Σε συνέντευξη του στο Πρακτορείο FM και στην εκπομπή της Τάνιας Μαντουβάλου «104,9 Μυστικά Υγείας», ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ελευθεροεπαγγελματιών Παιδιάτρων, Κωνσταντίνος Νταλούκας, εξηγεί ποια είναι τα σημάδια που δεν πρέπει να αγνοήσουν οι γονείς και δίνει πρακτικές συμβουλές για την πρόληψη και την άμεση αντιμετώπιση των καλοκαιρινών κινδύνων για τα παιδιά.

Ο πνιγμός ο σημαντικότερος θερινός κίνδυνος σε παιδιά 1-4 ετών

Σύμφωνα με τον κ. Νταλούκα, ο πνιγμός και ο παρολίγο πνιγμός είναι ίσως ο σημαντικότερος θερινός κίνδυνος, ιδιαίτερα στα παιδιά ηλικίας ενός έως τεσσάρων ετών, αλλά και στα μεγαλύτερα. «Ο πνιγμός μπορεί να συμβεί σε δευτερόλεπτα και σιωπηλά, ακόμα και σε ρηχά νερά. Το ότι ένα παιδί γνωρίζει κολύμπι δεν αποτελεί επαρκές μέτρο πρόληψης. Πρέπει να υπάρχει μια συνεχής επιτήρηση από τους ενήλικες, περίφραξη της πισίνας που δυστυχώς δεν υπάρχει στη χώρα μας, σωσίβιο σε βάρκα, σε θαλάσσια σπορ, και αποφυγή υπερεκτίμησης των βοηθητικών μέσων επίπλευσης. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας τονίζει ότι ο πνιγμός παραμένει σημαντικό και συχνά υποτιμημένο πρόβλημα δημόσιας υγείας, και το ζούμε δυστυχώς κάθε χρόνο στην Ελλάδα.

Ποια συμπτώματα χτυπούν καμπανάκι για θερμποπληξία και πρέπει να αναζητηθεί άμεσα ο παιδίατρος

Ο δεύτερος μεγαλύτερος καλοκαιρινός κίνδυνος, σύμφωνα με τον κ. Νταλούκα είναι η θερμική εξάντληση και η θερμοπληξία, που όπως λέει, απαντώνται συχνά κυρίως σε βρέφη και  νήπια, στα οποία μπορεί να συνυπάρχει και χρόνιο νόσημα, ή παχυσαρκία, ή σε περιπτώσεις που κάνουν κάποιο άθλημα τις ώρες της ζέστης. «Τα σημεία που θα πρέπει να  ανησυχήσουν το γονιό και να αναζητήσει άμεσα τον παιδίατρο, είναι η έντονη κόπωση, εάν παραπονεθεί το παιδί ότι πονάει το κεφάλι του, ότι ζαλίζεται, αν το πιάσουν κράμπες, αν έχει υπνηλία, αν έχει σύγχυση, αν κάνει εμετούς, ή ανεβάσει πυρετό, μετά από έκθεση στη ζέστη. Η θερμοπληξία είναι επείγον περιστατικό. Πρακτικά οι γονείς θα πρέπει να αποφεύγουν να αφήνουν τα παιδιά τους να κάνουν δραστηριότητες τις ώρες μεταξύ 11 το πρωί με 5 το απόγευμα, να τα ενθαρρύνουν να πίνουν συχνά υγρά, να τους φοράνε ελαφρά ρούχα, να τα βάζουν να παίζουν στη σκιά και ποτέ να μην ξεχνάνε και αφήνουνε τα παιδιά μόνα τους σε αυτοκίνητο, γιατί έχουμε δει πολλά τραγικά περιστατικά δυστυχώς».

Πώς αντιμετωπίζεται η αφυδάτωση

Όσον αφορά τις γαστρεντερίτιδες και την αφυδάτωση που εμφανίζονται συχνά το καλοκαίρι λόγω ζέστης, ταξιδιών και ενίοτε κακής συντήρησης των τροφίμων, ο κ. Νταλούκας αναφέρει ότι πιο ευάλωτα είναι τα βρέφη και τα μικρά παιδιά. «Κλινικά σημεία στην αφυδάτωση είναι η μειωμένη διούρηση, το ξηρό στόμα, ο λήθαργος και η ευερεθιστότητα. Δεν υπάρχουν δάκρυα, όταν είναι έντονη η αφυδάτωση, παρατηρείται ταχυκαρδία κλπ. Σε διάρροια ή εμετούς, η έγκαιρη χορήγηση ειδικών ηλεκτρολυτικών διαλυμάτων  από το στόμα είναι, συχνά η πιο σημαντική από οποιοδήποτε άλλο φάρμακο είναι ενέργεια που πρέπει να κάνει ο γονιός, κατόπιν ειδικών οδηγιών του παιδιάτρου». Εκτός από τις γαστρεντερίτιδες, μία ακόμη συχνή λοίμωξη του καλοκαιριού είναι η εξωτερική ωτίτιδα, γνωστή και ως «αυτί του κολυμβητή». «Εμφανίζεται συχνά στα παιδιά που κολυμπούν και χαρακτηριστικό της σύμπτωμα είναι ο έντονος πόνος, όταν τραβήξει κανείς το πτερύγιο του αυτιού, στοιχείο που βοηθά σημαντικά στη διάγνωση. Η αντιμετώπισή της γίνεται συνήθως με τοπική αγωγή, δηλαδή αντιβιοτικές σταγόνες στο αυτί, χωρίς να απαιτείται αντιβίωση από το στόμα. Παράλληλα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ειδικές ωτικές σταγόνες που βοηθούν να απομακρύνεται η υγρασία και να διατηρείται στεγνός ο έξω ακουστικός πόρος, μειώνοντας έτσι τον κίνδυνο λοίμωξης

Η χρήση επινεφρίνης σε παιδιά με ιστορικό σοβαρών αλλεργιών μπορεί να αποβεί σωτήρια

Στα τσιμπήματα από σφήκες, μέλισσες, μέδουσες, τσιμπούρια, κάποια παιδιά, κάνουν αλλεργικές αντιδράσεις. «Στα περισσότερα ευτυχώς, παιδιά πρόκειται για τοπικές αντιδράσεις μόνο, που δημιουργούν λίγο πόνο και φαγούρα και οι οποίες μπορούν να αντιμετωπιστούν με τη χρήση αντισταμινικών από το στόμα και τοπικά διαφόρων αλοιφών,  που καλό είναι να έχει ο γονιός μαζί του και στη θάλασσα. Υπάρχουν όμως, παιδιά που δεν εμφανίζουν μόνο κνίδωση, αλλά μπορεί να εκδηλώσουν σημεία αναφυλαξίας, όπως πρήξιμο στα χείλη, ή στα βλέφαρα, βήχα, δύσπνοια και άλλα σοβαρά συμπτώματα. Πρόκειται για μια κατάσταση που μπορεί να αποβεί απειλητική για τη ζωή και, δυστυχώς, έχουμε χάσει παιδιά από αναφυλακτικό σοκ, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Για τον λόγο αυτό, οι γονείς των παιδιών με γνωστό ιστορικό σοβαρής αλλεργίας θα πρέπει να έχουν πάντα μαζί τους άμεσα διαθέσιμη επινεφρίνη, η χρήση της οποίας μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια.»

Όχι στον ήλιο βρέφη κάτω των έξι μηνών – Το ηλιακό έγκαυμα στην παιδική ηλικία συνδέεται με  καρκίνο του δέρματος στην ενήλικη ζωή

Τα βρέφη και τα παιδιά δύο ετών και κάτω έχουν πάρα πολύ ευαίσθητη επιδερμίδα και οι βλάβες που γίνονται σε αυτές τις  ηλικίες εμφανίζονται αργότερα με τραγικές συνέπειες, καθώς το ηλιακό έγκαυμα στην παιδική ηλικία, συνδέεται άμεσα με τον καρκίνο του δέρματος στην ενήλικη ζωή, υπογραμμίζει ο γνωστός παιδίατρος, για να επισημάνει στη συνέχεια ότι τα βρέφη κάτω των έξι μηνών είναι προτιμότερο να μην βγαίνουν στον ήλιο. «Σε μεγαλύτερα παιδιά καλό είναι να προτιμώνται αντηλιακά με φυσικά φίλτρα και όχι με χημικά και δείκτη προστασίας 30 και πάνω, ενώ η επάλειψη θα πρέπει να γίνεται περίπου κάθε δύο ώρες μετά το μπάνιο. Θα πρέπει να υπάρχει προστασία στη σκιά, καπέλο, το οποίο να καλύπτει τους ώμους, τα αυτιά, το μέτωπο, γυαλιά απορροφητικά και στις δυο ακτινοβολίες, UVA και UVB, ρούχα τα οποία να καλύπτουν πλάτη, ώμους, γόνατα και ένα αντηλιακό ευρέως φάσματος για παιδιά έξι μηνών και πάνω». Ο  πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ελευθεροεπαγγελματιών Παιδιάτρων διευκρινίζει ότι το παιδί κάτω από την ομπρέλα δεν είναι πλήρως προστατευμένο, όπως λανθασμένα κάποιοι γονείς νομίζουν. «Μόνο η σκιά στο σπίτι, στο μπαλκόνι, ή από παχύ φύλλωμα δέντρου, μπορεί να εξασφαλίσει μια επαρκή σκίαση».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η επισήμανση ανήκει στη συμβουλευτική ψυχολόγο–ψυχοθεραπεύτρια (PsyD, MSc) με ειδίκευση στην Γνωσιακή Συμπεριφοριστική Θεραπεία Ιωάννα Θεοδωρακοπούλου, η οποία σε συνέντευξη της στο Πρακτορείο Fm και στην Τάνια Μαντουβάλου αναλύει πώς μπορεί μία οικογένεια να διαχειριστεί την αποτυχία στις Πανελλαδικές, οι βαθμολογίες των οποίων ανακοινώθηκαν την περασμένη Πέμπτη.  Οι γονείς δεν χρειάζεται να εστιάζουν σε αυτό που συμβαίνει, λέει η κ. Θεοδωρακοπούλου, για να συμπληρώσει στη συνέχεια ότι είναι σημαντικό να αποφύγουν το πολύ σύνηθες «όλα γίνονται για κάποιο λόγο». Απευθυνόμενη στους ίδιους, υπογραμμίζει: «Δεν τελείωσε ο κόσμος όλος, δεν έχουμε να ασχοληθούμε μόνο με τις εξετάσεις. Σίγουρα υπάρχουν και στιγμές στο σπίτι, θέματα στην οικογένεια, διακοπές και άλλοι ρόλοι, στους οποίους τα παιδιά καλούνται να ενεργοποιηθούν.  Δεν είναι μόνο οι βαθμοί, ή σε ποια σχολή θα είναι τον Σεπτέμβριο».

Δεν θέλουμε παιδιά που δεν στεναχωριούνται, θέλουμε παιδιά που δεν καταρρέουν

Όσον αφορά τα συναισθήματα των μαθητών η διακεκριμένη ψυχολόγος αναφέρει, ότι συνήθως παρατηρείται παραίτηση. «Τα παιδιά απομονώνονται, αισθάνονται ότι σαν να τελείωσαν όλα τη δεδομένη χρονική περίοδο που συγκρίνονται και με τις επιδόσεις των άλλων παιδιών.  Η απογοήτευση μπορεί να είναι ανησυχητική, αλλά η στεναχώρια που θα έρθει είναι φυσιολογική και δεν θέλουμε παιδιά που δεν στεναχωριούνται, θέλουμε παιδιά που όταν το συμπέρασμα που βγάζουν για τον εαυτό τους είναι λίγο δύσκολο, δεν καταρρέουν». Πόσο ενοχλητικά γίνονται άραγε τα social media όταν ένας μαθητής δεν έχει πετύχει το στόχο, ενώ άλλοι την ίδια στιγμή ανακοινώνουν την επιτυχία, είτε οι ίδιοι, είτε οι γονείς; «Σίγουρα είναι ενοχλητικό, αλλά την ίδια στιγμή δεν είναι αυτό που εκείνη την περίοδο επηρεάζει καθοριστικά, όπως είναι η στάση της οικογένειας. Αν ξέρω ότι στην οικογένειά μου αυτό είναι ένα σημείο αναφοράς και όχι το βασικό σημείο αναφοράς, ναι εντάξει, θα με ενοχλήσει λίγο, αλλά μία ώρα, δύο ώρες και μετά θα περάσει, όταν έχω βγει από το διαδίκτυο».

Πότε αναζητούμε βοήθεια

Πότε η απογοήτευση ενός εφήβου θα πρέπει να ανησυχήσει τους γονείς και να τους οδηγήσει στην αναζήτηση βοήθειας από επαγγελματία ψυχικής υγείας, ερωτάται η ειδικός. «Εγώ θα έλεγα να αγκαλιάσουμε τη στεναχώρια. Και όταν βλέπουμε ότι η παραίτηση που προανέφερα, η απομόνωση ή και αυτή η αίσθηση του παιδιού ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο τώρα, συνεχίζουν και το παιδί δεν θέλει να βγει έξω, παρακολουθεί τα νούμερα και κοιτάει να δει ποιοι πέρασαν και ποιοι όχι, θα ήταν καλό εμείς πρώτα, ως ενήλικες, να αναζητήσουμε μια συμβουλευτική γονέων. Γιατί προφανώς βοηθούμε το παιδί μας να υπερεστιάσει εκεί, γιατί δεν του έχουμε δώσει άλλους ρόλους. Οπότε λίγη βοήθεια χρειάζεται. Όχι να στείλουμε το παιδί εξαρχής. Να πάμε εμείς και αν χρειαστεί και το παιδί θα μας το πει».

Δεν χάνουμε το παιδί μας επειδή δεν τα κατάφερε

Πώς μπορούν οι γονείς να διαχειριστούν τη δική τους απογοήτευση ώστε να μη τη μεταφέρουν στα παιδιά τους, είναι το επόμενο ερώτημα που τέθηκε στην ψυχοθεραπεύτρια; Η διαχείριση της αίσθησης αποτυχίας, γιατί δεν είναι αποτυχία, ξεκινάει όταν σταματάμε να τη μεταφράζουμε ως προσωπική αποτυχία. Αν καταφέρουμε στο μυαλό μας, αυτό να μην το μεταφράσουμε ως κάτι τέτοιο, θα δεχτούμε και τη στεναχώρια μας, γιατί είναι πραγματική. Μετά θα μπορούμε να αποσυνδέσουμε το αποτέλεσμα από την ταυτότητα του παιδιού μας και να αρχίζουμε να βλέπουμε και τις επόμενες επιλογές. Άρα μόλις ηρεμήσουμε και ησυχάσουμε και δούμε ότι δεν τελείωσε τίποτα, δεν ξεκινάει τίποτα, ήταν απλά μια περίοδος και συνεχίζουμε να είμαστε μαζί, δεν χάνουμε το παιδί μας τώρα γιατί δεν τα κατάφερε, δεν κερδίζουμε το παιδί μας επειδή τα κατάφερε.

Είναι πολύ σημαντικό να απογαλακτιστούμε κι εμείς από τα παιδιά μας για να μην συνδεόμαστε και με τα αποτελέσματά τους».  Τι θα λέγατε σε έναν μαθητή που βιώνει αυτό το αίσθημα αποτυχίας; «Είναι πολύ σημαντικό να μην πάρει τη βαθμολογία και να τη μετατρέψει  σε απόφαση για τον εαυτό του. Το αποτέλεσμα είναι μια πληροφορία, δεν είναι ετυμηγορία. Η ζωή είναι δική του. Όσο πιο πολύ αγκαλιάζει αυτό που εκείνος θεωρεί αποτυχία, τόσο πιο εύκολα θα βρει και τον τρόπο να κινηθεί προς την επιτυχία του. Δεν χρειάζεται να μεγαλώνουμε παιδιά που όταν αποτυχάνουν σταματούν να πιστεύουν ότι έχουν αξία».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Όταν η ανάγκη του εφήβου να ανήκει κάπου γίνεται το σημείο από το οποίο μπορεί να παγιδευτεί.

Η πρόσφατη δημοσιοποίηση μιας ανεξάρτητης έρευνας στη Μεγάλη Βρετανία στις 16 Ιουνίου 2026, επανάφερε ένα δύσκολο ερώτημα: πώς μπορούν οργανωμένα δίκτυα εκμετάλλευσης εφήβων να δρουν για χρόνια σε μια χώρα με ανεπτυγμένους θεσμούς παιδικής προστασίας, σχολεία, κοινωνικές υπηρεσίες και αστυνομία; Η συγκεκριμένη έρευνα χρειάζεται να διαβάζεται με επίγνωση των ορίων της. Δεν είναι ακαδημαϊκή μελέτη ούτε επίσημη κρατική έρευνα. Ωστόσο, μπορεί να λειτουργήσει ως αφετηρία για έναν ευρύτερο προβληματισμό που ξεπερνά τα όρια μιας χώρας ή μιας μεμονωμένης υπόθεσης: τον τρόπο με τον οποίο ένας έφηβος μπορεί να παγιδευτεί σε σχέσεις ελέγχου, ενώ οι ενήλικες γύρω του δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τι πραγματικά συμβαίνει.

Το ζήτημα εδώ είναι η δυναμική της χειραγώγησης. Και η δυσκολία των θεσμών, αλλά και των ενηλίκων, να δουν τον κίνδυνο, όταν δεν μοιάζει όπως τον περιμένουν. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που συγκεντρώθηκαν, τα παιδιά που γίνονταν πιο εύκολα στόχος σε αυτό το δίκτυο εκμετάλλευσης, δεν είχαν πάντα ένα ενιαίο προφίλ. Κάποια είχαν ήδη εμπειρίες απομάκρυνσης από το σπίτι, ασταθούς φροντίδας ή απουσιών από το σχολείο. Άλλα έμοιαζαν εξωτερικά περισσότερο προστατευμένα. Αυτό που φαίνεται να τα έκανε ευάλωτα δεν ήταν κάποιο «χαρακτηριστικό» του παιδιού, αλλά μια συνθήκη: η στιγμή που βρισκόταν πιο εκτεθειμένο, πιο μόνο, πιο θυμωμένο, πιο αποκομμένο από ασφαλείς ενήλικες ή πιο πρόθυμο να πιστέψει έναν άνθρωπο που του πρόσφερε προσοχή χωρίς όρους. Το οργανωμένο δίκτυο δεν αναζητούσε απλώς «δύσκολα και παραμελημένα παιδιά». Αναζητούσε “ρωγμές” στην προστασία τους.

Η παγίδα δεν αρχίζει πάντα με απειλή

Η εκμετάλλευση ενός εφήβου δεν ξεκινά απαραίτητα με βία ή εκφοβισμό. Συχνά ξεκινά με κάτι που μοιάζει με ενδιαφέρον. Με κάποιον που δίνει σημασία. Που δεν κάνει κήρυγμα. Που χαρακτηρίζει ως “υπερβολικούς” αυτούς που προσπαθούν να θέσουν όρια. Που προσφέρει παρέα, μετακίνηση, δώρα, χρήματα, ουσίες, προστασία ή μια σχέση που δείχνει πιο αληθινή από τις σχέσεις που το παιδί έχει ήδη χάσει.

«Με έκανε να νιώθω ξεχωριστή.» Αυτή η φράση ανήκει σε μια επιζήσασα και αρκεί για να καταλάβουμε πολλά. Γιατί η παγίδα δεν πατά μόνο στον φόβο. Πατά και στην ανάγκη να νιώσεις ότι κάπου ανήκεις. Ότι κάποιος σε διάλεξε. Ότι κάποιος βλέπει σε εσένα κάτι που οι άλλοι δεν βλέπουν.

Σιγά σιγά, το ενδιαφέρον που στην αρχή μοιάζει ανιδιοτελές συνοδεύεται από προσδοκίες και απαιτήσεις: «αφού σε βοηθάω», «αφού είμαι δίπλα σου», «αφού κάνω τόσα για σένα». Αυτό που μοιάζει με ελευθερία γίνεται εξάρτηση. Το παιδί αρχίζει να κρατά μυστικά. Αρχίζει να απομακρύνεται από τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να το προστατεύσουν. Να νιώθει ότι χρωστάει. Ότι συμμετείχε σε κάτι παραβατικό. Ότι αν μιλήσει, θα εκτεθεί. Ότι θα το αποκαλέσουν “ρουφιάνο¨.

Το παιδί που «έχει μπλέξει» 

Στην πράξη το βλέπουμε συχνά στους εφήβους που, όπως λέμε στην καθημερινή γλώσσα, «έχουν μπλέξει». Φυγές από το σπίτι, ψέματα, ουσίες, σχέσεις που προκαλούν ανησυχία και έντονη επιμονή από τον έφηβο να διατηρούνται αυτές οι σχέσεις, παρά το γεγονός ότι οι σχέσεις με γονείς, εκπαιδευτικούς, επαγγελματίες ή ακόμα και συνομήλικους που βλέπουν και προειδοποιούν για τον κίνδυνο, καταρρέουν. Η φράση όμως θέλει προσοχή. Γιατί πολλές φορές το παιδί δεν έχει απλώς «μπλέξει». Έχει παγιδευτεί σε σχέσεις που του προσφέρουν κάτι και την ίδια στιγμή του αφαιρούν την έξοδο από αυτές. Του προσφέρουν ανήκειν, αλλά ζητούν σιωπή. Του προσφέρουν προστασία, αλλά το απομονώνουν. Του προσφέρουν σημασία, αλλά το γεμίζουν ενοχή.

Και τότε αρχίζει η πιο δύσκολη αντίφαση. Το παιδί μπορεί να γυρίζει εκεί όπου κινδυνεύει. Όχι επειδή είναι ελεύθερο, αλλά επειδή δεν νιώθει ότι υπάρχει ασφαλές μέρος για να πάει. Μπορεί να προστατεύει τη σχέση που το βλάπτει, επειδή κάποτε αυτή η σχέση το έκανε να νιώσει ότι υπάρχει. «Ήμουν φοβισμένη και παγιδευμένη.». Φράση άλλης επιζήσασας. Συχνά δυσκολευόμαστε ως ενήλικες να αναγνωρίσουμε αυτή την αντίφαση: ότι το ίδιο πρόσωπο ή η ίδια σχέση μπορεί να προσφέρει αίσθηση ασφάλειας και, ταυτόχρονα, να αποτελεί πηγή φόβου.

Όταν η παγίδευση μοιάζει με επιλογή

 Η εφηβεία συχνά δυσκολεύει τους ενήλικες να καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει. Ο έφηβος δεν είναι μικρό παιδί, αλλά ούτε και ενήλικος. Βγαίνει μόνος του, παίρνει πρωτοβουλίες, αντιδρά στους γονείς του και μπορεί να κρατά μυστικά. Μπορεί ακόμη να αρνείται βοήθεια ή να λέει ότι όλα είναι καλά, παρότι δεν είναι. Έτσι, μια κατάσταση εκμετάλλευσης μπορεί εύκολα να φαίνεται σαν δική του επιλογή.

Βλέπουμε ένα παιδί που φεύγει από το σπίτι, τη δομή φιλοξενίας ή το περιβάλλον που υποτίθεται ότι το προστατεύει και σκεφτόμαστε ότι είναι ανυπάκουο. Βλέπουμε ένα παιδί που λέει ψέματα και σκεφτόμαστε ότι έχει  την τάση να χειραγωγεί. Βλέπουμε ένα παιδί που επιστρέφει ξανά και ξανά στην ίδια σχέση ή στα ίδια πρόσωπα και σκεφτόμαστε ότι το επιλέγει. Βλέπουμε ένα παιδί που αντιδρά στην προστασία και σκεφτόμαστε ότι δεν τη χρειάζεται.

Έτσι όμως το παιδί χάνεται δύο φορές. Πρώτα μέσα στη σχέση που το ελέγχει. Και μετά μέσα στην παρερμηνεία των ενηλίκων. Δεν χρειάζεται ένα παιδί να φέρεται σαν «τέλειο θύμα» για να αξίζει προστασία. Μπορεί να είναι θυμωμένο, αντιφατικό, δύσκολο, άδικο με όσους το αγαπούν. Μπορεί να μη βοηθά να το βοηθήσουμε. Παραμένει όμως παιδί.

Όταν κανείς δεν ενώνει τα κομμάτια 

«Οι φίλες μου πίστευαν ότι συναινούσα σε ό,τι συνέβαινε.» Η φράση αυτή δείχνει ότι η παγίδευση δεν παρερμηνεύεται μόνο από τους θεσμούς. Μπορεί να παρερμηνευτεί και από συνομηλίκους, φίλους, ανθρώπους που βλέπουν την επιφάνεια, αλλά όχι τον έλεγχο. Το ίδιο συμβαίνει συχνά και με τις υπηρεσίες. Το σχολείο βλέπει απουσίες. Η αστυνομία φυγές από το σπίτι. Οι κοινωνικές υπηρεσίες οικογενειακή ένταση. Οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας μεμονωμένα συμπτώματα. Κάθε θεσμός κρατά ένα κομμάτι. Κανείς όμως δεν μπορεί να προστατεύσει ένα παιδί μόνο με κομμάτια.

Χρειάζεται να δούμε τη διαδρομή. Ποιος απέκτησε πρόσβαση στο παιδί. Ποιος το μετακινεί. Ποιος το απομονώνει. Ποιος το κάνει να νιώθει ξεχωριστό και μετά ένοχο. Ποιος το κρατά μακριά από τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να το βοηθήσουν. Ποιος το κάνει να πιστεύει ότι αν μιλήσει, θα χάσει περισσότερα από όσα ήδη χάνει σιωπώντας. Αυτό που στην καθημερινή γλώσσα θα ονομάζαμε «κύκλωμα», στην παιδική προστασία χρειάζεται να το βλέπουμε ως οργανωμένο δίκτυο εκμετάλλευσης εφήβων: ένα πλέγμα προσώπων, σχέσεων, χώρων και σιωπής που κάνει το παιδί όλο και πιο δύσκολο να φύγει.

Να ακουστεί χωρίς να απολογείται

Εδώ έχει νόημα και η φιλική προς τα παιδιά δικαιοσύνη. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως στάση και ως παράγοντα οργάνωσης του σχεδιασμού παρέμβασης. Ένας έφηβος που έχει φοβηθεί, μπερδευτεί ή σιωπήσει δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μικρός ενήλικος που πρέπει να αποδείξει ότι δεν έφταιγε. Η προστασία των εφήβων δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στο «μίλα». Πρέπει πρώτα να δημιουργεί έναν θεσμικό περιβάλλον όπου το παιδί δεν φοβάται ότι θα τιμωρηθεί για την αλήθεια του. Γιατί μερικές φορές το παιδί που δεν ξεκολλάει, δεν είναι ένα παιδί που δεν θέλει να σωθεί. Είναι ένα παιδί που δεν πιστεύει πια ότι υπάρχει ασφαλές μέρος για να πάει.

Το τραγούδι κυκλοφορεί από την Heaven Music Kids και είναι ήδη διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες και στο YouTube.

Λίγα λόγια για το τραγούδι: Με έναν άκρως ανεβαστικό ρυθμό, ιδανικό για τις μικρές ηλικίες (1-5 ετών), η «Ώρα για το Πρωινό» έρχεται να μετατρέψει την πρωινή ρουτίνα των παιδιών σε ένα ατελείωτο παιχνίδι. Μέσα από τους έξυπνους στίχους και τη χαρούμενη μελωδία του, ο Hippoβρύχιος μαθαίνει στους μικρούς μας φίλους πόσο σημαντικό, θρεπτικό αλλά και… άκρως απολαυστικό είναι το πρώτο γεύμα της ημέρας!

Οι γονείς πλέον έχουν το απόλυτο “όπλο” για να ξυπνούν τα παιδιά με χαμόγελο, γεμίζοντας τις μπαταρίες τους για όλη την ημέρα με φρούτα, γάλα και πολλή ενέργεια.

Απολαύστε το «Ώρα για το Πρωινό» στο YouTube και αναζητήστε το σε Spotify, Apple Music και σε όλες τις streaming πλατφόρμες!

Δείτε το Video Clip: 

Οι διαδικτυακές επιθέσεις «προκύπτουν από επιλογές σχεδιασμού και εμπορικές πρακτικές που υπονομεύουν την ασφάλεια, κυρίως εθιστικές λειτουργίες, όπως η άπειρη κύλιση, η αυτόματη αναπαραγωγή και οι αδιάκοπες ειδοποιήσεις εφαρμογών», υπογραμμίζει σε ανακοίνωσή του ο ύπατος αρμοστής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα Φόλκερ Τουρκ.

«Η ενίσχυση της προστασίας των παιδιών στο διαδίκτυο είναι επείγουσα προτεραιότητα την οποία οφείλουμε να εξασφαλίσουμε ότι όχι μόνον υλοποιείται, αλλά και ότι υλοποιείται σωστά», πρόσθεσε.

Ο Τουρκ ζήτησε την υιοθέτηση πιο αυστηρών μέτρων από τα κράτη, όπως και τις εταιρείες, σημειώνοντας ότι «το να περιορίσουμε απλώς την πρόσβαση στις πλατφόρμες που παραμένουν επικίνδυνες δεν μπορεί να αποτελεί αυτοσκοπό στην προσπάθειά μας για την αποτελεσματική προστασία των παιδιών».

Η Αυστραλία απαγόρευσε το 2025 διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τα παιδιά κάτω των 16 ετών, προσελκύοντας το ενδιαφέρον πολλών χωρών. Στη Γαλλία νομοσχέδιο που αποσκοπεί να απαγορεύσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στα παιδιά κάτω των 15 ετών υιοθετήθηκε από τη Γερουσία.

Για τον Τουρκ, το να εστιάσει ο κόσμος μόνον σε αυτούς τους περιορισμούς δεν θα αλλάξει καθόλου τον σχεδιασμό και τους αλγόριθμους που έχουν καταστήσει τις πλατφόρμες αυτές επικίνδυνες. Οι κολοσσοί της τεχνολογίας οφείλουν να ενσωματώσουν την ασφάλεια «ήδη από τον σχεδιασμό, αντί να μετακυλούν αυτήν την ευθύνη στους γονείς και τα παιδιά», πρόσθεσε.

Ο ύπατος αρμοστής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα σημείωσε επίσης ότι οι απαγορεύσεις θα μπορούσαν εύκολα να παρακαμφθούν και εξέφρασε την ανησυχία ότι οι περιορισμοί αυτού του είδους θα μπορούσαν να ωθήσουν τα παιδιά προς πιο επικίνδυνες και λιγότερο ελεγχόμενες πλατφόρμες.

Το γραφείο του δημοσίευσε 10 κατευθυντήριες γραμμές για την ασφάλεια των παιδιών στο ίντερνετ. Σε αυτές προβλέπεται κυρίως η εγγύηση της μέγιστης προεπιλεγμένης προστασίας των δεδομένων των παιδιών και τονίζεται ότι «δεν θα πρέπει να επιτρέπεται» η «μικροστόχευση» των ανηλίκων για εμπορικούς σκοπούς.

Επίσης τίθενται ερωτήματα για ενδεχόμενους ηλικιακούς περιορισμούς για τη χρήση ρομπότ συνομιλίας (chatbot) που στηρίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ/AI) ή για τις εθιστικές λειτουργίες. Τα μέτρα θα πρέπει να υπόκεινται σε ανεξάρτητο έλεγχο, που θα συνοδεύεται από αποτρεπτικές νομικές συνέπειες, διευκρινίζεται επίσης στις κατευθυντήριες οδηγίες. Βάσει αυτών θα πρέπει επίσης τα παιδιά, των οποίων τα δικαιώματα παραβιάζονται, να έχουν πρόσβαση σε ένδικα μέσα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αναπόφευκτα οι γονείς είμαστε πρότυπα για τα παιδιά μας. Αρκεί να σκεφτούμε οτι μαζί μας ζούνε, μαζί μας μεγαλώνουνε. Είμαστε το σταθερό σημείο αναφοράς τους τουλάχιστον μέχρι την εφηβεία (συχνά και πολύ περισσότερο). Μας βλέπουν, μας ακούν, μας αφουγκράζονται καθημερινά. Σε κάθε μας κουβέντα, κάθε μας πράξη, κάθε μας άποψη, στα πάντα… κάθε στιγμή. Στηρίζονται στην υπαρξή μας για να οικοδομήσουν την δική τους.

Αναπόφευκτα λοιπον, τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς τους. Εδώ είναι και το μεγάλο στοίχημα: Πως μπορούμε να γίνουμε αρωγοί σε μία σωστη και κοινωνικά αποδεκτή και οφέλιμη προσωπικότητα; Πως μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να γίνουν ψυχικά υγιείς και συναισθηματικά ώριμοι ενήλικες προκειμένου να απολαύσουν κι αυτά την χαρά της ζωής;

Για όλους αυτούς και άλλους τόσους ακόμα λόγους οι γονείς πρέπει να δίνουμε το θετκό παράδειγμα. Τα παιδιά μαθαίνουν ότι βιώνουν…

• Αν καπνίζουμε, το πιο πιθανό είναι να αρχίσουν το τσιγάρο…
• Αν μιλάμε άσχημα, το πιο πιθανό είναι να βωμολοχούν κι αυτά…
• Αν σηκώνουμε χέρι να χτυπήσουμε, θα γίνουν βίαια…
• Αν δεν φοράμε ζώνη στο αυτοκίνητο, αν οδηγούμε τρέχοντας, προσπερνώντας κλπ, το πιο πιθανό είναι να το κάνουν κι αυτά με την σειρά τους όταν πιάσουν το τιμόνι…

Απλά γεγονότα, καθημερινά, που αν αναπόφευκτα θα τα αντιμετωπίσουμε… Πόσο δε μάλλον για τα πιο σημαντικά: θέματα αξιών που διέπουν την στάση ζωής του καθενός μες την οικογένεια και το κοινωνικό σύνολο. Πρότυπα θα είμαστε και γι’αυτά έτσι κι αλλιώς. Το ερώτημα (και η ευκαιρία που έχουμε) είναι αν θα είμαστε με πρόσημο θετικό ή αρνητικό!

Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας

Το νέο single «Χρόνια Πολλά (Φου φου φου)» κυκλοφορεί από τη Heaven Music Kids σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες και είναι έτοιμο να γίνει ο απόλυτος ύμνος γενεθλίων για τους μικρούς μας φίλους.

Το τραγούδι έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς αποτελεί το 100ό τραγούδι του Hippoβρύχιου, σηματοδοτώντας ένα σημαντικό δημιουργικό ορόσημο. Με χαρούμενη μελωδία, συμμετοχικό ρεφρέν και το χαρακτηριστικό «Φου φου φου», προσκαλεί τα παιδιά να κάνουν ευχές, να σβήσουν τα κεράκια και να τραγουδήσουν όλοι μαζί.

Στίχοι και μουσική υπογράφει ο Φραγκίσκος Βιδάλης, συνεχίζοντας τη σταθερή πορεία του στη δημιουργία πρωτότυπου παιδικού ρεπερτορίου που συνδυάζει διασκέδαση, ενέργεια και θετικό μήνυμα.

Το «Χρόνια Πολλά (Φου φου φου)» δεν είναι απλώς ένα ακόμα τραγούδι — είναι η νέα αγαπημένη μουσική στιγμή κάθε παιδικού πάρτι.

Φου φου φου λοιπόν… και οι ευχές μόλις ξεκινούν! 

Σε στίχους και μουσική του Φραγκίσκου Βιδάλη, το τραγούδι είναι ένας ύμνος στο πιο αγαπημένο και υγιεινό φρούτο των παιδιών. Με ρυθμό που σε ξεσηκώνει και στίχους που αποτυπώνουν την καθημερινότητα των μικρών μας φίλων —από το κολατσιό στο σχολείο μέχρι τα γλυκά της μαμάς— το «Είναι η Μπανανα» υπόσχεται να γίνει το νέο αγαπημένο soundtrack κάθε παιδικού δωματίου.

“Είναι η μπανάνα που μου αρέσει πολύ, νόστιμη είναι και υγιεινή!”

Το τραγούδι συνοδεύεται από ένα άκρως διασκεδαστικό και πολύχρωμο animated video στο YouTube, όπου ο Hippoβρύχιος και η παρέα του μας δείχνουν πώς ένα φρούτο μπορεί να φέρει ατελείωτη χαρά, ενέργεια και… χορό!

Διαθέσιμο τώρα:

·         Σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες (Spotify, Apple Music, κ.α.).

·         Στο κανάλι της Heaven Music Kids στο YouTube.

Καλή ακρόαση και… προσοχή μην γλιστρήσετε στη φλούδα!

Η ανήλικη παραβατικότητα επανέρχεται συνεχώς με ένταση στη δημόσια συζήτηση, συχνά μέσα από σοβαρά περιστατικά που προκαλούν ανησυχία. Πίσω όμως από την εικόνα της έκρηξης της νεανικής βίας, κρύβεται ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο με βαθιές ρίζες στις κοινωνικές ανισότητες, τις οικογενειακές δυσλειτουργίες, τις θεσμικές αστοχίες αλλά και στον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία επιλέγει να ερμηνεύσει και να διαχειριστεί τις συμπεριφορές των παιδιών. Οι ειδικοί συμφωνούν ότι πρόκειται για ένα πολυπαραγοντικό ζήτημα το οποίο δεν επιδέχεται απλουστευτικές ερμηνείες ούτε εύκολες λύσεις.

Η καθηγήτρια Εγκληματολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και Επικεφαλής της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για την Εθνική Στρατηγική Πρόληψης της Βίας κατά των Παιδιών και Αντιμετώπισης της Παραβατικότητας Ανηλίκων, Βασιλική Αρτινοπούλου, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, επισημαίνει πως «το φαινόμενο της βίας και της παραβατικότητας ανηλίκων αποτελεί ένα κοινωνικό και πολυπαραγοντικό και διαχρονικό ζήτημα άρρηκτα συνδεδεμένο με τις κοινωνικές δομές, τις πολιτισμικές αντιλήψεις και τον τρόπο με τον οποίο το ποινικό και εξωποινικό σύστημα μεταχειρίζεται τόσο τα ανήλικα θύματα όσο και τους ανήλικους δράστες». Τα περιστατικά ανήλικας βίας «υπήρχαν πάντοτε και θα συνεχίσουν να υπάρχουν ωστόσο σήμερα, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στις συνθήκες ευαλωτότητας των παιδιών και στην επίδραση αλλεπάλληλων κρίσεων -οικονομικών, υγειονομικών και κοινωνικών- που δοκιμάζουν τη συνοχή της κοινωνίας. Το πολυσύνθετο τού ζητήματος, δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για απάθεια ή υποβάθμιση του προβλήματαος», τονίζει η καθηγήτρια Εγκληματολογίας υπογραμμίζοντας πως η προστασία των παιδιών από τη βία και η καλλιέργεια μη βίαιης επικοινωνίας, αποτελούν αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση της πολιτείας και της κοινωνίας.

Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται στον ρόλο του σχολείου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Σύμφωνα με την κα Αρτινοπούλου, «η φηφιακή ευαλωτότητα των παιδών δεν οφείλεται σε ατομική αδυναμία αλλά στην ηλιακή ανωριμότητα, την ασύμμετρη ισχύ έναντι των φηφιακών πλατφορμών και την ανεπαρκή θεσμική προστασία». Η έκθεση σε φαινόμενα κυβερνοβίας, παραβίασης ιδιωτικότητας και εμπορευματοποίησης των παιδιών δεδομένων καθιστά αναγκαία της μετατόπιση της ευθύνης από το άτομο στο κράτος και στις ίδιες τις πλατφόρμες «με στόχο ένα ψηφιακό περιβάλλον συμβατό με τα δικαιώματα του παιδιού. Αντίστοιχα, το σχολείο, σύμφωνα πάντα με την κα. Αρτινοπούλου, «είναι επίσης κοινωνικός θεσμός που (ανα)παράγει την ευρύτερη βία (ενδοοικογενειακή, κοινωνική βία κ.α.). Η σχολική βία και ο εκφοβισμός έχουν διερευνηθεί επαρκώς στην Ελλάδα  και έχουν αναδειχθεί επίσης οι ευαλωτότητες των παιδιών και οι όψεις του φαινομένου, όπως η ρατσιστική βία και ο κυβερνοεκφοβισμός (cyberbullying). Παρεμβαίνοντας στην πρόληψη και την αντιμετώπιση του σχολικού εκφοβισμού παρεμβαίνουμε γενικότερα στην πρόληψη του φαινομένου».

Σε θεσμικό επίπεδο, η καθηγήτρια Εγκληματολογίας σημειώνει πως η Ελλάδα «διαθέτει ένα πλήρες νομοθετικό πλαίσιο εναρμονισμένο με τις διεθνείς κατευθύνσεις, ωστόσο τα ζητήματα που προκύπτουν αφορούν την εφαρμογή της νομοθεσίας στην καθημερινή πράξη. Κομβικό εργαλείο αποτελεί η Εθνική Στρατηγική 2025-2030 για την πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας κατά των παιδιών, η οποία εισάγει μια ολιστική και πολυεπίπεδη προσέγγιση. Πρόκειται για έναν συνεκτικό οδικό χάρτη που εστιάζει στην ενδυνάμωση του κοινωνικού ιστού, στη μείωση των ανισοτήτων και στην καλλιέργεια κουλτούρας μηδενικής ανοχής απέναντι στη βία».

Γ. Νικολαϊδης: Δεν υπάρχει παιδί «χαμένο»

Από την πλευρά του, ο ψυχίατρος και διευθυντής του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού Γιώργος Νικολαϊδης αμφισβητεί ευθέως την κυρίαρχη αφήγηση περί ραγδαίας αύξησης των κρουσμάτων ανήλικης παραβατικότητας. Όπως επισημαίνει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ «καμία επίσημη στατιστική δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξη έκρηξης τα τελευταία χρόνια», σημειώνοντας πως η αύξηση που καταγράφεται σε ορισμένες περιπτώσεις σχετίζεται είτε με παλαιότερες περιόδους, όπως τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, είτε λόγω αυστηροποίησης της  νομοθεσίας (όπως για παράδειγμα ο Νόμος περί όπλων, οπότε οι έφηβοι που πιάνονται με φωτοβολίδες στα γήπεδα κάθε Κυριακή προσάγονται πλέον για οπλοκατοχή), που τεχνητά αυξάνουν τους αριθμούς». Ο κ. Νικολαϊδης μάλιστα προειδοποιεί πως η αναπαραγωγή μιας διαστρεβλωμένης εικόνας μπορεί να οδηγήσει σε «ηθικό πανικό ο οποίος τελικά γεννά περισσότερη βία καθώς “ο φοβισμένος επιτίθεται”. Γιατί αν κάθε παιδί φοβάται πως το διπλανό παιδί είναι δυνητικά απειλή για εκείνο, τότε με μαθηματική ακρίβεια μπορεί να προβλεφθεί ότι θα πολλαπλασιαστούν τα κρούσματα της εφηβικής βίας και παραβατικότητας. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι απουσιάζουν πλήρως κρούσματα βίας με δράστες ανηλίκους.»

Ο κ. Νικολαϊδης τονίζει ότι τα παιδιά που ασκούν βία είναι συχνά και τα ίδια θύματα αποτυχιών του οικογενειακού και κοινωνικού τους περιβάλλοντος: «Δεν υπάρχει παιδί ‘χαμένο’. Διεθνώς τα καλύτερα αποτελέσματα προκύπτουν όταν οι κοινωνίες επενδύουν στον δεσμό, στην αλληλεγγύη και την αίσθηση κοινότητας μεταξύ των παιδιών και όχι στην καταστολή», επισημαίνει, απορρίπτοντας παράλληλα τη μονοδιάστατη αντιμετώπιση της ανήλικης παραβατικότητας ως καθαρά ψυχιατρικού ή αστυνομικού ζητήματος. «Συνήθως συνυπάρχουν πολλαπλοί επιβαρυντικοί παράγοντες, κοινωνικοί, οικογενειακοί, ψυχικοί και εκπαιδευτικοί», τονίζει με νόημα ο διευθυντής του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού. Όπως επισημαίνει ο κ. Νικολαίδης, η  απουσία ουσιαστικής συνεργασίας μεταξύ υπηρεσιών, οδηγεί σε πλημμελή αντιμετώπιση περιστατικών, με τραγικά αποτελέσματα για παιδιά-θύματα και παιδιά-δράστες, ενώ καταλήγει τονίζοντας πως «σε οποιοδήποτε περιστατικό που ένα παιδί ασκεί θανάσιμη (ή βαριάς μορφής) βία σε ένα άλλο παιδί, και το παιδί-δράστης είναι θύμα των αστοχιών και ανεπαρκειών του συστήματος να το αποτρέψει».

Χαμόγελο του Παιδιού: 460 κλήσεις καθημερινά στις Γραμμές Βοήθειας

Προβληματισμό προκαλούν τα στατιστικά στοιχεία του Οργανισμού «Χαμόγελο του Παιδιού» ως προς τα περιστατικά που κλήθηκε να διαχειριστεί το 2025. Ο πρόεδρος του οργανισμού Κώστας Γιαννόπουλος, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ επεσήμανε: «Ένας από τους λόγους που υπάρχει η παραβατικότητα ανηλίκων είναι πως δεν δίνεται σημασία στις λέξεις φροντίδα και πρόληψη. Εμείς ξέρουμε τι πρέπει να γίνει. Όμως, εάν μιλήσουμε πραγματικά, δυστυχώς, με υπηρεσίες που υπολειτουργούν και που είναι υποστελεχωμένες, ό,τι και να κάνεις δεν μπορείς να πετύχεις τίποτε. Ωστόσο, πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ για να μην ισοπεδώσουμε τα πάντα. Σαν φορέας εμείς έχουμε αυτή την ευθύνη να δώσουμε στον εισαγγελέα την αναφορά και από εκεί και πέρα ο εισαγγελέας έχει την ευθύνη να εξακριβώσει εάν η αναφορά που του κάνουμε είναι αληθινή ή όχι. Δίνοντας εντολή είτε στην Πρόνοια στον δήμο -εάν είναι κοινωνικό θέμα-, είτε στην Αστυνομία.»

Σύμφωνα με το Χαμόγελο του Παιδιού το πρώτο 10μηνο του 2025, ο Οργανισμός:

-Έλαβε και διαχειρίστηκε 139.757 τηλεφωνικές κλήσεις στις Γραμμές Βοήθειας και Υποστήριξης, που συνεπάγεται 460 κλήσεις την ημέρα

-Παρείχε Συμβουλευτική Υποστήριξη σε 3.202 άτομα, που συνεπάγεται 10 άτομα την ημέρα. Από τα 3.202 άτομα, τα 130 επικοινώνησαν για αυτοτραυματισμό και τα 176 για αυτοκτονικό ιδεασμό, που συνεπάγεται 1 άτομο τη ημέρα. Σημειώνεται ότι το 47% των ατόμων που επικοινωνούν για υποστήριξη είναι παιδιά και έφηβοι.

-Στην Εθνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056 ελήφθησαν και διαχειρίστηκαν 1.215 αναφορές (επώνυμες και ανώνυμες) για 2.310 παιδιά, που συνεπάγεται 4 αναφορές την ημέρα.

-Στην εφαρμογή Cybertipline Hellas παρουσιάστηκε αύξηση κατά 65% σε σχέση με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα το 2024. Το πρώτο δεκάμηνο του 2025 έγιναν 634 αναφορές, που συνεπάγεται με 2 αναφορές την ημέρα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Εθνική Δράση για την Προαγωγή Υγείας Παιδιού και Οικογένειας, που παρουσιάστηκε σήμερα, περιλαμβάνει διαφορετικούς πυλώνες, ανάλογα με την ηλικία και το αναπτυξιακό στάδιο των παιδιών, καθώς και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Ο πρώτος πυλώνας αφορά στην εφαρμογή ενός προγράμματος για την προαγωγή της ψυχικής υγείας γονιών και παιδιών, το οποίο έχει αναπτυχθεί στην Αυστραλία, αποτελεί βέλτιστη πρακτική διεθνώς, έχει εφαρμοστεί έως τώρα σε περισσότερες από 30 χώρες και για πρώτη φορά υλοποιείται και στη χώρα μας. Περιλαμβάνει δωρεάν συμβουλευτικές ή/και θεραπευτικές ομαδικές συνεδρίες με γονείς, με στόχο την ενίσχυση των γονεϊκών δεξιοτήτων και την αντιμετώπιση τόσο των προβλημάτων που βιώνουν οι ίδιοι, όσο και τα παιδιά τους. Όλες οι υπηρεσίες του προγράμματος είναι δωρεάν και έως τώρα έχουν λάβει μέρος σε αυτό περισσότερες από 500 οικογένειες.

Ο δεύτερος πυλώνας της Εθνικής Δράσης για την Υγεία του Παιδιού και Οικογένειας αφορά την Αντιμετώπιση του Αυτοτραυματισμού στους Νέους. Το υπουργείο Υγείας, σε συνεργασία με την UNICEF, θεσμοθέτησε στην Α’ Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών, το Πρότυπο Κοινοτικό Κέντρο για την Ψυχική Υγεία των Νέων (17-24 ετών), το οποίο λειτουργεί ήδη παρέχοντας εξειδικευμένη στήριξη σε εφήβους, νέους και οικογένειες που βιώνουν το πρόβλημα του αυτοτραυματισμού. Το Κέντρο παρέχει δια ζώσης, αλλά και εξ αποστάσεως (μέσω τηλεψυχιατρικής), υπηρεσίες κλινικής αξιολόγησης, ψυχοθεραπείας σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο σε νέους και τους γονείς τους, αλλά και άλλες εξειδικευμένες θεραπείες. Όλες οι θεραπευτικές παρεμβάσεις και οι κλινικές υπηρεσίες παρέχονται εντελώς δωρεάν.

Η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας, Ειρήνη Αγαπηδάκη, μιλώντας στην εκδήλωση αναφέρθηκε στη σημαντική αυτή πρωτοβουλία για την προστασία των νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους, επισημαίνοντας: «Το δυσκολότερο και πολυτιμότερο βήμα για όλους μας στη ζωή, είναι να βρούμε τη δύναμη να αποδεχτούμε μια αλήθεια που πονάει. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής χαρακτηρίζεται από ιλιγγιώδη ταχύτητα και συνεχείς αλλαγές. Σε αυτό το περιβάλλον που κυριαρχεί η εικόνα και όχι το βίωμα, οι νέοι συχνά, ενώ φαίνονται συνεχώς συνδεδεμένοι ψηφιακά, στην πραγματικότητα στερούνται ουσιωδών κοινωνικών σχέσεων, στερούνται των βιωμάτων που θα θρέψουν τον ψυχισμό και θα τους μάθουν ότι μπορούν να εμπιστεύονται τους ανθρώπους, αξίζει να μάθουν να αγαπούν, να παλεύουν, να ζουν με βάση την επιθυμία και να σέβονται τις ανάγκες τους». Παράλληλα, η κ. Αγαπηδάκη έκανε ειδική μνεία και στα ερευνητικά δεδομένα, τα οποία όπως υπογράμμισε, καταγράφουν ότι οι νέοι υποφέρουν από σοβαρές ψυχικές δυσκολίες, μία από τις οποίες είναι και ο αυτοτραυματισμός.

«Κάθε νέα, κάθε νέος που αυτοτραυματίζεται, χρειάζεται να ξέρει ότι δεν είναι μόνη, δεν είναι μόνος. Υπάρχει μια ομάδα ειδικών που ξέρει και καταλαβαίνει τι συμβαίνει και μπορεί να τους μιλήσει ελεύθερα για όσα βιώνει. Είμαστε δίπλα σε κάθε νέο, σε κάθε οικογένεια, με τον πιο έμπρακτο τρόπο: αναπτύσσοντας το Πρότυπο Κοινοτικό Κέντρο για την Ψυχική Υγεία των Νέων, που παρέχει δωρεάν υπηρεσίες σε νέους που αυτοτραυματίζονται και τις οικογένειες τους», τόνισε η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας, εξηγώντας ότι συνολικά η πρωτοβουλία αυτή αφορά ολόκληρο το οικοσύστημα γύρω από το παιδί, την οικογένεια, το σχολείο, τους επαγγελματίες υγείας και στοχεύει να τους προσφέρει τα πολύτιμα εργαλεία που χρειάζονται για να αναγνωρίζουν έγκαιρα σημάδια κινδύνου και να παρεμβαίνουν με ασφάλεια. «Στόχος μας είναι να δώσουμε στους νέους όχι απλά θεραπεία, αλλά τη δυνατότητα να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, να ονειρευτούν, να ζήσουν τη ζωή τους όπως επιθυμούν, όπως αξίζει σε όλους μας», σημείωσε χαρακτηριστικά η κ. Αγαπηδάκη.

Ο διπλωματικός εκπρόσωπος της UNICEF στην Ελλάδα Γασάν Χαλίλ, τόνισε την καίριας σημασίας πρωτοβουλία του υπουργείου Υγείας, η οποία υλοποιείται σε συνεργασία με την UNICEF. Υπογραμμίζοντας ότι η υγεία και η ευημερία παιδιών και νέων αποτελούν απαράβατο δικαίωμα, το οποίο κατοχυρώνεται από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού, ο κ. Χαλίλ ανέφερε επίσης ότι η πρωτοβουλία αποτελεί πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο πρότυπο παρέμβασης για την πρόληψη και αντιμετώπιση του φαινομένου του αυτοτραυματισμού, η οποία θα χρησιμοποιηθεί ως καλή πρακτική, ευελπιστώντας να υλοποιηθεί και σε άλλες χώρες.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του προγράμματος, πραγματοποιήθηκε συζήτηση με ειδικούς που βρίσκονται στην «πρώτη γραμμή» της προσπάθειας. Στο πάνελ συμμετείχαν η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας Ειρήνη Αγαπηδάκη, ο Δρ. Ιωάννης Μαλογιάννης, ψυχίατρος και επιστημονικά υπεύθυνος του Πρότυπου Κοινοτικού Κέντρου για την Ψυχική Υγεία των Νέων, η Μυρσίνη Καζάκου, υπεύθυνη του προγράμματος για την UNICEF και ο Θωμάς Γεράκης, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας MARC.

Οι ομιλητές ανέδειξαν κρίσιμες πτυχές του φαινομένου του αυτοτραυματισμού, παρουσιάζοντας τα πρώτα δεδομένα ερευνών που δείχνουν ότι τουλάχιστον ένα στα έξι παιδιά στη χώρα μας αυτοτραυματίζεται, με τα κορίτσια να εμφανίζουν μεγαλύτερη συχνότητα και υψηλότερα ποσοστά, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό των νέων που ξεπερνά το 60% δήλωσε ότι γνωρίζει κάποιο άτομο που αυτοτραυματίζεται. Επιπλέον, η έρευνα έδειξε ότι οι νέοι βιώνουν συχνά συναισθήματα όπως θλίψη, άγχος, θυμό και απελπισία σε ποσοστό 76%, ενώ δυσκολεύονται ιδιαίτερα να διαχειριστούν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα σε ποσοστό 62,7%. Η νέα υπηρεσία που αναπτύσσει το υπουργείο Υγείας σε συνεργασία με την UNICEF, ανταποκρίνεται στις ανάγκες των οικογενειών και των επαγγελματιών υγείας, δημιουργώντας ένα συνεκτικό πλαίσιο πρόληψης και θεραπείας, σε εθνικό επίπεδο.

Όπως τονίστηκε, το πρόγραμμα Αντιμετώπισης του Αυτοτραυματισμού στους Νέους δεν είναι απλώς μία νέα δημόσια πολιτική. Είναι μία δέσμευση της χώρας να προασπίσει την ψυχική υγεία των νέων ανθρώπων, να στηρίξει τις οικογένειες, να δώσει λύσεις εκεί όπου μέχρι σήμερα υπήρχαν σιωπή και αβεβαιότητα και να χτίσει ένα ασφαλές πλαίσιο που μπορεί να αλλάξει ζωές. Η Εθνική Δράση για την Προαγωγή της Υγείας των Παιδιών και των Οικογενειών τους, χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας – Ελλάδα 2.0, με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Next Generation EU.

ΑΠΕ-ΜΠΕ