Στο παρελθόν μου άρεσε να συντηρώ τις αναμνήσεις…

Τα ‘’κουτιά των αναμνήσεων’’, όπου φύλαγα με θρησκευτική ευλάβεια κάθε τι μικρό που μου θύμιζε συγκριμένες στιγμές  της ζωής μου –από ένα λουλούδι, έως ένα σημείωμα που κάποιος μου έγραφε κάτι ωραίο- με τα χρόνια γίνονταν όλο και περισσότερα.

Χρειάστηκε τώρα να φιλοξενήσω γιά λίγο καιρό τον γιό μου.

Γιά να δημιουργηθούν μεγαλύτεροι χώροι στη σοφίτα,αποφασίσαμε κι οι δυό μας να κάνουμε ένα καλό ξεκαθάρισμα στα πράγματά μας (μιά κι έχει κι αυτός το ελάττωμα να φυλάει παρελθόν).

Το τι ανακάλυψα μεταξύ των άλλων, δεν λέγεται…

– Βρήκα εκκαθαριστικά εφορίας με αμοιβές σε εκατομμύρια (δραχμές εννοείται)..

– Είδα σε αυτά αριθμούς παλαιών αυτοκινήτων μου και τα έφερα στη μνήμη μου, μαζί με τις βόλτες και τις εκδρομές και τις παρέες που γέμιζαν με γέλια τις εξόδους μας.

– Είδα διευθύνσεις παλιών κατοικιών μου, από το Καλλιμάρμαρο μέχρι την Κηφισιά. Αναπόλησα γειτονιές, διαδρομές, ανθρώπους, καταστάσεις..

– Είδα ονόματα υπουργών σε διάφορα έγγραφα, υπουργών που πλέον τους έχει ξεχάσει και ο Θεός.

– Βρήκα ευχητήριες κάρτες αγαπημένων μου, που έχουν φύγει από τη ζωή..

– Βρήκα παλιές μου ταυτότητες, πολιτικές και δημοσιογραφικές, που μου θύμισαν διαπιστεύσεις και αποστολές με συναδέλφους στη Βενετία για την Μπιενάλε (3 φορές), στην Αίγυπτο γιά το σπίτι του Καβάφη, στην Κύπρο για τα 20 χρόνια από την εισβολή, και σε πολλά άλλα μέρη..

– Ανακάλυψα εκλογικά μου βιβλιάρια, που είχαν φωτογραφία μιά νέα, όμορφη τότε, με χαμόγελο, όνειρα και αντοχές..

Ξανάζησα μέσα σε λίγες ώρες χαρές και λύπες που πέρασαν. Λίγες οι χαρές, πολλές οι λύπες..

Κατάφερα – με δυσκολία βέβαια – να αποχωριστώ παλιές αποδείξεις της ζωής που παρήλθε (ευτυχώς μιάς ζωής μεστής)…

Όχι πλέον, δεν έχω καλές παρτίδες με τις αναμνήσεις.

Όχι, το έχω αποφασίσει εδώ και καιρό…

Δεν είναι ζωή οι αναμνήσεις…

Έδιωξα το παλιό…

Έκανα χώρο γιά το καινούργιο…

Όχι, δεν είναι ζωή οι αναμνήσεις..

Άγκυρες είναι, που με πάνε στο βυθό..

Γιατί τις καλές αναμνήσεις δεν μπορώ να τις ξαναζήσω και τις κακές δεν θέλω να τις ξαναζήσω..

Οι καλές μου λείπουν και οι κακές με πληγώνουν..

Κουνάν τα χέρια μου..

Θα φτάσω πάλι στην ακτή …

Χωρίς βαρίδια…

Ανανεωμένη…

Και έτοιμη για ότι καλό με περιμένει…

Πηγή Περσιάδου

– Αυτές που παντρεύτηκαν ένα πλούσιο ή αυτές που παντρεύτηκαν αυτόν που αγαπούσαν;

– Αυτές που είχαν γυναίκα γιά να τις βοηθάει στο σπίτι ή αυτές που θαύμαζαν τον άντρα που είχαν στο πλάι τους, κι ας κουράζονταν περισσότερο?

– Αυτές που αγόρασαν με ευκολία μια τσάντα Louis Vuitton ή αυτές που το αγόρι τους τη νύχτα μέσα στο κρεβάτι έψαχνε να πιάσει το χέρι τους για να κοιμηθεί;

– Αυτές που πήγαν στα καλύτερα εστιατόρια  με τον δικό τους και μέσα σε δύο ώρες αντάλλαξαν δύο κουβέντες ή αυτές που με τον καλό τους γέμισαν με γέλια το ταβερνάκι της γωνίας;

– Αυτές που πήγαν στη δεξίωση με τουαλέτα του οίκου τάδε ή αυτές που άρχισαν τη μέρα τους με μια καλημέρα και ένα γλυκό φιλί από τον αγαπημένο τους;

Επειδή η ίδια η ζωή έχει απαντήσει εκατό φορές στα ερωτήματα, ας ευλογήσουμε τους ανθρώπους – άντρες, γυναίκες – που υπερασπίστηκαν τα θέλω τους, την αγάπη τους και εν τέλει τη ζωή τους ολόκληρη.

Και την έκαναν πιό όμορφη.

Και πορεύτηκαν εν ειρήνη.

Και έδωσαν παράδειγμα στα παιδιά τους.

Βεβαίως – και αυτονόητο – υπάρχουν και άνθρωποι που συνδυάζουν επιτυχημένη καριέρα και συναισθήματα.

Συνήθως είναι οι αυτοδημιούργητοι η αυτοί που μεγάλωσαν με αρχές μέσα σε ευκατάστατες οικογένειες και σ΄αυτούς υποκλινόμαστε δύο φορές που η άνεση και τα χρήματα δεν τους χάλασαν τις συμπεριφορές και δεν έγιναν αλαζόνες.

Και συχνά βοηθούσαν και άλλους ανθρώπους.

Ταν συμβεί, σε όποια συμβεί να πετύχει αυτό το δύο σε ένα, επειδή είναι Θείο Δώρο, ας το απολαύσει, ας ευχαριστήσει τον Θεό που της έτυχε και ας σκέφτεται και ας προσπαθεί να βοηθάει όσους δεν είχαν τη δική της τύχη.

Οι άλλες που ‘’πουλήθηκαν για τα καλά γεράματα’’, ένα σύνηθες σλόγκαν τους,να τους θυμίσω ότι ποτέ δεν ξέρεις αν θα φτάσεις στα γεράματα με τον ίδιο άντρα.

Και μέχρι τότε, πέταξαν στα σκουπίδια τις ομορφιές και τις τρέλες των νιάτων, περιμένοντας τα πλούσια γεράματα.

Δεν πειράζει, σε 6-7 νέες ενσαρκώσεις τους, θα έχουν μάθει τις αξίες της ζωής.

Και θα έχουν μάθει που κρύβεται η ποιότητα (και η χαρά).

Και θα έχουν μάθει να αφουγκράζονται τη ψυχή τους και να την ακολουθούν.

(Εννοείται ότι απευθύνομαι και στους άντρες που ‘’πουλήθηκαν’’ με την ίδια ευκολία για μια πιο βολική ζωή με την κόρη του τάδε και ποτέ δεν ένιωσαν τη πληρότητα της ανιδιοτελούς αγάπης στην ψυχή τους και στα συναισθήματα τους).

Πηγή Περσιάδου

Τις σιωπές, που λένε τόσα πολλά χωρίς ήχο…

Που σου τρυπούν τα αυτιά και κυρίως το μυαλό και τις αισθήσεις, χωρίς να ζητάνε τίποτα…

Μόνο δίνουν…

Εκείνη την ευλογημένη ώρα της σιωπής,ενώ έχεις μόνο έναν άνθρωπο δίπλα σου, αισθάνεσαι πως με τα χάδια σου σ’αυτόν έχεις το μωρό σου και το νανουρίζεις, τον άντρα σου και τον κανακεύεις, τον εραστή σου και τον γλυκαίνεις, τον άνθρωπό σου και τον ηρεμείς, δείχνοντας του το απάγκιο και την προστασία της αγκαλιάς σου…

Ευλογημένες ώρες σιωπής που η φαντασία μεγαλουργεί…

Ευλογημένος κι’ αυτός που θα σε κάνει να νιώσεις απάνεμο λιμάνι…

Αυτός που μοιράζει ζωή…

Η ψυχή ωριμάζει…

Ζητάει τα λίγα, αλλά τα σπουδαία…

Ζητάει  όσα δεν κάνουν κρότο, αλλά διαλαλούν με ψιθύρους την ποιότητά τους…

Ας επιτρέψουμε να νιώσουμε την απόλυτη πληρότητα στην απλότητα…

Κι’ όπως είπε κάποιος ποιητής:

<< Ας κάνουμε με το όνειρο μιά σύμβαση >>…

Πηγή Περσιάδου

Με ρομαντική, αλλά και από μιά παρακλητική παρόρμηση και μια διάθεση θε’ι’κής επίκλησης και προσμονής, θέλω να  μιλήσω μαζί του…

Καινούργιο φεγγαράκι απόψε στον ουρανό…

Άρχισε πάλι να εκτοπίζεται το  σκοτάδι σιγά σιγά από το φως του…

Λιγοστό άνα στην αρχή…

Όμως έχω υπομονή..

Μέχρι το φως να γίνει Φως..Θείο Φως…

Φεγγαράκι μου

…καθώς θα φωτίζεις κάθε νύχτα και λίγο περισσότερο από εκεί ψηλά…καθώς θα αρχίσεις τις βόλτες σου στις ρούγες, θέλω να σε παρακαλέσω:

– Να γίνεις ο αγγελιοφόρος μου και να πας μηνύματα σε όσους αγαπώ και μένουν μακρυά…θέλω να τους πεις ότι τους σκέπτομαι και τους περιμένω…

– Να γίνεις παρηγορητής σε όσος υποφέρουν..

– Να γίνεις η χαρά σε όσους ελπίζουν…

– Να μεγαλώσεις σαν κάθε όνειρο που γίνεται πραγματικότητα…

– Να χαϊδέψεις τα μωρά σαν μητρική αγκαλιά…

– Να συντροφέψεις τον μοναχικό…

– Να παρηγορήσεις τη μάνα που έχασε το παιδί της…

– Να σκεπάσεις τον άστεγο, γιατί είσαι η μοναδική του σκέπη…

Και καθώς είσαι πιό κοντά στον Θεό, μίλησέ του για μας..

Πες του να μας ευσπλαχνιστεί..

Δεν έχουμε άλλη παρηγοριά..

Φεγγαράκι μου, καθώς θα μεγαλώνεις μέρα τη μέρα φώτισε και το δικό μου μονοπάτι..

…και μόνο όταν θα δω να κατεβαίνει το πεφταστέρι, λιγόστεψε το φως σου……Θέλω να προλάβω να κάνω μιά ευχή…

Και σε μιά μυστική συμφωνία με το Σύμπαν, ας μην επιτρέψουμε τίποτα φθηνό να μας αποσπάσει από τον θαυμασμό μας προς τις φεγγαρόφωτες βραδιές αγάπης και ενσυναίσθησης…

Πηγή Περσιάδου

γίνεται σύννεφο ή πεθαίνει?”

αναρωτιέται το τραγούδι…

Δεν ξέρω αν γίνεται σύννεφο και μας προστατεύει από τον δυνατό καυτερό ήλιο,αλλά σίγουρα δεν πεθαίνει.

Γιατί δεν πρέπει εμείς να επιτρέψουμε να πεθάνει,έστω κι αν έφυγε η αγάπη…

Γιατί δεν μειώνουμε την αξία της…

Γιατί δεν μειώνουμε με λόγια και με πράξεις τον άνθρωπο που κάποτε κρατήσαμε στην αγκαλιά μας…

Γιατί δεν ακυρώνουμε τον άνθρωπο που κάποτε μας χάρισε κάποιες καλές στιγμές…

Γιατί είναι σαν να ακυρώνουμε την επιλογή μας…

Και ήμασταν ενήλικες όταν την κάναμε…

Είναι λοιπόν σαν να ακυρώνουμε εμάς τους ίδιους..

Ο έρωτας τελείωσε…

Η αγάπη μένει βαθιά μέσα μας…

Και δεν πεθαίνει…

Και θα συμπαρασταθούμε στον άνθρωπό μας, αν χρειαστεί, έστω και αν δεν είμαστε μαζί πλέον.

Είναι ο άνθρωπος που κάποτε μοιραστήκαμε χαρές, λύπες, κοινές αψιλίες ίσως,κοινά όνειρα και στόχους.

Μοιραστήκαμε δώρα, επιτυχίες,απολύσεις, οικογενειακά προβλήματα.

Όχι, δεν τον απαξιώνουμε.

Κι αν κάποια στιγμή, τον καιρό του σκορπιού το κάναμε, φροντίζουμε να ζητήσουμε συγγνώμη.

Νοιώσαμε γι αυτόν.

Ένοιωσε για μας.

Ευλογημένοι και οι δύο που ευτυχίσαμε να νοιώσουμε πράγματα.

Ας κρατήσουμε στο διηνεκές μέσα στην καρδιά μας τις στιγμές που αγιοποιηθήκαμε μέσα από αυτόν τον έρωτα.

Μόνο κέρδος θα έχουμε.

Πηγή Περσιάδου

Έκατσα αρκετή ώρα γιατί είχα να κάνω δουλειές.

Λίγο πιό πέρα από εμένα ένα παλικάρι γύρω στα 25, με τις βερμούδες του και την αλογοουρίτσα του, στέκεται ευλαβικά μπροστά σε ένα μνήμα με σταυρωμένα τα χέρια, πάνω από 5 λεπτά κοιτάζοντας τη φωτογραφία.

Μετά ταχτοποιεί τα λουλούδια που έφερε, ξαναστέκεται άλλο ένα 5λεπτο,ανάβει το καντήλι, κοιτάζει πάλι τη φωτογραφία, κοντοστέκεται και λίγο αργότερα φεύγει.

Γιαγιά ετών 93 διαβάζω στο σταυρό.

Λίγο πιό εκεί ένα άλλο παλικάρι γύρω στα 35, πολύ ωραία ντυμένο, στέκεται μπροστά σε ένα μνήμα πολύ ώρα.

Όση ώρα ασχολούμαι εγώ με το μνήμα που ήρθα να φροντίσω.

Μετά φέρνει νερό και αρχίζει με βούρτσα να πλένει όλο το μνήμα, να τρίβει, να καθαρίζει.

Μούσκεμα τα Sebago του, το Paul Sark μπλουζάκι του, όλα.

Παππούς ετών 87, διάβασα σε λίγο.

Είμαι σίγουρη ότι αυτή η γιαγιά και αυτός ο παππούς θα απόλαυσαν φροντίδα και εν ζωή από αυτά τα εγγόνια.

Και σκεφτόμουν…

Πόσες φορές άραγε αυτή η γιαγιά είχε καθίσει δίπλα στο προσκέφαλο του μικρού όταν είχε πυρετό και έλειπαν οι γονείς του στη δουλειά ?

Πόσες πίτες και πόσα κουλουράκια δεν του έβαζε κρυφά στη τσάντα του σχολείου ?

Πόσα χαρτζιλίκια ο παππούς, πότε φανερά και πότε κρυφά από τους γονείς ή ακόμη και από τη γυναίκα του < γιά να κεράσεις ένα καφέ τη φιλενάδα σου, ολόκληρος άντρας έγινες πιά, 18 χρονών >.

Αυτά τα δύο παιδιά σήμερα τιμούσαν τις αναμνήσεις τους.

Και την στοργή και τις αγκαλιές που είχαν πάρει.

Πηγή Περσιάδου

Επισκεπτόμουν ταχτικά μιά υπέροχη λογοτεχνική γωνιά.

Το βιβλιοπωλείο του εκδότη Γιώργου Γκέλμπεση “Το Κοράλλι” στο Πολυτεχνείο, όπου κάθε Σάββατο αρκετοί λόγιοι (συγγραφείς, ποιητές, μεταφραστές, σκηνοθέτες, επιστήμονες) συγκεντρώνονται για να πιούν τον καφέ τους, φέρνοντας και μερικά καλούδια ο καθένας για να τον συνοδεύσουν.

Γίνονται συζητήσεις ευφυείς, από ευφυείς ανθρώπους, με χιούμορ και πολλές γνώσεις.

Τους απασχολούν λογοτεχνικά, αλλά και κοινωνικο-πολιτικά θέματα.

Από εκείνο το Σάββατο του 2016, δεν θα ξεχάσω την προτροπή του 94χρονου τότε χειρουργού Ευαγγελόπουλου(δεν ζει πλέον): < Από ότι φαίνεται κορίτσι μου και από όσα έχουμε πει, είσαι από τους ανθρώπους που δίνεις πολλά και απλόχερα. Σε συμβουλεύω λοιπόν να αποκτήσεις σύντομα “συστολή προστασίας”. Γιατί ο άνθρωπος που δίνεται και προσφέρει συνεχώς, κινδυνεύει να διασπαστεί, να διαλυθεί, να αποσυντεθεί εύκολα > .

Και τότε θυμήθηκα τον Επίκτητο που έγραψε:

< Μην μπαίνεις ολοκληρωτικά μέσα στην πραγματικότητα των άλλων. Μη μπαίνεις μέσα στο δράμα τους. Πρόσεξε μην εισέλθεις μέσα στη δυστυχία του άλλου. Να βοηθησεις όσο μπορείς, εννοείται. Να στενάξεις μαζί του. Πρόσεχε ως μη στενάξεις και μέσα σου >.

Συστολή προστασίας λοιπόν.

 Γιατρέ μου, ήταν ένα καλό μάθημα, και μέχρι να το κάνω κτήμα μου, θα διαδίδω τον λόγο σου.

Ίσως κάποιοι να επωφεληθούν.

Πηγή Περσιάδου

Στο παρελθόν μου άρεσε να συντηρώ τις αναμνήσεις…

Τα <κουτιά των αναμνήσεων> όπου φύλαγα με θρησκευτική ευλάβεια κάθε τι μικρό που μου θύμιζε συγκεκριμένες στιγμές της ζωής μου – από ένα λουλούδι ως ένα σημείωμα που κάποιος μου έγραφε κάτι ωραίο – με τα χρόνια γίνονταν όλο και περισσότερα.

Χρειάστηκε τώρα να φιλοξενήσω για λίγο καιρό κάποιο συγγενικό μου πρόσωπο.

Γιά να δημιουργηθούν μεγαλύτεροι χώροι στη σοφίτα, αποφάσισα να κάνω ένα καλό γενικό ξεκαθάρισμα στα πράγματα μου.

Το τι ανακάλυψα μεταξύ των άλλων, δεν λέγεται:

– Βρήκα εκκαθαριστικά εφορίας με αμοιβές σε εκατομμύρια (δραχμές εννοείται).

– Είδα σε αυτά αριθμούς παλαιών αυτοκινήτων μου και τα έφερα στη μνήμη μου, και τις βόλτες και τις εκδρομές και τις παρέες που γέμιζαν με γέλια τις εξόδους μας.

– Είδα διευθύνσεις παλαιών κατοικιών μου από το Καλλιμάρμαρο μέχρι την Κηφισιά. Αναπόλησα γειτονιές, διαδρομές,ανθρώπους, καταστάσεις.

– Είδα ονόματα υπουργών σε διάφορα έγγραφα, υπουργών που πλέον τους έχει ξεχάσει και ο θεός.

– Βρήκα ευχητήριες κάρτες αγαπημένων μου, που έχουν φύγει από τη ζωή.

– Βρήκα παλιές μου ταυτότητες, πολιτικές και δημοσιογραφικές που μου θύμισαν αποστολές με συναδέλφους στη Βενετία για την Μπιενάλε (3 φορές), στην Αίγυπτο για το σπίτι του Καβάφη, στην Κύπρο για τά 20 χρόνια από την εισβολή και αλλού.

– Ανακάλυψα εκλογικά μου βιβλιάρια που είχαν φωτογραφία μιά νέα, όμορφη τότε, με χαμόγελο, όνειρα και αντοχές.

Ξανάζησα μέσα σε λίγες ώρες χαρές και λύπες που πέρασαν.

Λίγες οι χαρές, πολλές οι λύπες.

Κατάφερα – με δυσκολία βέβαια – να αποχωριστώ παλιές αποδείξεις της ζωής που παρήλθε (ευτυχώς μιάς ζωής μεστής).

Όχι πλέον, δεν έχω καλές παρτίδες με τις αναμνήσεις.

Όχι το έχω αποφασίσει εδώ και καιρό.

Δεν είναι ζωή οι αναμνήσεις.

Έδιωξα το παλιό.

Έκανα χώρο για το καινούργιο.

Όχι, δεν είναι ζωή οι αναμνήσεις.

Άγκυρες είναι που σε πάνε στο βυθό.

Οι καλές αναμνήσεις σου λείπουν και οι κακές σε πληγώνουν…

Κουνάω τα χέρια μου.

Θα φτάσω πάλι στην ακτή.

Χωρίς βαρίδια.

Ανανεωμένη…

Πηγή Περσιάδου

Μη με βάζεις σε αυτή τη διαδικασία…

Εγώ είμαι μάνα..

Ξέσκισα τη μήτρα μου γιά να γεννήσω τα παιδιά του Κόσμου όλου…

Έκλαψα και για τον μικρό Α΄ι’λάν…

Και για τα παιδιά του Ρωσικού αίρμπας που καταρρίφθηκε…         Και για τα παιδακια στο νοσοκομείο της Ουκρανίας..

Και για τα νεκρά παιδιά στη Συρία..

Και για τα παιδιά στη κατασκήνωση στο νησί Ουτόγια τότε.

Και για τα παιδιά στο αεροπλάνο της Καμπούλ στο Αφγανιστάν…

Και για τα Τουρκόπουλα στο σεισμό του 2023..

Και για τα παιδιά του Ισραήλ που σκότωσαν στη συναυλία..

Και για τα παιδιά των Παλαιστινίων που σκοτώθηκαν καθώς πήγαιναν σχολείο…

Και για το μελαμψό παιδί που το σκότωσε ο αστυνομικός στην Αμερική..

Έκλαψα και για τον Ταλιμπάν γιό μου που σκοτώθηκε, σκοτώνοντας..

Και για τον εξτρεμιστή γιό και για τον τρομοκράτη..

Και γιά τον τζιχαντιστή, και για τον Χαμάς, και για τον Αλ Κάιντα.

Και για τον Χριστιανό γιό μου, και για τον Μουσουλμάνο, και για τον Εβραίο…

Είμαι μάνα εγώ..

Μη με ξεσυνερίζεσαι..

Το ίδιο πόνεσα και γι’ αυτόν για να τον γεννήσω και να τον μεγαλώσω..

Και τον έχασα…

Μου τον πήραν..

Κατάλαβε με και συγχώρεσε με.

Έκλαψα το ίδιο πικρά..

Μη με ρωτάς για ποιόν κλαίω..

Και ήταν όλοι τους παιδιά μου..

Και με άφησαν μόνη…

Πηγή Περσιάδου

Τελείωσε και η γιορτή μου…

Αναστήθηκε και ο Χριστός…

Δεν το ένιωσα…

Ήταν κι εκείνες οι ειδήσεις που έφταιξαν…

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, ο πόλεμος στη Γάζα….άνθρωποι που δεν έκαναν Πάσχα….

Ήταν ο θάνατος του Πάπα, είναι οι δασμοί του Τραμπ…

Αύριο, μετά την βραδινή μου προσευχή έχω ένα ραντεβού με τον Χριστούλη μου…

Θα μου εξηγήσει Εκείνος…

Ό,τι μου πει θα το πιστέψω…

Το έχω τόσο ανάγκη…

Αναστήθηκε ο Χριστός…

Οι άλλοι όχι?

Να περιμένω την Ανάσταση νεκρών?

Και μετά η καθημερινότητα…

Ευλογημένη καθημερινότητα, πόσο σε αγαπάω…

Είσαι η δικιά μου Θεά…

Σε προσκυνώ κάθε μέρα…

Κι’ αν καμιά φορά, γλυκιά μου καθημερινότητα, θελήσεις να ξεφύγεις από την ρότα σου, λέω αν, αν θελήσεις να μου κάνεις κάποια έκπληξη και αν με αγαπάς κ,ι εσύ όσο εγώ, προσπάθησε αυτή η έκπληξη να είναι ΜΌΝΟ ευχάριστη.

Τίποτε άλλο…

 Καληνύχτα σου…  (θα έχω το κλειδί στην πόρτα κι ένα μικρό φως αναμμένο. Μπορείς να μπεις χωρίς να χτυπήσεις)

Πηγή Περσιάδου