Η αναχώρηση θα γίνει στις 07.00 από το χώρο του Δημαρχείου Αλεξάνδρειας. Η άφιξη στην Ιερά Μονή θα γίνει στις 09.15. Θα επακολουθήσει εκκλησιασμός στο Καθολικό της Μονής και στη συνέχεια ξενάγηση, ενημέρωση και προσφορά καφέ. Οι κυρίες που θα συμμετάσχουν στην εκδρομή, παρακαλούνται να μην φορούν παντελόνια αλλά φούστες και φορέματα κανονικά.

Το μεσημέρι θα αναχωρήσουμε από το Μοναστήρι και θα επισκεφτούμε την Ελασσόνα, όπου θα  γευματίσουμε στην οικογενειακή ταβέρνα του κ. Μηλιώνη.

Μετά το γεύμα θα επισκεφτούμε τη παραλία Κατερίνης, όπου θα πιούμε τον απογευματινό μας καφέ

Παρακαλούμε τα μέλη και τους φίλους του Συλλόγου να επικοινωνήσουν στα παρακάτω τηλέφωνα, για να κλείσουν θέση και να καταβάλλουν το αντίτιμο του εισιτηρίου.

ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΓΙΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ

ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ  6944445115

ΜΠΑΝΗΣ ΝΙΚΗΤΑΣ  6983396988

ΑΓΙΟΛΙΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ  6989295917

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                        Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ             ΑΓΙΟΛΙΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Στο μήνυμά του προς τους μαθητές των Δημοτικών, ο αρχιεπίσκοπος προτρέπει, μεταξύ άλλων, «όλη την χρονιά να είμαστε ενωμένοι και αγαπημένοι. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο, γι’ αυτό και μαθαίνουμε γράμματα, για να μάθουμε να αγαπούμε και να βοηθάμε ο ένας τον άλλο». Επιπλέον, επισημαίνει: «Παιδιά μου αγαπημένα, σίγουρα έχετε έλθει στο σχολείο για να πάρετε πολλά εφόδια, να μάθετε πολλά πράγματα. Έχετε έλθει όμως και για να δώσετε. Να δώσετε βοήθεια σε όποιον χρειασθεί, όχι μόνο στον φίλο ή στην φίλη μας. Να πιάσουμε από το χέρι και να στηρίξουμε και αυτόν που δεν τον κάνουμε παρέα. Να μην υπάρχει ούτε ένα παιδί στην τάξη σας απομονωμένο και στεναχωρημένο».

Εξάλλου, ο προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας απευθύνει προς τους μαθητές των μεγαλύτερων τάξεων το μήνυμα ότι το σχολείο αποτελεί «έναν πολύτιμο χώρο μάθησης, διαλόγου και καλλιέργειας» και όχι απλώς έναν χώρο μετάδοσης πληροφοριών. Όπως σημειώνει, μέσα από τη σχολική ζωή οι νέοι διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους, αναπτύσσουν τις ικανότητές τους και προετοιμάζονται να γίνουν «υπεύθυνοι και δημιουργικοί πολίτες». Επίσης, τους προτρέπει: «Μην αντιμετωπίσετε τη φετινή χρονιά σαν μία απλή επανάληψη ή μία κουραστική ρουτίνα. Δείτε την ως μία μοναδική ευκαιρία να ανακαλύψετε τα ταλέντα σας, να διευρύνετε τους ορίζοντές σας και να ομορφύνετε την ψυχή σας. Οπλιστείτε με υπομονή, επιμονή και αισιοδοξία».

Επιπροσθέτως, κάνει ιδιαίτερη αναφορά και στην αποστολή των εκπαιδευτικών, χαρακτηρίζοντας το έργο τους καθοριστικό για το μέλλον της κοινωνίας. «Σμιλεύετε τους ανθρώπους που θα διαμορφώσουν το μέλλον. Δίνετε σχήμα στον ψυχισμό αυτών, που με τη σειρά τους θα δώσουν σχήμα στο αύριο του τόπου μας. Και η δουλειά σας δεν είναι εύκολη. Απαιτεί καλή συγκρότηση. Όχι μόνο γνωστική, αλλά και γενικότερα προσωπική. Χρειάζεται να γνωρίζετε καλά τα όρια της σχολικής τάξης, την ισορροπία της αυστηρότητας και της επιείκειας, της δικαιοσύνης και της “οικονομίας”, της προσήνειας και της απόστασης που απαιτεί η θέση σας», τονίζει.

Παράλληλα, ο μακαριώτατος αναφέρεται στις δυσκολίες και το βάρος της ευθύνης που συνοδεύουν το εκπαιδευτικό έργο: «Είναι φυσικό να νιώθετε ευθύνη. Κι ενίοτε, να νιώθετε την ευθύνη βαριά στους ώμους σας. Όμως, έχει σημασία να θυμάστε πως στο έργο σας δεν είστε μόνοι. Και δεν εννοώ μονάχα τις δομές που το κράτος έχει προνοήσει να σας συνεπικουρούν. Μιλώ για την άνωθεν βοήθεια, το πνεύμα του Θεού, το Πνεύμα της Αληθείας. Είναι “’πανταχού παρών και τα πάντα πληρών”, είναι μαζί σας ανά πάσα ώρα και στιγμή, αρκεί να θελήσετε να Του ανοίξετε την πόρτα της καρδιάς σας. Αν Του απευθυνθείτε, θα διαπιστώσετε μέσα σας ζωντανό τον λόγo του Χριστού, “Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς” (Ματθ. 11,28), και θα νιώσετε ελαφρύτερο το φορτίο της ευθύνης σας».

Αναλυτικά, τα μηνύματα του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου:

 Προς τους μαθητές και μαθήτριες των Δημοτικών Σχολείων:

Αγαπημένα μου παιδιά,

Με πολλή χαρά και συγκίνηση βλέπω ξανά τα όμορφα και γελαστά σας πρόσωπα και χαίρομαι που επικοινωνώ μαζί σας αυτήν την τόσο σημαντική ημέρα, την πρώτη της νέας σχολικής χρονιάς.

Μια καινούρια σχολική χρονιά αρχίζει με τον Αγιασμό που μόλις τελέσαμε. Είδατε στον Αγιασμό ο Ιερέας βύθισε τρεις φορές τον Σταυρό μέσα στο νερό ψάλλοντας το «Σώσον Κύριε τον λαόν σου…». Τρεις φορές, στο όνομα της αγίας Τριάδος, όπως ενώνουμε τα τρία μας δάχτυλα και κάνουμε τον σταυρό μας, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Η καινούρια λοιπόν σχολική χρονιά αρχίζει με την βοήθεια και την ευλογία του Θεού. Κάναμε όλοι μαζί μια προσευχή στον Θεό, να μας αγιάσει ώστε τα έργα μας να είναι όμορφα και δημιουργικά. Και αυτήν την προσευχή οι Άγγελοι την μετέφεραν με πολλή χαρά στον Θεό, πρώτον γιατί έγινε από εσάς τα παιδιά που ο Χριστός μας τόσο πολύ σας αγαπάει και δεύτερον γιατί είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι και αγαπημένοι τούτη την όμορφη ημέρα.

Μην ξεχάσουμε λοιπόν αυτήν την πρώτη ημέρα. Όλη την χρονιά να είμαστε ενωμένοι και αγαπημένοι. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο, γι’ αυτό και μαθαίνουμε γράμματα, για να μάθουμε να αγαπούμε και να βοηθάμε ο ένας τον άλλο.

Παιδιά μου αγαπημένα, σίγουρα έχετε έλθει στο σχολείο για να πάρετε πολλά εφόδια, να μάθετε πολλά πράγματα. Έχετε έλθει όμως και για να δώσετε. Να δώσετε βοήθεια σε όποιον χρειασθεί, όχι μόνο στον φίλο ή στην φίλη μας. Να πιάσουμε από το χέρι και να στηρίξουμε και αυτόν που δεν τον κάνουμε παρέα. Να μην υπάρχει ούτε ένα παιδί στην τάξη σας απομονωμένο και στεναχωρημένο.

Έτσι λοιπόν, μέσα στην αγάπη του Θεού και στην αγάπη των καλών σας δασκάλων, σας δίνω κι εγώ την ευχή μου να περάσετε μια πολλή όμορφη και δημιουργική σχολική χρονιά, που όπως έτσι όμορφα άρχισε, όμορφα και να ολοκληρωθεί. Εύχομαι υγεία και πρόοδο σε όλους!

Με πολλές εγκάρδιες ευχές,

Ο Αρχιεπίσκοπος

Ο Αθηνών Ιερώνυμος

Μήνυμα προς τους μαθητές και τις μαθήτριες των Γυμνασίων και Λυκείων:

Αγαπητά μου παιδιά,

Η έναρξη μιας νέας σχολικής χρονιάς φέρνει πάντα μαζί της μια ξεχωριστή ζωντάνια. Οι αυλές των σχολείων γεμίζουν ξανά με τις φωνές, τα χαμόγελα και τις προσδοκίες σας. Για τον καθένα και την καθεμία από εσάς, η σημερινή ημέρα σηματοδοτεί την αφετηρία ενός νέου ταξιδιού· μιας πορείας γεμάτης προκλήσεις, ανακαλύψεις και νέες εμπειρίες.

Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από γρήγορες αλλαγές και συνεχείς προκλήσεις, το σχολείο εξακολουθεί να αποτελεί έναν πολύτιμο χώρο μάθησης, διαλόγου και καλλιέργειας. Δεν είναι μόνο ο τόπος όπου αποκτάτε γνώσεις, αλλά και το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαμορφώνετε τον χαρακτήρα σας, αναπτύσσετε τις ικανότητές σας και προετοιμάζεστε να γίνετε υπεύθυνοι και δημιουργικοί πολίτες.

Το μεγάλο μυστικό της σχολικής ζωής, όμως, κρύβεται στις σχέσεις που διαμορφώνετε. Στον σεβασμό και την εμπιστοσύνη προς τους καθηγητές σας, οι οποίοι με κόπο και αγάπη σας καθοδηγούν, αλλά και στις διαπροσωπικές σχέσεις με τους συμμαθητές σας.

Μέσα από την καθημερινή συνύπαρξη, τη συνεργασία και την αλληλεγγύη, μαθαίνετε να ακούτε τον άλλον, να μοιράζεστε, να συναισθάνεστε και να χτίζετε έναν καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο.

Απευθυνόμενος και στους αγαπητούς γονείς και εκπαιδευτικούς, θα ήθελα να εξάρω το σπουδαίο και υπεύθυνο έργο σας. Είστε οι αφανείς στυλοβάτες που στηρίζετε τα όνειρα αυτών των παιδιών, προσφέροντάς τους τις ρίζες για να κρατηθούν γερά και τα φτερά για να πετάξουν ψηλά.

Αγαπημένα μου παιδιά, Μην αντιμετωπίσετε τη φετινή χρονιά σαν μια απλή επανάληψη ή μια κουραστική ρουτίνα. Δείτε την ως μια μοναδική ευκαιρία να ανακαλύψετε τα ταλέντα σας, να διευρύνετε τους ορίζοντές σας και να ομορφύνετε την ψυχή σας. Οπλιστείτε με υπομονή, επιμονή και αισιοδοξία.

Εύχομαι ολόψυχα η νέα αυτή σχολική χρονιά να είναι δημιουργική, φωτισμένη και ευλογημένη για όλους σας.

Ο Θεός να σας σκέπει, να σας χαρίζει υγεία και να ευλογεί τα έργα σας!

Με πατρική αγάπη,

Ο Αρχιεπίσκοπος

Ο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β’

Προς τους εκπαιδευτικούς των σχολείων μας:

Αγαπητές και αγαπητοί Εκπαιδευτικοί,

Βρίσκεστε και πάλι στο ξεκίνημα μιας νέας σχολικής χρονιάς. Κάποιοι από εσάς «παλιοί» και έμπειροι˙ άλλοι, νεοδιορισθέντες, αμήχανοι κάπως μπροστά στις προκλήσεις της νέας σας αρχής. Στα χρόνια της νεότητας μου, βρέθηκα κι εγώ στην δική σας θέση. Γνωρίζω κάπως τις αγωνίες και τους προβληματισμούς σας, τις έγνοιες και τις προσδοκίες σας. Επιτρέψτε μου λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις, που εκπορεύονται όχι τόσο από διάθεση νουθεσίας, όσο από την αγάπη κάποιου που βάδισε κάποτε στα δικά σας βήματα και τώρα νιώθει απέναντί σας ευθύνη πατρική.

Γνωρίζετε πολύ καλά πως διακονείτε τον πιο ευαίσθητο τομέα μιας πολιτείας: σμιλεύετε τους ανθρώπους που θα διαμορφώσουν το μέλλον. Δίνετε σχήμα στον ψυχισμό αυτών, που με τη σειρά τους θα δώσουν σχήμα στο αύριο του τόπου μας. Και η δουλειά σας δεν είναι εύκολη. Απαιτεί καλή συγκρότηση. Όχι μόνο γνωστική, αλλά και γενικότερα προσωπική. Χρειάζεται να γνωρίζετε καλά τα όρια της σχολικής τάξης, την ισορροπία της αυστηρότητας και της επιείκειας, της δικαιοσύνης και της «οικονομίας», της προσήνειας και της απόστασης που απαιτεί η θέση σας.

Το να εκπαιδεύεις νέους ανθρώπους σημαίνει να εμπνέεις ζωή. Μην σας φαίνεται υπερβολική μια τέτοια κουβέντα. Ένα μεγάλο μέρος αυτού που αποκαλούμε ζωή είναι η συσσώρευση του πολιτισμού του παρελθόντος, αυτού δηλαδή που οι ανθρώπινες κοινωνίες έκριναν καλό να διασώσουν και να μεταλαμπαδεύσουν ως γνώση στους επόμενους. Κι εσείς είστε οι κομιστές αυτού του πολιτισμού. Όταν «κάνετε παράδοση» μέσα στην σχολική τάξη, δεν παραδίδετε απλώς πληροφορίες αλλά κύτταρα ζωής. Γι’ αυτό κι έχει μεγάλη σημασία η γνώση να παραδίδεται ως έμπνευση ζωής. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι δεν επέλεξαν κατεύθυνση στον βίο τους, επειδή έτυχε στα σχολικά τους χρόνια να συναντήσουν έναν δάσκαλο που στάθηκε γι’ αυτούς έμπνευση και οδηγός;

Είναι φυσικό να νιώθετε ευθύνη. Κι ενίοτε, να νιώθετε την ευθύνη βαριά στους ώμους σας. Όμως, έχει σημασία να θυμάστε πως στο έργο σας δεν είστε μόνοι. Και δεν εννοώ μονάχα τις δομές που το κράτος έχει προνοήσει να σας συνεπικουρούν. Μιλώ για την άνωθεν βοήθεια, το πνεύμα του Θεού, το Πνεύμα της Αληθείας. Είναι «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών», είναι μαζί σας ανά πάσα ώρα και στιγμή, αρκεί να θελήσετε να Του ανοίξετε την πόρτα της καρδιάς σας. Αν Του απευθυνθείτε, θα διαπιστώσετε μέσα σας ζωντανό τον λόγo του Χριστού, «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς» (Ματθ. 11,28), και θα νιώσετε ελαφρύτερο το φορτίο της ευθύνης σας.

Εύχομαι λοιπόν, η φετινή σχολική χρονιά να είναι για σας χρονιά δημιουργικού κόπου και συνάμα χρονιά εν Χριστώ παρακλήσεως και αναπαύσεως. Ο Θεός να σας σκεπάζει και να ευοδώνει τα έργα σας!

Με αγάπη Χριστού,

Ο Αρχιεπίσκοπος

Ο Αθηνών Ιερώνυμος

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Με αφορμή την 1η Σεπτεμβρίου, ημέρα που το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει καθιερώσει ως ημέρα προσευχής υπέρ του φυσικού περιβάλλοντος, ο κκ Βαρθολομαίος, σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξή του στον εκπρόσωπο Τύπου του Οικ. Πατριαρχείου, Νίκο Παπαχρήστου, αναπτύσσει τη δική του θεολογική και ανθρωπολογική προσέγγιση για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, ανατρέχοντας παράλληλα στη μακρά οικολογική πρωτοβουλία του Πατριαρχείου.
Ο κκ Βαρθολομαίος αναδεικνύει την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος όχι ως μια μονοδιάστατη πολιτική ή οικονομική επιταγή, αλλά ως ένα σύνθετο ηθικό, θεολογικό, πνευματικό και κοινωνικό διακύβευμα, το οποίο άπτεται ευθέως της ευθύνης του ανθρώπου απέναντι στη δημιουργία.

Η Ίμβρος και η αγάπη για τη δημιουργία

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης συνδέει την ευαισθησία του για το φυσικό περιβάλλον με τα παιδικά του χρόνια στην Ίμβρο, υπογραμμίζοντας ότι το φυσικό τοπίο του νησιού αποτέλεσε την πρώτη πηγή έμπνευσης για την οικολογική του αντίληψη.
«Το περιβάλλον του χωριού μου, το περιβάλλον της Ίμβρου με ενέπνευσε την αγάπη προς τη δημιουργία του Θεού. Προς τη φύση, προς τις ομορφιές που έχει το φυσικό περιβάλλον. Ένα όμορφο αγριολούλουδο μπορεί να μας διδάξει πολλά για τη σοφία του Θεού, για την αγάπη του προς εμάς τους ανθρώπους, για την παντοδυναμία του και ούτω καθεξής.
Όπου να στρέψει κανείς το βλέμμα του σ’ αυτή την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα, στο περιβάλλον το νησιώτικο, στο περιβάλλον του χωριού, όπου να στρέψει το βλέμμα του θα δει την παρουσία του Θεού.
Μπορούσα να εκτιμήσω την αξία της φύσεως και το θεώρησα χρέος μου να ενισχύσω έτι περαιτέρω τις προσπάθειες που ξεκίνησε ο προκάτοχός μου Πατριάρχης Δημήτριος, ανακηρύσσοντας την 1η Σεπτεμβρίου Ημέρα Προστασίας του Περιβάλλοντος. Έκανα διάφορα συνέδρια, καταρχάς μικρότερα για τους νέους στη Χάλκη, αργότερα έκανα τα γνωστά μεγάλα διαθρησκειακά και διεπιστημονικά συμπόσια εν πλω. Και όλα αυτά έδωσαν μια μαρτυρία ζωντανή, ότι πρέπει όλοι να κηδόμεθα της φύσεως, να ευαισθητοποιούμε τους συνανθρώπους μας, να σέβονται, να αγαπούν και να προστατεύουν τη δημιουργία του Θεού», ανέφερε.

Η οικολογία ως ηθικό και θεολογικό ζήτημα

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης χαρακτηρίζει την οικολογική κρίση ζήτημα που υπερβαίνει την πολιτική και οικονομική διάσταση, συνδέοντάς την άμεσα με τη στάση του ανθρώπου απέναντι στη δημιουργία και τον Θεό.
«Γιατί, όπως το λέω πάντοτε, δεν είναι δυνατόν να ισχυριζόμεθα ότι αγαπούμε και σεβόμεθα τον Θεό αφενός και αφετέρου καταστρέφουμε τη δημιουργία που εξήλθε από τα θεϊκά χέρια του. Το πρόβλημα της οικολογίας που απασχολεί σήμερα όλη την ανθρωπότητα, δεν είναι μόνο θέμα πολιτικό και οικονομικό, αλλά είναι και ηθικό, είναι θεολογικό, πνευματικό και κοινωνικό συγχρόνως. Και θα συνεχίσουμε ως Οικουμενικό Πατριαρχείο τις ταπεινές προσπάθειές μας προς αυτή την κατεύθυνση».

«Η φύση δεν μας ανήκει»

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο κκ Βαρθολομαίος στην ανθρώπινη υπερκατανάλωση και στην αντίληψη ότι η φύση αποτελεί ιδιοκτησία του ανθρώπου. Όπως τόνισε, η ανθρώπινη δραστηριότητα δεν πρέπει να υπερβαίνει τις πραγματικές ανάγκες, καθώς η πλεονεξία και ο εγωισμός οδηγούν στην καταστροφή του περιβάλλοντος.
«Χρησιμοποιούμε τη φύση με εγωισμό, γιατί θέλουμε όχι μόνο αυτά που χρειαζόμεθα από τη φύση, αλλά και τα επιπλέον, τα οποία δεν είναι απαραίτητα, αλλά απλώς ικανοποιούν τις φιλοδοξίες μας, τον εγωισμό μας, τα καπρίτσια μας. Αυτά τα επιπλέον είναι τα οποία καταστρέφουν το περιβάλλον. Έχουμε υπερβολικές αξιώσεις και νομίζουμε ότι η φύση μάς ανήκει, ότι είναι ιδιοκτησία μας. Ενώ ο Θεός, όταν έβαλε τους πρωτοπλάστους στον παράδεισο, τους είπε να τον φυλάσσουν και να τον προστατεύουν. Τους έβαλε ως φύλακας, ως ιερείς της δημιουργίας. Είμεθα οικονόμοι της φύσεως και όχι ιδιοκτήται αυτής».

«Εμείς ανήκουμε στον κόσμο»

Ο κ. Βαρθολομαίος υπογράμμισε παράλληλα ότι ο άνθρωπος αποτελεί μέρος του φυσικού κόσμου και δεν μπορεί να θεωρεί ότι έχει απεριόριστα δικαιώματα πάνω σε αυτόν. Στο ίδιο πλαίσιο, συνέδεσε τον σεβασμό προς τη φύση με τον σεβασμό των δικαιωμάτων των άλλων ανθρώπων.
«Εμείς ανήκουμε στον κόσμο και όχι ο κόσμος σε εμάς. Είμαστε ένα πολλοστημόριο μέσα στον κόσμο, ο καθένας από εμάς. Βεβαίως έχουμε την αξία μας διότι έχουμε αθάνατη ψυχή. Αλλά πέραν τούτου, πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι όσα δικαιώματα έχουμε εμείς στον κόσμο, έχουν και οι συνάνθρωποί μας. Και τα δικά μας τα δικαιώματα τελειώνουν εκεί όπου αρχίζουν τα δικαιώματα των συνανθρώπων μας. Δεν πρέπει να ξεπερνούμε τα όρια και να διεκδικούμε πράγματα που δεν μας ανήκουν».

«Η φύση μάς εκδικείται»

Αναφερόμενος στις φυσικές καταστροφές, ο Οικουμενικός Πατριάρχης συνέδεσε τις υπερβολές της ανθρώπινης δραστηριότητας με τις συνέπειες που, όπως είπε, επιστρέφουν στην ίδια την ανθρωπότητα. Ιδιαίτερα αναφέρθηκε στις πλημμύρες και τις πυρκαγιές, αποδίδοντάς τες, μεταξύ άλλων, στην πλεονεξία και την υπέρμετρη εκμετάλλευση της φύσης.
«Είναι η τιμωρία μας που έρχεται από την ίδια τη φύση, την οποία εκμεταλλευόμεθα και καταστρέφουμε. Μας εκδικείται η φύσις», τόνισε ο κκ Βαρθολομαίος.

Κάλεσμα στους νέους

Κλείνοντας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης έδωσε έμφαση στον ρόλο των νέων ανθρώπων στη συνέχιση της προσπάθειας για την προστασία του περιβάλλοντος, επικαλούμενος και την πρακτική σχέση των προηγούμενων γενεών με τη φύση.
«Χρειάζεται ασφαλώς η συστράτευση των νέων ανθρώπων, ώστε να συνεχιστεί η παράδοση των πατέρων μας, των προγόνων μας, που χωρίς να ξέρουν πολλά γράμματα, χωρίς να έχουν πολλές θεωρητικές γνώσεις γι’ αυτά τα πράγματα, εμπράκτως, στην καθημερινότητά τους εσέβοντο και προστάτευαν τη φύση, η οποία τους ανταπέδιδε τα οφέλη», κατέληξε.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας τέλεσε ο ιερατικώς προϊστάμενος του Ιερού Ησυχαστηρίου, γενικός αρχιερατικός επίτροπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, πρωτοπρεσβύτερος Εμμανουήλ Παπαμικρούλης.
Ο μακαριώτατος, αναφερόμενος στο τραγικό αυτό συμβάν, εξέφρασε τη βαθιά του οδύνη και υπογράμμισε την ανάγκη να στηριχθούν με προσευχή οι οικογένειές τους.
«Έφυγαν από τη ζωή δύο νέοι άνθρωποι, οι οποίοι ξεκίνησαν την πορεία τους με χρηστές ελπίδες και όνειρα, έχοντας το μέλλον μπροστά τους και την αγάπη των δικών τους. Χάθηκαν όμως υπηρετώντας το καθήκον, με βαθιά αφοσίωση στην Πατρίδα.
Αυτή την ώρα η σκέψη μας βρίσκεται κοντά στις οικογένειές τους, στους γονείς τους και σε όλους εκείνους που τους αγάπησαν.
Στο πλευρό τους στέκονται και οι συνάδελφοί τους· άνθρωποι που έζησαν μαζί τους, πέταξαν μαζί τους και μοιράστηκαν τις αγωνίες, τις χαρές και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Σήμερα πενθούν δύο δικά τους πρόσωπα. Ο καθένας θα κρατά μέσα του τη δική του ανάμνηση, μια στιγμή, μια κουβέντα, ένα χαμόγελο. Και αυτή η μνήμη θα τους συνοδεύει.
Δεν υπάρχουν λόγια μπροστά σε έναν τέτοιο πόνο.
Προσευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές τους και να χαρίσει στους συγγενείς την παρηγοριά Του, το κουράγιο και τη δύναμη που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν αυτή τη μεγάλη απώλεια.
Ας είναι αιωνία η μνήμη τους»

ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Οικολογική κρίση

Στο μήνυμά του προς τους ιεράρχες και τους πιστούς, ο Οικουμενικός Πατριάρχης συνδέει την οικολογική κρίση όχι μόνο με την περιβαλλοντική καταστροφή, αλλά και με τον τρόπο με τον οποίο ο σύγχρονος άνθρωπος αντιλαμβάνεται την ελευθερία, την οικονομική ανάπτυξη και τη σχέση του με τη φύση.

«Με τη χάρη του αγαθού Θεού μπαίνουμε σήμερα στο νέο εκκλησιαστικό έτος, τιμώντας και γιορτάζοντας με ψαλμούς, ύμνους και πνευματικά άσματα, κατά την έναρξή του, την “Ημέρα προσευχής για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος”.

Η πολυδιάστατη σύγχρονη οικολογική κρίση είναι κρίση της ελευθερίας του ανθρώπου, της θρησκείας και της φιλοσοφίας του, του ήθους και του πολιτισμού του.

Τα οικολογικά συνέδρια, οι σχετικοί διαχριστιανικοί και διαθρησκειακοί διάλογοι, οι συγκεκριμένες προτάσεις της Μεγάλης Εκκλησίας για περιβαλλοντικά θέματα, η αναφορά στις κοινωνικές διαστάσεις και συνέπειες της οικολογικής κρίσης και άλλα ανάλογα, συγκροτούν μια δυναμική περιβαλλοντική πρόταση, με έμφαση στην επιτακτική ανάγκη μιας “κοπερνίκειας στροφής” στην κατανόηση της ιδέας της προόδου και στη στάση της ανθρωπότητας απέναντι στη φύση», διαμήνυσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο οποίος υπογράμμισε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα συνεχίσει να προβάλλει την οικολογική του πρόταση, δίνοντας έμφαση στη θεολογική διάσταση της προστασίας της δημιουργίας.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο κ. Βαρθολομαίος εκτίμησε ότι η ανάδειξη των θρησκευτικών και ηθικών διαστάσεων της περιβαλλοντικής απειλής μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη συνειδητοποίηση της ευθύνης απέναντι στη φύση.

«Τελικά, ο άνθρωπος πρέπει να πάψει να ενεργεί σαν να μην γνώριζε και να εγκαταλείψει οριστικά την ψευδαίσθηση ότι ο πλανήτης Γη μπορεί για πάντα να ξεπερνά τις ανθρωπογενείς επιβαρύνσεις και καταστροφές, ότι η φύση έχει τη δύναμη να ανανεώνεται από μόνη της.

Το ήθος της ευθύνης για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος οφείλει να εκφράζεται σε παγκόσμιο, εθνικό, τοπικό και προσωπικό επίπεδο», τόνισε.

Κριτική στον καταναλωτισμό

Παράλληλα στράφηκε κατά ενός μοντέλου ανάπτυξης που, όπως επισήμανε στηρίζεται στην αδιάκοπη συσσώρευση πλούτου και στην κατανάλωση, συνδέοντας την περιβαλλοντική καταστροφή με βαθύτερες αλλαγές στις αξίες και στη συμπεριφορά του ανθρώπου.

«Η ανθρωπότητα υπονομεύει το μέλλον της και καταστρέφει τον “οίκο” της. Οι “νεωτερικές αμαρτίες” της ανθρωπότητας δημιούργησαν και συνεχίζουν να δημιουργούν νέους διχασμούς και διασπάσεις ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση.

Ο σύγχρονος “ανθρωποθεός” επιμένει στη γεωκτονία, αγνοεί μέτρα και όρια στο όνομα γεωπολιτικών σχεδιασμών και οικονομικών συμφερόντων, του καταναλωτισμού και της ικανοποίησης, ουσιαστικά ακόρεστων αναγκών, αλλά και, βαθύτερα, εξαιτίας εσωτερικών αλλαγών σε επίπεδο βιωμάτων και αξιών», δήλωσε.

Οικολογικός μονόδρομος

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κάλεσε την ανθρωπότητα να υιοθετήσει ένα νέο πλαίσιο κοινών αξιών, με επίκεντρο την αλληλεγγύη, τη συλλογική ευθύνη και τον σεβασμό τόσο στον άνθρωπο όσο και στη φύση, ενώ κλείνοντας το μήνυμά του για την έναρξη του νέου εκκλησιαστικού έτους, απηύθυνε ευχές προς το σύνολο των πιστών, επικαλούμενος τη χάρη του Χριστού και την προστασία της Παναγίας.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Την επισήμανση αυτή έκανε ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος αμέσως μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης που είχε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής με τη βοηθό γενική εισαγγελέα για θέματα πολιτικών δικαιωμάτων, Χαρμίτ Ντίλον, και στελέχη του υπουργείου, και στην οποία συμμετείχαν ο αρχιεπίσκοπος Γαμπριέλε Κάτσια, αποστολικός νούντσιος της Αγίας Έδρας στις ΗΠΑ, ο επίσκοπος Ειρηναίος Ντόμπριεβιτς, της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Χόβσεπ Χαραπετσιάν της ανατολικής επισκοπής της Αρμενικής Εκκλησίας Αμερικής, εκπρόσωποι εβραϊκών μουσουλμανικών, σιχ και ινδουιστικών κοινοτήτων και στελέχη του Ιδρύματος Appeal of Conscience.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος, που είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ιδρύματος, σημείωσε ότι «η συνάντηση γίνεται σε πνεύμα αμοιβαίου ενδιαφέροντος και αλληλεγγύης μεταξύ των θρησκευτικών κοινοτήτων απέναντι στις απειλές και τη βία». «Δεν μας ενώνει ο φόβος», συνέχισε, «αλλά η αγάπη για τους πιστούς μας και για τον πλησίον».
Οι συμμετέχοντες συζήτησαν τις απειλές που αντιμετωπίζουν οι θρησκευτικές κοινότητες, καθώς και την ευθύνη των θρησκευτικών ηγετών να στέκονται ενωμένοι όταν οποιαδήποτε κοινότητα γίνεται στόχος, ενώ εξέτασαν τα μέτρα που μπορούν να λαμβάνουν από κοινού οι θρησκευτικοί οργανισμοί και η κυβέρνηση για την προστασία εκκλησιών, συναγωγών, τεμενών και άλλων χώρων λατρείας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, αλλά και την αντιμετώπιση του θρησκευτικού μίσους.
Σε κοινή δήλωσή τους οι θρησκευτικοί ηγέτες ζήτησαν την ενίσχυση της νομοθεσίας για την προστασία των χώρων λατρείας και τη δημιουργία ενός μόνιμου οργάνου το οποίο θα παρακολουθεί τα σχετικά ζητήματα και θα συνεργάζεται με το Υπουργείο Δικαιοσύνης, ώστε οι πιστοί να μπορούν να ασκούν με ασφάλεια τη λατρεία τους.
Τέλος, επαναβεβαίωσαν ότι η θρησκευτική ελευθερία και η ελεύθερη άσκηση της λατρείας αποτελούν θεμελιώδη δικαιώματα τα οποία κατοχυρώνονται από την πρώτη τροπολογία του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Συλλειτούργησαν ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Βησσαρίων Κοκλιώτης, ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Χριστόδουλος Κοκλιώτης, ιερατικώς Προϊστάμενος του Ναού, ο Οσιολογιώτατος Ιερομόναχος κ. Φιλόθεος Γρηγοριάτης, ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος κ. Αιμιλιανός Επαμεινώνδας, καθώς και οι Αιδεσιμότατοι Πρεσβύτεροι κ. Γεώργιος Παππάς, κ. Αδάμος Γεωργίου και κ. David Johnson.
Από πολύ νωρίς πλήθος κόσμου είχε κατακλύσει τον ιερό ναό για να μετάσχει στην κορυφαία αυτή Θεομητορική πανήγυρη.
Τον θείο λόγο κήρυξε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μελιτηνής κ. Μάξιμος, ο οποίος, λαμβάνοντας αφορμή από το απολυτίκιο της ημέρας, στάθηκε στο περιεχόμενο της εορτής και στην αντιστροφή που συντελείται προ της σεπτής κλίνης της Θεοτόκου. «Ἀντιστρέφονται λοιπὸν αἱ θέσεις», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Θεοφιλέστατος, «καὶ ἡ ἀντιστροφὴ αὕτη συνιστᾷ τὴν καρδίαν τῆς ἑορτῆς. Ἐκείνη ἡ ὁποία παρέσχε τὴν σάρκα, λαμβάνει τὴν ἀφθαρσίαν. Ἐκείνη ἡ ὁποία ἐδέχθη τὸν Λόγον ἐν τῇ γαστρί, δέχεται νῦν τὴν αἰωνιότητα ἐν τῷ σώματι».

Στη συνέχεια της ομιλίας του, ο προεξάρχων Αρχιερεύς αναφέρθηκε στη σημασία που προσλαμβάνει η παρουσία της Θεοτόκου στη γη της Μεγάλης Βρεταννίας, όπου από γενεών ερρίζωσαν οι Κοινότητες των ομογενών, υπενθυμίζοντας το βίωμα των πρώτων εκείνων εγκατεστημένων: «Οἱ πατέρες καὶ αἱ μητέρες ἡμῶν, ἀφήσαντες πατρίδας καὶ οἰκίας, ἔφερον μεθ᾽ ἑαυτῶν ὀλίγα πράγματα, καὶ πάντοτε μίαν εἰκόνα τῆς Παναγίας».
Τη σιωπηλή αγιότητα της Θεοτόκου ανέδειξε, όπως επεσήμανε ακολούθως ο Θεοφιλέστατος, ολόκληρη η υμνολογία είκοσι αιώνων, μολονότι ελάχιστα ρήματα Αυτής διεσώθησαν. «Ἡ ταπείνωσις, ἡ ὑπομονή, ἡ πιστότης εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ταῦτα ἀνέδειξαν τὴν Κόρην τῆς Ναζαρὲτ ὑψηλοτέραν τῶν οὐρανῶν», σημείωσε.
Κλείνοντας τον θείο λόγο, ο Θεοφιλέστατος ευχαρίστησε ολοκαρδίως τους πατέρες οι οποίοι, υπερβαίνοντας αποστάσεις και κόπους, προσήλθαν στον Καθεδρικό Ναό για το κοινό συλλείτουργο, ενώ ιδιαίτερη μνεία έκανε στο πρόσωπο και στη διακονία του ιερατικώς Προϊσταμένου, Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου κ. Χριστοδούλου Κοκλιώτου, ευχόμενος να τον ενισχύει ο Κύριος στο έργο του επί έτη πολλά.

Προς τον Προϊστάμενο του Ναού και προς το εκκλησίασμα μετέφερε επίσης ο Θεοφιλέστατος τις ευχές και την αγάπη του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας κ. Νικήτα.
Πρo της απολύσεως, ο Θεοφιλέστατος χειροθέτησε επίσης έναν νέο αναγνώστη.
Περατωθείσης της Θείας Λειτουργίας, παρετέθη εορταστικό γεύμα για όλους τους προσελθόντες.
Φωτογραφίες: Nikolas Stylianou

Διαβάστε ολόκληρο το κήρυγμα του Θεοφιλεστάτου εδώ:
Σεβαστοὶ Πατέρες,
Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
«Ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε». Διὰ τοῦ λόγου τούτου τοῦ ἀπολυτικίου, τὸν ὁποῖον ψάλλει σήμερον ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ περάτων ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης, ἀνοίγεται ἐνώπιον ἡμῶν ὁλόκληρον τὸ περιεχόμενον τῆς σημερινῆς πανηγύρεως. Συνήχθημεν ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ Καθεδρικῷ Ναῷ, μετὰ δεκαπενθήμερον νηστείας καὶ κατανυκτικῶν Παρακλήσεων, ἵνα σταθῶμεν πρὸ τῆς σεπτῆς κλίνης τῆς Μητρὸς τοῦ Κυρίου ἡμῶν, ἐκεῖ ὅπου ὁ θάνατος ἀπώλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ μετωνομάσθη ὕπνος. Ἑορτάζομεν τὸ τέλος μιᾶς ζωῆς, ἡ ὁποία ἐβιώθη ἐν σιωπῇ, ἐν ὑπακοῇ καὶ ἐν διακονίᾳ, καὶ ἡ ὁποία ἐστέφθη διὰ δόξης ὑπερβαινούσης πᾶσαν ἀνθρωπίνην προσδοκίαν.

Παράδοξος ὄντως ἡ εἰκὼν τὴν ὁποίαν παρουσιάζει ἡ ὑμνολογία τῆς ἡμέρας. Οἱ Ἀπόστολοι, διεσπαρμένοι εἰς τὰ πέρατα τῆς γῆς, κηρύσσοντες ἕκαστος ἐν τῷ κλήρῳ τῆς ἀποστολῆς αὐτοῦ, νεφέλαις ἁρπάζονται καὶ συναθροίζονται περὶ τὴν κλίνην, ἵνα κηδεύσωσι τὸ σῶμα ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐχώρησε τὸν Ἀχώρητον. Παρίστανται αἱ ἀγγελικαὶ δυνάμεις. Ὑποχωροῦν τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως πρὸ τοῦ μυστηρίου. Καὶ ἐν μέσῳ αὐτῶν, φέρων εἰς τὰς παλάμας Αὐτοῦ τὴν ψυχὴν τῆς Μητρὸς Αὐτοῦ, ὡς νήπιον ἐσπαργανωμένον, ἵσταται Αὐτὸς ὁ Υἱὸς καὶ Θεός, ὁ ποτὲ βασταχθεὶς ὑπὸ τῶν ἀχράντων ἐκείνων ἀγκαλῶν.
Ἀντιστρέφονται λοιπὸν αἱ θέσεις, καὶ ἡ ἀντιστροφὴ αὕτη συνιστᾷ τὴν καρδίαν τῆς ἑορτῆς. Ἐκείνη ἡ ὁποία παρέσχε τὴν σάρκα, λαμβάνει τὴν ἀφθαρσίαν. Ἐκείνη ἡ ὁποία ἐδέχθη τὸν Λόγον ἐν τῇ γαστρί, δέχεται νῦν τὴν αἰωνιότητα ἐν τῷ σώματι.
Τὸ ἐν τῇ Γεθσημανῇ μνῆμα, τὸ ὑπὸ τῶν Ἀποστόλων μετὰ φόβου καὶ δακρύων σφραγισθέν, εὑρέθη κενόν. Ὁ τάφος, ὁ ὁποῖος διὰ πάντα ἄνθρωπον ἀποτελεῖ τὸ ἔσχατον ὅριον, κατέστη διὰ τὴν Θεοτόκον κλῖμαξ ἀνάγουσα πρὸς τὸν οὐρανόν. Διὰ τοῦτο καὶ ἡ Ἐκκλησία, φειδομένη τῶν λέξεων ὡς ἀκριβὴς θεολόγος, ἀπέφυγε νὰ ὁμιλήσῃ περὶ θανάτου τῆς Παναγίας καὶ ὡμίλησε περὶ Κοιμήσεως καὶ Μεταστάσεως, δηλοῦσα οὕτω μετάβασιν, πορείαν, διάβασιν πρὸς τὴν ζωήν. «Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς», ψάλλομεν, καὶ ἐν τῇ φράσει ταύτῃ συμπυκνοῦται ὁλόκληρος ἡ ἐλπὶς τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
Ἡ ἑορτὴ ὅμως αὕτη δὲν ἀφορᾷ μόνον εἰς Ἐκείνην. Ἡ Παναγία προπορεύεται ὡς ἀπαρχή, ὡς πρωτότοκος τῆς καινῆς κτίσεως, ὡς ἡ πρώτη ἀνθρωπίνη ὕπαρξις ἡ ὁποία ἔφθασεν ὅπου καλούμεθα πάντες νὰ φθάσωμεν. Ὅ,τι σήμερον τελεσιουργεῖται ἐν τῷ προσώπῳ Αὐτῆς, τοῦτο ἀναμένει καὶ ἡμᾶς κατὰ τὴν ἐσχάτην ἡμέραν. Ἰδοὺ διατὶ ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ ἔρχεται σήμερον εἰς τοὺς Ναοὺς μετὰ τόσης θέρμης, φέρων ἄνθη καὶ δάκρυα, ἀνάγκας καὶ εὐχαριστίας, γνωρίζων ἐνστίκτῳ πίστεως ὅτι πλησιάζει τὴν μόνην θύραν ἡ ὁποία οὐδέποτε ἔκλεισεν.

Ἐν τῇ γῇ ταύτῃ, ὅπου ἀπὸ γενεῶν ἐρρίζωσαν αἱ Κοινότητες ἡμῶν, ἡ παρουσία τῆς Θεοτόκου προσλαμβάνει σημασίαν ἰδιαιτέραν. Οἱ πατέρες καὶ αἱ μητέρες ἡμῶν, ἀφήσαντες πατρίδας καὶ οἰκίας, ἔφερον μεθ᾽ ἑαυτῶν ὀλίγα πράγματα, καὶ πάντοτε μίαν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Εἰς Αὐτὴν ἀνέθεσαν τὰ τέκνα αὐτῶν. Δι᾽ Αὐτῆς εὗρον παρηγορίαν, καὶ ἡ σκέπη Αὐτῆς κατέστη ἡ ἀληθὴς πατρὶς τῶν ἀπατρίδων.
Ἡ Παναγία διδάσκει ἡμᾶς τὴν σιωπηλὴν ἁγιότητα. Οὐδεὶς λόγος Αὐτῆς διεσώθη πλὴν ὀλίγων ῥημάτων, καὶ ὅμως ὁλόκληρος ἡ Ἐκκλησία ὑμνεῖ Αὐτὴν ἀκαταπαύστως ἐπὶ εἴκοσιν αἰῶνας. Ἡ ταπείνωσις, ἡ ὑπομονή, ἡ πιστότης εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ταῦτα ἀνέδειξαν τὴν Κόρην τῆς Ναζαρὲτ ὑψηλοτέραν τῶν οὐρανῶν καὶ καθαρωτέραν λαμπηδόνων ἡλιακῶν. Ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀφάνεια ἡ ἐν Χριστῷ, ἐκεῖ ὡριμάζει ὁ ἀληθὴς καρπός.
Φθάνων εἰς τὸ πέρας τοῦ λόγου, αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκην νὰ ἐκφράσω τὰς ὁλοκαρδίους εὐχαριστίας μου πρὸς τοὺς ἀγαπητοὺς πατέρας, οἱ ὁποῖοι, ὑπερβάντες ἀποστάσεις καὶ κόπους, ἦλθον σήμερον εἰς τὸν Καθεδρικὸν τοῦτον Ναὸν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καὶ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ἵνα συλλειτουργήσωμεν καὶ ὑψώσωμεν ὁμοῦ τὸ κοινὸν Ποτήριον τῆς ζωῆς.
Ἰδιαιτέρως δὲ μνημονεύω, μετὰ πολλῆς ἀγάπης καὶ ἐκτιμήσεως, τοῦ ἀκαμάτου ἐργάτου τοῦ ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου, τοῦ ἱερατικῶς Προϊσταμένου τοῦ Ναοῦ τούτου, Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου κ. Χριστοδούλου Κοκλιώτου. Ἡ διακονία αὐτοῦ, ἀθόρυβος καὶ συνεπής, μαρτυρεῖται ὑπὸ τῆς εὐταξίας τῆς λατρείας, ὑπὸ τῆς συνοχῆς τοῦ ἐκκλησιάσματος, ὑπὸ τῆς μερίμνης δι᾽ ἕνα ἕκαστον τῶν πιστῶν, καὶ ὑπὲρ πάντα ὑπὸ τῆς ἀγάπης τὴν ὁποίαν τρέφει πρὸς αὐτὸν ὁ λαός. Δέομαι ὅπως ὁ Κύριος ἐνισχύῃ αὐτὸν εἰς τὸ ἔργον τοῦτο ἐπὶ ἔτη πολλά, μεταφέρων πρὸς αὐτὸν καὶ πρὸς ἅπαντα τὸν λαὸν τὰς εὐχὰς καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Θυατείρων καὶ Μεγάλης Βρεταννίας κ. Νικήτα.
Ἡ χάρις καὶ ἡ ἄμαχος προστασία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου εἴη μετὰ πάντων ὑμῶν, τῶν οἰκογενειῶν καὶ τῶν τέκνων ὑμῶν, σκέπουσα, φρουροῦσα καὶ ὁδηγοῦσα εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν, διότι Ἐκείνη, μεταστᾶσα πρὸς τὸν οὐρανόν, οὐδέποτε ἐγκατέλιπε τὴν γῆν. Ἀμήν.

Υπάρχει μια παράξενη οικονομία στις ανθρώπινες σχέσεις. Θυμόμαστε με ακρίβεια όσα μας οφείλουν και πολύ πιο αμυδρά όσα μας χαρίστηκαν. Μια λέξη που ειπώθηκε σε λάθος ώρα, ένα μήνυμα που έμεινε αναπάντητο, η απουσία κάποιου ακριβώς όταν τον χρειαζόμασταν, μια αδικία παλιά που εξακολουθεί να μετακινείται μέσα μας σαν μικρό έπιπλο σε σκοτεινό δωμάτιο, σκοντάφτουμε επάνω της ακόμη κι όταν νομίζαμε πως την είχαμε ξεχάσει. Στη σημερινή ζωή μάλιστα το κατάστιχο έγινε σχεδόν τεχνικά ακριβές. Υπάρχουν ημερομηνίες, συνομιλίες αποθηκευμένες, φωτογραφίες, αποδείξεις. Η μνήμη απέκτησε σκληρό δίσκο. Κι έτσι η παραβολή των μυρίων ταλάντων, με τον βασιλιά που αποφασίζει να συνάξει λογαριασμό με τους δούλους του, έρχεται κοντά μας περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε. Γιατί ο Χριστός χρησιμοποιεί τη γλώσσα του χρέους για να αγγίξει κάτι που δύσκολα μετριέται, τον τρόπο με τον οποίο κουβαλά ένας άνθρωπος τον άλλον μέσα του.

Ο πρώτος οφειλέτης χρωστά μύρια τάλαντα, το ποσό αγγίζει τα όρια του αδιανόητου, σχεδόν παύει να λειτουργεί ως πραγματικό οικονομικό μέγεθος και γίνεται εικόνα μιας ζωής που δεν μπορεί να εξοφλήσει μόνη της όσα έλαβε, όσα σπατάλησε, όσους πλήγωσε. Εκείνος, παρ’ όλα αυτά, υπόσχεται ότι θα αποδώσει τα πάντα. Λόγος ανθρώπινος, κάπως απελπισμένος. Ξέρει κατά βάθος πως δε μπορεί. Ο κύριός του όμως «σπλαγχνισθεὶς… ἀπέλυσεν αὐτόν, καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ» (Ματθ. 18, 27). Η οφειλή εξαφανίζεται χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς διακανονισμό, χωρίς μικρά γράμματα στο τέλος της συμφωνίας. Εδώ βρίσκεται ένα από τα σκοτεινότερα δωμάτια του μυαλού μας, επειδή ο άνθρωπος έχει συνηθίσει να καταλαβαίνει ευκολότερα την ανταπόδοση. Κάτι έκανες, κάτι θα λάβεις. Κάτι κατέστρεψες, κάτι θα πληρώσεις. Η συγχώρηση εισέρχεται μέσα σε αυτή τη λογική σαν νερό από χαραμάδα και σβήνει τους αριθμούς πριν προλάβουμε να τους ξαναμετρήσουμε.

Ύστερα ο ελεύθερος πια δούλος βγαίνει στο δρόμο. Εκεί συμβαίνει το πραγματικά ανησυχητικό. Βρίσκει έναν σύνδουλό του που του οφείλει εκατό δηνάρια και τον πιάνει από τον λαιμό. Η απόσταση ανάμεσα στα μύρια τάλαντα και στα εκατό δηνάρια είναι τεράστια, όμως η παραβολή δεν ενδιαφέρεται απλώς για μια αριθμητική υπερβολή. Δείχνει πόσο γρήγορα μπορεί η μνήμη της δωρεάς να σβήσει όταν εμφανίζεται μπροστά μας η πληγή που μας αφορά προσωπικά. Πριν από λίγα λεπτά ικέτευε γονατιστός. Τώρα ακούει από άλλο στόμα σχεδόν τα ίδια λόγια, «μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί» (Ματθ. 18, 29), και δεν τα αναγνωρίζει. Η δική του φωνή επέστρεψε ως ξένη και δεν τον άγγιξε. Αυτό ίσως συμβαίνει συχνότερα από όσο φανταζόμαστε στις οικογένειες, στις φιλίες, ακόμη και μέσα στην εκκλησιαστική ζωή, όπου άνθρωποι που γνωρίζουν πολύ καλά πόσο έχουν χρειαστεί την επιείκεια μπορούν να γίνουν εξαιρετικά ακριβείς όταν εξετάζουν το σφάλμα κάποιου άλλου.

Παράξενη η λήθη της ευεργεσίας, δεν κρατά πολύ πάντοτε η επίγνωση ότι κάποτε βρεθήκαμε κι εμείς χαμηλά, εκτεθειμένοι, εξαρτημένοι από τη μακροθυμία κάποιου. Η καθημερινότητα ξαναφτιάχνει γρήγορα τις παλιές άμυνες. Μπαίνει στη μέση η αξιοπρέπεια, η ανάγκη δικαιώσεως, εκείνο το επίμονο «μου το χρωστάει» που άλλοτε αφορά χρήματα και άλλοτε μια συγγνώμη, μια αναγνώριση, μια εξήγηση που δε δόθηκε ποτέ. Υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν χρόνια μια φράση. Και ώσπου να ειπωθεί, η απουσία της μεγαλώνει, αποκτά δική της καρέκλα στο σπίτι. Κάποτε μάλιστα ο άλλος έχει ξεχάσει εντελώς το περιστατικό, ενώ εσύ το έχεις συντηρήσει με τόση προσοχή ώστε σχεδόν φοβάσαι τι θα απομείνει αν το αφήσεις.

Στο σημείο αυτό η σκέψη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά γίνεται ιδιαίτερα διεισδυτική. Ο άνθρωπος, όταν σφάλλει ο ίδιος, περιμένει συνήθως από τον πλησίον μακροθυμία και συγχώρηση, επειδή του φαίνονται τότε δίκαιες και φυσικές. Η ίδια στάση, λέει ουσιαστικά ο Παλαμάς, οφείλει να στραφεί και προς τον άλλον, ώστε εκείνο που εύλογα ζητούμε για τον εαυτό μας να γίνεται μέτρο της δικής μας συμπεριφοράς.[1] Αυτή η παρατήρηση αγγίζει ένα γνώρισμα πολύ συνηθισμένο: είμαστε επιεικείς ερμηνευτές των δικών μας κινήτρων και σχολαστικοί αναγνώστες των πράξεων των άλλων. Για τη δική μας σκληρή κουβέντα θυμόμαστε την κούραση, την πίεση, όσα προηγήθηκαν εκείνη την ημέρα. Για τη δική τους κουβέντα θυμόμαστε κυρίως τις λέξεις.

Η συγχώρηση βέβαια αγγίζει και κάτι βαθύτερο από την ψυχολογική ανακούφιση. Ο Χριστός συνδέει ευθέως τη σχέση με τον Θεό με τη σχέση προς τον οφειλέτη μας. Στην Κυριακή Προσευχή το αίτημα είναι σχεδόν επικίνδυνα συγκεκριμένο: «καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν» (Ματθ. 6, 12). Ο άνθρωπος βάζει ο ίδιος μέσα στην προσευχή του ένα μέτρο που τον εκθέτει. Ζητεί έλεος και συγχρόνως αναφέρει τι κάνει με το έλεος που πέρασε ήδη από τα χέρια του. Ίσως γι’ αυτό η συγχώρηση από καρδιάς είναι τόσο δύσκολη. Αφορά μια μετακίνηση που φτάνει ως εκεί όπου φυλάσσεται η πληγή μαζί με την ιστορία της, κι εκεί τα επιχειρήματα χάνουν κάπως τη δύναμή τους. Είναι σαν να είσαι κλειδωμένος σε άδειο δωμάτιο. Το κλειδί όμως βρίσκεται στη μέσα μεριά.

Ο στίχος «ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν» (Ματθ. 18, 35) δεν περιγράφει λήθη. Υπάρχουν πράγματα που δεν ξεχνιούνται και ίσως ο άνθρωπος να μη χρειάζεται να τα ξεχάσει. Η μνήμη έχει και προστατευτική λειτουργία, ιδίως όταν έχει προηγηθεί κακοποίηση, προδοσία, επαναλαμβανόμενη βλάβη. Η συγχώρηση μπορεί να συνυπάρχει με όρια, με απόσταση, με μια πόρτα που παραμένει κλειστή επειδή πίσω της φυλάσσεται κάτι εύθραυστο. Εκείνο που αλλάζει βρίσκεται βαθύτερα – η απαίτηση να πληρώσει ο άλλος μέσα μας επ’ αόριστον. Να υπάρχει πάντοτε δεμένος στο ίδιο σφάλμα. Να μην του επιτρέπουμε ούτε μέσα στη δική μας σκέψη να γίνει κάτι περισσότερο από εκείνη τη μία πράξη που έκανε.

Και οι βασανιστές στο τέλος της παραβολής έχουν μια σκοτεινή επικαιρότητα. Ο άνθρωπος που κρατά αδιάκοπα τον λογαριασμό κάποτε αρχίζει να βασανίζεται από τον ίδιο τον λογαριασμό. Επιστρέφει στις συνομιλίες, ανασυνθέτει σκηνές, προσθέτει απαντήσεις που θα μπορούσε να είχε δώσει, δικάζει ξανά μια υπόθεση τελειωμένη εξωτερικά εδώ και χρόνια. Ο άλλος ίσως κοιμάται ήσυχος, εκείνος όμως παραμένει στο παλιό δωμάτιο και μετακινεί τα ίδια αντικείμενα, χωρίς έξοδο ακόμη.

Ίσως η πιο σκληρή λεπτομέρεια της παραβολής βρίσκεται ακριβώς εκεί, ότι ο άσπλαχνος δούλος είχε ήδη ελευθερωθεί. Θα μπορούσε να φύγει, να επιστρέψει σπίτι του, να δει διαφορετικά τον κόσμο επειδή μόλις του είχε χαριστεί η ζωή. Κι όμως πήρε μαζί του τη λογική της φυλακής και την εφάρμοσε στον πρώτο άνθρωπο που βρήκε μπροστά του. Μερικές φορές συμβαίνει αυτό και σε εμάς. Μας έχει δοθεί χώρος, χρόνος, συγχώρηση, δεύτερη αρχή, και μέσα μας εξακολουθούν να ακούγονται τα παλιά κλειδιά. Το έλεος του Θεού έχει ανοίξει την πόρτα, ενώ το χέρι επιμένει για λίγο ακόμη να ψάχνει την κλειδαριά.

Επίσκοπος Μελιτηνής Μάξιμος Παφίλης

________________________________________

^[1] Γρηγόριος Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, Τα Ευρισκόμενα Πάντα, Patrologiæ Græce, τόμ. 151, επιμ. J.-P. Migne (Paris, 1865), στ. 457: «Τοσαῦτα καὶ τηλικαῦτα τοίνυν ὀφείλων τῷ Θεῷ τάλαντα, καὶ μακροθυμίαν μόνον αἰτήσας, σὺ δὲ καὶ τελείαν ἄφεσιν παρ᾿ αὐτοῦ λαβὼν τοῦ ὀφλήματος, εἶτα πρὸς μικρὰν ἀργυρίων ὀφειλήν […] παρὰ τοῦ ὀφείλοντος συνδούλου μακροθυμίαν αἰτούμενος, οὐ παρέξεις προθύμως;» URL: https://www.google.com/books/edition/Patrologiae_cursus_completus/njVS3CEPCT0C?hl=el&gbpv=1

Χαίρε Αγία Κόρη της Ναζαρέτ που μας έδωσες τον Θείο Λόγο ενσαρκωμένο!

Γλυκιά μητέρα Του Χριστού,

Μάνα της οικουμένης,

στη Χάρη Σου κερί θ’ ανάψω

τις αμαρτίες μου με δάκρυα θα σου πω

θα γονατίσω και θα κλάψω.

Πέτρος Κεφαλάς 1990

Μεγάλη Θεομητορική εορτή της Χριστιανοσύνης. Εορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Αυγούστου με το Νέο Ημερολόγιο και στις 28 Αυγούστου με το Παλαιό (Παλαιoημερολογίτες). Κατά την παράδοση, όταν η Παναγία πληροφορήθηκε άνωθεν τον επικείμενο θάνατό της, προσευχήθηκε στο όρος των Ελαιών, ετοιμάστηκε και ανέφερε το γεγονός στους Αποστόλους. Επειδή κατά την ημέρα της κοίμησης δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, ένα νέφος τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της. Την τοποθέτησαν στο μνήμα της Γεσθημανής. Μετά από τρεις μέρες ο τάφος ήταν άδειος. Η Παναγία μετατέθη στους ουρανούς

Στην Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία ο εορτασμός της Κοίμησης της Θεοτόκου περιλαμβάνει κατά πρώτο λόγο το θάνατο και την ταφή της Παναγίας και κατά δεύτερο την ανάσταση και τη μετάστασή της στους ουρανούς.

Η 15η Αυγούστου είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου που δεν είναι μόνο η Μάνα του Ιησού, αλλά και η Μάνα του γένους των Ελλήνων και στέκει πάντα άγρυπνη στην έπαλξή της, όπως θέλει η λαϊκή μας παράδοση. Αυτή η παράδοση είναι πολυσήμαντη και πολυδιάστατη. Μέσα στο ελληνικό καλοκαίρι τον Δεκαπενταύγουστο γιορτάζουμε την Κοίμηση της Παναγίας. Στην Κωνσταντινούπολη, στον Ναό της Αγίας Σοφίας γινόταν «ολονυκτία», όπου κλήρος και λαός προσεύχονταν με θερμή πίστη. Σ’ αυτήν την ολονυκτία διανυκτέρευε μαζί με τον κόσμο κι ο αυτοκράτορας. Στις 23 Αυγούστου γιορτάζεται η Απόδοση ή τα Εννιάμερα της Παναγίας

Στην Καινή Διαθήκη δεν υπάρχουν πληροφορίες για την Κοίμηση της Θεοτόκου. Γι’ αυτήν μαθαίνουμε από τις διηγήσεις σημαντικών εκκλησιαστικών ανδρών, όπως των Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, Μόδεστου Ιεροσολύμων, Ανδρέα Κρήτης, Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννη Δαμασκηνού κ.ά., καθώς και από τα σχετικά τροπάρια της εκκλησιαστικής υμνολογίας. Στα κείμενα αυτά διασώζεται η «αρχαία και αληθεστάτη» παράδοση της Εκκλησίας γι’ αυτό το Θεομητορικό γεγονός.

Έτσι, λοιπόν, κατά την εκκλησιαστική παράδοση, η μητέρα του Ιησού Χριστού, Μαρία (η Θεοτόκος και Παναγία), πληροφορήθηκε τον επικείμενο θάνατό της από έναν άγγελο τρεις ημέρες προτού αυτός συμβεί και άρχισε να προετοιμάζεται κατάλληλα. Προσεύχεται στο όρος των Ελαιών και δίνει τα υπάρχοντά της σε δύο γειτόνισσές της χήρες. Επειδή κατά την ημέρα της Κοίμησής της δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, καθώς κήρυτταν «απανταχού γης», μια νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της. Μοναδικός απών ο απόστολος Θωμάς.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου συνέβη στο σπίτι του Ευαγγελιστή Ιωάννη, στο οποίο διέμενε η μητέρα του Θεανθρώπου. Αφού της έκλεισαν τα μάτια, οι Απόστολοι μετέφεραν το νεκροκρέβατό της στον κήπο της Γεθσημανής, όπου και την έθαψαν. Κατά τη μεταφορά του λειψάνου της, φανατικοί Ιουδαίοι αποπειράθηκαν να ανατρέψουν το νεκροκρέβατό της, αλλά τυφλώθηκαν. Μόνο ένας από αυτούς κατόρθωσε να το ακουμπήσει, αλλά μια αόρατη ρομφαία του έκοψε τα χέρια.

Στην Ελλάδα, η Κοίμηση της Θεοτόκου εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα, ονομάζεται δε και «Πάσχα του Καλοκαιριού». Σε πολλά νησιά του Αιγαίου (Τήνος, Πάρος, Πάτμος) στολίζουν και περιφέρουν επιτάφιο προς τιμήν της Παναγίας. Σε πόλεις και χωριά ανά την επικράτεια, σε εκκλησίες αφιερωμένες στην Κοίμηση της Θεοτόκου διοργανώνονται παραδοσιακά πανηγύρια, που καταλήγουν σε γενικευμένο γλέντι. Η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι ένα πένθιμο γεγονός για τον λαό, επειδή η Παναγία «μετέστη προς την ζωήν». Εξάλλου, τον Δεκαπενταύγουστο γιορτάζουν η Μαρία, η Δέσποινα, ο Παναγιώτης και η Παναγιώτα.

Μοναδικός απών από την κηδεία της υπήρξε, όπως προαναφέραμε, ο Απόστολος Θωμάς. Όταν μετά από τρεις ημέρας πήγε στον τάφο της, βρήκε μόνο τα εντάφια. Προφανώς, η Παναγία είχε αναστηθεί. Πάνω στον τάφο της χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός, που αποδίδεται στην Αγία Ελένη. Μετά την καταστροφή του, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μαρκιανός (450-457) με τη δεύτερη σύζυγό του Πουλχερία έχτισαν ένα νέο ναό, που υπάρχει μέχρι σήμερα. Η Κοίμηση της Θεοτόκου εορταζόταν αρχικά στις 13 Αυγούστου και από το 460 στις 15 Αυγούστου.

Μεταξύ της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας υπάρχει δογματική διαφορά σχετικά με την Κοίμηση της Θεοτόκου. Η Καθολική Εκκλησία πιστεύει στο δόγμα της ενσώματης ανάληψης της Θεοτόκου (Assumptio Beatae Mariae Virginis), που οριστικοποιήθηκε με την αποστολική εγκύκλιο του Πάπα Πίου IB’ «Munificentissimus Deus» (1 Νοεμβρίου 1950). Αντίθετα, η Ορθόδοξη Εκκλησία κάνει λόγο πρώτα για Κοίμηση της Θεοτόκου, δηλαδή πραγματικό θάνατο (χωρισμό ψυχής και σώματος) και στη συνέχεια για μετάσταση της Θεοτόκου, δηλαδή ανάσταση (ένωση ψυχής και σώματος) και ανάληψή της κοντά στον Υιόν της.

Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου προηγείται νηστεία, η οποία καθιερώθηκε τον 7ο αιώνα. Αρχικά ήταν χωρισμένη σε δύο περιόδους: πριν από την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και πριν από την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τον 10ο αιώνα, συνενώθηκαν σε μια νηστεία, που περιλαμβάνει 14 ημέρες και ξεκινά την 1η Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης νηστείας, νηστεύεται το λάδι εκτός του Σαββάτου και της Κυριακής, ενώ στη γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα καταλύεται (επιτρέπεται) το ψάρι. Ανήμερα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου καταλύονται τα πάντα, εκτός και αν η εορτή πέσει σε Τετάρτη ή Παρασκευή, οπότε καταλύεται μόνο το ψάρι. Τις ημέρες της νηστείας του Δεκαπενταύγουστου ψάλλονται τις απογευματινές ώρες στις εκκλησίες (εκτός Κυριακής), εναλλάξ, ο «Μικρός και ο Μέγας Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον», οι λεγόμενες «Παρακλήσεις».

Στις 31 Αυγούστου γιορτάζεται η κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου. Όπως θέλει η παράδοση, η Παναγία λίγο πριν την Κοίμησή της, διένειμε τα ενδύματά της σε φτωχές γυναίκες. Χρόνια αργότερα, όπως λένε οι γραφές, αναζητήθηκε, και βρέθηκε η Ζώνη αυτή και με τη φροντίδα Βυζαντινού Αυτοκράτορα τοποθετήθηκε σε ναό της Πόλης. Τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης σώζεται σήμερα στο Άγιο Όρος

Στην Ελλάδα, η Κοίμηση της Θεοτόκου εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα, ονομάζεται δε και «Πάσχα του Καλοκαιριού». Σε πολλά νησιά του Αιγαίου (Τήνος, Πάρος, Πάτμος) στολίζουν και περιφέρουν επιτάφιο προς τιμήν της Παναγίας. Σε πόλεις και χωριά ανά την επικράτεια, σε εκκλησίες αφιερωμένες στην Κοίμηση της Θεοτόκου διοργανώνονται παραδοσιακά πανηγύρια, που καταλήγουν σε γενικευμένο γλέντι. Η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι ένα πένθιμο γεγονός για τον λαό, επειδή η Παναγία «μετέστη προς την ζωήν». Εξάλλου, τον Δεκαπενταύγουστο γιορτάζουν ο Παναγιώτης, η Μαρία και η Δέσποινα.

Τη μεγάλη ευγνωμοσύνη του Ελληνικού λαού στην Παναγία, την βλέπουμε ανάγλυφη σ’ αφιερώματα, σε τάματα, σε προσκυνήματα ή σε ευλαβικά ταξίδια στα νησιά μας, όπως στην Τήνο, με τάμα στην Παναγία τη Μεγαλόχαρη και στην Πάρο στην Εκατονταπυλιανή. Είναι οι πιο γνωστές εκκλησίες αφιερωμένες στην Παναγία. Δεν υπάρχει όμως περιοχή στη χώρα μας χωρίς ναό αφιερωμένο στη Μεγαλόχαρη,

Απολυτίκιο

Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.