Ψυχολογία – Έμβολος https://emvolos.gr Καθημερινή ενημέρωση από Ημαθία, την Ελλάδα και όλο τον κόσμο Sun, 15 Nov 2026 18:21:51 +0000 el hourly 1 https://wordpress.org/?v=7.1.4 Ψυχολογία: Η τρυφερότητα που χάνεται μέσα στην οικειότητα – Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας https://emvolos.gr/psychologia-i-tryferotita-poy-chanetai-mesa-stin-oikeiotita-grafei-o-psychologos-giannis-xintaras/ Sun, 15 Nov 2026 22:30:22 +0000 https://emvolos.gr/?p=791122 Ένα ζευγάρι κάθεται στον καναπέ μετά από μια κουραστική ημέρα. Ο ένας παρακολουθεί τηλεόραση, ο άλλος κοιτάζει το κινητό του. Κάποια στιγμή σηκώνονται, ετοιμάζονται για ύπνο και ανταλλάσσουν μια συνηθισμένη καληνύχτα.
Γιάννης Ξηντάρας
Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

Τίποτα δεν φαίνεται να πηγαίνει στραβά. Δεν υπάρχει κάποιος καβγάς, ούτε κάποια ιδιαίτερη ένταση. Κι όμως, αν προσπαθούσαν να θυμηθούν πότε αγκαλιάστηκαν τελευταία φορά χωρίς συγκεκριμένο λόγο, μπορεί να δυσκολεύονταν.

Στην αρχή μιας συντροφικής σχέσης, η σωματική τρυφερότητα συχνά εμφανίζεται αυθόρμητα. Ένα άγγιγμα καθώς περπατάμε, ένα φιλί στην κουζίνα, μια αγκαλιά την ώρα που ο άλλος μάς αφηγείται κάτι. Μικρές κινήσεις που εκφράζουν την επιθυμία μας να βρισκόμαστε κοντά.

Με τα χρόνια, όμως, η καθημερινότητα αλλάζει. Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, η φροντίδα των παιδιών, οι οικονομικές ανησυχίες και η κούραση καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος της ενέργειάς μας. Συχνά, όταν επιτέλους βρισκόμαστε μαζί, το μόνο που επιθυμούμε είναι να ξεκουραστούμε.

Έτσι, η τρυφερότητα μπορεί να αρχίσει να περιορίζεται χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια συνειδητή απόφαση.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η αγάπη έχει μειωθεί. Οι άνθρωποι εκφράζουμε το ενδιαφέρον μας με πολλούς τρόπους. Μπορεί να φροντίζουμε τον σύντροφό μας, να τον στηρίζουμε στις δυσκολίες του και να ενδιαφερόμαστε ουσιαστικά για τη ζωή του, ακόμη κι αν δεν είμαστε ιδιαίτερα εκδηλωτικοί.

Υπάρχει όμως μια διαφορά ανάμεσα στο να γνωρίζουμε ότι κάποιος μας αγαπά και στο να αισθανόμαστε αυτή την αγάπη μέσα από την καθημερινή επαφή.

Για ορισμένους ανθρώπους, ένα χάδι ή μια αγκαλιά αποτελεί σημαντικό τρόπο σύνδεσης. Για άλλους, η σωματική τρυφερότητα δεν έχει την ίδια βαρύτητα. Αυτές οι διαφορές μπορεί να υπάρχουν από την αρχή μιας σχέσης ή να εμφανιστούν αργότερα.

Η δυσκολία προκύπτει όταν οι δύο σύντροφοι δεν γνωρίζουν πώς βιώνει ο καθένας αυτή την αλλαγή.

Ο ένας μπορεί να αισθάνεται ότι δεν τον επιθυμούν πια, ενώ ο άλλος να μην έχει αντιληφθεί ότι κάτι λείπει. Κάποιος μπορεί να αποφεύγει ακόμη και μια απλή αγκαλιά επειδή φοβάται ότι θα εκληφθεί ως πρόσκληση για σεξουαλική επαφή, την οποία εκείνη τη στιγμή δεν επιθυμεί.

Γι’ αυτό έχει σημασία να μπορούμε να μιλάμε για την τρυφερότητα ξεχωριστά από τη σεξουαλικότητα. Να υπάρχει χώρος για ένα άγγιγμα που δεν χρειάζεται να οδηγήσει κάπου, για μια αγκαλιά που μπορεί να παραμείνει απλώς αγκαλιά.

Φυσικά, η σωματική επαφή χρειάζεται να είναι επιθυμητή και από τους δύο. Η τρυφερότητα χάνει κάτι από την ουσία της όταν μετατρέπεται σε υποχρέωση ή σε μέτρο με το οποίο αξιολογούμε την αγάπη του άλλου.

Μπορεί όμως να έχει ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε πότε αρχίσαμε να θεωρούμε τόσο αυτονόητη την παρουσία του συντρόφου μας, ώστε να σταματήσουμε να αναζητούμε εκείνες τις μικρές στιγμές εγγύτητας.

Ίσως η οικειότητα, όταν διαρκεί πολλά χρόνια, να μας κάνει να ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος που βρίσκεται καθημερινά δίπλα μας εξακολουθεί να έχει ανάγκη να αισθάνεται επιθυμητός, αγαπητός και σημαντικός.

Και κάποιες φορές, αυτή η αίσθηση μπορεί να χωράει σε μια πολύ απλή κίνηση: να πλησιάσουμε λίγο περισσότερο ο ένας τον άλλον.

Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

]]>
Ψυχολογία: Ποιος αποφασίζει τι είναι σημαντικό για ένα παιδί; – Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας https://emvolos.gr/psychologia-poios-apofasizei-ti-einai-simantiko-gia-ena-paidi-grafei-o-psychologos-giannis-xintaras/ Sat, 14 Nov 2026 22:33:24 +0000 https://emvolos.gr/?p=789939 «Δεν με κάλεσε στα γενέθλιά του! Και κάλεσε σχεδόν όλη την τάξη!»

Το παιδί επιστρέφει από το σχολείο στενοχωρημένο. Αφήνει την τσάντα του στο πάτωμα και προσπαθεί να εξηγήσει τι συνέβη. Ο γονιός το ακούει και, θέλοντας να το καθησυχάσει, απαντά: «Έλα τώρα, σιγά το πράγμα! Έχεις τόσους άλλους φίλους. Μην κάνεις έτσι για ένα πάρτι».

Γιάννης Ξηντάρας
Γράφει ο Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας

Η πρόθεση είναι καλή. Ο γονιός προσπαθεί να βοηθήσει το παιδί να δει το γεγονός στις πραγματικές του διαστάσεις. Μόνο που οι πραγματικές διαστάσεις ενός γεγονότος δεν είναι πάντοτε ίδιες για όλους.

Για έναν ενήλικα, μια πρόσκληση σε γενέθλια μπορεί να μοιάζει ασήμαντη. Για ένα παιδί όμως, η συμμετοχή σε μια παρέα, η αποδοχή από τους συνομηλίκους του και η αίσθηση ότι ανήκει κάπου αποτελούν σημαντικά κομμάτια της καθημερινότητάς του.

Αυτό που εμείς αντιμετωπίζουμε ως μια μικρή απογοήτευση μπορεί εκείνο να το βιώνει ως απόρριψη.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει όταν ένα παιδί στενοχωριέται επειδή έχασε ένα παιχνίδι, επειδή χάλασε ένα αγαπημένο του αντικείμενο ή επειδή ο καλύτερός του φίλος προτίμησε να παίξει με κάποιον άλλον.

Συχνά, προσπαθώντας να το ανακουφίσουμε, σπεύδουμε να του εξηγήσουμε γιατί δεν υπάρχει λόγος να στενοχωριέται. Του υπενθυμίζουμε ότι υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα, ότι σύντομα θα το ξεχάσει ή ότι δεν αξίζει να δίνει τόση σημασία.

Αυτές οι κουβέντες μπορεί να περιέχουν μια αλήθεια. Πράγματι, πολλά από όσα μας στενοχωρούν κάποια στιγμή χάνουν τη σημασία τους. Όμως το παιδί δεν βρίσκεται ακόμη σε εκείνη τη μελλοντική στιγμή. Βρίσκεται στο σήμερα, όπου αυτό που συνέβη το πονάει.

Και όταν ακούει επανειλημμένα ότι υπερβάλλει, μπορεί να αρχίσει να αμφιβάλλει για το αν όσα αισθάνεται είναι αποδεκτά ή αξίζουν την προσοχή των άλλων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να συμφωνούμε με κάθε αντίδρασή του ή να αντιμετωπίζουμε κάθε δυσκολία σαν μια μεγάλη κρίση.

Μπορούμε να αναγνωρίζουμε τη στενοχώρια του και ταυτόχρονα να το βοηθάμε να αποκτήσει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης.

«Καταλαβαίνω ότι στενοχωρήθηκες που δεν σε κάλεσε. Ειδικά αφού τον θεωρείς φίλο σου. Θέλεις να μου πεις τι έγινε;»

Μια τέτοια απάντηση αφήνει χώρο στο παιδί να μιλήσει. Μας δίνει επίσης την ευκαιρία να καταλάβουμε τι ακριβώς το έχει πληγώσει, αντί να υποθέτουμε ότι γνωρίζουμε ήδη.

Μπορεί να ανακαλύψουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο το πάρτι όσο ο φόβος ότι δεν το συμπαθούν. Ή ότι η απογοήτευσή του συνδέεται με μια σειρά από προηγούμενες εμπειρίες που εμείς αγνοούσαμε.

Στη συνέχεια μπορούμε να συζητήσουμε μαζί του τι θα μπορούσε να κάνει, πώς να αντιμετωπίσει την κατάσταση ή αν χρειάζεται κάποια βοήθεια.

Η αναγνώριση των συναισθημάτων δεν εμποδίζει τα παιδιά να μάθουν να διαχειρίζονται τις απογοητεύσεις τους. Αντίθετα, μπορεί να τους προσφέρει την ασφάλεια που χρειάζονται για να τις επεξεργαστούν.

Ίσως τελικά ένα σημαντικό μέρος της γονεϊκότητας να είναι η προσπάθεια να θυμόμαστε ότι ο κόσμος των παιδιών έχει τη δική του κλίμακα.

Και ότι, ακόμη κι όταν κάτι μας φαίνεται μικρό, μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε με σεβασμό, επειδή για τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας εκείνη τη στιγμή είναι σημαντικό.

Γράφει ο Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας

]]>
Ψυχολογία: Η δυσκολία να παραδεχτούμε ότι ζηλεύουμε – Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας https://emvolos.gr/psychologia-i-dyskolia-na-paradechtoyme-oti-zileyoyme-grafei-o-psychologos-giannis-xintaras/ Fri, 13 Nov 2026 22:30:42 +0000 https://emvolos.gr/?p=789449 Ένας φίλος μάς ανακοινώνει ότι πήρε μια σημαντική προαγωγή. Χαιρόμαστε για εκείνον, τον συγχαίρουμε και του ευχόμαστε να πάνε όλα καλά. Λίγο αργότερα όμως, καθώς επιστρέφουμε στο σπίτι, διαπιστώνουμε ότι η είδηση μας έχει αφήσει μια παράξενη ενόχληση.
Γιάννης Ξηντάρας
Γράφει ο Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας

«Γιατί εκείνος και όχι εγώ;»

Η σκέψη εμφανίζεται σχεδόν ανεπιθύμητη. Μπορεί μάλιστα να αισθανθούμε άσχημα που την κάναμε, ιδιαίτερα αν πρόκειται για έναν άνθρωπο που αγαπάμε και του οποίου την επιτυχία πραγματικά επιθυμούμε.

Η ζήλια είναι ένα από τα συναισθήματα που δυσκολευόμαστε περισσότερο να παραδεχτούμε. Συχνά τη συνδέουμε με μικροπρέπεια, ανταγωνισμό ή κακή πρόθεση, σαν να σημαίνει ότι δεν μπορούμε να χαρούμε με τη χαρά των άλλων.

Κι όμως, η ανθρώπινη συναισθηματική εμπειρία είναι πολύ πιο σύνθετη. Μπορούμε να χαιρόμαστε ειλικρινά για κάποιον και ταυτόχρονα να αισθανόμαστε λύπη ή απογοήτευση για κάτι που λείπει από τη δική μας ζωή.

Η επιτυχία ενός φίλου μπορεί να μας θυμίσει μια επαγγελματική επιθυμία που δεν πραγματοποιήσαμε. Η όμορφη σχέση ενός γνωστού μπορεί να μας φέρει αντιμέτωπους με τη μοναξιά μας. Ακόμη και η ανεμελιά κάποιου που φαίνεται να έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο μπορεί να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πόσο κουρασμένοι αισθανόμαστε.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, εκείνο που συνήθως αποκαλούμε ζήλια βρίσκεται κοντά στον φθόνο, στην επιθυμία δηλαδή να έχουμε κάτι που βλέπουμε στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, πολλές φορές, αντί να αναγνωρίσουμε αυτό που αισθανόμαστε, προσπαθούμε να το εξηγήσουμε διαφορετικά.

Μπορεί να υποτιμήσουμε την επιτυχία του άλλου, να αναζητήσουμε τους λόγους για τους οποίους δεν την άξιζε ή να πείσουμε τον εαυτό μας ότι αυτό που απέκτησε δεν έχει τελικά και τόση σημασία.

Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγουμε προσωρινά τη δυσάρεστη παραδοχή ότι κάτι μέσα μας έχει αγγιχτεί.

Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στο να αισθανόμαστε ζήλια και στο πώς επιλέγουμε να συμπεριφερθούμε εξαιτίας της. Ένα συναίσθημα δεν αποτελεί από μόνο του πράξη. Μπορούμε να το αναγνωρίσουμε χωρίς να μειώσουμε, να ανταγωνιστούμε ή να πληγώσουμε τον άνθρωπο που το προκάλεσε.

Μάλιστα, αν καταφέρουμε να το παρατηρήσουμε με λίγη περισσότερη ειλικρίνεια, μπορεί να ανακαλύψουμε κάτι ενδιαφέρον για τον εαυτό μας.

Τι ακριβώς ζηλεύουμε; Την αναγνώριση που έλαβε ο άλλος; Την οικονομική του άνεση; Την ελευθερία του να κάνει επιλογές; Ή μήπως την αίσθηση ότι έχει καταφέρει να ζει με έναν τρόπο που εμείς επιθυμούμε αλλά δυσκολευόμαστε να διεκδικήσουμε;

Οι απαντήσεις δεν είναι πάντοτε ευχάριστες. Μπορεί να μας φέρουν αντιμέτωπους με επιθυμίες που έχουμε παραμερίσει, με αποφάσεις που αναβάλλουμε ή με συγκρίσεις που μας ταλαιπωρούν εδώ και χρόνια.

Βέβαια, δεν κρύβεται πίσω από κάθε ζήλια κάποιο βαθύτερο μήνυμα. Μερικές φορές απλώς επιθυμούμε κάτι που έχει ένας άλλος άνθρωπος. Και αυτό αποτελεί μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας.

Ίσως εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να μπορούμε να παραδεχτούμε όσα αισθανόμαστε χωρίς να βιαζόμαστε να καταδικάσουμε τον εαυτό μας.

Γιατί όσο περισσότερο προσπαθούμε να κρύψουμε ένα συναίσθημα από εμάς τους ίδιους, τόσο δυσκολότερο γίνεται να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει μέσα μας.

Και η ζήλια, όταν μπορούμε να την αναγνωρίσουμε χωρίς ντροπή, μπορεί κάποιες φορές να γίνει αφορμή να κοιτάξουμε με μεγαλύτερη προσοχή τη δική μας ζωή, αντί να παραμένουμε διαρκώς στραμμένοι στη ζωή των άλλων.

Γράφει ο Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας

]]>
Ψυχολογία: Οι συζητήσεις που κάνουμε μόνο μέσα στο μυαλό μας – Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας https://emvolos.gr/psychologia-oi-syzitiseis-poy-kanoyme-mono-mesa-sto-myalo-mas-grafei-o-psychologos-giannis-xintaras/ Mon, 09 Nov 2026 22:30:24 +0000 https://emvolos.gr/?p=788651 «Να του πω ότι με ενόχλησε αυτό που έγινε χθες; Μπα, θα αρχίσει πάλι να μου εξηγεί ότι υπερβάλλω. Και στο τέλος θα καταλήξουμε να μαλώνουμε για κάτι άλλο. Καλύτερα να μην πω τίποτα».
Γιάννης Ξηντάρας
Γράφει ο Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας

Η συζήτηση έχει ήδη πραγματοποιηθεί, μόνο που ο άλλος δεν ήταν εκεί.

Έχουμε φανταστεί τι θα πούμε, τι θα απαντήσει, πώς θα αντιδράσουμε και πού θα καταλήξει όλο αυτό. Μπορεί μάλιστα να έχουμε θυμώσει, να έχουμε απογοητευτεί ή να αισθανόμαστε ακόμη πιο μόνοι, χωρίς να έχει ανταλλαχθεί ούτε μία κουβέντα.

Στις συντροφικές σχέσεις γνωρίζουμε σταδιακά τις συνήθειες και τις αντιδράσεις του ανθρώπου που έχουμε δίπλα μας. Θυμόμαστε πώς αντιμετώπισε προηγούμενες διαφωνίες, ποια θέματα τον δυσκολεύουν και πότε είναι περισσότερο διαθέσιμος να συζητήσει.

Αυτή η γνώση είναι πολύτιμη. Μας βοηθά να συνεννοούμαστε καλύτερα και να καταλαβαίνουμε τον άλλον ακόμη και χωρίς πολλές εξηγήσεις.

Υπάρχουν όμως φορές που η εξοικείωση μετατρέπεται σε βεβαιότητα. Πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε ήδη τι σκέφτεται ο σύντροφός μας, τι πρόκειται να πει και πώς θα αισθανθεί, πριν του δώσουμε την ευκαιρία να εκφραστεί.

Έτσι, μπορεί να αποφεύγουμε μια συζήτηση επειδή περιμένουμε ότι θα εξελιχθεί άσχημα. Ή να κρατάμε μέσα μας μια επιθυμία, θεωρώντας δεδομένο ότι ο άλλος δεν θα την καταλάβει.

Με τον καιρό, αυτές οι ανείπωτες σκέψεις μπορεί να δημιουργήσουν μια παράξενη απόσταση. Ο ένας αισθάνεται ότι δεν εισακούεται, ενώ ο άλλος ενδέχεται να μη γνωρίζει καν ότι υπάρχει κάτι που χρειάζεται να ακούσει.

Βέβαια, οι προσδοκίες μας δεν δημιουργούνται πάντα από το πουθενά. Αν ένας άνθρωπος έχει αντιμετωπίσει επανειλημμένα ειρωνεία, απόρριψη ή έντονο θυμό κάθε φορά που προσπαθεί να μιλήσει, είναι κατανοητό να διστάζει να εκτεθεί ξανά. Σε μια σχέση όπου υπάρχει φόβος ή εκφοβισμός, η επιφυλακτικότητα μπορεί να αποτελεί τρόπο προστασίας.

Σε άλλες περιπτώσεις, όμως, οι προβλέψεις μας βασίζονται σε παλιότερες εμπειρίες που ίσως δεν περιγράφουν πλέον με ακρίβεια το παρόν.

Ο σύντροφός μας μπορεί να έχει αλλάξει. Εμείς μπορεί να μπορούμε να εκφραστούμε διαφορετικά. Ακόμη και μια συζήτηση που κάποτε κατέληγε σε σύγκρουση, ενδέχεται σήμερα να εξελιχθεί με άλλον τρόπο.

Αυτό δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε αν παραμένουμε αποκλειστικά στις υποθέσεις μας.

Έχει ενδιαφέρον, λοιπόν, να παρατηρούμε πότε μιλάμε πραγματικά με τον άνθρωπό μας και πότε απλώς συνομιλούμε με την εικόνα που έχουμε σχηματίσει γι’ αυτόν.

Μπορεί να βοηθήσει μια απλή, προσωπική διατύπωση: «Υπάρχει κάτι που θέλω να συζητήσουμε, αλλά διστάζω γιατί φοβάμαι ότι θα καταλήξουμε να διαφωνούμε».

Μια τέτοια φράση επιτρέπει στον άλλον να γνωρίσει και το θέμα που μας απασχολεί και τη δυσκολία μας να το ανοίξουμε.

Φυσικά, καμία συζήτηση δεν εγγυάται ότι θα συμφωνήσουμε ή ότι θα αισθανθούμε αμέσως καλύτερα. Μπορεί να προκύψουν διαφωνίες, αμηχανία ή ακόμη και απογοήτευση.

Υπάρχει όμως μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σε μια πραγματική συζήτηση που αποδείχθηκε δύσκολη και σε μια συζήτηση που δεν έγινε ποτέ, επειδή είχαμε ήδη αποφασίσει πώς θα τελειώσει.

Οι άνθρωποι που αγαπάμε μπορεί να μας είναι πολύ γνώριμοι, αλλά δεν παύουν να έχουν έναν εσωτερικό κόσμο που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ολοκληρωτικά.

Και κάποιες φορές, μια κουβέντα που τολμάμε επιτέλους να κάνουμε μπορεί να μας αποκαλύψει ότι ο άλλος έχει κάτι διαφορετικό να πει από αυτό που περιμέναμε.

Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

]]>
Ψυχολογία: Το παιδί μας έχει δικαίωμα να μη μας μοιάζει – Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας https://emvolos.gr/psychologia-to-paidi-mas-echei-dikaioma-na-mi-mas-moiazei-grafei-o-psychologos-giannis-xintaras/ Sun, 08 Nov 2026 23:30:11 +0000 https://emvolos.gr/?p=788077 Ο πατέρας αγαπούσε πάντα το ποδόσφαιρο. Από μικρός έπαιζε στις αλάνες, παρακολουθούσε αγώνες και περίμενε πώς και πώς την ημέρα που θα μπορούσε να μοιραστεί αυτή την αγάπη με τον γιο του. Μόνο που ο γιος του δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την μπάλα. Προτιμά να ζωγραφίζει, να διαβάζει και να περνά ώρες κατασκευάζοντας μικρά αντικείμενα.
Γιάννης Ξηντάρας
Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας

«Μα πώς γίνεται να μη σου αρέσει καθόλου;» τον ρωτάει συχνά, περισσότερο με απορία παρά με θυμό.

Και πράγματι, κάποιες φορές μάς είναι δύσκολο να καταλάβουμε πώς ένα παιδί που μεγαλώνει δίπλα μας μπορεί να βλέπει τον κόσμο τόσο διαφορετικά.

Ως γονείς, γνωρίζουμε τη ζωή μέσα από τις δικές μας εμπειρίες. Έχουμε αναπτύξει ενδιαφέροντα, προτιμήσεις, τρόπους σκέψης και συνήθειες που μας φαίνονται φυσικοί. Χωρίς να το συνειδητοποιούμε, μπορεί να χρησιμοποιούμε όλα αυτά ως μέτρο για να κατανοήσουμε και τα παιδιά μας.

Έτσι, ένας εξωστρεφής γονιός μπορεί να ανησυχεί επειδή το παιδί του προτιμά να περνά περισσότερο χρόνο μόνο του. Ένας άνθρωπος που αγαπά την οργάνωση μπορεί να δυσκολεύεται με ένα παιδί πιο αυθόρμητο, ενώ κάποιος που έμαθε να διεκδικεί δυναμικά όσα θέλει μπορεί να θεωρεί αδυναμία τη διακριτικότητα του παιδιού του.

Οι διαφορές αυτές δεν αποτελούν απαραίτητα πρόβλημα. Μπορούν όμως να γίνουν πηγή έντασης όταν αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι ο δικός μας τρόπος είναι και ο σωστός.

Βέβαια, είναι φυσικό να θέλουμε να μοιραστούμε με τα παιδιά μας όσα αγαπάμε. Να τους γνωρίσουμε τη μουσική που μας συγκινεί, τα μέρη που μας αρέσουν, τις δραστηριότητες που μας προσφέρουν χαρά. Μέσα από αυτές τις εμπειρίες χτίζονται και όμορφες οικογενειακές αναμνήσεις.

Χρειάζεται όμως να υπάρχει χώρος και για την αντίθετη διαδρομή: να μας γνωρίσουν τα παιδιά έναν κόσμο που εμείς δεν έχουμε ανακαλύψει.

Να ακούσουμε τη μουσική που επιλέγουν, να ενδιαφερθούμε για κάτι που εμείς θεωρούμε βαρετό, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι τα συναρπάζει, ακόμη κι αν δεν συμμεριζόμαστε τον ενθουσιασμό τους.

Αυτή η στάση αποκτά ιδιαίτερη σημασία όσο τα παιδιά μεγαλώνουν. Στην εφηβεία, για παράδειγμα, η ανάγκη να διαμορφώσουν τη δική τους ταυτότητα γίνεται πιο έντονη. Μπορεί να αμφισβητήσουν τις προτιμήσεις μας, να απορρίψουν συνήθειες της οικογένειας ή να υιοθετήσουν απόψεις που μας ξαφνιάζουν.

Δεν είναι κάθε διαφωνία ένδειξη απομάκρυνσης. Συχνά αποτελεί μέρος της προσπάθειάς τους να ανακαλύψουν ποιοι είναι.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι γονείς παραιτούμαστε από την ευθύνη να καθοδηγούμε, να θέτουμε όρια ή να συζητάμε όσα θεωρούμε σημαντικά. Η αποδοχή της διαφορετικότητας δεν απαιτεί να συμφωνούμε με κάθε επιλογή του παιδιού μας.

Σημαίνει όμως ότι μπορούμε να διακρίνουμε πότε κάτι μας ανησυχεί πραγματικά και πότε απλώς δεν ταιριάζει με τον δικό μας τρόπο ζωής.

Ίσως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εμπειρίες της γονεϊκότητας να είναι ακριβώς αυτή: να ανακαλύπτουμε ότι ο άνθρωπος που μεγαλώνει δίπλα μας δεν αποτελεί συνέχεια της δικής μας προσωπικότητας.

Έχει έναν δικό του τρόπο να σκέφτεται, να αισθάνεται και να συναντά τον κόσμο.

Και όσο περισσότερο του επιτρέπουμε να μας τον δείχνει, τόσο περισσότερες ευκαιρίες έχουμε να γνωρίσουμε πραγματικά το παιδί μας.

Γράφει ο Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας

]]>
Ψυχολογία: Η αμηχανία μπροστά στη σιωπή – Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας https://emvolos.gr/psychologia-i-amichania-mprosta-sti-siopi-grafei-o-psychologos-giannis-xintaras/ Fri, 06 Nov 2026 22:30:17 +0000 https://emvolos.gr/?p=787132 Το τραπέζι έχει γεμίσει με καφέδες, η συζήτηση πηγαίνει από το ένα θέμα στο άλλο και κάποια στιγμή, εντελώς φυσικά, όλοι σταματούν να μιλούν. Περνούν μερικά δευτερόλεπτα και κάποιος αισθάνεται την ανάγκη να πει οτιδήποτε, ακόμη κι αν δεν έχει κάτι ιδιαίτερο να προσθέσει.
Γιάννης Ξηντάρας
Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας

«Τι καιρό κάνει σήμερα, ε;»

Οι υπόλοιποι χαμογελούν και η συζήτηση ξαναρχίζει. Η μικρή αμηχανία έχει περάσει.

Γιατί όμως μας είναι κάποιες φορές τόσο δύσκολο να αφήσουμε μια στιγμή να περάσει χωρίς να τη γεμίσουμε με λόγια;

Η σιωπή έχει μια ιδιαίτερη θέση στις ανθρώπινες σχέσεις. Ανάλογα με τις συνθήκες, μπορεί να μας προσφέρει ηρεμία και οικειότητα ή να μας προκαλέσει αμηχανία και ανασφάλεια. Η ίδια ακριβώς σιωπή μπορεί να βιώνεται διαφορετικά από δύο ανθρώπους που βρίσκονται στον ίδιο χώρο.

Όταν, για παράδειγμα, γνωρίζουμε κάποιον για πρώτη φορά, μπορεί να αισθανόμαστε ότι έχουμε την ευθύνη να διατηρούμε τη συζήτηση ζωντανή. Αν σταματήσουμε να μιλάμε, αναρωτιόμαστε μήπως ο άλλος βαριέται, μήπως δεν περνά καλά ή μήπως μας θεωρεί αδιάφορους.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η σιωπή αποκτά ένα νόημα που δεν γνωρίζουμε αν πραγματικά έχει. Αρχίζουμε να ερμηνεύουμε αυτό που συμβαίνει μέσα από τις δικές μας ανησυχίες.

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που δυσκολεύονται περισσότερο με τη σιωπή όταν βρίσκονται μόνοι τους. Μόλις σταματήσει η δραστηριότητα της ημέρας, ανοίγουν την τηλεόραση, βάζουν μουσική ή αναζητούν κάτι στο κινητό τους.

Φυσικά, αυτές οι συνήθειες μπορεί απλώς να τους ευχαριστούν. Δεν χρειάζεται να αναζητούμε κάποιο βαθύτερο ψυχολογικό νόημα σε καθετί που κάνουμε. Κάποιες φορές όμως, η συνεχής απασχόληση λειτουργεί και σαν ένας τρόπος να αποφεύγουμε σκέψεις ή συναισθήματα που εμφανίζονται όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να τραβά την προσοχή μας.

Μια ανησυχία που αφήσαμε στην άκρη, μια στενοχώρια που δεν προλάβαμε να επεξεργαστούμε ή μια απόφαση που αναβάλλουμε μπορεί να επιστρέψει ακριβώς τη στιγμή που η καθημερινή φασαρία υποχωρεί.

Η σιωπή τότε μοιάζει άβολη, επειδή μας φέρνει σε επαφή με όσα ήδη υπάρχουν μέσα μας.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν σιωπές που μπορούν να γίνουν ιδιαίτερα τρυφερές. Δύο φίλοι που περπατούν χωρίς να χρειάζεται να μιλούν συνεχώς, ένα ζευγάρι που κάθεται μαζί μετά από μια κουραστική ημέρα ή ένας άνθρωπος που απολαμβάνει λίγα λεπτά ησυχίας χωρίς να αισθάνεται ότι πρέπει να κάνει κάτι.

Σε τέτοιες στιγμές, η σιωπή μπορεί να φανερώνει μια αίσθηση ασφάλειας. Δεν χρειάζεται να αποδεικνύουμε διαρκώς ότι είμαστε ενδιαφέροντες ή ευχάριστοι, ούτε να προσπαθούμε να γεμίσουμε κάθε κενό.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όλες οι σιωπές είναι ευχάριστες. Υπάρχει και η σιωπή της απομάκρυνσης, της τιμωρίας ή της δυσκολίας να επικοινωνήσουμε. Το νόημά της εξαρτάται από τη σχέση, τη στιγμή και όσα συμβαίνουν ανάμεσα στους ανθρώπους.

Έχει λοιπόν ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε πότε η σιωπή μάς δυσκολεύει και τι ακριβώς αισθανόμαστε εκείνη τη στιγμή.

Φοβόμαστε μήπως ο άλλος μας παρεξηγήσει; Μήπως έρθουμε αντιμέτωποι με κάποια σκέψη που αποφεύγουμε; Ή απλώς έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ τον συνεχή θόρυβο, ώστε η ησυχία μάς φαίνεται ασυνήθιστη;

Δεν χρειάζεται να πιέσουμε τον εαυτό μας να αγαπήσει τη σιωπή. Μπορούμε όμως να ανακαλύψουμε ότι δεν είναι απαραίτητο κάθε στιγμή να γεμίζει με λέξεις, ήχους και δραστηριότητες.

Καμιά φορά, όταν αφήνουμε μια μικρή παύση να υπάρξει, διαπιστώνουμε ότι η επαφή με τον άλλον, όπως και η επαφή με τον εαυτό μας, μπορεί να συνεχίζεται ακόμη κι όταν δεν λέμε τίποτα.

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας

]]>
Ψυχολογία: Το δικαίωμα να αλλάζουμε μέσα στη σχέση – Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας https://emvolos.gr/psychologia-to-dikaioma-na-allazoyme-mesa-sti-schesi-grafei-o-psychologos-giannis-xintaras/ Mon, 02 Nov 2026 22:30:54 +0000 https://emvolos.gr/?p=786168 «Δεν ήσουν έτσι όταν σε γνώρισα».

Η φράση μπορεί να ειπωθεί με παράπονο, με θυμό ή ακόμη και με μια αίσθηση απογοήτευσης. Συνήθως εμφανίζεται όταν ο ένας σύντροφος αρχίζει να εκφράζει ανάγκες, επιθυμίες ή απόψεις που δεν είχε εκφράσει παλαιότερα.

Γιάννης Ξηντάρας
Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας

Μπορεί να θέλει περισσότερο προσωπικό χρόνο, να αλλάξει επαγγελματική κατεύθυνση, να αποκτήσει καινούργια ενδιαφέροντα ή να επανεξετάσει συνήθειες που για χρόνια θεωρούνταν αυτονόητες.

Για τον άνθρωπο που αλλάζει, αυτή η διαδικασία μπορεί να μοιάζει φυσική, σαν μια συνέχεια της προσωπικής του εξέλιξης. Για τον σύντροφό του όμως, η ίδια αλλαγή ενδέχεται να προκαλεί αμηχανία, ανασφάλεια ή ακόμη και φόβο.

Άλλωστε, όταν δημιουργούμε μια σχέση, γνωρίζουμε έναν άνθρωπο σε μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του. Ερωτευόμαστε τον τρόπο που σκέφτεται, τις συνήθειές του, όσα μας ενώνουν και την εικόνα που έχουμε σχηματίσει για εκείνον.

Με τον καιρό αυτή η εικόνα γίνεται οικεία. Μας προσφέρει μια αίσθηση σταθερότητας, επειδή πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε ποιος είναι ο άνθρωπος με τον οποίο μοιραζόμαστε τη ζωή μας.

Μόνο που κανείς μας δεν παραμένει ακριβώς ο ίδιος.

Οι εμπειρίες, οι δυσκολίες, η ηλικία και οι καινούργιες συνθήκες μάς επηρεάζουν. Κάποιες πλευρές μας δυναμώνουν, άλλες υποχωρούν και ορισμένες ανάγκες που παλαιότερα δεν αναγνωρίζαμε αρχίζουν να αποκτούν μεγαλύτερη σημασία.

Ένας άνθρωπος που στα πρώτα χρόνια της σχέσης του απολάμβανε τις συνεχείς κοινωνικές εξόδους μπορεί αργότερα να αναζητά περισσότερη ησυχία. Κάποιος που συνήθιζε να συμφωνεί εύκολα μπορεί, μέσα από την προσωπική του ωρίμανση, να αρχίσει να εκφράζει πιο καθαρά τις διαφωνίες του.

Αυτές οι αλλαγές δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι η σχέση έχει χάσει την αξία της. Μπορεί όμως να απαιτούν από τους δύο συντρόφους να ξαναγνωριστούν.

Και αυτό δεν είναι πάντοτε εύκολο.

Μερικές φορές επιμένουμε να βλέπουμε τον άλλον όπως ήταν παλαιότερα, επειδή η καινούργια του στάση μάς αναγκάζει να επανεξετάσουμε και τη δική μας θέση μέσα στη σχέση.

Αν ο σύντροφός μας αρχίσει να διεκδικεί περισσότερο προσωπικό χώρο, μπορεί να το βιώσουμε ως απομάκρυνση. Αν εκφράζει διαφορετικές επιθυμίες, μπορεί να αναρωτηθούμε μήπως δεν του αρκεί πια η κοινή μας ζωή.

Είναι σημαντικό αυτές οι ανησυχίες να μπορούν να συζητηθούν, χωρίς η αλλαγή του ενός να αντιμετωπίζεται αυτομάτως ως απειλή ή ως απόρριψη του άλλου.

Βέβαια, το δικαίωμα στην προσωπική εξέλιξη δεν καταργεί την ευθύνη απέναντι στη σχέση. Μια σημαντική αλλαγή μπορεί πράγματι να επηρεάζει τις κοινές αποφάσεις, τις ισορροπίες ή τα σχέδια δύο ανθρώπων. Ο σύντροφός μας έχει κι εκείνος δικαίωμα να εκφράσει τις δυσκολίες και τις ανάγκες του.

Η πρόκληση βρίσκεται στο να μπορούν και οι δύο να μιλούν για όσα αλλάζουν, χωρίς να απαιτούν από τον άλλον να παραμείνει καθηλωμένος σε μια παλιά εκδοχή του εαυτού του.

Ίσως τελικά μια μακροχρόνια σχέση να περιλαμβάνει περισσότερες από μία γνωριμίες με τον ίδιο άνθρωπο. Καθώς περνούν τα χρόνια, ανακαλύπτουμε πλευρές του που δεν γνωρίζαμε, όπως ανακαλύπτουμε και καινούργιες πλευρές του εαυτού μας.

Και μέσα σε αυτή τη διαρκή μετακίνηση, δύο άνθρωποι μπορούν να αναζητούν ξανά και ξανά τον τρόπο με τον οποίο επιθυμούν να συνεχίσουν να πορεύονται μαζί.

 

Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

]]>
Ψυχολογία: Οι κουβέντες που ακούνε τα παιδιά χωρίς να τους μιλάμε – Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας https://emvolos.gr/psychologia-oi-koyventes-poy-akoyne-ta-paidia-choris-na-toys-milame-grafei-o-psychologos-giannis-xintaras/ Sat, 31 Oct 2026 22:30:33 +0000 https://emvolos.gr/?p=785918 Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, ένα παιδί κοιτάζει έξω από το παράθυρο, ενώ οι γονείς του συζητούν για μια δυσκολία στη δουλειά. Η κουβέντα συνεχίζεται κανονικά, αφού το παιδί φαίνεται απορροφημένο στις σκέψεις του. Λίγο αργότερα όμως, την ώρα του φαγητού, ρωτάει ξαφνικά: «Μπαμπά, θα χάσεις τη δουλειά σου;»
Γιάννης Ξηντάρας
Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας

Οι γονείς ξαφνιάζονται. Δεν είχαν καταλάβει ότι παρακολουθούσε τη συζήτηση, ούτε ότι είχε συγκρατήσει εκείνη τη φράση που ειπώθηκε σχεδόν περαστικά.

Τα παιδιά ακούνε πολύ περισσότερα από όσα φανταζόμαστε. Παρατηρούν τις εκφράσεις μας, αντιλαμβάνονται τις αλλαγές στον τόνο της φωνής μας και προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους, ακόμη κι όταν δεν συμμετέχουν άμεσα στις συζητήσεις.

Και επειδή δεν έχουν πάντοτε τις πληροφορίες ή την εμπειρία που χρειάζεται για να ερμηνεύσουν όσα ακούνε, συμπληρώνουν τα κενά με τη φαντασία τους.

Μια κουβέντα για οικονομικές δυσκολίες μπορεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η οικογένεια κινδυνεύει να χάσει το σπίτι της. Μια έντονη διαφωνία ανάμεσα στους γονείς μπορεί να γεννήσει τον φόβο ότι πρόκειται να χωρίσουν. Ακόμη και μια συζήτηση για την υγεία ενός συγγενή μπορεί να αποκτήσει στο μυαλό του παιδιού πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από τις πραγματικές.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι κάθε συζήτηση των ενηλίκων τραυματίζει τα παιδιά ή ότι οι γονείς πρέπει να προσέχουν διαρκώς κάθε λέξη που χρησιμοποιούν.

Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στην πραγματική ζωή μιας οικογένειας, όπου υπάρχουν χαρές, προβλήματα, διαφωνίες και περίοδοι αβεβαιότητας. Είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι οι δυσκολίες αποτελούν μέρος της ζωής και ότι οι άνθρωποι μπορούν να τις αντιμετωπίζουν.

Εκείνο που χρειάζεται προσοχή είναι ο τρόπος με τον οποίο τα βοηθάμε να κατανοούν όσα συμβαίνουν.

Αν, για παράδειγμα, ένα παιδί ακούσει τους γονείς του να διαφωνούν έντονα, μια απλή εξήγηση μπορεί να το καθησυχάσει: «Πριν διαφωνήσαμε για κάτι που μας απασχολεί, αλλά αυτό είναι δικό μας θέμα και θα το συζητήσουμε εμείς».

Δεν χρειάζεται να γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες, ούτε να συμμετέχει στην αναζήτηση λύσης. Χρειάζεται κυρίως να αισθανθεί ότι οι μεγάλοι αναλαμβάνουν την ευθύνη για όσα τους αφορούν.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι επίσης να αποφεύγουμε να τοποθετούμε τα παιδιά στη θέση του συμμάχου ή του κριτή στις διαφωνίες μας. Όταν ένα παιδί ακούει συστηματικά τον έναν γονιό να κατηγορεί τον άλλον, μπορεί να αισθανθεί ότι πρέπει να πάρει θέση, ακόμη κι αν κανείς δεν του το έχει ζητήσει ευθέως.

Υπάρχουν, φυσικά, και στιγμές όπου μια συζήτηση μπορεί να γίνει αφορμή για ουσιαστική επικοινωνία. Ένα παιδί που ακούει τους γονείς του να μιλούν με σεβασμό για μια δυσκολία, να αναγνωρίζουν ένα λάθος ή να αναζητούν μαζί μια λύση, μαθαίνει κάτι σημαντικό για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Η οικογενειακή ζωή δεν χρειάζεται να παρουσιάζεται σαν μια πραγματικότητα χωρίς προβλήματα.

Αρκεί να θυμόμαστε ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται τον κόσμο των ενηλίκων μέσα από τη δική τους ηλικία, τις δικές τους εμπειρίες και τους δικούς τους φόβους.

Και κάποιες φορές, μια απλή ερώτηση όπως «Άκουσες πριν που συζητούσαμε; Σε προβλημάτισε κάτι;» μπορεί να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε τι ακριβώς έχει καταλάβει ένα παιδί και τι χρειάζεται να του εξηγήσουμε.

Γιατί οι κουβέντες που γίνονται γύρω του μπορεί να συνεχίζονται μέσα στο μυαλό του πολύ περισσότερο απ’ όσο υποψιαζόμαστε.

Γράφει ο Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας

]]>
Ψυχολογία: Η ανάγκη να έχουμε πάντα μια εξήγηση – Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας https://emvolos.gr/psychologia-i-anagki-na-echoyme-panta-mia-exigisi-grafei-o-psychologos-giannis-xintaras/ Fri, 30 Oct 2026 22:33:35 +0000 https://emvolos.gr/?p=785689 «Μα γιατί μου μίλησε έτσι; Τι μπορεί να εννοούσε; Μήπως έκανα κάτι που τον ενόχλησε;»
Γιάννης Ξηντάρας
Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας

Μια συζήτηση έχει τελειώσει εδώ και ώρες, αλλά στο μυαλό μας συνεχίζεται. Ξαναφέρνουμε τις ίδιες φράσεις, θυμόμαστε λεπτομέρειες, προσπαθούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη. Κάποιες φορές βρίσκουμε μια απάντηση που μας ικανοποιεί. Άλλες, όσο περισσότερο το σκεφτόμαστε, τόσο περισσότερα ερωτήματα εμφανίζονται.

Η ανάγκη να καταλαβαίνουμε όσα μας συμβαίνουν είναι βαθιά ανθρώπινη. Μέσα από τις εξηγήσεις οργανώνουμε τις εμπειρίες μας, δίνουμε νόημα στα γεγονότα και αισθανόμαστε ότι μπορούμε να προσανατολιστούμε καλύτερα στη ζωή μας.

Υπάρχουν όμως καταστάσεις που δεν προσφέρονται για ξεκάθαρες απαντήσεις. Μια φιλία που απομακρύνθηκε χωρίς να προηγηθεί κάποια σύγκρουση, μια απόφαση που εκ των υστέρων μας φαίνεται παράξενη, μια αλλαγή στη συμπεριφορά ενός αγαπημένου ανθρώπου.

Τότε μπορεί να αρχίσουμε να αναζητούμε την εξήγηση με ακόμη μεγαλύτερη επιμονή, σαν να πιστεύουμε ότι, αν καταλάβουμε ακριβώς τι συνέβη, θα μπορέσουμε επιτέλους να ησυχάσουμε.

Και πράγματι, η κατανόηση πολλές φορές ανακουφίζει. Μας βοηθά να αναγνωρίσουμε λάθη, να επεξεργαστούμε δύσκολα συναισθήματα και να αποφασίσουμε πώς θέλουμε να κινηθούμε από εδώ και πέρα.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η αναζήτηση μιας απάντησης γίνεται προϋπόθεση για να συνεχίσουμε τη ζωή μας.

Ένας άνθρωπος, για παράδειγμα, μπορεί να δυσκολεύεται να αποδεχτεί το τέλος μιας σχέσης επειδή δεν κατάλαβε ποτέ πλήρως γιατί ο σύντροφός του απομακρύνθηκε. Επιστρέφει διαρκώς στις τελευταίες τους συζητήσεις, αναζητώντας εκείνη τη λεπτομέρεια που θα εξηγήσει τα πάντα.

Μόνο που οι ανθρώπινες σχέσεις σπάνια χωρούν σε μία και μοναδική εξήγηση. Οι άνθρωποι έχουν αντιφατικά συναισθήματα, μεταβαλλόμενες ανάγκες και πλευρές του εαυτού τους που ούτε οι ίδιοι κατανοούν πάντοτε.

Είναι λοιπόν πιθανό να μην υπάρχει η ολοκληρωμένη απάντηση που αναζητούμε. Ή να υπάρχει μια απάντηση που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να γνωρίσουμε.

Αυτό μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολο για ανθρώπους που έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν την αβεβαιότητα προσπαθώντας να προβλέψουν και να ελέγξουν όσα συμβαίνουν γύρω τους. Η σκέψη γίνεται τότε ένας τρόπος να αισθάνονται περισσότερο ασφαλείς, ακόμη κι όταν η συνεχής ανάλυση τους κουράζει.

Υπάρχει όμως μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο να επεξεργαζόμαστε μια εμπειρία και στο να γυρίζουμε αδιάκοπα γύρω από τα ίδια ερωτήματα.

Στην πρώτη περίπτωση, η σκέψη μπορεί σταδιακά να μας οδηγήσει σε μια καινούργια κατανόηση. Στη δεύτερη, συχνά καταλήγουμε στο ίδιο σημείο από το οποίο ξεκινήσαμε, μόνο που στο μεταξύ έχουμε εξαντληθεί.

Ίσως γι’ αυτό έχει σημασία να αναρωτιόμαστε όχι μόνο τι προσπαθούμε να καταλάβουμε, αλλά και τι περιμένουμε να αλλάξει μέσα μας όταν βρούμε την απάντηση.

Θα αισθανθούμε λιγότερη λύπη; Θα πάψουμε να θυμώνουμε; Θα μπορέσουμε να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας ή κάποιον άλλον;

Καμιά φορά αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι μια ακόμη εξήγηση, αλλά χρόνο για να επεξεργαστούμε όσα αισθανόμαστε, ακόμη κι αν ορισμένα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά.

Η αυτογνωσία, άλλωστε, δεν σημαίνει ότι θα καταφέρουμε κάποτε να εξηγήσουμε τα πάντα. Περιλαμβάνει και τη δυνατότητα να αναγνωρίζουμε τα όρια της κατανόησής μας, χωρίς να αισθανόμαστε ότι αποτύχαμε.

Μπορούμε να συνεχίσουμε να αναζητούμε νόημα στις εμπειρίες μας, αφήνοντας παράλληλα χώρο για όσα δεν γνωρίζουμε.

Γιατί μερικές φορές η ζωή προχωρά πριν προλάβουμε να καταλάβουμε πλήρως τι συνέβη. Και εμείς μπορούμε να προχωρήσουμε μαζί της.

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας

]]>
Ψυχολογία: Οι μικρές απορρίψεις που μαζεύονται μέσα σε μια σχέση – Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας https://emvolos.gr/psychologia-oi-mikres-aporripseis-poy-mazeyontai-mesa-se-mia-schesi-grafei-o-psychologos-giannis-xintaras/ Sun, 25 Oct 2026 22:30:01 +0000 https://emvolos.gr/?p=784514 «Να σου πω τι έγινε σήμερα στη δουλειά;»

«Μισό λεπτό, να τελειώσω κάτι στο κινητό.»

Γιάννης Ξηντάρας
Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας

Η συζήτηση σταματά εκεί. Λίγο αργότερα, ο ένας έχει ξεχάσει ότι ήθελε να μοιραστεί κάτι και ο άλλος έχει απορροφηθεί σε όσα έκανε. Δεν συνέβη τίποτα ιδιαίτερα σοβαρό. Κανείς δεν τσακώθηκε, δεν ειπώθηκε κάποια προσβλητική κουβέντα και η ημέρα συνεχίζεται κανονικά.

Μόνο που τέτοιες μικρές στιγμές, όταν επαναλαμβάνονται, μπορεί να αφήνουν πίσω τους κάτι που δύσκολα περιγράφεται.

Μια αίσθηση ότι ο άλλος δεν ενδιαφέρεται και τόσο. Ότι όσα έχουμε να πούμε δεν είναι αρκετά σημαντικά. Ότι χρειάζεται κάθε φορά να διεκδικούμε λίγη από την προσοχή του.

Στις συντροφικές σχέσεις συχνά ασχολούμαστε με τα μεγάλα γεγονότα: τους καβγάδες, τις διαφωνίες, τις κρίσεις εμπιστοσύνης. Υπάρχει όμως και μια πιο αθόρυβη πλευρά της καθημερινότητας, που αφορά τις μικρές προσπάθειες των δύο ανθρώπων να συναντηθούν.

Ένα βλέμμα, ένα αστείο, μια σκέψη που θέλουμε να μοιραστούμε, μια αυθόρμητη αγκαλιά. Μικρές προσκλήσεις για επαφή που συνήθως δεν τις αντιλαμβανόμαστε καν ως τέτοιες.

Όταν ο άλλος ανταποκρίνεται, έστω με έναν απλό τρόπο, αισθανόμαστε ότι υπάρχει χώρος για εμάς μέσα στην καθημερινότητά του. Όταν όμως οι προσπάθειές μας συναντούν συστηματικά αδιαφορία, μπορεί σταδιακά να αρχίσουμε να αποσυρόμαστε.

Και αυτή η απόσυρση δεν είναι πάντα φανερή.

Μπορεί απλώς να σταματήσουμε να αφηγούμαστε όσα μας συνέβησαν, να μη ζητάμε πια τη γνώμη του άλλου ή να κρατάμε για τον εαυτό μας μικρές χαρές και στενοχώριες. Η σχέση εξακολουθεί να λειτουργεί πρακτικά, αλλά κάτι από την αυθόρμητη επικοινωνία της αρχίζει να περιορίζεται.

Φυσικά, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι συνεχώς διαθέσιμος. Όλοι έχουμε στιγμές κούρασης, αφηρημάδας ή ανάγκης να μείνουμε λίγο μόνοι μας. Ένα αναπάντητο βλέμμα ή μια κουβέντα που αναβλήθηκε δεν σημαίνει ότι ο σύντροφός μας δεν μας αγαπά.

Η διαφορά βρίσκεται περισσότερο στη συνολική εμπειρία που δημιουργείται μέσα στον χρόνο.

Αισθανόμαστε ότι ο άλλος ενδιαφέρεται για τον κόσμο μας; Ότι μπορούμε να τον πλησιάσουμε; Ότι, ακόμη κι όταν δεν έχει τη δυνατότητα να ανταποκριθεί εκείνη τη στιγμή, θα επιστρέψει αργότερα σε αυτό που θέλαμε να μοιραστούμε;

Μερικές φορές αρκεί μια απλή φράση: «Θέλω να μου το πεις, αλλά είμαι πολύ κουρασμένος τώρα. Να το συζητήσουμε σε λίγο;»

Και βέβαια, έχει σημασία να μπορούμε να εκφράζουμε αυτό που μας λείπει χωρίς να μετατρέπουμε κάθε παράλειψη σε κατηγορία. Το «μου λείπει να μιλάμε περισσότερο» μπορεί να ανοίξει μια συζήτηση που το «ποτέ δεν με προσέχεις» συνήθως δυσκολεύει.

Η συναισθηματική εγγύτητα δεν χτίζεται μόνο στις μεγάλες στιγμές. Διαμορφώνεται και μέσα από την επανάληψη μικρών καθημερινών εμπειριών, όταν αισθανόμαστε ότι ο άνθρωπός μας εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για όσα σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και ζούμε.

Ίσως γι’ αυτό αξίζει πότε πότε να παρατηρούμε εκείνες τις μικρές προσκλήσεις για επαφή που περνούν σχεδόν απαρατήρητες. Γιατί μέσα τους μπορεί να κρύβεται κάτι πολύ απλό: η επιθυμία του άλλου να μοιραστεί μαζί μας ένα μικρό κομμάτι της ημέρας του.

Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

]]>