Για το βιβλίο θα μιλήσουν: ο Θεοφάνης Μαλκίδης (διδάκτωρ  Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών) και ο Νίκος Αγαθαγγελίδης (συγγραφέας). Προλογίζει ο Άκις Θωμαΐδης (εκδότης).

Το «Ρόδα και Άκανθοι» είναι μία ενδιαφέρουσα ανθολογία που συγκεντρώνει ποιήματα και διηγήματα από το έργο δώδεκα σημαντικών δημιουργών, με διαφορετικό ύφος, που εκκινούν από διαφορετική αφετηρία και εκφράζουν διαφορετικές προθέσεις, έχουν ωστόσο κοινό υπόβαθρο την αγάπη για την τέχνη του λόγου και συναπαρτίζουν μία λογοτεχνική συντροφιά που προσπαθεί να συμβάλει στον πολιτισμό και τα γράμματα του τόπου.

Στο βιβλίο συμμετέχουν οι: Γιώργος Αγγελιδάκης, Δημήτρης Βαλαής, Μερκούριος Γιάντσης, Αντώνης Γιτόπουλος, Αθανάσιος Δεληχρήστος, Χρήστος Κωστελίδης, Αλέξανδρος Λυσιμάχου, Κατερίνα Λυσιμάχου, Δημήτρης Ντίκας, Ντίνα Παλιομπέη, Μαρία Α. Ρέντη Κολτσάκη και Δήμητρα Ταμπάκη.

Στην έναρξη της παρουσίασης ο πρόεδρος του Συλλόγου Σταμάτης Χρυσής αναφέρθηκε στο συγγραφικό έργο του Αλέκου Χατζηκώστα και σημείωσε ότι ο Σύλλογος είναι ανοικτός σε παρόμοιες εκδηλώσεις όταν μάλιστα αφορούν τοπικούς συγγραφείς.

Ο Γιάννης Τσαναξίδης, περιφερειακό σύμβουλος, αναφέρθηκε αρχικά στη σημασίας και το έργο των τοπικών πολιτιστικών συλλόγων και στη ανάγκη πολύπλευρης ενίσχυσής του. Στη συνέχεια αναφέρθηκε το βιβλίο σχετίζοντας το με την πολιτική-κοινωνική κατάσταση της μεταπολεμικής εποχής και τα αναγκαία διδάγματα που βγαίνουν και για το σήμερα. Ανάμεσα στ’ άλλα υπογράμμισε: «…Η επικήρυξη ένα παλιό εργαλείο σταυροφορίας  κατά κατάδικων ληστοσυμμοριτών σε περιόδους που είχε δυσκολίες ο κρατικός μηχανισμός είτε να επιβληθεί ή και να αποσπάσει την κοινωνική συναίνεση επιστρατεύτηκε κατά των καταδιωκόμενων παλιών ΕΛΑΣιτων. Η επικήρυξη , το χρηματικό δηλαδή κίνητρο του μισθοφόρου, είναι επίσης στοιχείο σύμφυτο με το σύστημα και τις αξίες του καπιταλισμού και προηγούμενων εκμεταλλευτικών σχηματισμών.

Με λίγα λόγια είναι η επιβεβαίωση της αδυναμίας να στρατευθεί κανείς στους στόχους του αντιλαϊκού κράτους τους, μόνο με την ηθική ανωτερότητα, την πειθώ, ακόμα και την καταστολή. Αναγνωρίζει έμμεσα ας μου επιτραπεί μια δύναμη στον επικηρυγμένο, μια δύναμη που στην προκειμένη δε βασίζονταν απλά στην τρομοκρατία που ασκούσαν στο παρελθόν οι λήσταρχοι, πλήρους απουσίας κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών σε ολόκληρες κύρια ορεινές περιοχές. Η δύναμη εδώ έχει να κάνει με το δίκαιο του επικηρυγμένου, την ηθική του ανωτερότητα, την επίδραση των σκοπών του μέσα στον ίδιο το λαό. Άλλωστε αυτό επιβεβαιώνεται και από τους ίδιους τους διώκτες του και την ίδια τη μορφή της επικήρυξης. Που σηματοδοτεί την επισημοποίηση της σχέσης κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών με κυνηγούς κεφαλών που πριν ήταν συνεργαζόμενοι με τις δυνάμεις της ναζιστικής κατοχής…»

Ο συγγραφέας Αλέκος Χατζηκώστας, αφού ευχαρίστησε το Σύλλογο και το κοινό για την παρουσία τους, στάθηκε στις δυσκολίες συγγραφής του βιβλίου σημειώνοντας :  «Οι υπεύθυνοι φρόντισαν όλα αυτά τα χρόνια να καλύψουν τα ίχνη τους και τις αμαρτίες τους». Όσον αφορά τη στόχευση του βιβλίου υπογράμμισε πως «η μάχη για τη ιστορική αλήθεια σχετίζεται με τους αγώνες του σήμερα», ενώ έκανε γενικότερες αναφορές σε ζητήματα γνώσης και ερμηνείας της τοπικής ιστορίας του 20ου αιώνα και την ανάγκη η πραγματική ιστορία να διδαχτεί στα σχολεία. Απαντώντας σε ερωτήσεις και τοποθετήσεις στον πολύωρο και πλούσιο διάλογο που ακολούθησε στάθηκε και σε άλλα ζητήματα ιστορίας του 20ου αιώνα στην Ημαθία όπως τα στρατοδικεία και οι εκτελέσεις αγωνιστών, η σφαγή από μέρους «Πουλικών» και Γερμανών στο 6ο Δημοτικό Σχολειό της Βέροιας, οι αναφορές του βιβλίου σε βλάχους αγωνιστές της αντίστασης κ.α

Τέλος σημείωσε ότι τα έσοδα που αφορούν τα συγγραφικά δικαιώματα του βιβλίου θα δοθούν ως αλληλεγγύη στην Κούβα.

Τρίτη 2 Ιουνίου 2026, στις 18:45 Αίθουσα Εκδηλώσεων Φ.Α.Α.Θ.

Προλογίζουν:

• Παυλίνα Βαρναλίδου, Ιστορικός
• Μαίρη Δροσοπούλου, Μεταδιδακτορική Ερευνήτρια, Παν. Μύνστερ
• Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ, Συγκοινωνιολόγος

Συντονιστής:

• Πολύβιος Στράντζαλης, Πρόεδρος της Ένωσης Ομογενών εκ Κωνσταντινουπόλεως Β.Ε.

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών (ΟΙΟΜΚΩ).

Η έκδοση του βιβλίου έγινε με μέριμνα του συγγραφέα και διατίθεται για την υποστήριξη των δράσεων κοινωνικής αλληλεγγύης της ΟΙΟΜΚΩ, για το Κοσμέτειο Ίδρυμα.

Οι εκδόσεις «Ατέχνως» σας προσκαλούν τη Δευτέρα 25 Μαϊου στις 20.00 μ.μ στα γραφεία του Συλλόγου Βλάχων της Βέροιας  (Βερόης και Εβραίων Μαρτύρων 1) στην παρουσίαση του βιβλίου του Ημαθιώτη δημοσιογράφου-συγγραφέα Αλέκου Χατζηκώστα «Οι επικηρυγμένοι αγωνιστές στην Ημαθία του εμφυλίου» (εκδόσεις Ατεχνως)

Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Γιάννης Τσαναξίδης, οικονομολόγος, περιφερειακός σύμβουλος και ο ίδιος ο συγγραφέας.

Σε μια ζωή όπου το τέλος ήταν γνωστό στους ανθρώπους, οι κοινωνίες είχαν στερεώσει τα θεμέλιά της σε μία βάση έτσι ώστε το νοητό περιεχόμενο κάθε εικόνας να στέκεται δογματικά απέναντι στην αλήθεια με την πρόθεση να μην κλονιστεί. Παρά όμως τις αντιρρήσεις, οι άνθρωποι ακολουθούσαν πιστά ένα μοτίβο, το οποίο στην πραγματικότητα δεν τους ταίριαζε. Ως αποτέλεσμα, η ζωή έχανε το νόημά της και οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να χάνουν την αληθινή αίσθηση της ίδιας τους της φύσης.

Μέσα σε αυτόν τον κύκλο κάθε ανομολόγητης επιθυμίας, η πρόθεση ενός ανθρώπου ήταν να εκφραστεί ελεύθερα με τον δικό του τρόπο με σκοπό να πάψει να βλέπει τα σφάλματα στους άλλους. Το μόνο που ήθελε από μικρός ήταν να βρεθεί παντού έτσι ώστε όλοι να καταλάβουν τα δικά του λάθη και να γίνουν καλύτεροι. Η πρόθεσή του ήταν να δείξει μέσα από το δικό του προσωπείο πως έπρεπε να ξεπεράσει τον μεγαλύτερό του φόβο προκειμένου να ανακαλύψει ποιος πραγματικά ήταν.

Σύντομο βιογραφικό

Ο Θεόδωρος Πολυράκης γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη ενώ κατάγεται από τον Άγιο Ιωάννη Σφακίων. Έχει σπουδάσει Marketing σε μεταπτυχιακό επίπεδο με εξειδίκευση στη διαφήμιση. Το 2008 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο “Ηλύσιος Τόπος” από τις εκδόσεις Ψυχογιός.Την ίδια χρονιά συμμετείχε στους ΚΓ΄Πανελλήνιους Αγώνες Ποίησης στους Δελφούς μέσω της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών ενώ το 2013 συμμετείχε με δύο ποιήματά του στο Λεύκωμα Λογοτεχνίας – Ποίησης της Ένωσης συγγραφέων – λογοτεχνών Ευρώπης.

Το 2012 κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο το με τίτλο “Η όψη του φωτός” από τις εκδόσεις Κυριακίδη, ενώ ακόμα κυκλοφορούν “Ο ίδιος άνθρωπος” (2018), “Ο Νόμος” (2020) καθώς και μία ποιητική συλλογή με τίτλο “Κάπου μακριά” (2021) επίσης από τις εκδόσεις Κυριακίδη. Το 2024 κυκλοφόρησε το έκτο του βιβλίο από τις εκδόσεις Μαλλιάρης-Παιδεία με τίτλο “Οι αναμνήσεις μιας καλύτερης ζωής”.

Θα το βρείτε στα βιβλιοπωλεία Μαλλιάρης-Παιδεία και σε ενημερωμένα βιβλιοπωλεία.

Πρόκειται για ένα αφήγημα με ελλειπτικό ύφος που εισδύει στα χρόνια του Εμφυλίου και προσπαθεί να ψηλαφίσει την ανθρώπινη εμπειρία μέσω της ζωής των ηρώων, οι οποίοι ενώ αποτελούν μοναδικές υπάρξεις, την ίδια στιγμή, μπορούν να ιδωθούν ως αρχετυπικές ανθρώπινες φιγούρες.

 Για το βιβλίο θα μιλήσουν: ο εκπαιδευτικός Γιώργος Λιάμπας και η αρχιτέκτων Κατερίνα Μπαδόλα· προλογίζει ο εκδότης Άκις Θωμαΐδης.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«Η Μαρίκα δεν ξύπνησε αυτό το πρωί όπως όλα τ’ άλλα. Με όλες τις δουλειές τής μέρας στο μυαλό της. Eίχε ένα καλό προαίσθημα για το πώς θα κυλούσαν τα πράγματα. Εκείνο όμως που δεν ήξερε ήταν ότι το βράδυ θα την έβρισκε με τη γεύση του υγρού χώματος στο στόμα της.

Άνοιξε την πόρτα και στάθηκε στο πλατύσκαλο. Ξεμπράτσωτη. Κοίταξε τον αχυρώνα στην άκρη της αυλής. Μεμιάς το μυαλό της άδειασε από τα καθημερινά που προσπαθούσαν, από συνήθειο, να ξυπνήσουν μέσα της. Η ματιά της ανηφόρισε το βουνό. Τον φαντάστηκε σε κάποια κορυφή να κοιτάζει προς το μέρος της. Είχαν κανονιστεί όλα. Δεν ήταν εύκολο αλλά ήξερε πως θα τον βρει. Μέχρι το επόμενο ξημέρωμα θα ήταν μαζί. Το βουνό δεν τη φόβιζε…»

Ο Περικλής Χριστίδης είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης του κλάδου Διεθνών Σπουδών, ενώ έχει αναγορευθεί διδάκτορας Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών, με γνωστικό αντικείμενο τη Διπλωματική Ιστορία. Εργάζεται ως διευθυντής σε δημόσιο σχολείο. Έχει διδάξει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (ΔΙ.ΠΑ.Ε. και Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο). Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ιστορικών της Εκπαίδευσης (ΕΛ.Ε.Ι.Ε.). Έχει εκδώσει το βιβλίο με τίτλο «Η διπλωματία του ανέφικτου» (εκδ. University Studio Press 2009). Έχει συμμετάσχει με διήγημά του στη συλλογική έκδοση διηγημάτων «7 Λέξεις» (εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2014) και με ποιήματά του στην συλλογική έκδοση «Χάριν Ποιήσεως» (εκδ. Ἀνάλεκτο 2026).

“Στο Ακρωτήρι της Κρυφής Ελπίδας” Ελευθέριος Ξάνθος, 2023 Αρμός, β΄ έκδοση 2026, καλόστρατη, είναι η Πέμπτη συλλογή του ποιητή, διανθιζόμενη με πολλές φωτογραφίες φύσης και αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, του ιδίου φωτογραφίζοντας.

Έχουμε τη χαρά, εδώ, να ανταμώσουμε και το έργο του και τον δημιουργό Ελευθέριο Τζιόλα, όπως αποκαλύπτεται από τους φίλους του. Το καλαίσθητο βιβλίο, στο τέλος, περιλαμβάνει και δύο ‘’ δοκιμιακούς λόγους ‘’, Λόγος 1ος ‘’Υπέρ του πρώτου και αναντικατάστατου στοιχείου ταυτότητας της Γλώσσας των Ελλήνων΄΄, Λόγος 2ος ‘’ Περί της αναγκαίας διάκρισης ‘’Λαϊκού’’, ‘’Λαϊκίστικου’’, ‘’Εθνικού’’, ‘’Εθνικιστικού’’ και μία ΄΄Συζήτηση με την Βάσω Παππά’’.

Μας λέει ο ποιητής:

Πάντα θα μένει ένας / Ένας / Μπορεί και τελευταίος / Που θα κρατάει το μήνυμα και το όνειρο

***

Εξασκώ και ασκούμαι / Να γίνει το πάθος μου σκέψη / Και ο πόθος μου λόγος / Και ανακαλύπτω τις ψηφίδες του Άλλου

***

Ο ποιητής / Ζει στο χρόνο / Και θρέφει τα αγέννητα

***

Ό,τι είχες εξορίσει, ζούσε / Ό,τι είχες απομονώσει, κυκλοφορούσε

***

Πόλεμος λένε / Ποιος πόλεμος / Δεν είναι έτσι ο πόλεμος / Στο σπίτι σου με τηλεοπτικές σειρές / Μην εθιστείς σ΄ αυτά / Σε τέτοια και παρόμοια

Ο ποιητής εξορμά σε έννοιες κα μαχαιρώνει τις λέξεις, να δει αν στάζουν χώμα, αίμα κι ουρανό, διασχίζει την ελευθερία αναβατός στη σέλα του κόσμου, αλαφρωμένος ή πολύβουος βοριάς, τρέχει σαν σκονισμένα ιδρωμένα κύματα για των νησιών τη χάρη, την εύρεση ορίων πατρίδας, χώρας, ποίησης, φιλοσοφίας, φωτογραφίας, πολιτικής κρυφίως, πώς κοιτούν οι οφθαλμοί την καρδιά, πώς λογιάζεται το ελάχιστο του χρόνου και της ασυνεννοησίας με αυτόν, πεζογραφεί την ποίησή του ο Ξάνθος και δικαιώνεται στο αποτέλεσμα, λες και ένα ποίημα 20 στίχων τεμαχίζεται σε οχτώ ή δέκα επιγράμματα.

Η ποίησή του δεν αναζητά αναγνώστες, τυχερή ή άτυχη δεν θα αναδυθεί ποτέ η αλήθεια, η χαρακιά της γραφής βαθαίνει το φως των εκφράσεων ως σκότος χαράματα κι απλώνεται στη μέρα ακολουθούμενη ζωή, που άλλα πράττει, άλλα διεκδικεί , άλλα εισπράττει στον λογαριασμό, με μια καθ΄ όλα στέρεη θεμελίωση του χθες παρά του αύριο, που όμως τόσο τιμά και του δίνεται.

Είναι δύσκολη η ποίηση του Ελευθέριου Ξάνθου, όχι τόσο στη γραφή της, όσο στην ανάγνωσή της. Δεν αποκλίνει διόλου από την σταθερά της, με όποιες αμυντικές επελάσεις κι αν έχει, η τελεία της μία ζωγραφιά, η παύλα ένα ποτισμένο κανάλι, συγκομιδές οι αρχές των ποιημάτων του, κίτρινα φρέσκα φύλλα φθινοπώρου οι επίλογοι, οι λυγμοί ακούγονται, οι θρήνοι κρύβονται με επιμέλεια, να πάει στο διάβολο ή στον παράδεισο ο άνθρωπος, είναι το ίδιο αν δεν αλλάζει η κοινωνία.

Δύσκολος ποιητής είναι ο καλός ποιητής και δύσκολοι είναι οι καιροί, μα βρίσκουν οι επιτήδειοι τρόπους να νανουρίζουν τις φέτες καρπουζιών. Ρίχνει η ποίηση δυο γροθιές, τρώει τέσσερις και δεν είναι το τραύμα της συνήθειας που σε πληγώνει, όσο ο καημός που το τραύμα δεν επουλώνεται και χαίρεται αδιόρθωτα.

Ένα ταξίδι σε χαμένες ελπίδες η αρετή, η μνήμη, η ιστορία, η πολιτική κουφάλα, η γη των ερώτων, η διαιώνιση του είδους να εκατονταπλασιά τα λάθη μας, μελετημένα… Έτσι διακυβεύεται η ποίηση ‘’Στο Ακρωτήρι της Κρυφής Ελπίδας ‘’, Ελευθέριος Ξάνθος 2023, μίας ιδιαίτερης γραφής, χωρίς μουσικούς ρυθμούς, με δυναμίτες όμως στη σκέψη, στο αγκάλιασμα του χάους, στις ασυμφωνίες χαρακτήρων, λες και στις συμφωνίες κάτι αλλάζει, όχι, δεν συμβαίνει ούτε κι εκεί αλλαγή…

Ένα δοκίμιο τελικά η ποίηση του Ξάνθου, έγινα δοκίμιος να ανταπεξέλθω, δεν νομίζω πως τα κατάφερα και ευτυχώς, γιατί οι τελειότητες τσακίζονται με ήττες, δεν υπάρχουν νίκες έτσι κι αλλιώς, τις έφαγε το τρένο των Τεμπών, οι υποκλοπές ψυχών, οι ΟΠΕΚΕΠΕ και να πεθαίνουν οι ελπίδες, όχι τα ακρωτήρια, είναι, ναι, το νέο φιλοσοφημένο διάταγμα, να σβήσει από τον χάρτη η ελπίδα, να καθαρίσει η ματιά από τσίμπλες και βρώμα επιτέλους και συνήθεια, να διορθώνεται το πεπρωμένο αν προλαβαίνει χαμόγελα στον Πόλεμο, στο ρεζίλι των σκυλιών, στη μαύρη αγορά της ύλης, που γνωρίζει καλά το τέλος της, τόσο καλά!

Πόσο δούλευε, δουλεύει, θα δουλεύει το ρολόι αντίστροφα, ας εμπεδωθεί.

Ελευθέριε Ξάνθο… Δύο στίχους μου λάβε αντίδωρο:

Η Ποίηση πάντα να κερνά ένα χαστούκι

Και να σε αφήνει να κερνάς δύο

Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Γιάννης Τσαναξίδης, οικονομολόγος, περιφερειακός σύμβουλος με τη λαϊκή Συσπείρωση και ο ίδιος ο συγγραφέας.

Στο βιβλίο συμμετέχουν με κείμενά τους (αλφαβητικά): Νίκος Αγαθαγγελίδης, Γιώργος Αγγελιδάκης, Μαρία Αγιαννίδου, Δημήτρης Βαλαής, Μερκούριος Γιάντσης, Αντώνης Γιτόπουλος, Παντελής Γουλάρας, Ραφαήλ Ζούρας, Μαρία Θεοδωρίδου, Νικολέττα Θούα, Κώστας Καλδάρας, Γιώργος Θ. Κασαπίδης, Μαρία Κασαπίδου, Ρένα Κύρκα, Χρήστος Κωστελίδης, Αφροδίτη Λαπαβίτσα, Πεφτούλης Μαρθόγλου, Ανδρέας Μαρολαχάκης, Γιώργης Μπαδόλας, Ευθυμούλα Μπαμπάτση-Τζερεφού, Γιάννης Μπαμπάτσης, Χρήστος Μπαταντζής, Χρήστος Μπίντας, Γιάννης Μυλωνάς, Δημήτρης Ντίκας, Αθηνά Ξανθίδου, Μαρία Ξανθοπούλου-Κανελλιάδου, Πάνος Παναγιωτίδης, Κάκια Παυλίδου, Δάνα Πετρά, Μαρία Α. Ρέντη-Κολτσάκη, Χρίστος Σαμαντάς, Αλέκα Σαντίκογλου, Φώτης Σιμόπουλος, Χάρης Σολακίδης, Πασχάλης Σταμένος, Sophia Tomaso, Τζουλιέτα-Στεφανία Τσιάτσιου, Μιχάλης Τσίτσας, Γεώργιος Χουλιαράς, Περικλής Χριστίδης.

Από το έτος 2.000 μ.Χ. έχουν γίνει τρεις αναθεωρήσεις του παλιού Συντάγματος. Χωρίς αποτέλεσμα. Οι θεμελιώδεις αρχές του καταστατικού χάρτη της χώρας, που ψηφίστηκε το 1975 μόνο από την κυβερνητική πλειοψηφία – ως αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος με το οποίο καταργήθηκε η Βασιλευομένη Δημοκρατία – εξακολουθούν να ισχύουν έως τις μέρες μας. Παρότι ακόμα και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προτιμούσε ως πολίτευμα την Προεδρική Δημοκρατία, αντί για την Προεδρευομένη. Οι επιφανειακές τροποποιήσεις που έγιναν το 2001, το 2008 και το 2019 δεν άλλαξαν την πορεία της χώρας.

Το 2009 η Μεταπολίτευση χρεοκόπησε. Σήμερα, η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών πιστεύει ότι η Ελλάδα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση. Περισσότεροι από οκτώ στους δέκα πολίτες δεν εμπιστεύονται τα παλιά πολιτικά κόμματα. Επτά στους δέκα εκτιμούν ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν, ότι η κατάσταση βρίσκεται εκτός ελέγχου, δεν εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη, θέλουν πολιτική αλλαγή και θεωρούν αναγκαία τη δημιουργία νέων κομμάτων. Μόλις δύο στους δέκα πιστεύουν ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της κοινωνίας. Και το συντριπτικό ποσοστό του 97% θεωρεί ότι η διαφθορά στη χώρα είναι αρκετά ή πολύ διαδεδομένη.

Στη χώρα δεν υπάρχει καν αξιωματική αντιπολίτευση. Πολύ σύντομα, είναι πιθανό να μην είναι εφικτός ούτε ο σχηματισμός σταθερής κυβέρνησης. Τα δύο μεγάλα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα έχουν χρέος που ξεπερνά το ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Η κρίση νομιμοποίησης είναι διάχυτη. Εάν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παρομοίαζε το 1989 τη χώρα μας με «ένα απέραντο φρενοκομείο», πως θα τη χαρακτήριζε σήμερα; Η Δημοκρατία κινδυνεύει.

Ένα εκατομμύριο άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Συντάγματος – στο δικό μας Πολυτεχνείο – για να απαιτήσουν Δικαιοσύνη. Στη μεγαλύτερη συγκέντρωση της σύγχρονης ιστορίας, το παλιό πολιτικό σύστημα απάντησε σαν να μην συνέβη τίποτα. Αυτή ήταν η αρχή του τέλους της παλιάς Μεταπολίτευσης.

Το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης δεν έχει κάτι νέο να πει. Περιορίζεται σε επιμέρους αναθεωρήσεις μόνο κάποιων άρθρων του ξεπερασμένου καταστατικού χάρτη της χώρας. Τα παλιά κόμματα επιμένουν να αναπαλαιώνουν τα θεμέλια των θεσμών του κράτους με μπαλώματα, παρότι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας. Η αλήθεια είναι απλή: Αν δεν αλλάξει η αρχιτεκτονική της Πολιτείας, τίποτα δεν θα αλλάξει πραγματικά.

Το παλιό Σύνταγμα γράφτηκε σε μια άλλη εποχή, για έναν άλλο κόσμο, που δεν υπάρχει πια. Στις μέρες μας δεν ζούμε πια σε χρόνους μεγάλων αλλαγών. Ζούμε την αλλαγή́ μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου. Τώρα, η Ιστορία γράφεται από την αρχή. Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, το Αύριο ήταν – σε μεγάλο βαθμό́ – προβλέψιμο. Σύμφωνα με τη συστατική́ υπόσχεση της Σύγχρονης Εποχής, το μέλλον ήταν καλύτερο από́ το παρελθόν. Στους καιρούς μας, η βεβαιότητα αυτή́ κατέρρευσε.

Η Σύγχρονη Εποχή́ ολοκληρώνει τον ιστορικό́ της κύκλο. Όλες οι σταθερές που καθορίσαν το δεύτερο μισό́ του 20ού αιώνα αμφισβητούνται. Η μεγάλη σύγκρουση για το μέλλον ειναι προ των πυλών. Η ανθρωπότητα βρίσκεται στο κατώφλι μιας εξέλιξης που μπορεί́ να συγκριθεί́ μονό με περιόδους κοσμογονίας. Το αποτέλεσμα αυτών των μεταβολών θα υπερβεί́ τις επιπτώσεις, τόσο της Αγροτικής όσο και της Βιομηχανικής Επανάστασης. Θα καθορίσει μια για πάντα τη μορφή́ της παρουσίας του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη.

Στην εποχή́ μας, η μεγάλη εικόνα είναι θολή́. Κάνεις δεν ξέρει που μας οδηγεί́, κανείς δεν ξέρει που πάμε. Το Κράτος Δικαίου δεν λειτουργεί. Οι τεκτονικές πλάκες του πολιτικού συστήματος αναδιατάσσονται συθέμελα. Σε αυτά τα ερωτήματα δίνει απαντήσεις η δεύτερη ανανεωμένη έκδοση του βιβλίου του Δημήτρη Τζιώτη «ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ». Τα Συντάγματα γράφονται από τους λαούς. Οι αναθεωρήσεις τους, από τους πολιτικούς και τους γραφειοκράτες. Το νέο Σύνταγμα πρέπει να απέχει από το παλιό όσο ένας πίνακας του Πικάσο από μία αγιογραφία.

Όπως αναφέρει στον πρόλογο της πρώτης έκδοσης ο Μίκης Θεοδωράκης, «έχουμε ήδη εισέλθει σε μια εντελώς νέα διεθνή περίοδο, πολύ περισσότερο επικίνδυνη, ακόμα και για την ύπαρξη των λαών και εθνών έως σήμερα. Ο πόλεμος, σαν πεινασμένος λύκος, τριγυρνά στη γειτονιά μας. Βαλκάνια και Μέση Ανατολή, όλες οι χώρες και οι λαοί πρέπει να υπολογίζονται σαν μελλοντικά θύματα. Οπότε το ερώτημα που αναγκαστικά τίθεται μπροστά μας είναι: Τι κάνουμε;  Ως κληρονόμοι ενός μοναδικού́ Πολιτισμού́, δεν μπορούμε να μοιρολογούμε διαπιστώνοντας την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, αλλά́ είμαστε υποχρεωμένοι πάντα να αναζητούμε την προοπτική́, το Όραμα». Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο όραμα για το μέλλον. Μία νέα μεγάλη Αλλαγή. Ένα νέο Σύνταγμα. Για τις ανάγκες και τις προοπτικές του 21ου αιώνα. Μία Νέα Μεταπολίτευση.

Βιογραφικό

Ο Δημήτρης Τζιώτης αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών, όπου διετέλεσε πρόεδρος του μαθητικού συμβουλίου και τιμήθηκε με το βραβείο του ιδρυτή Homer Davis για την κοινωνική του προσφορά, την υπευθυνότητα και το αίσθημα καθήκοντος προς την κοινωνία. Είναι πτυχιούχος της Σχολής Νομικών, Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, από το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης, με ειδίκευση στις Διεθνείς Σχέσεις και τις Ευρωπαϊκές Σπουδές. Ολοκλήρωσε το Διεθνές Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Ολυμπιακών Σπουδών στη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία και αποφοίτησε από το The Fletcher School of Law and Diplomacy του Tufts University σε συνεργασία με το Harvard University, όπου τιμήθηκε με Mid–Career Master of Arts in International Communications.

Από τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του πορείας εξειδικεύτηκε στη Στρατηγική, συνεργαζόμενος με διεθνείς δεξαμενές σκέψης και πολιτικούς οργανισμούς. Συνεργάστηκε με το think tank Demos στο Λονδίνο, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση του Τρίτου Δρόμου και στην εκλογική νίκη του Εργατικού Κόμματος στη Μεγάλη Βρετανία, σηματοδοτώντας το τέλος της περιόδου της Μάργκαρετ Θάτσερ. Στη συνέχεια ίδρυσε το Demos Athens, την πρώτη δεξαμενή ιδεών στην Ελλάδα, ανοίγοντας τον δρόμο για τη θεσμική ανάπτυξη της στρατηγικής σκέψης στη χώρα.

Καθοριστικό σημείο της διαδρομής του αποτέλεσε η ανάληψη της ευθύνης της Στρατηγικής και της καμπάνιας για τη διεκδίκηση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 από την Αθήνα. Για τη συμβολή του αυτή βραβεύτηκε με το Βραβείο Αθήνα 2004, ως διευθυντής στρατηγικού σχεδιασμού και επικοινωνίας, ενώ νωρίτερα είχε τιμηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη δημιουργία μίας από τις καλύτερες νέες εταιρίες στην Ευρώπη το έτος 2000. Στο ίδιο πλαίσιο, διατύπωσε για πρώτη φορά την πρόταση για την παγκόσμια διαδρομή της Ολυμπιακής Φλόγας κατά τη διάρκεια των Αγώνων της Αθήνας και είχε την ιδέα και τον σχεδιασμό της δημιουργίας του Διεθνούς Ιδρύματος Ολυμπιακής Εκεχειρίας. Επίσης, σχεδίασε τη στρατηγική της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής με τον τίτλο «Celebrate Humanity», η οποία προβλήθηκε σε 188 χώρες παγκοσμίως.

Στον χώρο της πολιτικής στρατηγικής έχει διαχειριστεί τις εκλογικές εκστρατείες του ΠΑΣΟΚ, του ιταλικού Unione για τη νίκη του Ρομάνο Πρόντι και έχει συνεργαστεί με το think tank του Εργατικού Κόμματος στη Μεγάλη Βρετανία. Ως υπεύθυνος των εκλογικών εκστρατειών του ΣΥΡΙΖΑ διατύπωσε το σύνθημα «Πρώτη Φορά Αριστερά», οδηγώντας για πρώτη φορά στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ένα κόμμα της Αριστεράς στη νίκη των εθνικών εκλογών. Παράλληλα, είχε ενεργή πολιτική παρουσία ως υποψήφιος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2007, συγκεντρώνοντας την υποστήριξη 30.000 μελών του κινήματος, ενώ υπήρξε εκ των ιδρυτών και υποψήφιος Πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής, διατυπώνοντας τη θέση ότι το κόμμα όφειλε να διατηρήσει το όνομα και το σύμβολο του ΠΑΣΟΚ. Σε τοπικό επίπεδο, ως υποψήφιος Δήμαρχος Βουλιαγμένης παρουσίασε το στρατηγικό σχέδιο για την Αθηναϊκή Ριβιέρα, λαμβάνοντας ποσοστό 36%.

Στον τομέα του πολιτισμού σχεδίασε τη στρατηγική για τον Οργανισμό Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού, το Σχέδιο Δράσης του Εθελοντικού Κινήματος και το Κέντρο Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, ενώ διαμόρφωσε τη στρατηγική και το σήμα της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας και εκπόνησε το Επιχειρησιακό Σχέδιο για την Παγκόσμια Ένωση Ολυμπιακών Πόλεων, για την οποία τιμήθηκε με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών για τη συμβολή του στη διεθνή αναγνώριση της διπλωματίας των πόλεων.

Στον τομέα του τουρισμού διαμόρφωσε τη στρατηγική του Υπουργείου Τουρισμού, του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού και του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, σχεδίασε το Brand της Ελλάδας και την καμπάνια με το μήνυμα «Live your Myth in Greece», συμβάλλοντας καθοριστικά στη διεθνή εικόνα της χώρας.

Για τη συνολική του προσφορά έχει τιμηθεί από τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ για την κοινωνική του δράση. Παράλληλα με την επαγγελματική και πολιτική του πορεία, έχει αναπτύξει πλούσιο συγγραφικό έργο, εκδίδοντας βιβλία στρατηγικής, πολιτικής και ιδεών, μεταξύ των οποίων τα «Ταξίδι στη Νέα Ελλάδα» (εκδ. Κέρκυρα – Economia Publishing, 2007), «Μακεδονία – Πολιτικές ευθύνες – Δυσοίωνοι χρησμοί» (εκδ. Γρηγόρη, 1994, προλογίζουν Λεωνίδας Κύρκος, Μιχάλης Παπακωνσταντίνου), «Πράσινη Αλλαγή» (εκδ. Κέρκυρα – Economia Publishing, 2008), «Επανάσταση» (εκδ. Καστανιώτη, 2014), «Η Φαντασία στην Εξουσία» (εκδ. iWrite.gr, 2019), «Η επανάσταση που δεν έγινε ποτέ. Το Σύνταγμα του 21ου αιώνα» (εκδ. Παπαζήση, 2019, προλογίζει ο Μίκης Θεοδωράκης), «Η Ιδέα του Φωτός» (εκδ. Πατάκη, 2017, προλογίζει ο Βασίλης Βασιλικός). Το 2026 κυκλοφόρησε από το Ίδρυμα Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου το ebook του «Ολυμπιακοί Αγώνες: Η αληθινή ιστορία».

Περισσότερες πληροφορίες για τον Δημήτρη Τζιώτη μπορείτε να βρείτε εδώ: dimitristziotis.gr