Σαμαρείτισσα με καταγωγή από την πόλη Σιχάρ ζούσε έκλυτον βίον και πήγε μια μέρα στο πηγάδι, όπως κάθε μέρα, για να πάρει νερό. Εκεί στο πηγάδι του Ιακώβ βρήκε να ξεκουράζεται ο Χριστός,. Μεταξύ των Ιουδαίων και των Σαμαρειτών υπήρχε έχθρα και ξαφνιάστηκε όταν ο Χριστός της ζήτησε νερό να πιεί για να δροσιστεί. Ήταν η αφορμή και άνοιξε ένας διάλογος μεταξύ των. Ο Χριστός της φανέρωσε πράγματα άγνωστα. Της μίλησε για το «ζων ύδωρ», το Άγιο Πνεύμα.

Ακόμη ότι είναι ο Μεσσίας. Επίσης, ο Θεός είναι πνεύμα και προσκυνείται παντού. Όταν ο Χριστός της αποκάλυψε γεγονότα της προσωπικής της ζωής, ότι δηλαδή είχε πέντε άνδρες και αυτός που τώρα έχει δεν είναι νόμιμος, τον αποκάλεσε Προφήτη. Την χαρά της αυτή δεν θέλησε να την κρατήσει για τον εαυτό της. Έτρεξε στο χωριό για να πληροφορήσει και να καλέσει τον κόσμο να γνωρίσει τον Μεσσία. Ο κόσμος έτρεξε, ήλθε στο πηγάδι, Τον άκουσε και Τον παρακαλέσανε να μείνει μαζί τους. Πράγματι, έμεινε. Πολλοί άνθρωποι άκουσαν το κήρυγμά του και πίστεψαν.

Μετά από την ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Αγίους Αποστόλους η Σαμαρείτισσα βαπτίστηκε και έλαβε το όνομα Φωτεινή. Μαζί της βαπτίστηκαν οι πέντε αδελφές της, η Ανατολή, η Φωτώ, η Φωτίδα, η Παρασκευή και η Κυριακή, καθώς και οι δυο γιοί της, ο Βίκτωρας που μετονομάσθηκε Φωτεινός και ο Ιωσής.

Ο αυτοκράτορας Νέρων το 99 μ.Χ. είχε εξαπολύσει άγριο διωγμό εναντίον των Χριστιανών μετά το μαρτύριο των Αποστόλων Παύλου και Πέτρου. Στόχος του ήταν να εξαφανίσει τους μαθητές των αποστόλων και όλους τους Χριστιανούς. Την κρίσιμη αυτή περίοδο για τον Χριστιανισμό η αγία Φωτεινή με τον μικρότερο γιό της Ιωσή βρίσκονταν στην Καρθαγένη για ιεραποστολική δράση και κήρυγμα. Ο μεγάλος γιός, ο Βίκτωρας, είχε διοριστεί αρχιστράτηγος από τον Νέρωνα, ο οποίος, χωρίς να γνωρίζει την χριστιανική ιδιότητά του,  τον έστειλε στη Ιταλία να εξοντώσει  τους χριστιανούς.

Ο Σεβαστιανός δούκας της Ιταλίας και φίλος του Βίκτωρα προσπάθησε να τον πείσει να εφαρμόσει την εντολή του Νέρωνα και δεν θα κινδυνεύσει η ζωή του. Ο Βίκτωρας απέρριψε τις προτάσεις του δούκα και δήλωσε ότι θα κηρύττει για τον Χριστό. Ο δούκας χάνει το φως του και την λαλιά του και μετά την τέταρτη μέρα φωνάζει ότι ένας είναι ο Θεός, αυτός των Χριστιανών. Αποκάλυψε την πρόσκληση από τον ίδιο τον Χριστό, κατηχήθηκε και βαπτίστηκε από τον Βίκτωρα και επανάκτησε το φως του. Πολλοί ειδωλολάτρες έγιναν Χριστιανοί, βλέποντας αυτά τα θαυμάσια.

Σύντομα ο Νέρων πληροφορείται για την χριστιανική δράση της Φωτεινής, των υιών της και του Σεβαστιανού. Διατάζει να οδηγηθούν στην Ρώμη. Στην πορεία προς την Ρώμη τους ενθαρρύνει ο Χριστός. Δίνει εντολή στον Βίκτωρα να στηρίξει τον Σεβαστιανό και αλλάζει το όνομα του Βίκτωρα σε Φωτεινός, γιατί θα φωτίσει πολλούς ειδωλολάτρες. Με παρρησία ομολογούν την πίστη τους στο Χριστό όλοι τους, η Αγία Φωτεινή, οι αδελφές της, οι γιοί της και ο Σεβαστιανός. Ο Νέρων οργίζεται και διατάζει να συντριβούν οι αρμοί των χεριών τους, με θαυματουργικό τρόπο αυτό δεν γίνεται.

Διατάζει  στη συνέχεια να τους κόψουν τα χέρια. Ούτε και τα χέρια τους κόβονται παρά την λυσσαλέα προσπάθεια των δημίων. Η αγία Φωτεινή ευχαριστεί τον Θεό και ο αιμοβόρος Νέρων διατάζει οι άνδρες να φυλακιστούν σε σκοτεινή φυλακή οι δε γυναίκες να κλειστούν σε χρυσό κουβούκλιο. Στο κουβούκλιο έβαλε και την κόρη του Δομνίνα για να δελεάσει τις χριστιανές γυναίκες. Συνέβη το αντίθετο, η Δομνίνα κατηχήθηκε και βαπτίστηκε Χριστιανή με το όνομα Ανθούσα. Ο Νέρων έμαθε τα νέα και διέταξε άνδρες και γυναίκες να μπουν σε καμίνι που έκαιγε για επτά ημέρες και να παραμείνουν για τρεις ημέρες. Μετά από τρεις ημέρες τους βρήκαν σώους και αβλαβείς.

Το νέο θαύμα εξόργισε τον Νέρωνα και διέταξε να δώσουν θανατηφόρα δηλητήρια σε όλους παρασκευασμένα από τον μάγο Λαμπάδιο.  Η Αγία Φωτεινή δηλώνει μπροστά στον Νέρωνα και τον Λαμπάδιο ότι πρώτη θα πιεί το δηλητήριο στο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού για να δουν την παντοδυναμία Του. Στη συνέχεια ας πιούν όλοι όσοι συντάσσονται μαζί της. Όλοι ήπιαν και όλοι τους έμειναν απαθείς. Ο μάγος τους πληροφορεί ότι έχει πιο ισχυρό δηλητήριο και αν με αυτό το παρασκεύασμα δεν πεθάνουν ακαριαία θα πιστεύσει και αυτός στον Χριστό. Με  το νέο ισχυρότερο δηλητήριο έμειναν και πάλι απαθείς. Ο μάγος έκπληκτος μαζεύει τα μαγικά του βιβλία, τα καίει και βαπτίζεται Χριστιανός με το όνομα Θεόκλητος. Μόλις το έμαθε ο αιμοσταγής χριστιανομάχος Νέρων ότι και ο μάγος του έγινε Χριστιανός διέταξε να τον συλλάβουν και να τον αποκεφαλίσουν έξω από τα τείχη της Ρώμης, όπως και έγινε.

Μετά από αυτό ο Νέρων διέταξε πολλά και διάφορα φρικτά βασανιστήρια όπως κόψιμο των νεύρων, χύσιμο θειαφιού με λιωμένο μολύβι στο στόμα και στα αυτιά, κρέμασμα και ξύσιμο του σώματος και κάψιμο  με λαμπάδες αναμμένες. Τύφλωση και κλείσιμο σε φυλακή με φίδια. Μετά από τρία χρόνια βρέθηκαν υγιείς και δοξάζοντες τον Θεό.

Τελικά ο Νέρων διέταξε και έγδαραν την Αγία Φωτεινή, τον Σεβαστιανό, τον Φωτεινό και τον Ιωσή. Την ίδια τύχη είχαν και οι πέντε αδελφές της Αγίας. Εκτός της Αγίας οι άλλοι μάρτυρες αποκεφαλίστηκαν και η Αγία κλείστηκε φυλακή λυπημένη γιατί δεν αξιώθηκε του μαρτυρίου. Εκεί παρουσιάστηκε ο Χριστός την θεράπευσε, την ευλόγησε και μετά από ημέρες την κάλεσε κοντά Του.

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

Διδάχθηκε από τους γονείς του Σωφρόνιο και Μαρία να αγαπά τα πνευματικά και τον Θεό και να απεχθάνεται τις δόξες, τις τιμές και τις αμαρτωλές απολαύσεις. Το βαπτιστικό του όνομα ήτο Σωτήριος. Έτρεφε μεγάλη ευλάβεια στους ιερείς και ήτο υπάκουος στους γονείς του και στους συγχωριανούς του. Οι γονείς του τον έστειλαν και έμαθε τα θεία γράμματα στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος πλησίον του χωρίου του. Διακρίθηκε στην σχολική ζωή όντας ευφυής και επιμελής.

Εγκατέλειψε τα εγκόσμια, αφού η φλόγα του μοναχισμού του πύρωνε την καρδιά. Περιήλθε τα μοναστήρια των Αγράφων και αποφάσισε να μονάσει στο μοναστήρι το επονομαζόμενο «Κορώνα» και «Κρυερά Βρύσις». Εκεί, κοντά σε ενάρετους και ασκητικούς μοναχούς άρχισε έναν αγώνα σκληρό μιμούμενος και παραδειγματιζόμενος από τις αρετές των συμμοναστών του. Γρήγορα εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Σεραφείμ. Με την σύμφωνη γνώμη όλων χειροτονήθηκε διάκονος και αργότερα ιερέας. Συνέχισε με ζήλο την αγγελική ζωή.

Μετά από μικρό χρονικό διάστημα ο Αρχιεπίσκοπος Φαναρίου και Νεοχωρίου κοιμήθηκε,. Διάδοχός του εκλέχθηκε ομόφωνα ο Άγιος. Αποδεχόμενος το βαρύ φορτίο της αρχιεροσύνης με ζήλο και επιμονή ποίμαινε το ποίμνιό του χωρίς να λογαριάζει κόπους και θυσίες. Είχε την αίσθηση ότι ήταν δούλος ανάξιος και θεωρούσε ότι δεν έπραττε έργα θεάρεστα. Για τον λόγο αυτό παρακαλούσε τον Θεό να τον αξιώσει του μαρτυρίου.

Ο Θεός τον αξίωσε του μαρτυρίου, όπως ζητούσε. Ιδού πως. Το έτος 1601 ο μητροπολίτης Λαρίσης Διονύσιος  συγκέντρωσε αριθμό ανθρώπων και κήρυξε επανάσταση κατά των Τούρκων. Η προσπάθεια απέτυχε. Ο Διονύσιος συνελήφθηκε και φονεύτηκε. Ο Άγιος δεν είχε πολλές επαφές μαζί του. Με το ταραγμένο κλίμα των ημερών, λόγω των γεγονότων, ο Άγιος πήγε στο Φανάρι για να μοιράσει στους αγάδες τα συνήθη δώρα. Οι Τούρκοι αγάδες φθονούσαν και ζήλευαν τον Άγιο για το έργο του και ζητούσαν αφορμή να τον φονεύσουν ή να τον αναγκάσουν να αλλαξοπιστήσει. Βλέποντάς τον οι αγάδες έλεγαν μεταξύ τους: «Και αυτός μαζί με τον Διονύσιο ήταν». Ακούγοντας ο Άγιος ερωτά για ποιον αναφέρονται. Τότε οι αγάδες με θυμό του λέγουν: «Πώς τολμάς και εμφανίζεσαι μπροστά μας;, Θα λάβεις αυτό το οποίο σου πρέπει εκτός, αν θελήσεις να αφήσεις την πίστη σου».

 Ο Άγιος τα άκουσε ψύχραιμος. Μέσα του ξυπνά η επιθυμία του μαρτυρίου και απαντά: «Όλοι οι Χριστιανοί το γνωρίζουν και εσείς  το ομολογείτε ότι είμαι αμέτοχος και για κανένα λόγο δεν θα αφήσω τον γλυκύτατο Ιησού και να συνταχθώ με τον διάβολο. Ελπίζω από τον Δεσπότη μου να τύχω περισσότερης τιμής και την δική σας τιμή δεν καταδέχομαι».

Ακούσαντες αυτά οι αγάδες εξαγριώθηκαν και βιαίως τον έφεραν στον ηγεμόνα ζητώντας να τον βγάλει από τη ζωή με κακό θάνατο. Ο ηγεμόνας άρχισε με ήρεμο τρόπο να προσπαθεί να καλοπιάσει τον Άγιο και να τον πείσει να απαρνηθεί τον  Χριστό. Προσποιείται ότι λυπάται να τον θανατώσει γιατί τον βλέπει ως άνθρωπο καλό, ο οποίος παρασύρθηκε από τον κακό Διονύσιο. Ο Άγιος απαντά: το γνωρίζεις ότι είμαι αναίτιος αλλά εγώ την πίστη μου δεν θέλω να αρνηθώ, ούτε να χωριστώ από τον γλυκύτατό μου Δεσπότη και Θεόν. Χίλιους θανάτους να λάβω για το όνομά του το Άγιο, θα είναι χαρά και ευφροσύνη. Ο ηγεμόνας μόλις άκουσε αυτά διέταξε να τον βασανίσουν, να τεμαχίσουν την μύτη του και να τον βάλουν στην φυλακή χωρίς νερό και τροφή, με την ελπίδα να καμφθεί το γενναίο φρόνημα του Σεραφείμ. Μάταια. Στην φυλακή ο Άγιος δόξαζε και ευχαριστούσε τον Θεό και τον παρακαλούσε να του δώσει δύναμη να αντέξει τα βάσανα.

Ο ηγεμόνας ζήτησε και έφεραν τον Άγιο ενώπιόν του και προσποιούμενος τον καλό και τον φίλο τον ρωτά αν άλλαξε γνώμη και τον συμβουλεύει, ως φίλος, να αλλάξει πίστη. Ατάραχος απαντά ο Σεραφείμ: «Έπρεπε να μη σου δώσω καμμιά απάντηση, γιατί λέγεις ότι είσαι φίλος και μου δίνεις ασεβή συμβουλή να αφήσω τον Ποιητή και Πλάστη Ιησού Χριστό και να πιστεύσω σε έναν ψεύτη προφήτη και ασεβή άνθρωπο. Δεν πρόλαβε ο Άγιος να τελειώσει τον λόγο και ο ηγεμόνας δίνει εντολή βασανισμού του,‧ να τανύσουν τα χέρια και τα πόδια, να βάλουν επάνω στην κοιλιά βαριά πέτρα και να αρχίζουν να ξεσχίζουν την σάρκα του. Ο Άγιος έχαιρε για το πάθος το οποίο ζούσε εξ αιτίας της πίστης του.

Ο ηγεμόνας δεν άντεχε να βλέπει τον Άγιο να δοξολογεί τον Θεό και διέταξε να τον παλουκώσουν και να πεθάνει με αυτό τον φρικτό θάνατο. Στον τόπο του μαρτυρίου μια  αράπισσα έβριζε χυδαία τον Χριστό και τον Άγιο, οποίος μιμούμενος τον Χριστό, συγχωρούσε την γυναίκα.

Η Αγία εκκλησία μας τιμά την μνήμη του την 4^η Δεκεμβρίου (ημέρα της κοιμήσεως). Εις την Ι. Μονή Κορώνης λιτανεύεται η κάρα του την τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου. Εις την Καρδίτσα, της οποίας είναι πολιούχος, την Κυριακή των Μυροφόρων.

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

Ο Ανδρέας ο Πρωτόκλητος ήταν φτωχός και αγράμματος ψαράς . Ήταν γιός του Ιωνά  και αδελφός του πρωτοκορυφαίου Πέτρου. Γεννημένος στην πόλη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας περί του 5 με 10 μ.Χ. Ευσεβής Ιουδαίος με ελληνικό όνομα. Υπήρξε μαθητής του Ιωάννη Προδρόμου, όπως και ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Όταν μια μέρα συνάντησαν τον Χριστό και ο  Πρόδρομος τους είπε «ίδε ο αμνὸς του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», άφησαν τον Πρόδρομο και ακολούθησαν τον Ιησού και παρέμειναν μαζί Του όλη την ημέρα. Χαρούμενος ο Ανδρέας ενημέρωσε τον Πέτρο για την συνάντηση.

Όταν ο Πρόδρομος ήταν στην φυλακή για την κριτική που άσκησε εναντίον του Ηρώδη για την «κλεψιά» της γυναίκας του αδελφού του, μια μέρα που τα δυο αδέλφια ψάρευαν στην λίμνη, ο Ιησούς Χριστός «περίπατών παρά την θάλασσα της Γαλιλαίας είδε δυο αδελφούς, Σίμωνα τον λεγόμενον Πέτρον καί Ανδρέαν τον αδελφό αυτού… και λέγει αυτοίς˙ δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς  αλιείς ανθρώπων, οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ» (Ματθ. δ΄, 18-20). Τα δυο αδέλφια, αμέσως, άφησαν τα δίκτυα, την οικογένεια ( ο Πέτρος ήταν παντρεμένος ) και ακολούθησαν τον Χριστό.

Έγιναν οι μαθητές Του. Η παρουσία του Ανδρέα ήταν εξέχουσα και η σχέση του με τον Χριστό ξεχωριστή. Αναφέρεται το όνομά του από τα ευαγγέλια κατά το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων ανδρών (Ιω. στ΄, 5-8), στο περιστατικό της επιθυμίας των Ελλήνων «των αναβαινόντων ίνα προσκυνήσωσιν εν τη εορτή» για να δουν τον Ιησού (Ιω, ιβ΄, 20-23), καθώς και στη συνομιλία του Κυρίου με τον Ανδρέα, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη περί των εσχάτων, (Μαρκ. ιγ΄, 3-4). Ο Απόστολος Ανδρέας ήταν παρών μαζί και με τους άλλους Αποστόλους στην Ανάληψη του Κυρίου (Πραξ. α΄, 9-14), ενώ κατά την ευφρόσυνο ημέρα της Πεντηκοστής δέχθηκε την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος (Πραξ. β΄, 1-13).».

Μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος άρχισε ο Απόστολος Ανδρέας την αποστολική του περιοδεία, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη…».Η γραπτή παράδοση και συναξαριακές πηγές μας πληροφορούν ότι ο Απόστολος Ανδρέας κήρυξε το Ευαγγέλιο του Κυρίου στις χώρες παρά τον Εύξεινο Πόντο, τη Σκυθία, τη Γοτθία, την Κριμαία, την Γεωργία, καθώς και στην Καππαδοκία, τη Γαλατία και σε όλη σχεδόν τη δυτική Μικρά Ασία, για να αναφέρουμε μερικές ενδεικτικά. Στις χώρες αυτές με το κήρυγμά του ο σπόρος που έσπερνε βλάσταινε και απέδιδε καρπούς πλούσιους. Χειροτονούσε ιερείς, επισκόπους, ίδρυε τοπικές Εκκλησίες,.

Στο Βυζάντιο (μετέπειτα Κωνσταντινούπολη ) χειροτόνησε επίσκοπο τον Στάχυ, εκ των 70 μαθητών του Κυρίου. Η τοπική αυτή εκκλησία από τον 4ο αιώνα εξελίχθηκε στο πρώτο Πατριαρχείο της Ανατολής, ο δε επίσκοπός της κατέστη από τον 7ο αιώνα Οικουμενικός Πατριάρχης. Εκχριστιάνισε τους αρχαίους λαούς Αλανούς, Αβασγούς, Ζηκχούς, Βοσπορινούς και Χερσονίτες, ενώ μέσω της Θράκης, της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας κατέληξε στην αχαϊκή γη και συγκεκριμένα στην πόλη των Πατρών, όπου και τελείωσε το αποστολικό του έργο.

Η Πάτρα την εποχή εκείνη ήταν πόλη ειδωλολατρική. Ο Απόστολος έμεινε στο σπίτι του Σωσίου, τον οποίο θεράπευσε από ανίατη και θανατηφόρο ασθένεια. Το νέο μαθεύτηκε γρήγορα και έφθασε στα αυτιά του ανθύπατου Λέσβιου ο οποίος αποφάσισε να σκοτώσει τον Απόστολο ως «μάγο και απατεώνα». Πριν εκτελέσει την επιθυμία του έμεινε άφωνος και τότε διέταξε τους στρατιώτες του να φέρουν τον Απόστολο Ανδρέα μπροστά του. Μόλις ο Πρωτόκλητος μαθητής του Χριστού εμφανίστηκε ο Λέσβιος με δάκρυα στα μάτια τον παρακάλεσε να τον θεραπεύσει . Συγκινήθηκε ο Άγιος και προσευχηθείς στον Κύριο τον παρακάλεσε να τον θεραπεύσει και να τον καταστήσει σκεύος εκλογής και άξιο μαθητή Του. Το θαύμα έγινε αμέσως. Το θαύμα κυκλοφόρησε άμεσα και πολλοί προσέτρεχαν στον Άγιο και εύρισκαν την υγεία της ψυχής και του σώματος. Έτσι δημιουργήθηκε πολυάριθμος ομάδα Χριστιανών, μεταξύ αυτών και ο Λέσβιος. Οι πρώην ειδωλολάτρες άρχισαν να γκρεμίζουν και να καίνε τα είδωλα.

Την μεταστροφή των Πατρινών πληροφορήθηκε ο αυτοκράτορας. Αμέσως καθαίρεσε τον Λέσβιο, ο οποίος ακολούθησε τον Άγιο Ανδρέα,  και διόρισε ανθύπατο τον Αιγεάτη. Τον καιρό εκείνο η σύζυγος του Αιγεάτη, Μαξιμίλα, ήταν μάλλον θετική προς τον Χριστιανισμό και κάλεσε τον Άγιο στο σπίτι της μέσω συγγενούς της, της Ιφιδάμα. Στο μεταξύ η Μαξιμίλα αρρωσταίνει βαριά και καλεί τον Άγιο στο σπίτι, όπου βρίσκει τον Αιγεάτη με ένα μαχαίρι στο χέρι, έτοιμο να θανατώσει την Μαξιμίλα και να αυτοκτονήσει. Ο Άγιος του είπε να ηρεμήσει και να πιστέψει στον Θεό. Ο Άγιος Ανδρέας με την επίθεση των χειρών του και κατόπιν προσευχής θεράπευσε την Μαξιμίλα. Ο Αιγεάτης χαρούμενος πρόσφερε χίλια χρυσά νομίσματα, ποσό μεγάλο. Φυσικά ο Άγιος αρνήθηκε την αμοιβή αυτή, διότι ο μισθός ο δικός του θα είναι η μεταστροφή της Μαξιμίλας στον Χριστιανισμό.

Μετά το θαύμα αυτό ο Αιγεάτης αναχώρησε για την Ρώμη. Αντικαταστάτης  ο αδελφός του ο Στρατοκλής, που ήλθε στην Πάτρα και τον οποίο συνόδευε ο έμπιστος υπηρέτης Αλκμάν. Οι δυο άνδρες γνώρισαν τον Άγιο και όταν ξαφνικά ο Αλκμάν αρρώστησε ο Στρατοκλής με υπόδειξη της Μαξιμίλας κάλεσε τον Άγιο για να θεραπεύσει τον ασθενή. Ο Άγιος βρήκε μάγους και ιατρούς σε αδυναμία να θεραπεύσουν τον Αλκμάν. Ο Άγιος προσεύχεται θερμά στον Χριστό και θεραπεύει τον άρρωστο. Το αποτέλεσμα ήταν να προσχωρήσουν στον Χριστιανισμό ο Στρατιοκλής, η Μαξιμίλα, ο Αλκμάν και πάρα πολλοί ειδωλολάτρες.

Επιστρέφοντας από την Ρώμη ο Αιγεάτης απαιτεί από την σύζυγό του να αρνηθεί τον Χριστό και αυτή αντιπροτείνει να ασπαστεί αυτός τον Χριστιανισμό. Ο Αιγεάτης απειλεί και φυλακίζει τον Άγιο. Ο Άγιος ενθαρρύνει και ενισχύει τους Χριστιανούς μέσα από την φυλακή λέγοντας ότι ο θάνατος θα τον φέρει γρηγορότερα κοντά στον Σωτήρα Χριστό. Ο Αιγεάτης καλεί τον Άγιο και προσπαθεί να τον κάνει να αρνηθεί τον Χριστό. Αν είναι δυνατόν!! Βλέποντας ότι η προσπάθειά του είναι μάταιη, τον οδηγεί σε φυλάκιση και σε φρικτά βασανιστήρια.

Τέλος, ο Αιγεάτης διατάζει να τον κρεμάσουν ανάποδα στον Σταυρό για να ταλαιπωρηθεί περισσότερο. Ο Άγιος συγχώρεσε τους βασανιστές του και με χαρά οδηγήθηκε στον  τόπο του μαρτυρίου, όπου παρέδωσε την αγία του ψυχή στον δίκαιο κριτή και έλαβε το στεφάνι του μάρτυρα του Χριστού.

Η μνήμη του τιμάται κατ’ έτος από την Αγία μας Εκκλησία την 30ή Νοεμβρίου.

Μυργιώτης Παναγιώτης-Μαθηματικός 

Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, κατά κόσμον, Αναστάσιος Κεφαλάς, γεννήθηκε στην Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης την 1^η Οκτωβρίου 1846 μ. Χ. από φτωχούς και ευσεβείς γονείς‧ τον Δημοσθένη και την Μαρία. Ήταν το 5^ο από τα 6 παιδιά της οικογένειας.

Η ευσεβής γιαγιά του πολύ μικρό του έμαθε τον 50ό ψαλμό. Όταν ο μικρός Αναστάσιος έφθανε στο σημείο του Ψαλμού «διδάξω ανόμους τας οδούς Σου» , το επαναλάμβανε πολλές φορές. Από αυτοσχέδιους άμβωνες μιλούσε για τον Χριστό στους συνομηλίκους του.

Σε ηλικία 14 ετών, αφού τελείωσε και το σχολαρχείο, επειδή η οικογένεια δεν είχε δυνατότητες οικονομικές και επειδή δεν υπήρχε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στον τόπο του, με την ευλογία των γονέων του αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής στην Κωνσταντινούπολη ήταν δύσκολα και σκληρά. Ο εργοδότης του έμπορος καπνών δεν τον πλήρωνε κανονικά και έτσι ο Αναστάσιος κυκλοφορούσε με τρύπια παπούτσια. Είχε εμπιστοσύνη στον Θεό και έβρισκε γαλήνη στην προσευχή. Σκέφθηκε να γράψει γράμμα στον Χριστό και να του αναφέρει τα προβλήματά του. Έγραψε, λοιπόν, στον Χριστό: «Χριστούλη μου, δεν έχω παπούτσια και ρούχα. Στείλε μου τα Σε παρακαλώ. Ξέρεις πόσο Σε αγαπώ. Αναστάσιος». Έκλεισε την επιστολή και ως παραλήπτη έγραψε στον φάκελο : «Προς Κύριον Ιησού Χριστό στον παράδεισο».

Πηγαίνοντας προς το ταχυδρομείο συνάντησε ένα γείτονά του ο οποίος ανέλαβε να την ταχυδρομήσει. Ο γείτονας άνοιξε το γράμμα, το διάβασε και έστειλε ένα ποσό στον Αναστάσιο, ο οποίος πολύ χάρηκε. Ο εργοδότης του βλέποντάς τον με καινούργια ρούχα και παπούτσια υποψιάστηκε ότι ο Αναστάσιος έκλεψε χρήματα και άρχισε να τον δέρνει. Ο γείτονάς του τον λυπήθηκε και τον προσέλαβε αυτός.

Τα πράγματα αλλάζουν για τον Άγιο. Τώρα είχε χρόνο για εκκλησιασμό, για  διάβασμα της Αγίας Γραφής και περισσότερη προσευχή. Επίσης, οι γονείς και τα αδέρφια του έρχονται στην πόλη. Σε ηλικία 20 ετών αναχώρησε για το Λιθί της Χίου ( τόπο καταγωγής της οικογένειας ) για να εργαστεί ως δάσκαλος. Εκεί γνωρίζεται με τον ευεργέτη του Ιωάννη Χωρέμη, πλούσιο τοπικό άρχοντα, εξ αιτίας ενός απλού περιστατικού. Ο Χωρέμης τον θέτει υπό την προστασία του.

Ο Άγιος Νεκτάριος είχε αποφασίσει να αφήσει τον κόσμο. Σε ηλικία 30 ετών και μετά από τριετή δοκιμασία λαμβάνει το αγγελικό σχήμα με το όνομα Λάζαρος στις 7 Νοεμβρίου 1876 μ.Χ. Στις 15 Ιανουαρίου 1877 μ.Χ. χειροτονείται διάκονος από τον μητροπολίτη Χίου, Γρηγόριο και μετονομάζεται σε Νεκτάριο.

Στη Χίο φοιτά στο γυμνάσιο  Ο σεισμός του 1881 τον αναγκάζει να φύγει για Αθήνα, όπου τελειώνοντας το γυμνάσιο αναχώρησε για την Αλεξάνδρεια για να συναντήσει τον Πατριάρχη Σωφρόνιο. Ο Σωφρόνιος εντυπωσιάστηκε από τον Άγιο και αποφάσισε να τον στείλει στην Αθήνα, πάλι, για να σπουδάσει Θεολογία. Ο Άγιος κατάφερε λαμπρές επιδόσεις και κέρδισε υποτροφία, χρήσιμη για τις σπουδές του, αφού ο ευεργέτης του Χωρέμης κοιμήθηκε. Μόλις έλαβε το πτυχίο ( 1885 μ.Χ.  ) αναχώρησε για την Αλεξάνδρεια.

Στην Αλεξάνδρεια τα πράγματα πηγαίνουν καλά. Χειροτονείται ιερέας , γραμματέας του Πατριάρχη με το αξίωμα του Αρχιμανδρίτη. Στη συνέχεια, λόγω των προσόντων του ανελίχθηκε σε ιεροκήρυκα και έλαβε και θέση Πατριαρχικού επιτρόπου. Στις 15 Ιανουαρίου 1889 μ.Χ. εκλέγεται επίσκοπος Πενταπόλεως. Με μεγάλη ταπείνωση δέχεται το αξίωμα λέγοντας προς τον Κύριο: «Κύριε διατὶ με ανύψωσες εις τοσούτον μέγα αξίωμα; Εγὼ σού εζήτησα να γίνω μόνον Θεολόγος κι όχι Μητροπολίτης. Εκ νεαράς ηλικίας Σου εζήτησα να γίνω ένας απλὸς εργάτης του Θείου Λόγου Σου, και Συ, Κύριε, τώρα με δοκιμάζεις με τόσα πράγματα. Άλλ  υποτάσσομαι, Κύριε, εις το θέλημά Σου, και δέομαι: καλλιέργησε εντός μου την ταπεινοφροσύνην και τον σπόρον των λοιπών αγίων αρετών, δι᾿ ων τρόπων γνωρίζεις, και αξίωσόν με να ζήσω πάσας τας επί γης ημέρας μου συμφώνως προς τους λόγους του μακαρίου Παύλου, όστις λέγει: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός».

Η ραγδαία άνοδος του Αγίου δημιούργησε αντιδράσεις. Ο Σωφρόνιος πλησίαζε τα 90 χρόνια ζωής και η κούρσα διαδοχής άρχισε. Οι εν αναμονή διεκδικητές του θρόνου αισθανόμενοι την επιθυμία του λαού και την εύνοια του Σωφρονίου προς τον Άγιο αποφάσισαν να τον παραμερίσουν. Τον κατηγόρησαν αόριστα για ηθικές παρεκτροπές, και για σχέδιο ανατροπής του Πατριάρχη . Ο Πατριάρχης πείστηκε και αμέσως διατάζει την παύση των καθηκόντων του Αγίου. Του κόβουν και τον μισθό. Σπίλωσαν το όνομά του σε Αθήνα και Κωνσταντινούπολη. Εν συνεχεία αναχώρησε για την Αθήνα.

 Ο Αρχιεπίσκοπος Γερμανός παρά την συμπάθεια που τρέφει προς τον Άγιο, αδυνατεί να τον εντάξει στον κλήρο της επαρχίας του λόγω πιέσεων της συνόδου. Ο υπουργός Παιδείας σκοντάφτει στο γεγονός ότι ο Άγιος δεν είχε ελληνική υπηκοότητα. ιεροκήρυκα. Οι καχυποψίες του κόσμου τον συνοδεύουν και αρκετοί τον αποδοκίμαζαν.

Το 1891 μ.Χ. αποκαλύφθηκε η σκευωρία εναντίον του και αποκαταστάθηκε το όνομά του. Συνεχίζει με μεγαλύτερο ζήλο το έργο του. Η φήμη του εξαπλώνεται παντού.

Το Μάρτιο του 1894 μ.Χ. αναλαμβάνει διευθυντής στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Εργάζεται με ζήλο Θεού . Αποτελεί ζωντανό παράδειγμα για τους μαθητές του. Το τεράστιο και πολυσχιδές το έργο του στην σχολή του προσέδωσε κύρος.

Στην Αίγινα εγκαταστάθηκε το 1908,  όπου εκπληρώνεται ο πόθος του για μοναχικό βίο . Η εμφάνισή του στην Αίγινα συνοδεύτηκε από δυο γεγονότα θαυμαστά. Θεράπευσε δαιμονισμένο και μετά από παράκλησή του άνοιξαν οι ουρανοί μετά από τριετή   ανομβρία. Δεν παύει καθημερινά να στηρίζει και να ανακουφίζει τους ανθρώπους που τον πλησίαζαν ζητώντας τη βοήθειά του.

Το τέλος της επίγειας ζωής του ήταν επίπονο. Κοιμήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1920. και το σκήνωμά του ευωδίαζε και ευώδες μύρον  έκβλυζε από το πρόσωπό του. Η κηδεία του ήταν πάνδημος.

Έχει αφήσει τεράστιο συγγραφικό έργο, ψυχωφελές και χρήσιμο σε όλους μας.

Πολλά τα θαύματα που έκανε εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1953 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του.

Το 1961 έγινε η επίσημος αναγνώριση του Αγίου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Τιμάται από την Αγία μας Εκκλησία δύο φορές κατ’ έτος: Στις  9 Νοεμβρίου (κοίμηση), και στις 3 Σεπτεμβρίου η (ανακομιδή των λειψάνων)., Επίσης, κατά τη σύναξη των εν Θράκη Αγίων (που συμπίπτει με την Κυριακή των Αγίων Πάντων) και κατά τη σύναξη των εν Αθήναις Αγίων (12 Οκτωβρίου).

*Γράφει ο Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

Τέκνο ευσεβών και επιφανών Θεσσαλονικέων γεννήθηκε περί το 284 μ. Χ. Στολισμένος με σωματικά προσόντα και με πνεύμα ανήσυχο και διερευνητικό ξεχώριζε από τους συνομηλίκους του. Αναζητούσε την αλήθεια και την βρήκε στην Αλήθεια του Χριστού.

Ως νέος εντάχθηκε στον στρατό με την αξία του και τα προσόντα του σε ηλικία μόλις 22 χρονών λαμβάνει τον βαθμό του χιλίαρχου. Η φήμη του φθάνει στα αυτιά του αυτοκράτορα. Τον καλεί και αφού συζητά μαζί του τον διορίζει μέλος της συγκλήτου της πόλης στρατηγό όλης  της Θεσσαλίας και ανθύπατο και αυθέντη όλης της Ελλάδος . Κυβερνούσε με δικαιοσύνη και αγάπη. Από την παράδοση πληροφορούμαστε ότι όρισε έναν άνθρωπο από τους πλέον εμπίστους του να τον ξυπνά τα βράδια , ώστε να «προσκαρτερεί τη προσευχή και τη δεήσει» (Πράξ. α΄ 14).

Τα χρόνια εκείνα στην Θεσσαλονίκη βασίλευε η ειδωλολατρία. Είχε δεχτεί τον σπόρο από τον Απόστολο των Εθνών Παύλο και καρτερούσε, ίσως, τον κατάλληλο καταλύτη. Ο νεαρός Δημήτριος δεν κάθισε με σταυρωμένα χέρια. Δημιούργησε ομάδα νέων στους οποίους δίδασκε την Αλήθεια του Χριστού. Πραγματικός ιεραπόστολος με την θεωρία – την διδασκαλία και τον ενάρετο βίο πολλούς ειδωλολάτρες εγκατέλειψαν τα είδωλα και έγιναν μαχητές του Χριστού.

Η δράση του Δημητρίου έγινε γνωστή και ο παρευρισκόμενος στη Θεσσαλονίκη αυτοκράτορας Μαξιμιανός διέταξε να του φέρουν ενώπιον του . Ο αυτοκράτορας θέλει να μάθει αν ο στρατιωτικός Δημήτριος είναι Χριστιανός. Ο θαρραλέος Δημήτριος ομολογεί: «Τω Χριστώ μου πιστεύω μόνον» .Στην επιμονή του αυτοκράτορα ο Άγιος του λέγει:  “Αύτη η πίστη μου στον αληθινό Θεό μού έχει χαρίσει και θα μού χαρίσει στο μέλλον αγαθά άφθαρτα, αναλλοίωτα, αιώνια. Τον Χριστό από μικρό παιδί λατρεύω και δέχομαι ως Προνοητή, Δεσπότη και Θεό μου. Αυτόν μού προτείνεις τώρα να αρνηθώ και να προτιμήσω τα φαύλα; Διότι τί άλλο είναι τα χάλκινα και χρυσά κατασκευάσματα, οι θεοί σου; Και αν το κάνω αυτό, ποιος φρόνιμος άνθρωπος δεν θα με θεωρήσει ανόητο και απερίσκεπτο;”

Ο Μαξιμιανός οργίζεται και διατάζει την φυλάκισή του. Μέσα στην φυλακή εμφανίζεται ο διάβολος με μορφή σκορπιού να σέρνεται στο δάπεδο και με το κεντρί έτοιμο να τον τσιμπήσει στο πόδι. Ο αθλητής του Χριστού τον σταύρωσε με τον Σταυρό γιατί θυμήθηκε τα λόγια του Κυρίου που είπε μπορείτε να πατάτε πάνω σε φίδια και  σκορπιούς, αν έχετε πίστη. Ο σκορπιός θανατώθηκε και ακούγεται φωνή αγγέλλου: «ειρήνη σοι, αθλητά του Χριστού, ίσχυε και ανδρίζου». Με τον τρόπο αυτό ο Κύριος παρηγορεί και στηρίζει «τους φοβουμένους αυτόν»

Ο Μαξιμιανός είχε φέρει μαζί του ένα γιγαντόσωμο παλαιστή Λιαίο και διακήρυσσε  ότι οι θεοί των ειδωλολατρών είναι δυνατοί και έχουν κάνει τον Λιαίο ανίκητο από ανθρώπους που δεν πιστεύουν στα είδωλα.

Εις την φυλακή μαζί με τον Δημήτριο ήταν ένας μαθητής του ο Νέστωρας, ο οποίος δεν μπορούσε να αντέξει τα υπερήφανα λόγια του Μαξιμιανού. Αποφάσισε να μονομαχήσει μαζί του. Πριν πάει στο στάδιο ζητά και λαμβάνει την ευλογία του Δημητρίου. Μπαίνει στο στάδιο και αναφωνεί «Θεέ του Δημητρίου βοήθει μοι». Δεν νίκησε απλά τον Λιαίο αλλά τον σκότωσε, όπως έκανε ο Δαυίδ τον Γολιάθ. Ο αυτοκράτορας δεν μπορεί να το πιστεύσει ο μικρόσωμος Χριστιανός Νέστωρας να ντροπιάσει τον γιγαντόσωμο ειδωλολάτρη Λιαίο. Το θεωρεί προσβολή και καλεί τον Νέστωρα ο οποίος ομολογεί την πίστη του στον Χριστό και ότι ο Δημήτριος τον ευλόγησε. Διατάζει αμέσως την θανάτωσή των. Τον Νέστωρα αποκεφάλισαν αμέσως.

Τρέχουν οι στρατιώτες στη φυλακή για να θανατώσουν δια λογχισμού τον Άγιο. Μόλις τους βλέπει ανοίγει τα χέρια του για να τον λογχίσουν σε καίρια σημεία. Σηκώνει ο αθλητής του Κυρίου το δεξί του χέρι και λογχίζεται όπως ο Χριστός. Δέχεται πολλές πληγές από τα κοντάρια . Το σώμα του γεμίζει πληγές και το στόμα του πληρούται από δοξολογίες . Το αίμα του ποτάμι πότισε την Θεσσαλονίκη. Κάνοντάς της εύφορη για να καρποφορήσει πλουσίως. Παρέδωσε την αγία του ψυχή στον αγωνοθέτη Κύριο και έλαβε το αμάραντο στεφάνι της αιωνίου Ζωής. Όλα αυτά έγιναν στις 26 Οκτωβρίου 304 μ.Χ. Πιστοί ευσεβείς Χριστιανοί θάπτουν το σεμνό σκήνωμα στον τόπο του μαρτυρίου.

Ο υπηρέτης του Αγίου Λούπος βούτηξε το δακτυλίδι του στο αίμα του Αγίου και με αυτό έκανε θαύματα. Η κατάληξή του ήταν να αποκεφαλιστεί και αυτός. Από τον τάφο του Αγίου αναβλύζει μύρο θαυματουργό και για τον λόγο αυτό ο μεγαλομάρτυρας ονομάζεται και «μυροβλύτης».

Ο Άγιος Δημήτριος έχει ταυτιστεί με την ζωή και την πορεία της Θεσσαλονίκης , ο οποίος την προστατεύει από πλήθος εχθρούς Σλάβους, Αβάρους, Άραβες, Νορμανδούς, Φράγκους, Τούρκους και άλλους βαρβάρους. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου (26 Οκτωβρίου 1912), γεγονός που θεωρήθηκε και είναι  θαύμα.

Δίκαια ο άγιος Δημήτριος αποκαλείται από τον υμνωδό της Εκκλησίας «ο μέγας φρουρός της Θεσσαλονίκης, ο ρύστης εν τοις κινδύνοις ο εξαίρετος, πρόμαχος ο κράτιστος» (Κανών δεύτερος). Σ’ έναν άλλο Κανόνα, που συνέθεσε ο Συμεών Θεσσαλονίκης, ο άγιος Δημήτριος φέρεται να λέει στην προστατευόμενή του πατρίδα Θεσσαλονίκη «…μη φοβού ουν, πατρίς μου, εμέ κατέχουσα, τους εχθρούς σου γαρ πάντας πατάξω εν Χριστώ και φυλάξω σε την τιμώσαν με».

Ο Άγιος Δημήτριος έζησε επί της γης μόνο 24 χρόνια. Πολύ λίγα για εμάς τους κοινούς ανθρώπους. Όταν εμείς προσπαθούμε να σταθούμε στα πόδια μας ο Άγιος είχε τεράστια εξουσία και κοσμική δόξα. Τα αγνόησε τα φθαρτά και πρόσκαιρα και προτίμησε τα αθάνατα και αιώνια. Αθλητής και δούλος Κυρίου.

Ἀπολυτίκιον

Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

Την Τρίτη, 18 Ιουλίου, ο Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (Δ.Σ.Ο.), δρ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, απηύθυνε επιστολή-πρόσκληση στον ομόλογο του Γενικό Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ένωσης των κρατών μελών του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας (PUIC), κ. Mouhamed Khouraichi Niass, για την ανάπτυξη κοινής διακοινοβουλευτικής πρωτοβουλίας.

Στην πρόσκληση του επικεφαλής του διεθνούς θεσμού των ορθοδόξων βουλευτών, που έρχεται σε συνέχεια της υιοθέτησης του κειμένου συμπερασμάτων που υιοθέτησε η IPU στην Κοινοβουλευτική Διάσκεψη για το Διαθρησκειακό Διάλογο στο Μαρακές στις 15 Ιουνίου 2023, επισημαίνεται η σημαντική συνεισφορά των διακοινοβουλευτικών θεσμών στην «προαγωγή των θρησκευτικών αξιών στο χώρο της πολιτικής και της κοινωνίας».
Συγκεκριμένα, ο Γενικός Γραμματέας της Δ.Σ.Ο. στην επιστολή του προτείνει την από κοινού διοργάνωση συνεδρίου Κοινοβουλευτικού Διαλόγου «για την προαγωγή της σημασίας της διαθρησκειακής συνεννόησης του Χριστιανικού και του Μουσουλμανικού Κόσμου».

Της πανηγύρεως προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας κ. Νικήτας, συλλειτουργούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Μελιτηνής κ. Μαξίμου και κληρικών της ευρύτερης περιοχής των Midlands.

Ο Σεβασμιώτατος στο εμπνευσμένο κήρυγμά του αναφέρθηκε στο μαρτύριο της Αγίας και στο μεγαλείο της θυσίας των Χριστιανών υπέρ του Χριστού και της Εκκλησίας.

Ακολούθησε επίσημο γεύμα στην αίθουσα της Κοινότητος.

Ετελέσθησαν την Κυριακή, 16 Ιουλίου, σε όλους τους Ιερούς Ναούς της Ι. Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας.

Το επίσημο Μνημόσυνο ετελέσθη στον Ι. Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Wood Green στο Βόρειο Λονδίνο, παρουσία του Προέδρου και μελών της Εθνικής Κυπριακής Ομοσπονδίας Ηνωμένου Βασιλείου, του Πρέσβεως της Ελλάδος και του Ύπατου Αρμοστού της Κύπρου στη Μεγάλη Βρεταννία, των Γενικών Προξένων, του Προέδρου του Συνδέσμου Ελληνορθοδόξων Κοινοτήτων Μ. Βρεταννίας, εκπροσώπων του τοπικού Τύπου και πολλών επισήμων.

Την Ιερά Αρχιεπισκοπή εκπροσώπησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μελιτηνής κ. Μάξιμος, ο οποίος ομίλησε καταλλήλως στο εκκλησίασμα. Ακολούθησε χαιρετισμός του Προέδρου της Εθνικής Κυπριακής Ομοσπονδίας Ηνωμένου Βασιλείου, κ. Χρήστου Καραολή, και ο πανηγυρικός της ημέρας, τον οποίο εκφώνησε ο Ύπατος Αρμοστής της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Ηνωμένο Βασίλειο κ. Ανδρέας Κακούρης.

Φωτογραφίες: Αλέξιος Γεννάρης

Αποκάλυψη στη ζούγκλα της Γουιάνας: 914 νεκροί

Το 1978, 914 πιστοί της αίρεσης του Ναού του Λαού πέθαναν στη ζούγκλα της Γουιάνας, στη Νότια Αμερική – οι περισσότεροι αυτοκτόνησαν, κάποιοι γονείς αφού προηγουμένως σκότωσαν τα παιδιά τους.

Η επιρροή που ασκούσε ο «αιδεσιμότατος» Τζιμ Τζόουνς στους οπαδούς του φαίνεται ότι οδήγησε στον θάνατο άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Στην πλειονότητά τους ήταν φτωχοί Αφροαμερικανοί που έφυγαν από την Καλιφόρνια πιστεύοντας ότι θα οικοδομούσαν έναν ιδανικό κόσμο.

Ο γκουρού ίδρυσε το 1973 την «Τζόουνσταουν», μια «αυθεντικά σοσιαλιστική κοινωνία» όπου υποτίθεται ότι δεν θα υπήρχαν πλέον ρατσισμός, σεξισμός ή διακρίσεις σε βάρος των ηλικιωμένων. Πρώην μέλη ωστόσο αποκάλυψαν ότι γινόταν χρήση ναρκωτικών, ότι οι πιστοί λιμοκτονούσαν ή ότι μετατρέπονταν σε σκλάβους του σεξ.

Σφαγή στην Ουγκάντα: περισσότεροι από 700 νεκροί

Το 2000, περισσότερα από 700 μέλη της προτεσταντικής αίρεσης «Αποκατάσταση των Δέκα Εντολών του Θεού» πέθαναν στην Ουγκάντα – κάποιοι από τους πιστούς συμμετείχαν σε τελετές ομαδικής αυτοκτονίας, άλλοι δολοφονήθηκαν από τους ηγέτες τους.

Αρχικά, περίπου 300 πιστοί κάηκαν ζωντανοί σε μια εκκλησία, έξω από το Κανούνγκου της νοτιοδυτικής Ουγκάντας. Η αστυνομία στη συνέχεια βρήκε τα πτώματα 400 ανθρώπων, κυρίως γυναικών και παιδιών, σε ομαδικούς τάφους.

Τα περισσότερα θύματα είχαν δηλητηριαστεί, ορισμένα όμως στραγγαλίστηκαν ή μαχαιρώθηκαν μέχρι θανάτου.

Η Σφαγή του Γουέικο στο Τέξας: 76 νεκροί

Το 1993, 76 μέλη της αίρεσης του γκουρού Ντέιβιντ Κορές, μεταξύ των οποίων και 20 παιδιά, βρέθηκαν νεκρά στις στάχτες του «φρουρίου-σπιτιού» τους, στο Γουέικο του Τέξας.

Αφού παρέμειναν υπό πολιορκία από την ομοσπονδιακή αστυνομία επί 51 ημέρες, οι «Δαβιδιανοί» έβαλαν φωτιά στο σπίτι όταν οι πράκτορες του FBI επιχείρησαν έφοδο.

Ο Ντέιβιντ Κορές, που υποστήριζε ότι ήταν ο Χριστός, πέθανε μαζί με τους οπαδούς του.

74 νεκροί στο Τάγμα του Ναού του Ήλιου

Το 1994, 48 μέλη της εσωτερικής αίρεσης του Τάγματος του Ναού του Ήλιου βρέθηκαν απανθρακωμένα στο Σερί και στο Γκρανζ-σιρ-Σαλβάν, δύο χωριά της Ελβετίας. Λίγο αργότερα, άλλα πέντε μέλη βρέθηκαν νεκρά στον Καναδά.

Σε επιστολές που άφησαν οι πιστοί γινόταν λόγος για ομαδική αυτοκτονία, όμως οι δικαστικές αρχές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα δύο τρίτα των θυμάτων δολοφονήθηκαν. Μεταξύ των νεκρών ήταν και οι επικεφαλής της σέχτας, ο Λικ Ζουρέ και ο Ζοζέφ ντι Μαμπρό.

Την επόμενη χρονιά βρέθηκαν νεκρά άλλα 16 μέλη της αίρεσης, στο Βερκόρ της νοτιοανατολικής Γαλλίας. Μεταξύ αυτών ήταν η σύζυγος και ο γιος ενός Γάλλου πρώην πρωταθλητή του σκι, του Ζαν Βιαρνέτ.

Η ιστορία επαναλήφθηκε το 1997, στον Καναδά, με τον θάνατο άλλων πέντε πιστών.

Αυτοκτονία 39 ανθρώπων στην Καλιφόρνια

Το 1997, 39 μέλη της αίρεσης «Πύλη του Παραδείσου» πέθαναν αφού ανέμιξαν βαρβιτουρικά με αλκοόλ κοντά στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας.

Οι πιστοί υποστήριζαν ότι προέρχονταν από άλλον πλανήτη και τους είχαν στείλει στην Αμερική ως αγγέλους.

Αίρεση μιας ιέρειας στη Νότια Κορέα: 32 νεκροί

Το 1987, 32 μέλη της αίρεσης της «ιέρειας» Παρκ Σουν-Τζα, βρέθηκαν νεκρά στο Γιονγκίν, κοντά στη Σεούλ.

Σύμφωνα με την αστυνομία, ορισμένα από τα θύματα είχαν δηλητηριαστεί. Τα περισσότερα όμως στραγγαλίστηκαν από έναν άνδρα, ο οποίος στη συνέχεια απαγχονίστηκε. Μεταξύ των θυμάτων ήταν η ιέρεια και τα τρία παιδιά της.

Επίθεση στο μετρό του Τόκιο με αέριο σαρίν

Το 1995, πολλά μέλη της αίρεσης Ομ Σινρικίο τοποθέτησαν σακούλες με αέριο σαρίν σε βαγόνια του μετρό στο Τόκιο, τις τρύπησαν με ομπρέλες και διέφυγαν για να γλιτώσουν από τα τοξικά αέρια.

Η επίθεση προκάλεσε πανικό στην ιαπωνική πρωτεύουσα. Δεκατρείς άνθρωποι πέθαναν, περισσότεροι από 6.300 δηλητηριάστηκαν. Δεκατρία μέλη της αίρεσης καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν το 2018. Μεταξύ αυτών ήταν και ο ιδρυτής της, ο γκουρού Σόκο Ασαχάρα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το Σάββατο του Λαζάρου εορτάζουμε, ως γνωστό, την Ανάσταση του τετραημέρου Λάζαρου. Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Κυρίου και είχε δυο αδελφές, τη Μάρθα και τη Μαρία. Γνωστές σε μας από περικοπή του ιερού ευαγγελίου όπου αναφέρεται η φιλοξενία του Κυρίου από εκείνες.

Κάποια στιγμή ο Λάζαρος αρρώστησε και οι αδελφές  του ειδοποίησαν τον Κύριο ότι ο Λάζαρος ήταν άρρωστος και Του ζήτησαν να πάει να τον θεραπεύσει. Ο Κύριος  δεν ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμά τους. Μετά από δυο ημέρες λέει ο παντογνώστης Κύριος στους μαθητές Του: «Ο Λάζαρος  κοιμήθηκε, πάμε να τον ξυπνήσω». Όταν στο σπίτι του Λαζάρου, στη Βηθανία, ο Λάζαρος συμπλήρωσε τέσσερις ημέρες νεκρός. Πολλής κόσμος βρίσκονταν στο σπίτι του για να συμπαρασταθεί στις αδερφές του. Η Μάρθα, μόλις έμαθε ότι ο Χριστός έρχεται, έτρεξε να τον προϋπαντήσει. Στον μεταξύ τους διάλογο η Μάρθα εκφράζει την πίστη της στην παντοδυναμία Του και διατρανώνονται σπουδαίες θεολογικές αλήθειες για την αιώνια ζωή. Εκεί ο Χριστός λέγει ότι Εκείνος είναι η ζωή και η ανάσταση!

 Πράγματι, κύριος της ζωής και του θανάτου είναι ο Χριστός, πλάστης και δημιουργός μας. Ουδείς άλλος εξουσιάζει την ανθρώπινη ζωή. Δεν μας ανήκει η ζωή, γι’ αυτό η αυτοκτονία είναι θανάσιμο αμάρτημα.

Όταν έφθασαν στον τάφο, ο Κύριος ως άνθρωπος δάκρυσε.Kαι ζήτησε να ανοικτεί ο τάφος. Η Μάρθα προσπάθησε να το αποτρέψει γιατί μετά από τέσσερεις ημέρες η σάρκα του νεκρού θα είχε αρχίσει να σήπεται και θα είχε άσχημη μυρωδιά. Ο Χριστός, αφού προσευχήθηκε στον ουράνιο Πατέρα, δίνοντας παράδειγμα σε όλους μας, με δυνατή φωνή διατάζει τον Λάζαρο: «Λάζαρε, δεύρο έξω» . Βλέπουμε τον Κύριο να προσεύχεται πριν επιτελέσει το θαύμα. Δίνει το παράδειγμα σε όλους τους χριστιανούς και το μήνυμα να μην επιχειρούμε ένα έργο πριν ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού.

 Με αφορμή αυτό, προσθέτουμε ότι είναι καλό, πριν προχωρήσουμε σε κάτι σημαντικό στη ζωή μας ή πράξουμε κάποιο έργο, να ζητούμε την ευλογία του πνευματικού μας. Αφού, λοιπόν, προσευχήθηκε στον ουράνιο Πατέρα και Θεό μας, με δυνατή φωνή διατάζει τον Λάζαρο: «Λάζαρε, δεύρο έξω». Αμέσως ο νεκρός Λάζαρος εξέρχεται του τάφου ζωντανός. Ο Κύριος λέει να τον λύσουν από τα νεκρικά σάβανα και να τον αφήσουν να φύγει.

Ένα, ακόμη, θαύμα επετέλεσε ο Κύριος. Θαύματα πολλά έκανε ο Χριστός, όχι μόνο αυτά που είναι καταγεγραμμένα στο Ιερό Ευαγγέλιο. Αν όλη η διδασκαλία Του και όλα τα θαύματα καταγράφονταν οι τόμοι γραφής των θα ήταν τόσοι που δεν θα χωρούσαν σε όλο τον πλανήτη. Το συγκεκριμένο θαύμα είναι μία ακόμη απόδειξη, για τους άπιστους και ολιγόψυχους, της κυριαρχίας του Κυρίου επί της ζωής και του θανάτου. Οι παρευρισκόμενοι χάρηκαν για την Ανάσταση του Λαζάρου. Οι γνωστοί Φαρισαίοι και γραμματείς στεναχωρήθηκαν σφόδρα και απεφάσισαν εκτός από τον Χριστό να φονεύσουν και τον Λάζαρο. Να μην υπάρχει απόδειξη του μεγάλου θαύματος. Ανθρώπινη μωρία και βλακεία.

Ο Λάζαρος, μετά την ανάστασή του, αναχώρησε από την πατρίδα του Βηθανία για να αποφύγει το μίσος των Φαρισαίων και Γραμματέων. Έφθασε στην Κύπρο και χειροτονήθηκε επίσκοπος στην εκκλησία του Κιτίου, την οποία ο ίδιος ίδρυσε.

Η ιερά παράδοση αναφέρει για τον Λάζαρο τα εξής: Όταν αναστήθηκε ήταν τριάντα ετών και έζησε άλλα τριάντα έτη. Μετά την ανάστασή του,  δεν γέλασε ποτέ. Αιτία ήταν αυτά που είδε και ένιωσε κατά την τετραήμερο παραμονή του στον άδη. Μόνο μία φορά χαμογέλασε, όταν είδε έναν άνθρωπο να κλέβει μια στάμνα. Είπε: ̎το «χώμα » κλέβει «χώμα» ̎. Ανθρώπινη πλεονεξία και ατιμία.

Η Ανάσταση του Λαζάρου πιστοποιεί και τη δική μας ανάσταση κατά τη Δευτέρα παρουσία του Κυρίου επί της γης. Όπως ξύπνησε ο Λάζαρος, έτσι θα ξυπνήσουν όλοι οι κεκοιμημένοι.

Ο Κύριος βρίσκεται στην πορεία προς το εκούσιο πάθος. Για να εκπληρώσει τον σκοπό κατάβασής Του από τους ουρανούς στη γη, τη σωτηρία και τη θέωση των ανθρώπων. Λίγα 24ωρα Τον χωρίζουν από τον, κατά την ανθρώπινη φύση Του, θάνατο και μάλιστα θάνατο ατιμωτικό. Ο θάνατος δια του σταυρού εθεωρείτο ατιμωτικός εκείνη την εποχή. Όμως, το τίμιο αίμα του Χριστού καθαγίασε τον σταυρό, διότι επάνω του Εκείνος νίκησε τον θάνατο και λύτρωσε το ανθρώπινο γένος από τη δουλεία της αμαρτίας.

Πλησιάζει και το Πάσχα των εβραίων. Ο Χριστός αναθέτει στους μαθητές Του να Του φέρουν ένα πουλάρι όνου και καθήμενος επ αυτού πορεύεται προς το εκούσιο πάθος. Φθάνει στα Ιεροσόλυμα και οι κάτοικοί τους, πληροφορηθέντες το θαύμα της Ανάστασης του Λαζάρου και γνωρίζοντες την τρίχρονη δημόσια δράση με τα θαύματα και τις ομιλίες Του, τρέχουν να τον υποδεκτούν. Τον φαντάζονται επίγειο αρχηγό και ελευθερωτή. Εκείνος, όμως, ο δημιουργός του παντός, έρχεται καθήμενος πάνω στο ταπεινό. Δεν φθάνει στη Ιερουσαλήμ με δόξα και με τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους, ταπεινά και σεμνά πορεύεται. Όπως πρέπει στον μονογενή Υιό του Θεού.

Με βάγια στα χέρια όλοι στην υποδοχή‧ νέοι, γέροι, άνδρες και γυναίκες. Ζητωκραυγάζουν και επευφημούν: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος». Στρώνουν τα ρούχα τους και κλαδιά φοινίκων στο διάβα του. Δεν είχαν αντιληφθεί ότι μπροστά τους ήταν για τριάντα τρία ολόκληρα χρόνια, από τα οποία τρία σε δημόσια δράση, ο σαρκωθείς μονογενής Υιός του Θεού. Για αυτόν τον λόγο τον υποδέχονται με αυτό τον τρόπο, που κάνει γραμματείς και Φαρισαίους να λυσσάνε από το κακό και να ψάχνουν τρόπους εξοντώσεως του Θεανθρώπου. Ανθρώπινη υπερηφάνεια και εγωισμός. Η κακία και ο φθόνος των ανθρώπων νεκρώνει τον νου και δεν βλέπει ότι γίνονται θαυμαστά πράγματα.

Σήμερα τον υποδέχονται ως μεσσία, ελευθερωτή και βασιλιά. Μετά από μερικές ημέρες ο ίδιος λαός, ο όχλος φωνάζει στον Πιλάτο: «σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν». Ποιόν; Αυτόν που σήμερα ζητωκραυγάζει και βροντοφωνάζει «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος». Η ευμετάβλητος ανθρώπινη φύση του πεπτωκότος ανθρώπου από την αποθέωση και τα «ζήτω» στο «σταύρωσον» και στη λήθη. Ωραίο παράδειγμα που πρέπει οι άρχοντες των ανθρώπων να μην ξεχνούν. Οι άνθρωποι αλλάζουν γνώμη και προτιμήσεις. Βρίσκονται από τη μία στιγμή στην άλλη από το ζενίθ στο ναδίρ και το αντίστροφο.

Σάββατο του Λαζάρου και Κυριακή των Βαΐων κατέχουν σημαντική θέση στο ορθόδοξο εορτολόγιο ως Δεσποτικές εορτές. Τις τιμά ο ελληνικός με ιδιαίτερο τρόπο και κατάνυξη. Η εκκλησία την Κυριακή των Βαΐων μοιράζει ευλογημένα βάγια στο τέλος της θείας λειτουργίας δια των χειρών των ιερέων. Το Σάββατο του Λαζάρου σε πολλές ελληνικές περιοχές τα παιδιά, κυρίως τα κορίτσια, λένε τα  ̎κάλαντα¨ του Λαζάρου περιερχόμενα τα σπίτια με καλάθια στολισμένα και οι οικοδεσπότες προσφέρουν χρήματα, αυγά, ξηρούς καρπούς κλπ. Έθιμο που τείνει να εκλείψει στις ημέρες μας.

1ο απολυτίκιο (Ήχος α΄)

Τὴν κοινὴν ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σου πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον, Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν: «Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

2ο απολυτίκιο (Ήχος δ΄)

Συνταφέντες σοι διὰ τοῦ βαπτίσματος, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, τῆς ἀθανάτου ζωῆς ἠξιώθημεν τῇ Ἀναστάσει σου καὶ ἀνυμνοῦντες κράζομεν: «Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

3ο απολυτίκιο (Ήχος πλαγιος β΄)

Μετὰ κλάδων ὑμνήσαντες πρότερον, μετὰ ξύλων συνέλαβον ύστερον, οἱ ἀγνώμονες Χριστόν, Ἰουδαῖοι τὸν Θεόν. Ἡμεῖς δὲ πίστει ἀμεταθέτῳ, ἀεὶ τιμῶντες ὡς εὐεργέτην, διὰ παντὸς βοήσωμεν αὐτῷ: «Εὐλογημένος εἶ ὁ ἐρχόμενος τὸν Ἀδὰμ ἀνακαλέσασθαι».

Κοντάκιο (αυτόμελο)*, (Ήχος πλάγιος β΄)

Τῷ θρόνῳ ἐν οὐρανῷ, τῷ πώλῳ ἐπὶ τῆς γῆς ἐποχούμενος Χριστὲ ὁ Θεός. Τῶν ἀγγέλων τὴν αἴνεσιν καὶ τῶν παίδων ἀνύμνησιν προσεδέξω βοῶντός σοι: «Εὐλογημένος εἶ ὁ ἐρχόμενος, τὸν Ἀδὰμ ἀνακαλέσασθαι».

(*) αυτόμελο = ψάλλεται με δική του μουσικότητα, κατ’ ίδιον μέλος.

Μυργιώτης  Παναγιώτης

Μαθηματικός