Ο αρχιεπίσκοπος αναφέρεται στη μνήμη της παράνομης εισβολής και κατοχής της Κύπρου από την Τουρκία, η οποία έλαβε χώρα πριν από 52 χρόνια και τονίζει ότι η ειρήνη και η δικαιοσύνη για την Κύπρο παραμένουν ανεκπλήρωτες. «Εξακολουθούμε να προσευχόμαστε και να εργαζόμαστε για μια δίκαιη, ειρηνική και διαρκή λύση, που θα επανενώσει το νησί», επισημαίνει.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στις κατακόμβες δεν υπήρχαν πολυέλαιοι. Ένα λυχνάρι λαδιού μόνο, χωμένο σε σκαμμένη στον πωρόλιθο κόγχη, και πρόσωπα τριγύρω να μυρίζουν υγρασία, ψωμί, θάνατο. Αυτό ήταν όλο. Κι όμως, κανείς δεν ξέρει πώς, το ισχνό εκείνο φως ανέβαινε ως την επιφάνεια της αυτοκρατορίας και της τάραζε τον ύπνο. Με δαυλούς το αναζητούσαν οι διώκτες, και δεν το έβρισκαν, γιατί έκαιγε μέσα στους ανθρώπους. Τρεις αιώνες βάσταξε τούτο το παράδοξο, χρόνια αίματος, και τότε μάλιστα, κάτω από τα σανδάλια των εθνικών, δίχως ναό, δίχως τίτλο, μέσα στο χώμα στερεώθηκε, όσο ποτέ έκτοτε, η Εκκλησία.

Ύστερα, βγήκαμε από τις τρύπες. Ανοιγοκλείσαμε στον ήλιο τα μάτια και το πρώτο που σκεφτήκαμε ήταν να χτίσουμε ναούς λαμπρούς και ψηφιδωτά και τρούλους που συναγωνίζονταν τον ουρανό, και πλάι τους αυλές, αξιώματα, πρωτόκολλα. Σφιχταγκαλιαστήκαμε, φυσικά, σχεδόν θεόσδοτα, με την εξουσία. Εκείνη μας φόρεσε πορφύρα, εμείς της δανείσαμε ηρεμία. Σαν μεταξωτή κουβέρτα, βαριά, η βυζαντινή μεγαλοπρέπεια απλώθηκε πάνω στις χριστιανικές κοινότητες, ενώ από κάτω η κοσμική δηλητηρίαση δούλευε αθόρυβα, δίχως βιασύνη. Και σήμερα δεν άλλαξαν πολλά, μάλλον χειροτέρεψαν. Στο φως πλέον της ημέρας, η λυχνία που έλαμπε στα σκοτάδια σταθερή, άρχισε να τρεμοπαίζει.

Αμέσως, βέβαια, δεν το πρόσεξε κανείς. Μόλις έληξαν οι διωγμοί, στο σημείο όπου έλειψε το μαχαίρι του δημίου, άνοιξαν οι έριδες, φύτρωσε για τους θρόνους η διαμάχη. Τα σχίσματα, γνωρίσματα παμπάλαια της ανθρώπινης φύσης, μαζί με τη μοιρασιά της δύναμης, μπήκαν με τιμές από την κεντρική είσοδο στο σώμα της Εκκλησίας. Λάσπη γίνεται, καθώς φαίνεται, η κοσμική ισχύς και θολώνει το ύδωρ της πίστεως. Αυτό παραμένει αναλλοίωτο, κανείς δεν το άλλαξε, τον πάτο όμως δεν τον βλέπεις πια. Και όποιος διψάσει, πίνει πλέον θολό.

«Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. 5, 14). Σε ψαράδες ειπώθηκε ο λόγος αυτός, σε ανθρώπους που, χωρίς να έχουν πού να γείρουν το κεφάλι, μύριζαν αλάτι. Ούτε σύνοδος υπήρχε τότε ούτε θρόνος ξυλόγλυπτος ούτε κοσμήματα. Το βάρος της φράσης, ωστόσο, δεν το σηκώνει όποιος δεν κατάλαβε ότι φως αληθινό είναι μόνον ο Υιός του Θεού, ενώ οι μαθητές ονομάζονται λυχνίες επειδή έγιναν μέτοχοι του δικού του φωτισμού. Έγιναν κάρβουνα που άναψαν από εκείνον. Γι’ αυτό, όπως έγραψε πριν αιώνες ο Ευσέβιος Καισαρείας, η ενέργεια της φωτιάς είναι διπλή, φωτίζει τους δικαίους, κατακαίει τους παρανόμους.[1] Είναι κάρβουνα λοιπόν. Ίδια λάμψη το κάρβουνο δε διαθέτει, μονάχα τη δεκτικότητα της πυρώσεως. Για λίγο κρατά ένα κόκκινο αν κυλήσει έξω από την εστία, έπειτα γκριζάρει, μαυρίζει, κρυώνει. Μέσα στο πιο επίσημο μαγκάλι της οικουμένης μπορεί να κείτεται, στάχτη θα γίνει όμως.

Κάτω από τον μόδιο, ποιος το κρύβει σήμερα το λυχνάρι; Ενοχλεί το ερώτημα. Ο μόδιος, βλέπεις, δεν είναι πάντα το χέρι του εχθρού, συχνότερα είναι τα ίδια μας τα χέρια. Μια δερμάτινη πολυθρόνα σε πολυτελές γραφείο, ένα αξίωμα που αγαπήθηκε για τον εαυτό του, μια άψογη εκκλησιαστική ευπρέπεια που κάτω της σφαδάζει η αλήθεια ζητώντας αέρα… όλα αυτά μπορούν να γίνουν μόδιος. Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι ως φως θα τον επιβάλουν στη συνείδηση του κόσμου οι μεγάλοι τίτλοι, οι διαδοχικές προσφωνήσεις, τα χρυσοΰφαντα ενδύματα; Μπροστά, μάλιστα, σε Εκείνον που Είναι το φως του κόσμου; Ένστικτο αλάνθαστο διαθέτει ο κόσμος, όσο κι αν φαίνεται αφελής. Από μακριά το μυρίζεται το θολό νερό. Μια αγνή ψυχή χρειάζεται, και δύο καθαρά μάτια. Τα υπόλοιπα όλα περισσεύουν…

Υπάρχει, ωστόσο, και της περικοπής το άλλο μισό. Εκείνο που, επειδή δε διαθέτει εικόνες, βιαστικά το προσπερνούμε, ο νόμος. «Οὐκ ἦλθον καταλῦσαι ἀλλὰ πληρῶσαι» (Ματθ. 5, 17), και μαζί έρχεται η διαβεβαίωση ότι, ώσπου να παρέλθουν ουρανός και γη, «ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ» (Ματθ. 5, 18). Ένα ιώτα. Μια γρατζουνιά μελανιού, η ελάχιστη της γραφής μονάδα, και τη λογαριάζει ο Κύριος σαν να κρέμεται από πάνω της η δημιουργία. Αλλιώς μάθαμε εμείς να ζυγίζουμε, μεγάλα τα δείπνα, μικρές οι εντολές, ηχηρές οι διακηρύξεις, αμελητέα η καθημερινή υπακοή. Για εντολές «ελάχιστες» μιλά όμως ο Ιησούς, και ελάχιστος στη βασιλεία θα κληθεί όποιος λύσει έστω μία και έτσι διδάξει τους ανθρώπους. Από ταπείνωση τις ονομάζει ελάχιστες, για να διδάξει τη μετριοφροσύνη και σε μας, ενώ, το «ελάχιστος κληθήσεται» σημαίνει έσχατος κατά την ανάσταση, απορριμμένος.[2] Πάντοτε, εξάλλου, το «ποιήσῃ» προηγείται του «διδάξῃ», γιατί πώς να οδηγήσω άλλον σε δρόμο που ο ίδιος δεν περπάτησα; Όλη η δριμύτητα του Ευαγγελίου εδώ κρύβεται, σιωπηλή, δίχως κραυγές. Πρώτα το κάνεις. Ανοίγεις το στόμα έπειτα.

Σκέψου τώρα εκείνον που πέρασε τη ζωή του χτίζοντας το προσωπικό του μεγαλείο ως «άνθρωπος του Θεού». Φιλοφρονήσεις μάζεψε, προσφωνήσεις, φωτογραφίες με ισχυρούς. Τον κολάκευαν, τον λιβάνιζαν, ότι το όνομά του θα μείνει τάχα στην ιστορία. Άραγε θα διατηρηθεί; Αργά αλέθουν οι αιώνες και δε ρωτούν κανέναν. Πριν από τον ίδιο θα έχουν σβήσει από την ιστορία αυτοί που τον κολάκευαν, δίχως ίχνος ή υποσημείωση καν. Και εκείνος, μια μικρή σημείωση στο περιθώριο κάποιου καταλόγου στην καλύτερη περίπτωση, θα είναι ένα όνομα που προσπερνά ο μελετητής. Το οδυνηρό όμως δεν είναι αυτό. Εκεί ξεκινάει η πραγματική τραγωδία, όταν, παύοντας να έχει σημασία η λησμονιά των ανθρώπων, ανοίγει το ενδεχόμενο μιας άλλης λησμονιάς, να σε έχει ξεχάσει ο ίδιος ο Χριστός. Να ακουστεί το «οὐκ οἶδα ὑμᾶς» (Ματθ. 25, 12) για κάποιον που μια ζωή εξ ονόματός Του μιλούσε. Μπροστά σε αυτό, παιδικό παιχνίδι μοιάζει η ιστορία με τα αρχεία της.

Κι όμως, το ίδιο κείμενο που κόβει, γιατρεύει κιόλας. «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων» (Ματθ. 5, 16). Ο σκοπός δηλώνεται, προκειμένου βλέποντας τα έργα, οι άνθρωποι να δοξάσουν τον Πατέρα. Διάφανη είναι η λάμψη, με άλλα λόγια, αλλιώς χάνει την ουσία της, το γνήσιο φως πέρα από τον φορέα του δείχνει πάντοτε. Όπως συμβαίνει με το τζάμι: όσο πιο καθαρό, τόσο λιγότερο το βλέπεις. Θα έρθει μια ώρα, άλλωστε, που ο ήλιος του πλανητικού μας συστήματος, αυτός που μετράει μέρες και σοδειές, θα πάψει να έχει λόγο. Και θα βρεθεί ο άνθρωπος απέναντι στον αληθινό Ήλιο, ανυπεράσπιστος, δίχως υπογραφή, δίχως βιογραφικό. Δε θεραπεύεται πια, ό,τι δε μερίμνησε ως τότε. Με λίγο λάδι έκαιγε το λυχνάρι της κατακόμβης, κι ήταν αρκετό. Το δικό μας απόθεμα πού πηγαίνει;

Επίσκοπος Μελιτηνής  Μάξιμος Παφίλης  

^[1] Ευσέβιος Καισαρείας (Παμφίλου), Τὰ Εὑρισκόμενα Πάντα, στο Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, επιμ. J.-P. Migne, τ. 23 (Paris: J.-P. Migne, 1857), στ. 1229: «καὶ τὸ μὲν φῶς τοῖς δικαίοις ἀποχαρίζεται, ἡ δὲ καῦσις τοῖς παρανόμοις ἀφώρισται.» URL: https://www.google.co.uk/books/edition/Patrologiae_cursus_completus_series_grae/uFNFAAAAYAAJ?hl=el&gbpv=1

^[2] Θεοφύλακτος Βουλγαρίας, Τὰ Εὑρισκόμενα Πάντα, στο Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, επιμ. J.-P. Migne, τ. 123 (Paris: J.-P. Migne, 1864), στ. 193: «Πρῶτον τὸ, ποιήσῃ, καὶ τότε τὸ, διδάξῃ· πῶς γὰρ ἄλλον ὁδηγήσω εἰς ὁδὸν ἦν οὐ διώδευσα;» URL: https://www.google.co.uk/books/edition/Patrologiae_cursus_completus_series_grae/ETURAAAAYAAJ?hl=el&gbpv=1

Την προγραμματική σύμβαση υπέγραψαν χθες το απόγευμα, στην ΙΑΑ, ο Προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας και ο περιφερειάρχης Αττικής, Νίκος Χαρδαλιάς. Η συνεργασία προβλέπει την υλοποίηση ενός ολοκληρωμένου προγράμματος δράσεων πρόληψης, με τίτλο «(Σ)τα βήματα της Πρόληψης». Απευθυνόμενος προς τον περιφερειάρχη Αττικής, ο Αρχιεπίσκοπος υπογράμμισε τη σημασία της συνεργασίας για την πρόληψη και την αντιμετώπιση ενός τόσο σοβαρού κοινωνικού φαινομένου, όπως η ενδοοικογενειακή βία.

Επισήμανε ακόμη ότι η Εκκλησία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση απευθύνονται στον ίδιο άνθρωπο, στις ίδιες τοπικές κοινωνίες και ότι η συνεργασία των φορέων πολλαπλασιάζει τη δυναμική των παρεμβάσεων, ενισχύει τη φωνή τους, καθιστά αποτελεσματικότερη τη συνεισφορά τους και διευρύνει το δίκτυο πρόληψης προς όφελος των πολιτών.

Ο περιφερειάρχης Αττικής εξήρε το πολυσχιδές κοινωνικό έργο της Εκκλησίας και υπογράμμισε ότι η Περιφέρεια θα συνεχίσει να στηρίζει έμπρακτα πρωτοβουλίες που έχουν ουσιαστικό κοινωνικό αποτύπωμα. Παράλληλα, αναφέρθηκε στη σημασία της πρόληψης ως βασικού εργαλείου για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας, ενώ επισήμανε ότι η συνεργασία με την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών αποτελεί επένδυση στην ενημέρωση, την εκπαίδευση και την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής.

Το πρόγραμμα αποτελεί καρπό της εμπειρίας που έχει αποκτήσει η «Πρωτοβουλία για την Πρόληψη της Ενδοοικογενειακής Βίας», μέσα από τον σχεδιασμό και την υλοποίηση προηγούμενων δράσεων. Στόχος του είναι η ανάπτυξη συντονισμένων προγραμμάτων ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης, εκπαίδευσης και επιμόρφωσης των πολιτών και των εκκλησιαστικών κοινοτήτων σε ζητήματα πρόληψης της ενδοοικογενειακής βίας, κατά την επόμενη διετία.

Με τη νέα προγραμματική σύμβαση συνεχίζεται και ενισχύεται η συνεργασία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και της Περιφέρειας Αττικής, στον ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα της πρόληψης της ενδοοικογενειακής βίας, η οποία ξεκίνησε το 2021 και έχει ήδη αποδώσει σημαντικά αποτελέσματα. Στην τελετή υπογραφής παρέστησαν εκπρόσωποι και συνεργάτες της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και της Περιφέρειας Αττικής.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Την Πέμπτη 23 Ιουλίου, στις 7.00 μ.μ., θα γίνει η υποδοχή των Ιερών Λειψάνων των Αγίων Νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, των εν Θερμή της Λέσβου αθλησάντων, τα οποία θα παραμείνουν στον Ιερό Ναό έως το βράδυ της Τρίτης 28 Ιουλίου και ώρα 9.00 μ.μ.

Το πρόγραμμα των Ιερών Ακολουθιών έχει ως εξής:

Πέμπτη 23 Ιουλίου

19:00 | Υποδοχή των Ιερών Λειψάνων, Εσπερινός και Παράκληση των Αγίων.

Παρασκευή 24 Ιουλίου

07:30 | Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

21:00 – 00:15 | Ιερά Αγρυπνία.

Σάββατο 25 Ιουλίου

Απόγευμα | Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας, επί τη παραμονή της εορτής της Αγίας Παρασκευής.

Κυριακή 26 Ιουλίου – Εορτή της Αγίας Παρασκευής

07:30 – 10:00 | Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

19:00 | Εσπερινός και Παράκληση.

Δευτέρα 27 Ιουλίου

07:30 | Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

18:30 | Παράκληση στον Ταξιάρχη Μιχαήλ.

Τρίτη 28 Ιουλίου

07:30 | Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

19:00 | Εσπερινός, Παράκληση και Ιερό Ευχέλαιο.

21:00 | Πέρας του προσκυνήματος των Ιερών Λειψάνων.

Εκ του Ιερού Ναού Αγ. Παρασκευής Πατρίδος

]]> https://emvolos.gr/spyros-theod-koytsochristos-timisan-kai-efetos-sta-dervenochoria-ton-osio-pa-sio-ton-agioreiti/ Sun, 12 Jul 2026 20:48:30 +0000 https://emvolos.gr/?p=764809 Πανηγύρισε  11 και 12  Ιουλίου 2026, το Ιερό  Παρεκκλήσιο του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, της  Ιεράς Μονής Αγίων Νηπίων στα Δερβρνοχώρια, επί τη μνήμη του Οσίου, σύμφωνα με το τυπικό της εορτής.

Στον Πανηγυρικό Εσπερινό της εορτής ( 11/07/2026 ) ο π. Μελέτιος, κτήτορας της Ιεράς Μονής

απευθυνόμενος στους προσκυνητές ανέφερε :

<< Διαβάστε τα βιβλία με τους “Λόγους του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου “, που εκδίδει το

Ιερό Ησυχαστήριο ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος ” στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Ότι γράφουν οι Μοναχές σε αυτά τα βιβλία, είναι από τις συνομιλίες τους με τον Όσιο.

Από το βιβλίο – ” Οικογενειακή Ζωή ” – Η ευθύνη των γονέων (Βοήθεια στα παραστρατημένα παιδιά),

 το κείμενο που ακολουθεί:

” Στο σπίτι είναι απαραίτητο να υπάρχη ατμόσφαιρα αγάπης και ειρήνης.Το παιδί, αν πάρη λίγη αγάπη

από το σπίτι, και να ξεφύγη κάποι στιγμή, θα δη ότι δεν βρίσκει αλλού αγάπη, αλλά μόνον υποκρισία,

και θα γυρίσει πίσω. Αν όμως  θυμάται άσχημες σκηνές μέσα στο σπίτι, μαλώματα και αντιδικίες, πως να

του κάνει καρδιά να γυρίση πίσω;

– Γέροντα, όταν το παιδί φύγη από το σπίτι, τι πρέπει να κάνουν οι γονείς;

– Να προσπαθήσουν να διατηρήσουν μια επαφή μαζί του,ώστε, όταν συνέλθει, να μπορέσει να επιστρέψη στο σπίτι. Να του μιλήσουν με το καλό, να το προβληματίσουν, για να το βοηθήσουν. Άν λ.χ. το παιδί, ξενυχτάη,

να του πει η μητέρα: ” Έλα εδώ, παιδάκι μου. Αν ήσουν εσύ στη θέση μου και αργούσαν τα παιδιά σου να γυρίσουν το βράδυ σπίτι, θα μπορούσες να μην ανησυχής; “

Και η πιο σοβαρή πτώση των παιδιών δεν πρέπει να φέρνη σε απόγνωση τους γονείς, γιατί στην εποχή μας 

η αμαρτία έγινε μόδα. Να έχουν δε πάντοτε υπ’ όψιν τους και τα εξής: Τα παιδιά της εποχής μας θα έχουν ελαφρυντικά για τις αταξίες που κάνουν.Το επτά – βαθμός διαγωγής της σημερινής εποχής – έχει την αξία του δέκα, του άριστα, της δικής μας εποχής. Φυσικά οι γονείς θα προσπαθούν να βοηθούν τα παιδιά τους, αλλά να μην ανησυχούν υπερβολικά. Τα παιδιά θα βάλουν μυαλό αργότερα.Τώρα μπορεί να μην καταλαβαίνουν το καλό, γιατί το μυαλό τους δεν ωρίμασε. Είναι θολό και δεν έχουν την διαύγεια να διακρίνουν τον κίνδυνο που διατρέχουν και την ανεπανόρθωτη ζημιά που μπορούν να πάθουν.

Καλό είναι οι γονείς να δείχνουν στο παιδί ότι στεναχωριούνται για τις αταξίες που κάνει, αλλά να μην το πιέζουν και να προσεύχονται. Η προσευχή που γίνεται με πόνο φέρνει θετικά αποτελέσματα. Αν πάλι το παιδί κάνη κάποιο σφάλμα πολύ σοβαρό, τότε οι γονείς να επέμβουν με τρόπο. Αν δεν είναι σοβαρό, ας το παραβλέψουν λίγο, για να μην ερεθίσουν το παιδί και χειροτερέψουν την κατάστασή του ,με αποτέλεσμα να

απομακρυνθή από κοντά τους. Μόνο να προσεύχωνται στον Χριστό και στην Παναγία να το προστατεύη.

Η προσευχή των γονέων, ιδίως της μάνας, επειδή είναι καρδιακή και έχει πόνο, πολύ εισακουέται. Όταν ήμουν στην Σκήτη των Ιβήρων, ήρθε τυχαίως ένας νεαρός και με βρήκε. Γύριζε στην Χαλκιδική, βρήκε μια παρέα με προσκυνητές που έρχονταν στο Άγιον Όρος και ήρθε και αυτός μαζί τους στο Κελλί. Πά – πά, ήταν άθεος, βλάσφημος, ανιδέστατος! Είχε μια δαιμονική εξυπνάδα και δεν πίστευε τίποτε.Τους έβριζε όλους, μικρούς – μεγάλους. Από ΄δω – από ΄κεί  τον έφερα, ήρθε σε έναν λογαριασμό΄ τον κούρεψα κιόλας, γιατί είχε κάτι μακριά μαλλιά!…” Κοίταξε του λέω, ας είναι καλά η μάνα σου. Οι προσευχές της σε κουβάλησαν εδώ.”

” Ναι, Πάτερ, μου λέει. Γύριζα στην Χαλκιδική και ούτε κι εγώ δεν κατάλαβα πως ήρθα εδώ “.”Αν το μάθη η μάνα σου που ήρθες στο Άγιον Όρος, του λέω, και σε δη έτσι κουρεμένο, τι χαρά θα κάνη !”.

“Που το κατάλαβες Πάτερ; μου λέει. Πράγματι, χαρά που θα κάνη η μάνα μου να με δη έτσι αλλαγμένο!”.

Ο Θεός τον τύλιξε από ΄δω, τον τύλιξε από εκεί και τον πήγε στον … μάστορα!

Πόση προσευχή θα έκανε η καημένη η μάνα του! >>.

Κείμενο – Φωτογραφίες : Σπύρος  Θεοδ. Κουτσοχρήστος

Ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, έμεινε 4 χρόνια στην Ιερά Μονή (1958 -1962 ) την ανακαίνησε

εκ βάθρων, καθώς κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής, το έτος

1943 την έκαψαν!

Στην Κόνιτσα βρίσκεται και είναι επισκέψιμη, η πατρική οικία του Οσίου!

Η προβολή της τηλεοπτικής σειράς : ” Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό “,

έκανε γνωστό τον βίο του Οσίου Παϊσίου σε όλη την Ελλάδα ( έχουν ξεκινήσει προβολές και σε

άλλες Χώρες ).

Στην Κόνιτσα καθημερινά συρρέουν προσκυνητές από όλο τον κόσμο και η Πυροσβεστική Υπηρεσία Κόνιτσας, καλείτε εν μέσω Αντιπυρικής περιόδου, ( 1η Μαΐου – 31Οκτωβρίου ε.ε.) να παρέχει συνδομή σε προσκυνητές, που κατά την μετάβαση ή την επιστοφή τους, από την Ιερά Μονή αδυνατούν να συνεχίσουν την πορεία τους!

Πρέπει άμεσα, να ξεκινήση η  μελέτη για την  κατασκευή πλακόστρωτου καλτνεριμιού, όπως αυτό

 που συνδέει το χωριό Μονοδένδρι Ζαγορίου, με την  Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής στο Φαράγγι

του Βίκου.

Από το πέτρινο αυτό καλντερίμι, θα διέρχονται  μόνο οχήματα εκτάκτου Ανάγκης (της Δασικής Υπηρεσίας, του Πυροσβεστικού Σώματος, του Ε.Κ.Α.Β. της Ελληνικής Αστυνομίας ) και

όχημα που θα μεταφέρει Άτομα με Ειδικές Ανάγκες και ηλικιωμένους με κινητικά προβλήματα.

Η Περιφέρεια Ηπείρου, να εντάξει το έργο αυτό σε πρόγραμμα, τιμώντας τον Όσιο Παΐσιο

και να λύσει το  χρόνιο πρόβλημα, της αξιοπρεπούς  πρόσβασης στην Ιερά Μονή Στομίου.

Στην ευαγγελική περικοπή της έκτης Κυριακής του Ματθαίου, βλέπουμε τη δύναμη της φιλίας. Τη δύναμη αυτών που μας αγαπούν και που μπορούν να μας οδηγήσουν στην αλήθεια και τη σωτηρία. Κάποιοι τον σήκωσαν, λέει το Ευαγγέλιο, χωρίς ερωτήσεις και διαπιστευτήρια. Αυτό είναι το πρώτο γεγονός της περικοπής, πριν από κάθε λόγο και κάθε θαύμα, έναν άνθρωπο τον κουβαλούν άλλοι, «ἐπὶ κλίνης βεβλημένον» (Ματθ. 9, 2). Η μετοχή έχει τη δική της σκληρότητα, λέει «βεβλημένον», δηλαδή πεταμένο πάνω στο κρεβάτι, όπως αφήνεις κάτι που δεν περιμένεις πια να χρησιμεύσει σε τίποτε. Πόσα χρόνια κράτησε η ακινησία του, η διήγηση δεν το αποκαλύπτει. Μας αφήνει, ωστόσο, να κατανοήσουμε καθαρά πως κανένα θαύμα ο ίδιος δε ζήτησε, λέξη δεν είπε. Τον μετέφεραν. Η κίνηση προς τον Χριστό έγινε με ξένα πόδια.

Η ελπίδα σπανίως πεθαίνει απότομα, φθίνει, όπως λιγοστεύει το φως μέσα σε δωμάτιο που κανείς δεν ανοίγει πια τα παράθυρά του. Ο παράλυτος του Ευαγγελίου είχε φτάσει, καθώς φαίνεται, σε εκείνη την εσωτερική περιοχή όπου ο άνθρωπος παύει να προσδοκά, και αυτή η παύση είναι ασθένεια βαθύτερη από την παράλυση των μελών. Το γνωρίζει καλά ο σημερινός άνθρωπος, που μπορεί να έχει σώμα λειτουργικό και ψυχή καθηλωμένη, να ξυπνά, να εργάζεται, να απαντά στα μηνύματά του, και μέσα του να μην κινείται απολύτως τίποτα. Η κλίνη είναι ένας ξύλινος τάφος που τον κουβαλάς χωρίς να φαίνεται. Επειδή ακριβώς αποτελεί μια αδιάσπαστη ψυχοσωματική ενότητα, ολόκληρος αρρωσταίνει ο άνθρωπος όταν νοσήσει έστω ένα του μέρος, καθώς συχνά η νέκρωση, ξεκινώντας ύπουλα από μέσα και συγκεκριμένα από το σημείο όπου κάποτε κατοικούσε η πίστη στο αύριο, απλώνεται ύστερα αργά έως τα χέρια και τα γόνατα.

Ο Ιησούς κοιτάζει το πλήθος, παρατηρεί το κρεβάτι, διακρίνει, πράγμα παράδοξο, την πίστη των τεσσάρων που ίδρωσαν για να φέρουν τον φίλο τους μπροστά του. Και το πρώτο που προφέρει δεν αφορά τα πόδια του ασθενούς: «Θάρσει, τέκνον• ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Ματθ. 9, 2). Σε έναν άνθρωπο τσακισμένο, που η αντίληψη της εποχής τον θεωρούσε τιμωρημένο από τον Θεό για αμαρτήματα, ο Χριστός απευθύνεται με τη λέξη που φυλάμε για τα παιδιά μας. Δίχως ανάκριση ή απαίτηση μετανοίας διατυπωμένης σε προτάσεις, χωρίς καν ερώτηση αν πιστεύει, προσφέρει πρώτα την τρυφερότητα. Αυτό το μήνυμα, ότι δηλαδή ο πεσμένος άνθρωπος παραμένει παιδί του Θεού ακόμα και μέσα στο βαθύτερο σκοτάδι του, έρχεται να μεταφέρει η προσφώνηση, διατυπώνοντάς το με έναν τρόπο που καμία δογματική προσέγγιση δε θα κατόρθωνε να αποδώσει τόσο λιτά. Η θεραπεία, όταν έρθει, θα είναι ανακαίνιση του όλου ανθρώπου, της υποστάσεώς του από τη ρίζα. Το θαύμα δεν πραγματοποιήθηκε για να θαμπώσει τα πλήθη με μια επίδειξη εξουσίας πάνω στη φύση, αλλά για να φανερώσει κυριαρχία πάνω σε κάτι πολύ πιο δυσκίνητο από τα παράλυτα μέλη, πάνω στην αμαρτία που σαπίζει τη ζωή αθέατα.

Στη γωνία της σκηνής, οι γραμματείς. Σκέφτονται σιωπηλά: «Οὗτος βλασφημεῖ» (Ματθ. 9, 3). Το είπαν στις καρδιές τους, και ο Ευαγγελιστής φροντίζει να σημειώσει ότι ο Ιησούς είδε τις ενθυμήσεις τους, γιατί η υποκρισία των ανθρώπων της θρησκείας δε χρειάζεται να αρθρωθεί για να υπάρχει, ευδοκιμεί και βουβή. Το φαινόμενο δεν έχει εποχή. Εκείνος που, κινούμενος από εσωτερική έπαρση, θα πείσει τον εαυτό του ότι κατέχει τη γνώση στα πράγματα του Θεού, πάντοτε θα βρίσκει δίπλα του κάποιον για να τον υποτιμήσει, ονομάζοντάς τον άπιστο, αιρετικό ή αμαρτωλό, καταδεικνύοντας πως, παρότι η ορολογία προσαρμόζεται, η επικριτική κίνηση του δείκτη παραμένει αμετάβλητη.

Και σήμερα, μέσα σε κύκλους ακράτου «ευσεβείας», ακούγεται κάτι ανάλογο με χίλιες παραλλαγές, καλυμμένο, βέβαια, με χρυσά περιτυλίγματα, δεμένο  με «παραδοσιακή » κορδέλα. Οι νέοι, που μεγάλωσαν με κριτική σκέψη (ευτυχώς) και δε χρωστούν σε κανέναν υπόκλιση, το αντιλαμβάνονται από μακριά, μυρίζονται την υπεροψία κάτω από τα αστραφτερά ενδύματα και απομακρύνονται. Ύστερα καθόμαστε, εμείς οι εκκλησιαστικοί, και απορούμε για τους άδειους ναούς, για τους γάμους που δεν τελούνται πια στην εκκλησία, για τη δυσπιστία απέναντι σε καθετί που φορά ράσο. Η απορία μας θα ήταν σχεδόν συγκινητική, αν δεν ήταν τόσο βολική.

Τι απάντησε ο Χριστός στη σιωπηλή κατηγορία; Πρόσφερε θαύμα. Διαβάζουμε εδώ έναν συλλογισμό σχεδόν δικανικό, αφού η άφεση των αμαρτιών τους φαινόταν εύκολη επειδή μένει αόρατη και ανεξέλεγκτη, ο Κύριος βεβαιώνει το αόρατο μέσω του ορατού, πιστοποιεί την ίαση της ψυχής με τη θεραπεία του σώματος, το θεωρητικά δυσκολότερο εγγυάται το πρακτικά ευκολότερο.[1] Στους γραμματείς, αν και παραδομένοι στην αμφισβήτηση, δόθηκε τελικά μια επιβεβαίωση που δεν άφηνε περιθώριο, και ωστόσο πάλι δεν αναφέρεται πουθενά ότι κατέληξαν να πιστέψουν. Οι όχλοι εθαύμασαν και εδόξασαν. Την επόμενη κατηγορία τους όμως, υποθέτουμε, πήγαν στα σπίτια τους να ετοιμάσουν οι ειδικοί της θεολογίας.

Μένει όμως το πιο παρήγορο σημείο της διηγήσεως, εκείνο που εύκολα προσπερνούμε: «ἰδὼν τὴν πίστιν αὐτῶν» (Ματθ. 9, 2), εννοώντας αποκλειστικά των τεσσάρων φίλων. Το θαύμα στηρίχθηκε σε βεβαιότητα δανεική. Αυτός ο άνθρωπος, που δε μπορούσε πια ούτε καν να ελπίσει, σώθηκε επειδή προσδόκησαν άλλοι για λογαριασμό του, καθώς η αφοσίωση των οικείων του, λειτουργώντας ως ένα σχοινί πλεγμένο από τις ίνες της δικής του απελπισίας, κράτησε τελικά το κρεβάτι μετέωρο πάνω από τον γκρεμό. Εδώ η νεότερη συνήθεια να βλέπουμε την πίστη ως ατομικό κατόρθωμα, ως ιδιωτική υπόθεση ανάμεσα στην ψυχή και στον Θεό της, δέχεται ένα σιωπηλό αλλά καίριο πλήγμα. Σωζόμαστε μαζί, μέλη ενός σώματος, και όταν ένα μέλος παραλύσει, τα υπόλοιπα το σηκώνουν. Αυτή είναι, στην πιο απλή της μορφή, η Εκκλησία, τέσσερις πλάτες που ιδρώνουν κάτω από το βάρος ενός πέμπτου.

Παρότι γύρω μας πάντοτε θα υπάρχουν συνάνθρωποι απεγνωσμένοι, θα βρίσκονται, δόξα τω Θεώ, και οι απλοί, οι φιλότιμοι, πρόθυμοι να τους βαστάξουν χωρίς πολλά λόγια ή θεολογικές προϋποθέσεις, μετατρέποντας την προσευχή για τον άλλον και την αγάπη, που τον μεταφέρει εκεί όπου ο ίδιος αδυνατεί να φτάσει, ίσως στη σοβαρότερη ιερουργία που μπορεί να τελέσει ένα μέλος της Εκκλησίας.

Και ο θεραπευμένος; Σηκώθηκε, πήρε την κλίνη του και πήγε στην οικία του. Η λεπτομέρεια έχει βάθος, το κρεβάτι που τον βάσταζε, το μεταφέρει τώρα εκείνος. Το παρελθόν του το φορτώθηκε ο ίδιος πλέον στον ώμο του, καθιστώντας το, ελαφρύ πια, μια ζωντανή μαρτυρία. Έτσι λειτουργεί η ίαση που χαρίζει ο Χριστός, αφήνει τα σημάδια στη θέση τους και τους αλλάζει το νόημα. Ο δρόμος για το σπίτι πρέπει να ήταν σύντομος, λίγα στενά της Καπερναούμ. Κανείς δεν κατέγραψε τι συλλογιζόταν περπατώντας. Πιθανότατα καμία άλλη σκέψη πέρα από εκείνη τη λέξη, «τέκνον», που κανένας δεν του την είχε πει από τότε που αρρώστησε, και που άξιζε, μόνη της, όσο και τα πόδια του.

Επίσκοπος Μελιτηνής Μάξιμος Παφίλης

^[1] Θεοφύλακτος Βουλγαρίας, Τὰ Εὑρισκόμενα Πάντα, στο Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, ἐπιμ. J.-P. Migne, τ. 123 (Paris: Garnier Fratres, 1883), στ. 228Β: «Ἐγὼ δὲ ἐκ τῆς τοῦ σώματος θεραπείας πιστώσομαι καὶ τὴν τῆς ψυχῆς, διὰ τοῦ ἐλάττονος μὲν, δυσκολωτέρου δὲ δοκοῦντος, βεβαιῶν καὶ τὴν τῶν ἁμαρτιῶν ἄφεσιν, ἥτις μεγάλη μὲν, εὐκολωτέρα δὲ ὑμῖν δοκεῖ διὰ τὸ ἀφανὲς εἶναι». URL: https://www.google.com/books/edition/Patrologiae_cursus_completus_Series_grae/oTk2AQAAMAAJ?hl=el&gbpv=1

Στο ιερό θυσιαστήριο, περιστοιχίζοντας τον προεξάρχοντα Αρχιερέα, συλλειτούργησαν ο ιερατικώς Προϊστάμενος του Ι. Ναού Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Βησσαρίων Κοκλιώτης, ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Θεοφάνης Πέτρου, ο Αιδεσιμότατος Πρεσβύτερος κ. Δημήτριος Μισλής, καθώς και οι Ιερολογιώτατοι Διάκονοι κ. Daniel Johnson και κ. David Johnson. Κατά τη διάρκεια της Ευχαριστιακής Συνάξεως, ο Θεοφιλέστατος τέλεσε την εις Πρεσβύτερον Χειροτονία του ευλαβεστάτου διακόνου κ. David Johnson, εισάγοντας τον νέο κληρικό στον δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης.

Απευθυνόμενος στον νεοχειροτονηθέντα κληρικό, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος κ. Μάξιμος απηύθυνε πατρικές νουθεσίες, προτρέποντάς τον να διακονεί το ποίμνιο φέροντας διαρκώς στην καρδιά του την απλότητα, το μειδίαμα της καλοσύνης, την ανυπόκριτη αγάπη προς όλους τους ανθρώπους. Εξετάζοντας την πορεία της ανθρώπινης ζωής μέσα στον χρόνο, ο Αρχιερεύς υπογράμμισε τη ματαιότητα των κοσμικών εξαρτήσεων, υπενθυμίζοντας πως η επίγεια ζωή καταλήγει αναπόδραστα στην ώρα της απογυμνώσεως του ανθρώπου ενώπιον του Ιησού Χριστού.

Την εσφαλμένη πεποίθηση της αιώνιας κτήσεως των υλικών αγαθών, προσδιόρισε ο ίδιος ως δείγμα πνευματικής ανωριμότητας. «Αποτελεί αυταπάτη», σημείωσε χαρακτηριστικά, «η προσκόλληση σε γήινες δόξες, διότι μετά την παρέλευση ενός αιώνος η μνήμη των ανθρώπων σβήνει ολοκληρωτικά, αφήνοντας ως μοναδική, αληθινή και αιώνια ελπίδα τη μνήμη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού».

Συνεχίζοντας, ο Θεοφιλέστατος κάλεσε τον νέο ιερέα να βιώνει την κάθε ημέρα με πνεύμα ευγνωμοσύνης και ειλικρινούς αγάπης, ακολουθώντας την ιερή ευαγγελική παρακαταθήκη της πλήρους αφοσιώσεως στον Θεό και της ανιδιοτελούς προσφοράς. Όπως χαρακτηριστικά διευκρίνισε, η προσέγγιση του πάσχοντος αδελφού απαιτεί έναν κληρικό προσιτό, γεμάτο ευγένεια και γλυκύτητα, ο οποίος, αποτινάσσοντας κάθε είδους απόσταση, προσφέρει παρηγορία ανάλογα με τις ιδιαίτερες πνευματικές ανάγκες του καθενός, κατεβαίνοντας στο επίπεδο του δοκιμαζόμενου ανθρώπου για να του προσφέρει στοργικά την αγκαλιά της Εκκλησίας, μια συμπεριφορά που βρίσκει το απόλυτο θεμέλιό της στην κυριακή ρήση επί της ταπεινοφροσύνης: «ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται» (Λουκ. 14,11).

Αναλύοντας, μάλιστα, περαιτέρω τους πνευματικούς κινδύνους, ο κ. Μάξιμος παρατήρησε ότι η υπεροψία, προερχόμενη από την πηγή του κακού, μολύνει την ανθρώπινη καρδιά και τον νου, οδηγώντας τον πιστό σε μια καταστροφική πτώση. Η ψευδαίσθηση του μεγαλείου, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, εγκλωβίζει τον άνθρωπο στο τέλμα της αμαρτίας, μια ζοφερή πραγματικότητα η οποία αποκαλύπτεται με δραματικό τρόπο κατά τη στιγμή της αναχωρήσεως από τον παρόντα βίο, όταν πλέον οι οφθαλμοί του σώματος κλείνουν οριστικά και διανοίγονται τα όμματα της ψυχής.

Γι’ αυτό και, κλείνοντας την ομιλία του, προέτρεψε πατρικά τον κ. David να διατηρεί απόλυτη εμπιστοσύνη στον Χριστό και να ενδύεται την απλότητα καθ’ όλη τη διάρκεια της ιερατικής του πορείας. Του μετέφερε, τέλος, την αγάπη και τις ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας κ. Νικήτα.

Προ της απολύσεως της Θείας Λειτουργίας, τον λόγο έλαβε ο ιερατικός προϊστάμενος του Ναού Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Βησσαρίων, απευθύνοντας θερμό καλωσόρισμα προς τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Μελιτηνής κ. Μάξιμο. Παραλλήλως, ο κ. Βησσαρίων εξέφρασε θερμές ευχαριστίες προς άπαντες τους παρισταμένους κληρικούς για τη λειτουργική συμμετοχή τους στη χαρά της ενορίας. Ακολούθως, εκπρόσωποι της εκκλησιαστικής κοινότητας προσέφεραν άνθη τόσο προς τον προεξάρχοντα Αρχιερέα όσο και προς τον νεοχειροτονηθέντα Πρεσβύτερο.

Τη λατρευτική σύναξη διαδέχθηκε εόρτιο γεύμα προς τιμήν του νέου ιερέως, παρατεθέν από την Kοινότητα προς όλους τους παρευρισκομένους πιστούς.

Ο Άγιος Σάββας ο Χιλανδαρινός ( 1175 – 1236 ) ήταν ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος της Αυτοκέφαλης  Σερβικής Εκκλησίας, “ αναμορφωτής του Σερβικού μοναχισμού “, κτήτωρ της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου Αγίου Όρους και  “ δεύτερος κτήτορας “ της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου.

Πατέρας του Αγίου Σάββα, είναι ο Όσιος Συμεών ο Μυροβλύτης ο Χιλανδαρινός (1114 -1199 ), προστάτης των ατέκνων ζευγαριών.

Η  μνήμη τους τιμάται, στις 14 Ιανουαρίου εκάστου έτους.

O Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς  ( 1880 – 1956 ) Επίσκοπος Αχρίδος και Ζίτσης, της Σερβικής Ορθοδόξου εκκλησίας,θεωρείται ως ” ο Άγιος Χρυσόστομος ” του Σερβικού Λαού.

Το 1944 ο Γερμανοί, τον στέλνουν στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως Νταχάου ( Dachau ) της Ναζιστικής Γερμανίας, όπου τον υποβάλουν σε απάνθρωπα και φρικτά βασανιστήρια. Απελευθερώθηκε το 1945, μετά την πτώση των δυνάμεων του Άξονα, αλλά το κομμουνιστικό καθεστώς της Γιουγκοσλαβίας, τον θεωρούσε ανεπιθύμητο πρόσωπο, για την χώρα και  παρά την κλονισμένη υγεία του, κατέφυγε στη Αμερική όπου συνέχισε το Ιεραποστολικό και Φιλανθρωπικό, μέχρι την οσιακή  κοίμηση του.

Το Ιερό λείψανό του βρίσκεται ( στο χωριό του ) στην Ιερά Μονή Λέλιτς ( Lelic ) το Καθολικό της οποίας έκτισε ο ίδιος  μετά από όραμα, ως Ιερό Ενοριακό Ναό αρχικά και τον αφιέρωσε στον  Άγιο Νικόλαο Αρχιεπίσκοπο Μύρων της Λυκίας τον Θαυματουργό.

Η  μνήμη του τιμάται, στις 5 Μαρτίου εκάστου έτους. Με τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς (1894 – 1979 ) συνδέθηκε πνευματικά, ο κτήτωρ του Ιερού Παρεκκλησίου κ. Κωνσατντίνος Α. κατά τα  τέσσερα έτη των σπουδών του στην Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου.

Ο κ. Κωνσταντίνος Α. επισκεπτόταν τακτικά τον Άγιο Ιουστίνο, στην Γυναικεία Ιερά Μονή Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ του Τσέλιε ( Celije ), τον χαρακτηρίζει ” ψυχούλα ” ευγενέστατο, φιλόξενο, αρχοντικό στους τρόπους και φιλόσοφο της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως. Θυμάται πολύ έντονα, την Θεία Λειτουργία που τελούσε ο Άγιος Ιουστίνος, ( 04:00 ξημέρωμα – 10:00 πρωί )  καθώς και το κήρυγμα του προς τους πιστούς, που εκκλησιαζόταν στην Ιερά Μονή από τα γύρω χωριά.

Ο ΄Αγιος Ιουστίνος Πόμοβιτς ήταν ο πρώτος που μετέφρασε και εξέδωσε, τους Βίους των Αγίων στην Σερβική γλώσσα! Στην Ιερά Μονή του Τσέλιε, βρίσκεται ο τάφος και το Ιερό Λείψανό του.

Η  μνήμη του τιμάται, στις 14 Ιουνίου εκάστου έτους.

Σε τοιχογραφία του Ι. Παρεκκλησίου, απεικονίζεται ο Άγιος, στην Ιερά Μονή του Τσέλιε! H ιστόρηση των Ι. Εικόνων του Ιερού Παρεκκλησίουστον Ελεώνα Θηβών, έγινε από τον πρωτοπρεσβύτερο π. Σταμάτη  Σκλήρη.

Κείμενο – Φωτογραφίες: Σπύρος  Θεοδ.  Κουτσοχρήστος