του. Και το πρώτο και έσχατο συγχρόνως χαρακτηριστικό της ζωής αυτής είναι η ταπείνωση, ως στάση συνεχούς συγκατάβασης και αγάπης σε ό,τι μας προσβάλλει και μας αντιτίθεται, σε ό,τι θα μπορούσε να προκαλέσει την οργή μας ως απόλυτο δικαίωμά μας.
Ο ίδιος ο Θεός που τόσο αρνηθήκαμε και αρνούμαστε γεννιέται και γίνεται ο ίδιος άνθρωπος, αναπλάθοντας αυτόν που ενώ ήταν προορισμένος να ζήσει ως Θεός, επέλεξε τα εφήμερα, γρήγορα και ευτελή που του πρόβαλε η φαντασία του. Βασιζόμενος στη φαντασία του, ο άνθρωπος αρνήθηκε και αυτονομήθηκε για να ζήσει όπως αυτός ήθελε. Με αυτόν τον τρόπο γιγάντωσε και έκανε ιστορικά υπαρκτό το κακό μέσα στον κόσμο, μισώντας και σκοτώνοντας τον εκάστοτε «άλλον» για να κυριαρχήσει ένα αδυσώπητο και αχόρταγο εγωιστικό θέλημα, ατομικό ή συλλογικό.
Παρόλα αυτά, ο Θεός δεν επιτρέπει την καταστροφή του πλάσματος που τόσο αγάπησε. Η θεία ζωή, ο Ζων Θεός, κατέρχεται σιωπηλά και εν σιγή στον κόσμο, ως ξένος και άγνωστος, για να ζήσει και να οδηγήσει τον άνθρωπο σε αυτό για το οποίο είχε εξ αρχής προοριστεί.
Αυτό είναι το μυστήριο του Ιησού Χριστού, αυτό είναι το μυστήριο των Χριστουγέννων, η αποκάλυψη της αληθινής ζωής της Αγάπης, όχι όμως της ανθρώπινης, αλλά της Θείας, η οποία τροφοδοτεί και εμπνέει κάθε αληθινή ανθρώπινη αγάπη.
Πολλές φορές μπροστά σε αυτή την αγάπη, που εκδηλώνεται πάντοτε μέσα από την ταπείνωση και τη συγχώρηση, διαλύεται το φανταστικό «εγώ» των ανθρώπων και αποκαλύπτεται ότι ο άνθρωπος πολύ συχνά επιζητεί τον Χριστό μόνο για να του δώσει ό,τι χρειάζεται, όταν το χρειάζεται, διατηρώντας πάντα την αυτονομία του και το ανεξάρτητο θέλημά του.
Αυτή είναι η πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής σήμερα: η εμμονή σε ένα θέλημα που οδηγεί σε αυτοεπιβεβαίωση και κατά συνέπεια στον πνευματικό θάνατο.
Μέσα σ’ αυτή τη διάσταση της ζωής μας ο Χριστός αναζητά τη γέννησή Του στις καρδιές όλων των ανθρώπων, μας ζητά να καθαίρουμε τη ζωή μας από το εγωιστικό πάθος και να αποδεχθούμε απροϋπόθετα το δικό Του θέλημα, το θέλημα της απόλυτης αυταπάρνησης ώστε να ζήσουν εντός μας οι ζωές των άλλων. Αυτή είναι η «συγχώρηση» όλων μας εν Χριστώ.
Κάθε Χριστούγεννα καλούμαστε να κάνουμε μια νέα αρχή στη ζωή μας, παραδίδοντάς την στον ίδιο τον Χριστό, γιατί αυτός είναι ο εξ αρχής προορισμός της. Αυτός είναι η μοναδική μας ελπίδα να λυτρωθούμε από τη σκοτεινή φυλακή του εαυτού μας. Να αποδυθούμε τον παλαιό άνθρωπο και να ενδυθούμε τον νέο και έσχατο συγχρόνως.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Τουλάχιστον 281 άνθρωποι σκοτώθηκαν, εκατοντάδες τραυματίστηκαν και πολλά κτίρια υπέστησαν σοβαρές ζημιές όταν σημειώθηκε το τσουνάμι, σχεδόν χωρίς προειδοποίηση, στα Στενά Σοντ, ανάμεσα στα νησιά Ιάβα και Σουμάτρα, αργά το βράδυ του Σαββάτου.
Το Ανάκ Κρακατόα εκτόξευε στάχτη και λάβα για μήνες προτού καταρρεύσει ένα τμήμα της νοτιοδυτικής πλευράς του ηφαιστείου, 0,64 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δήλωσε Ινδονήσιος αξιωματούχος.
«Αυτό προκάλεσε μια υποθαλάσσια κατολίσθηση και τελικά προκάλεσε το τσουνάμι», είπε η Ντουικορίτα Καρναουάτι, επικεφαλής της μετεωρολογικής υπηρεσίας, η οποία πρόσθεσε πως τα κύματα έπληξαν τις ακτές 24 λεπτά αργότερα.
Εικόνες που μετέδωσε ο δορυφόρος της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας Stentinel-1 δείχνουν ένα μεγάλο κομμάτι της νότιας πλευράς του ηφαιστείου να πέφτει στον ωκεανό, δήλωσαν επιστήμονες.
«Όταν αυτό το κομμάτι γης πέφτει στον ωκεανό… εκτοπίζει την επιφάνεια του ωκεανού προκαλώντας την κάθετη μετατόπιση που προκάλεσε το τσουνάμι», δήλωσε ο Σαν Τέιλορ-Όφορντ, σεισμολόγος στην GNS Science στο Ουέλινγκτον, αναφερόμενος στις υποθαλάσσιες κατολισθήσεις.
Ο Τέιλορ-Όφορντ είπε πως η έκρηξη και το «περιβάλλον υψηλού θορύβου» μπορεί να είναι ο λόγος για τον οποίο η κατολίσθηση δεν καταγράφηκε σεισμικά.
Το γεγονός ότι το τσουνάμι προκλήθηκε από ηφαίστειο, και όχι από σεισμό, μπορεί να είναι ο λόγος για τον οποίο δεν προκλήθηκε ειδοποίηση για τσουνάμι, είπαν επιστήμονες.
Κάτοικοι των παραλιακών περιοχών ανέφεραν πως δεν είδαν ούτε αισθάνθηκαν οποιαδήποτε προειδοποιητικά σήματα, όπως έναν σεισμό ή το νερό που υποχωρεί κατά μήκος της παραλίας προτού υψωθούν κύματα ύψους έως και τριών μέτρων.
Ο Χοσέ Μπορέο, μηχανολόγος των ακτών που ειδικεύεται στους κινδύνους από τσουνάμι στην eCoast Marine Consulting, είπε πως το προκαλούμενο από κατολίσθηση ηφαιστειακό τσουνάμι ενέχει περισσότερο μυστήριο απ΄ό,τι ένα τσουνάμι που προκαλείται από σεισμό, το οποίο έχει μελετηθεί καλύτερα.
Υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές μεταβλητές σε σχέση με τσουνάμι που προκαλούνται από κατολισθήσεις και ένα συγκεκριμένο σημείο με την ακριβή ταχύτητα και τον όγκο των βράχων που αποκολλούνται και πέφτουν στη θάλασσα προκειμένου να προκαλέσουν ένα κύμα.
«Στην Ινδονησία, περιμέναμε όλοι άλλον ένα μεγάλο τσουνάμι από σεισμό και στη συνέχεια έκρηξη, εδώ έχουμε μια ηφαιστειακή κατολίσθηση», είπε ο Μπορέρο.
«Έχω δει κάποιες εικόνες που δείχνουν ότι μπορεί να υπάρχει κάποιο είδος επικλινούς κατολίσθησης που μπορεί να εκτείνεται υποθαλασσίως αλλά καμία από αυτές δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί μέχρις ότου υπάρξει μια μελέτη χαρτογράφησης τον πυθμένα της θάλασσας».
Το Ανάκ Κρακατόα ή «παιδί του Κρακατόα» αναδύθηκε από το ηφαίστειο Κρακατόα, η έκρηξη του οποίου ήταν τόσο ισχυρή το 1888 ώστε ακούστηκε μέχρι το Περθ, δήλωσε η Μίκα Μακίνον, γεωφυσικός με έδρα το Βανκούβερ του Καναδά.
Περαιτέρω εκρήξεις συνεχίστηκαν από τον μεγάλο κρατήρα που δημιουργήθηκε.
Η Μακίνον είπε πως τα ηφαίστεια είναι αδύναμες, ακατάστατες σωροί από χαλαρά δεμένες μεταξύ τους πέτρες που πέφτουν κατηφορικά όλη την ώρα.
Αν αυτές τύχει να συναποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι, τότε μπορεί να εκτοπίσουν αρκετό νερό ώστε να προκληθεί τσουνάμι.
Δεν υπάρχουν συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης που να μπορούν να εντοπίσουν τέτοια προκαλούμενα από κατολισθήσεις τσουνάμι.
Το Ανάκ Κρακατόα είναι τόσο κοντά στην ακτή που δεν θα μπορούσε να υπάρξει επαρκής χρόνος για αντίδραση και εκκένωση του πληθυσμού.
«Είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε ένα τσουνάμι που προκαλείται από κατολίσθηση, ιδιαίτερα αρκετά εγκαίρως ώστε να εκδώσουμε χρήσιμες προειδοποιήσεις», δήλωσε η Μακίνον.
«Ένα παρόμοιο συμβάν στο Ανάκ Κρακατόα μπορεί να προκαλέσει άλλο ένα, μπορεί και όχι. Ίσως ένα μήνα αργότερα, ή σε ένα χρόνο από τώρα. Δεν θα ξέρουμε ποτέ», είπε.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Νωρίτερα αυτό τον μήνα, η Τουρκία ανακοίνωσε ότι θα εξαπολύσει νέα στρατιωτική επιχείρηση στην περιοχή. Την περασμένη εβδομάδα, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την πλήρη αποχώρηση από τη βόρεια Συρία, με αποτέλεσμα η Τουρκία να καθυστερήσει τα σχέδιά της.
Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ συμφώνησαν την Κυριακή να συντονιστούν προκειμένου να μην δημιουργηθεί κενό εξουσίας, σύμφωνα με την τουρκική προεδρία.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Η επιστολή αυτή, μαζί με δεκάδες ντοκουμέντα, παρουσιάζεται στην έκθεση “Σελίδες Ταχυδρομημένης Ιστορίας” μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου 2019, στο Κέντρο Ιστορίας του δήμου Θεσσαλονίκης. Τα ντοκουμέντα ανήκουν στους συλλέκτες Γιώργο Θωμαρέη και Αλέξη Παπαδόπουλο. Στην έκθεση παρουσιάζονται επιστολές και φάκελοι αλληλογραφίας που ταχυδρομήθηκαν από το 1824 μέχρι το 1967, μέσα από τη μελέτη των οποίων προκύπτουν σημαντικά στοιχεία για την ελληνική ιστορία. Επιστολές του Καποδίστρια, του Φαβιέρου, του Εϋνάρδου, πρωταγωνιστών της ιστορίας, αλλά και απλών ανθρώπων που διέσωσαν πληροφορίες για την εποχή τους.
Οι δύο επιστολές του Ιωάννη Καποδίστρια προς τον φίλο του, Ελβετό φιλέλληνα, Ιωάννη-Γαβριήλ Εϋνάρδο έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο όσο αφορά τον αποστολέα και τον παραλήπτη όσο και το περιεχόμενο. Οι δύο επιστολές είναι γραμμένες στα γαλλικά από το χέρι του γραμματικού του Καποδίστρια, ενώ η αποφώνηση είναι γραμμένη από τον ίδιο. Έχουν συνταχθεί σε περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη για την τύχη του υπό σύσταση νεοελληνικού κράτους και αυτό αντανακλάται στο περιεχόμενό τους. To 1828 ήταν χρονιά δύσκολη και αποφασιστική για την επιτυχή έκβαση της Επανάστασης. Ο Καποδίστριας είχε ήδη επιστρέψει στην Ελλάδα από τον Ιανουάριο, για να αναλάβει τη διακυβέρνηση και να οργανώσει κράτος πάνω σε ερείπια. Πέρα από τις σοβαρότατες οικονομικές δυσκολίες, ελλόχευε ο κίνδυνος να καταπνιγεί η Επανάσταση με την παρουσία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Η γαλλική εκστρατευτική αποστολή στην Πελοπόννησο στα τέλη Αυγούστου ανάγκασε τον Ιμπραήμ να αποχωρήσει. Στη συνδιάσκεψη του Πόρου που ακολούθησε με την παρουσία των πρεσβευτών των μεγάλων δυνάμεων, ο Καποδίστριας προσπάθησε να πετύχει την ευνοϊκότερη οριοθέτηση των συνόρων του νεοελληνικού κράτους.
Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Θωμαρέης, το διαδίκτυο έδωσε στους συλλέκτες σπουδαίες δυνατότητες όσον αφορά την έρευνα για τον εμπλουτισμό των συλλογών τους και την αποκάλυψη σπουδαίων ιστορικών τεκμηρίων. “Πριν από 15 χρόνια, σερφάροντας στο διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε μια δημοπρασία αρχείου βιβλιοθήκης στη Βαλτιμόρη, οργανωμένη από έναν τοπικό δημοπράτη βιβλίων και εφημερίδων. Στη δημοπρασία αυτή αγόρασα την συγκεκριμένη επιστολή (σ.σ. όπου υπάρχει η ελληνική σημαία) για 85 δολάρια” ανέφερε ο κ. Θωμαρέης, υποστηρίζοντας ότι η ιστορική αξία της είναι τεράστια. Στην επιστολή αναφέρονται πολλά και σημαντικά για τον Ελληνικό Απελευθερωτικό Αγώνα, κυρίως για τα εμβλήματα (τον Σταυρό του Κωνσταντίνου, το “Εν τούτω νίκα” κ.ά.), τους συμβολισμούς και τις σημαίες του αγώνα. Επίσης, αναφέρεται ότι οι πληροφορίες για τη σημαία προέρχονται από συμπατριώτες τους (Αμερικανούς), οι οποίοι την είχαν δει στα Ψαρά.
Ο εξηνταεξάχρονος Γιώργος Θωμαρέης, συλλέκτης τα τελευταία σαράντα χρόνια, ξεκίνησε να συλλέγει γραμματόσημα από την παιδική του ηλικία και τα τελευταία 25 χρόνια έχει στραφεί στη ταχυδρομική ιστορία και συγκεκριμένα στην ταχυδρομική ιστορία της Θεσσαλονίκης. Η έκθεση ονομάζεται “Σελίδες Ταχυδρομημένης Ιστορίας”, γιατί όπως εξήγησε ο ίδιος οι φάκελοι και οι επιστολές, πέρα από τη φιλοτελική και ταχυδρομική σημασία τους, είναι και ένα τεκμήριο πραγματικής ιστορίας. Το κίνητρο για να γίνει κάποιος συλλέκτης εναπόκειται στον ψυχισμό του ανθρώπου όπως είπε και ο ίδιος είχε πάντα αυτό το μεράκι της αναζήτησης και της συλλογής, καθώς ως απόφοιτος του Πειραματικού Σχολείου του ΑΠΘ κληρονόμησε μεταξύ άλλων την αγάπη για την ιστορία.
Ο κ. Θωμαρέης θυμάται ότι παλαιότερα οι έμποροι αποτελούσαν πόλο έλξης για τους συλλέκτες, ενώ σήμερα στο Διαδίκτυο και μέσω καταλόγων από οίκους δημοπρασίας μπορεί κάποιος να αναζητήσει τα αντικείμενα που τον ενδιαφέρουν για να εμπλουτίσει τη συλλογή του. Ο ίδιος υπογράμμισε ότι χρωστάει πολλά στον φιλοτελισμό, καθώς έχει καταφέρει να ασχοληθεί με αυτό που αγαπάει και να γυρίζει όλο τον κόσμο, εκπροσωπώντας την Ελλάδα ως διεθνής κριτής σε διάφορες εκθέσεις με την τελευταία τον Ιούνιο του 2018 στο Ισραήλ όπου μια ελληνική συλλογή κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γραμματοσήμων.
Η έκθεση μέσα από τη ματιά του Γιώργου Θωμαρέη
Από τα μέσα του 20ου αιώνα μια σημαντική μερίδα των φιλοτελιστών στράφηκε στην μελέτη της ταχυδρομικής ιστορίας. Η ανάπτυξη του πλανήτη κατά τον 18ο και 19ο αιώνα κυρίως, συμπίπτει χρονικά με τη μεγάλη αύξηση της ανθρώπινης επικοινωνίας, μέσω των μεταφορών, του εμπορίου και της αλληλογραφίας και της ανάπτυξης των ταχυδρομείων και έχει απόλυτη σχέση με αυτήν, όπως επισημαίνει ο συλλέκτης, ο οποίος συνεχίζει: το γεγονός αυτό, καθιστά τη μελέτη της Ταχυδρομικής Ιστορίας ένα πολύ γοητευτικό θέμα για τον ιστορικό ερευνητή αλλά και για τον συλλέκτη και φιλοτελιστή. Μια συλλογή ταχυδρομικής ιστορίας μπορεί να καταγράφει την ανάπτυξη των ταχυδρομικών υπηρεσιών ενός τόπου ή μιας περιόδου (μελετώντας ότι σχετίζεται με τα ταχυδρομεία, όπως π.χ. σφραγίδες, ταχυδρομικά τέλη, δρομολόγια, προορισμούς, ειδικές υπηρεσίες, γραμματόσημα που χρησιμοποιήθηκαν κλπ.), και συγχρόνως να προβάλλει τις ιστορικές μεταβολές και τα σημαντικά ιστορικά γεγονότα μέσα από ταχυδρομικά ντοκουμέντα.
«Όταν, πριν τριάντα και χρόνια, αγόρασα, έναντι πινακίου φακής, μια παρτίδα από επιστολές χωρίς σφραγίδες -εκείνη την εποχή ό,τι δεν είχε γραμματόσημο ή σφραγίδα ήταν πρακτικά άνευ αξίας – και ξετρύπωσα εκεί μέσα την επιστολή του Φαβιέρου και την επιστολή του Καποδίστρια διαμορφώθηκε στο μυαλό μου η ιδέα που με οδήγησε σε αυτήν τη συλλογή, που χαρακτήρισα “Συλλογή Ταχυδρομημένης Ιστορίας”. Πρόκειται για επιστολές που γράφτηκαν από σημαντικούς ανθρώπους, που έμειναν στην ιστορία, αλλά και επιστολές απλών ανθρώπων που γράφηκαν σε σημαντικές στιγμές της ιστορίας που όρισαν την ζωή τους. Ο φιλέλληνας στην Αμερική που καταγράφει στην επιστολή του, το 1824, τα σχέδια των πρώτων λαβάρων της ελληνικής επανάστασης, ο Καποδίστριας που ανησυχεί στις επιστολές του ή δίνει οδηγίες σε συνεργάτες του, ο ταχυδρόμος στη Θεσσαλονίκη το 1912, που επιστρέφει στον αποστολέα έναν φάκελο με την επισήμανση πως η πόλη βρίσκεται πια στην Ελλάδα και όχι στην Τουρκία, ο αγράμματος κρητικός που υποχρεώνεται από τις δυνάμεις κατοχής να αλληλογραφήσει στα γερμανικά το 1942 στην Κρήτη και αρκετοί άλλοι θα μας μεταφέρουν σε ένα γοητευτικό ταξίδι ελληνικής ιστορίας από το 1824 μέχρι τις μέρες μας».
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Αναλυτικότερα, ο σεβασμιώτατος διαμηνύει για τα Άγια Χριστούγεννα 2018:
Η Γέννηση του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, «η γενέθλιος ηµέρα όλου του ανθρωπίνου γένους», σύμφωνα με τον Μέγα Βασίλειο, αποτελεί το μέγιστο και συγκλονιστικότερο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία, καθώς και την πλήρωση του μεγάλου μυστηρίου της Θείας Οικονομίας. Αποτελεί ως γεγονός «σεισμόν γης», κατά τη χαρακτηριστική φράση του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, «το μόνον καινόν υπό τον ήλιον», το μοναδικό δηλαδή και σπουδαιότερο νέο, αφού για πρώτη φορά ο ίδιος ο Θεός ενώνεται υποστατικώς με τον άνθρωπο και εισέρχεται στη ζωή μας απλά, αθόρυβα και ταπεινά, λαμβάνοντας «δούλου μορφήν» (Φιλιπ. β’,7).
Ο Χριστός μας γεννιέται, σύμπασα η οικουμένη πανηγυρίζει και η ψυχή μας σκυρτά, χαίρεται και αγάλλεται. Κάθε ψυχή αινεί και δοξολογεί τον δικό μας Άνθρωπο και Θεάνθρωπο, τον γεννηθέντα Βασιλέα που ο ερχομός Του σηματοδοτεί τη λύτρωση όλου του ανθρωπίνου γένους, την ανακούφιση «των κοπιώντων και πεφορτισμένων» (Ματθ. ια’, 28), τη χαρά των αγγέλων, τη μεγάλη προσδοκία των εθνών και την εκπλήρωση των προφητειών.
Βεβαίως, η Γέννηση του Χριστού μας δεν είναι μια όμορφη, παλαιά αφηγηματική περιγραφή, όπως αρέσκονται πολλοί «μοντέρνοι» και «προοδευτικοί» συζητητές της εποχής μας να την προσεγγίζουν και να την προβάλλουν, αλλά γεγονός υπαρξιακό, κοσμοϊστορικό, πάντοτε επίκαιρο και βαθιά πνευματικό. Ο Θεός ενώνεται µε τη δημιουργία Του πιο στενά από κάθε δυνατή ένωση και γίνεται ο Ίδιος αυτό που δημιούργησε. Έτσι, μυστικά και με τρόπο ανεξήγητο και ανερμήνευτο ενώνεται μαζί μας με σκοπό να μας προσεγγίσει σε μια συνάντηση ειρηνική και ήρεμη και σε μια κοινωνία αγαπητική και ελεύθερη.
Η Γέννηση του Θεανθρώπου είναι η πιο εύγλωττη και ξεκάθαρη απόδειξη της άπειρης θεϊκής αγάπης προς τον άνθρωπο. Ο Θεός «εις τέλος ηγάπησεν ημάς» (Ιω. ιγ’, 1) και η Θεία Γέννησή Του έρχεται να ανανεώσει την ελπίδα στον ταραγμένο ψυχικά κόσμο μας και να φωτίσει με το λυτρωτικό φως Του τις ταλαιπωρημένες ζωές όλων μας, σε μια εποχή, μάλιστα, που οι αρχές και οι αξίες μας έχουν καταλυθεί και ο άνθρωπος έχει εγκλωβισθεί στη φρικτή πραγματικότητα μιας ανυπόφορης μοναξιάς.
Πράγματι, σε κάθε εορτασμό ελλοχεύει πάντοτε μια παράμετρος ιδιαίτερα δύσκολη και αρκετά σκοτεινή, που δεν είναι άλλη από τον φόβο της απογοήτευσης και της μοναχικότητας. Στην εποχή της απόλαυσης, του εγωισμού και της αποξένωσης, στην εποχή των ψευδαισθήσεων, του καταναλωτισμού και των απατηλών εικόνων, οι άνθρωποι λησμονήσαμε τον Θεό, εγκαταλείψαμε την Εκκλησία Του, λατρέψαμε τα είδωλα της πληροφορίας και της αγοράς και μείναμε εντελώς μόνοι.
Αλήθεια, πώς γίναμε έτσι οι άνθρωποι; πώς καταντήσαμε έτσι… άσπλαχνοι, μίζεροι και δυστυχείς, εγωιστές, μοιρολάτρες δίχως καρδιά για τον ενσαρκωμένο και ζώντα Θεό; Φτάσαμε στο σημείο να απολαμβάνουμε τα πάντα, αλλά να μη χαιρόμαστε, να ευχαριστιόμαστε, αλλά να μην αναπαυόμαστε.
Ο Χριστός, όμως, γεννιέται για εμάς και για τον καθένα από εμάς. Γεννιέται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, μακριά από τον θόρυβο και τα στολίδια, απρόσκλητος, ίσως και ξεχασμένος μέσα στην παραφροσύνη του κόσμου.
Η Αγία μας Εκκλησία προσκαλεί όλους μας να συμμετάσχουμε σε αυτό το μεγάλο πανηγύρι και να βιώσουμε μέσα από τα Μυστήριά της το βαθύτερο νόημα της εορτής, ζητώντας από τον καθένα μας κάτι πολύ απλό∙ να μετατρέψουμε την καρδιά μας σε μια φιλόξενη, ζεστή και ταπεινή φάτνη για να γεννηθεί και πάλι ὁ Χριστός μας. Έτσι, το χαρμόσυνο γεγονός της Γεννήσεώς Του δεν θα αποτελεί μόνο γεγονός ιστορικό, αλλά και γεγονός βαθιά προσωπικό.
Ας παραμερίσουμε τον εγωισμό και τον ορθολογισμό μας, ας αποβάλλουμε τα πάθη, τις μισαλλοδοξίες και την ανθρώπινη υπερηφάνεια που θεωρεί ότι όλα τα εξηγεί και τα κατανοεί και ας προσέλθουμε στο φτωχό σπήλαιο της Βηθλεέμ με ταπείνωση και απλότητα και έτσι θα βιώσουμε και εμείς το μεγάλο και μοναδικό μυστήριο της Γεννήσεως του Σωτήρα μας που συντελείται εκεί.
Ας μην ξεχνάμε, δεν είμαστε μόνοι… για εμάς γεννήθηκε ο Χριστός και Λυτρωτής μας.
Καλά Χριστούγεννα!
Ευλογημένο το νέο Έτος!
Ο Μητροπολίτης
Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας Γαβριήλ
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Η μυρωδιά του χαρτιού και το μελανιού είναι σαφώς πιο ήπια από αυτή του λιβανιού σε άλλους ναούς. Το δε πνεύμα της αγίας τριάδας που αποτελεί η γνώση – η αγαλλίαση ψυχής κι η μόρφωση είναι διάχυτο παντού. Στους ναούς του βιβλίου, τα βιβλιοπωλεία, η χαρά της ζωής υπάρχει σε κάθε γωνίτσα, σε κάθε ράφι.
Σκέφτηκα να σας προτείνω μερικά από τα βιβλία – νέας και παλαιάς εσοδείας- που διάβασα το τελευταίο διάστημα.
Λιανοκέρια της Μικρής Πατρίδας, του Θοδωρή Παπαθεοδώρου, Εκδόσεις Ψυχογιός
Μετά τις Γυναίκες της Μικρής Πατρίδας, ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου επιστρέφει με το δεύτερο ιστορικό μυθιστόρημα –αναφορά στον Μακεδονικό αγώνα.
…. Στη χαραυγή του εικοστού αιώνα, αδυσώπητος μαίνεται ο αγώνας στη σκλάβα Μακεδονία. Η γη ματώνει, ο ελληνισμός ψυχορραγεί. Τούρκοι, Βούλγαροι, κομιτάτα, πυρπολήσεις, εκτελέσεις, αμέτρητες θυσίες. Γυναίκες της μικρής πατρίδας. Δασκάλες, νοσοκόμες. Σαν την Αρετή, σαν τη Φωτεινή. Κι άγουρα βλαστάρια, με βάσανο μεγαλωμένα, με κίνδυνο αναστημένα. Σαν τη μικρούλα Βάσιλκα, που μάνα δε γνώρισε ποτέ, μια χούφτα μόνο τα χρόνια της, γιομάτα πείνα και κατατρεγμό, επτά χρόνων παιδί και την έχουν σαρώσει τα δεινοπαθήματα του κόσμου όλου. Σαν τον Μήλιο και την Ανθή, κλωνιά απογυμνωμένα καταμεσής ενός άγριου πολέμου, με σπίτι πυρπολημένο και γονιούς χαμένους στις επιθέσεις των κομιτατζήδων. Λιανοκέρια της μικρής πατρίδας. Φύλλα σκόρπια στο άγιο χώμα της.
Ιρένα Σέντλερ, του Ζιλμπέρ Σινουέ, Εκδόσεις Ψυχογιός
Μέσα από την γλαφυρότατη πένα του, ο Αιγύπτιος (με ελληνική καταγωγή) πολυβραβευμένος συγγραφέας, φέρνει στο φως μια αληθινή ιστορία. Για μια γυναίκα που αψήφησε τον φόβο και τον θάνατο κι ανέδειξε το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής.
Η γυναίκα αυτή είναι η Ιρένα Σέντλερ, ανώτατη υπάλληλος στην Πολωνία. Η οποία κατάφερε να φυγαδεύσει περίπου δυόμισι χιλιάδες παιδιά από το εβραϊκό γκέτο, ενώ φυλάσσονταν νύχτα και μέρα από τους Ναζί. Ξεγελώντας τις Αρχές, κατάφερε να τα περάσει μέσα από υπόγεια ή υπονόμους, μέσα σε κούτες από χαρτόνι, σε βαλίτσες, σε σακίδια, σε μαξιλαροθήκες, κάτω από σκουπίδια. Το 1965 ανακηρύχθηκε «Δίκαιη των Εθνών».
Γάλα Μαγνησίας, του Κώστα Ακρίβου, εκδόσεις Μεταίχμιο
Μπορούμε να εμπιστευθούμε το παρελθόν μονάχα στη δική μας μνήμη; Ή μήπως χρειαζόμαστε και την εκδοχή των φίλων, όσο επώδυνη κι αν είναι;
Νεανικοί έρωτες, ποδόσφαιρο στις αλάνες, τσιγάρα στα κρυφά, φάρσες σε καθηγητές και συμμαθητές, πολιτικές ανησυχίες, σχέδια κι όνειρα για το μέλλον. Έγνοιες μιας παρέας εφήβων που μεγαλώνουν σ’ ένα εκκλησιαστικό οικοτροφείο του Βόλου, τη δεκαετία του ΄70.
Σκυλίσια ψυχή, του Αύγουστου Κορτώ, εκδόσεις Πατάκη
Η Εστέρ Κλάιν, γεννιέται στο Βερολίνο, στις 29 Φεβρουαρίου 1920. Μικροκαμωμένη, εύθραυστη, παράξενη όπως η δημοκρατία της Βαϊμάρης. Μα, μέσα της κρύβει απίστευτα κοιτάσματα δύναμης. Γνωρίζει από πολύ μικρή τη σκληρότητα αλλά και τη στοργή. Η ζωή της διατρέχει τον 20 αιώνα κάνοντας έναν τέλειο κύκλο. Βερολίνο – Μπούχεβαλντ- Νέα Υόρκη- Βερολίνο. Γνωρίζει την αθλιότητα και τη δυστυχία των ναζιστικών στρατοπέδων, χάνοντας ότι αγαπούσε πιο πολύ. Κινδυνεύει να χάσει ακόμη και την ανθρώπινη υπόστασή της, μα η δύναμη μέσα της την κάνει να βγει ζωντανή. Σωτήρας της δεν είναι ένας άνθρωπος αλλά ένα σκύλος. Ένας σκύλος που κρύβει ένα τεράστιο μυστικό.
Η Εστέρ στέκεται στα πόδια της κι αφιερώνει τη ζωή της στην προστασία των ζώων. Επιτέλους, μαζί τους νιώθει ασφαλής. Μέχρι που οι άνθρωποι θα ξανακτυπήσουν. Κι εκείνη θ’ απαντήσει στο μίσος και στην προκατάληψη με αγάπη. Από το στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αμερική του Μακάρθυ και πίσω στο Βερολίνο του ψυχρού πολέμου. Όπου γίνεται μάρτυρας της ανέγερσης μα και της πτώσης του τείχους…
Η πυραμίδα της οργής, του Μένιου Σακελλαρόπουλου,
εκδόσεις Ψυχογιός
15ο βιβλίο του συγγραφέα σε 15 χρόνια, άλλο ένα μυθιστόρημα με μια ακόμη ιστορία μέσα από τη ζωή.
Μια συνταρακτική, καθηλωτική, ανθρώπινη ιστορία που κόβει την ανάσα. Ένα γραπτό σήριαλ που αγγίζει τις ψυχές και προκαλεί συγκινήσεις. Μια ιστορία των χρόνων της κρίσης, που θα μπορούσε να είναι δική μας…
Η βλακεία είναι σοβαρή υπόθεση, του Mauritzio Ferraris, εκδόσεις Κέδρος
Η βλακεία δεν κάνει διακρίσεις· μάζες και ελίτ κινδυνεύουν εξίσου από την απροειδοποίητη εμφάνισή της. Ελλοχεύει σε κάθε ανθρώπινη προσπάθεια και μπορεί να πλήξει ακόμη και τα λαμπρότερα πνεύματα. Αφήνει το στίγμα της στην Ιστορία, κρύβεται πίσω από σημαντικά πολιτικά, στρατιωτικά, φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά γεγονότα. Το παράδοξο μάλιστα είναι ότι η ανάπτυξη της τεχνολογίας όχι μόνο δεν την περιορίζει, αλλά, αντίθετα, της δίνει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις.
Ωστόσο ο Ιταλός καθηγητής της φιλοσοφίας Mauritzio Ferraris, καταδεικνύει ότι η βλακεία δεν είναι μόνο μια ανεξέλεγκτη δύναμη, αλλά αποτελεί και μια αστείρευτη πηγή ενέργειας που συμβάλλει στην πρόοδο του ατόμου και της ανθρωπότητας.
Η γυναίκα που πέθανε δυο φορές, του Μάνου Ελευθερίου, εκδόσεις Μεταίχμιο
Το βιβλίο δεν είναι νέο. Έχει κυκλοφορήσει πριν 12 χρόνια. Μυθιστόρημα που αναφέρεται στην μεγάλη ντίβα του ελληνικού θεάτρου, τηη Ελένη Παπαδάκη (1908-1944). Που εκτελέστηκε από μέλη του ΕΛΑΣ, με την κατηγορία της συνεργασίας με τον εχθρό. Αφού πρώτα τα μέλη του Συλλόγου Ελλήνων Ηθοποιών (Χρήστος Τσαγανέας, Αιμίλιος Βεάκης, Σπύρος Πατρίκιος, Δημήτρης Μυράτ, Πάνος Καραβουσάνος) τη διέγραψαν και την παρέδωσαν στην κομμουνιστική πολιτοφυλακή που τη δολοφόνησε εν ψυχρώ με τσεκούρι. Στην εξεταστική επιτροπή, πίσω από το θλιβερό τραπεζάκι στη μέση της σκηνής των θεάτρων (ασφαλώς το πιο άθλιο σκηνικό που εμφανίστηκε στο ελληνικό θέατρο) τον κεντρικό ρόλο του μεγάλου ιεροεξεταστή Τορκουεμάδα τον έπαιζε ο μεγαλύτερος Έλληνας ηθοποιός του 20ού αιώνα, και γιατί όχι και του 21ου, ο Αιμίλιος Βεάκης.
Ο Μάνος Ελευθερίου, βαθύτατων Αριστερών πεποιθήσεων, αναφέρεται στην Ελένη Παπαδάκη, μετά τον Πολύβιο Μαρσάν (βιβλίο «Ελένη Παπαδάκη, Μια φωτεινή θεατρική πορεία με απροσδόκητο τέλος») και ουσιαστικά την «ανασταίνει». Έντιμος κι ακέραιος άνθρωπος ο Μάνος Ελευθερίου, βλέπει κάτι που η φιλολογία και η βιβλιογραφία της Αριστεράς δεν αποδέχεται και μονίμως την παρουσιάζουν ως θύμα. Βλέπει τον ρόλο του κομμουνιστή ως εκτελεστή. Οι σκηνές όπου οι συλληφθέντες σκύβουν να λύσουν τα κορδόνια τους και οι δήμιοι τους χτυπούν πισωκέφαλα με τσεκούρι δύσκολα θα χαθούν από τη μνήμη του… Ένα σπαρακτικό βιβλίο! Το οποίο εκτός από τα πολύτιμα στοιχεία που παραθέτει με πλήθος ιστορικών στοιχείων, εγείρει μεγάλα ερωτηματικά για την ίδια την ανθρώπινη φύση και την ιστορία που κάποιοι θέλησαν να μας επιβάλλουν ως αληθινή…
Καραμανλής – Παπανδρέου – Φλωράκης, εκμυστηρεύσεις τριών μεγάλων, του Γιάννη Μαρίνου, εκδόσεις Πατάκης
Πώς διαχειρίζεσαι γεγονότα, προσωπικές εκμυστηρεύσεις, συμπεριφορές εκτός πρωτοκόλλου, στιγμές αδυναμίας και χαλαρότητας, που όμως μαζί με τη δημόσια εικόνα ολοκληρώνουν πληρέστερα το πορτρέτο μεγάλων προσωπικοτήτων, την ύπαρξη και το έργο των οποίων καταγράφει η επίσημη ιστορία ως πρωταγωνιστών της ανθρώπινης περιπέτειας επί γης; Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου στην πολύχρονη δημοσιογραφική του διαδρομή ευτύχησε όχι μόνο να ζήσει από κοντά τον ελληνικό δημόσιο βίο των τελευταίων 60 χρόνων, αλλά και να συνδεθεί στενά με πολλές σημαντικές προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Χαρίλαος Φλωράκης. Τα όσα αξιομνημόνευτα αποκόμισε από την προσωπική σχέση μαζί τους, αν δεν καταγράφονταν, θα κατέληγαν ως μη συμβάντα. Συνεπώς, θα παρέμεναν άγνωστα για τους ενδιαφερομένους, και ιδιαίτερα για τους επίσημους βιογράφους τους, μολονότι μπορούν να συντελέσουν στην πληρέστερη κατανόηση των τριών σημαντικότερων πολιτικών ηγετών της ελληνικής μεταπολιτευτικής ιστορίας. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, για παράδειγμα, εξομολογείται ότι η πανίσχυρη Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται παρά μόνο με τον διάλογο. Αν ο διάλογος κάποτε τερματιστεί, κάτι τέτοιο θα σημάνει ή πλήρη υποχώρηση της Ελλάδας σε όλες τις απαιτήσεις της Τουρκίας ή πόλεμο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου εκφράζει ξαφνικά τη λύπη του που δεν μπορεί να εφαρμόσει και η δική του κυβέρνηση την εξαιρετικά επιτυχημένη οικονομική πολιτική του ομολόγου του στην Πορτογαλία, πρωθυπουργού Καβάκο Σίλβα, επειδή εκείνη είναι δεξιά ενώ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι αριστερή. Ο Χαρίλαος Φλωράκης αποκαλύπτει με ποιο συνταγματικά ανεκτό τρόπο θα εμπόδιζε τις συντεχνιακές απεργίες, οσάκις παραλύουν την ομαλή λειτουργία της οικονομίας και ταλαιπωρούν τους αδύναμους κυρίως πολίτες.
Χρόνια πολλά και καλά!
