Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει με τον Τσίπρα και την επιδιωκόμενη επιστροφή του, ως σωτήρας του τόπου. Δηλαδή, τρεις τουλάχιστον ολιγάρχες, με ισχυρή παρουσία μέσω των ΜΜΕ που διαθέτουν (σχεδόν το σύνολο του πανελλαδικού ποσοστού) στηρίζουν με νύχια και με δόντια την πτώση Μητσοτάκη και την εκ νέου …αγιοποίηση του Τσίπρα. Είναι οι ίδιοι που επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ «έπαιζαν» ακόμη και την επιστροφή στη δραχμή! Εν πάση περιπτώσει, δεν διακύβευσαν το παραμικρό, αντιθέτως ωφελήθηκαν σημαντικά.

Η επιχείρηση επιστροφής Τσίπρα γίνεται με έντονο κι επιθετικό marketing. Ακόμη και με θηριώδη ψέματα για γεγονότα πού σήμερα παρουσιάζονται διαφορετικά από ότι έγιναν…

Η μπουρζουαζία δίπλα στον νεοκομμουνιστή! Κι η ολιγαρχία  στην οποία αρνήθηκε ο Μητσοτάκης να ενδώσει στα αιτήματά της, συναγελάζεται χωρίς προσχήματα με την Αριστερά του χαβιαριού, του πούρου και του κότερου!  Το είχε κάνει και παλιότερα με τον μακαρίτη/μηντιάρχη Ψυχάρη και τη γάτα Αγκύρας…

Εσχάτως ακούμε ιστορίες αγρίων. Δεν έγινε ποτέ το κλείσιμο των τραπεζών, δεν υπήρξαν τα capital controls, δεν υπήρξε ποτέ εισβολή λαθρομεταναστών για να …λιαστούν στην Ομόνοια! Δεν υπήρξε ποτέ ανελέητο ιδεολογικό/ιδεοληπτικό κυνηγητό στη Μεσαία τάξη, ούτε υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για έναν αιώνα, ούτε το τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο που διέλυσε την οικονομία. Δεν υπήρξαν ποτέ φοιτητές να χοροπηδάνε επάνω στο γραφείο του υπουργού Παιδείας σαν κανίβαλοι, δεν υπήρξε ποτέ η στημένη υπόθεση Novartis, δεν υπήρξαν ποτέ οι δυο καταδικασμένοι υπουργοί του Τσίπρα!

Όλα αυτά -και πολλά άλλα- οι μπουρζουάδες – ολιγάρχες θέλουν να τα ξεχάσουμε. Γίνεται αυτό; Ποιος ξέρει; Από έναν λαό που συχνά άγεται και φέρεται, διαθέτει μνήμη χρυσόψαρου και …διαδηλώνει ακούγοντας για … ξυλόλια και λοιπές θεωρίες συνωμοσίας, όλα μπορεί να τα περιμένει κάποιος. Εξ ου και στρώνεται το κόκκινο χαλί στον Τσίπρα. Ακόμη κι αν λάβει ποσοστό 10%, μπορεί να τον επιβάλλουν ως πρωθυπουργό σε κυβέρνηση συνεργασίας.

Ναι, είναι σαφές ότι σχεδιάζουν μια αδύναμη κυβέρνηση, με πρωθυπουργό μαριονέτα.  Δεν τους νοιάζει η χώρα, τους νοιάζει να φύγει ο Μητσοτάκης που δεν ενέδωσε στα όσα του ζητούσαν. Κι η στροφή της χώρας εκεί που τα ρούβλια και τα πετρέλαια κάνουν παιγνίδι.

Ναι, φέρνουν πάλι τον Τσίπρα, τον εμπιστεύονται! Τους αρέσει το «ναι σε όλα»! Τους αρέσει να συνομιλούν με τον αδύναμο. Τον άνθρωπο που πούλησε την καταστροφή ως ελπίδα και τώρα του φτιάχνουν το ίδιο παραμύθι με άλλο εξώφυλλο.

Ναι, φέρνουν πάλι τον Τσίπρα, όχι για να κυβερνήσει, αλλά για να εξυπηρετήσει. Όχι για να σώσει τη χώρα, αλλά για να ξαναπαίξει τον ρόλο που ξέρει καλύτερα: του επαναστάτη με το κότερο … της μπουρζουαζίας! Κι ας έχει χάσει πανηγυρικά από τον Μητσοτάκη, οσάκις αναμετρήθηκαν…

Το βέβαιο είναι ότι το παρελθόν δεν αποτελεί λύση. Πολύ περισσότερο όταν είναι αποτυχημένο…

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που η κυβέρνηση θέσπισε -και έπραξε άριστα- έφερε στη Βουλή και ψήφισε τον πιο αυστηρό Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας που είχε ποτέ η χώρα. Χώρια οι κάμερες που τοποθετήθηκαν κι αναμένεται να τοποθετηθούν σε καίρια σημεία οδών και λεωφόρων. Ταυτοχρόνως, εδώ και καιρό εφαρμόζονται στα σχολεία προγράμματα οδικής ασφάλειας, κυρίως από το Ινστιτούτο «Πάνος Μυλωνάς».

Παρ’ όλα αυτά και τις συνεχείς επικοινωνιακές δράσεις για την οδική ασφάλεια, είναι τραγικό κάθε ξημέρωμα – στον απολογισμό της προηγούμενης ημέρας- να έχουμε ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να γυρίσουν στο σπίτι, οικογένειες που βυθίζονται στο πένθος, μια χώρα που συνεχίζει να θρηνεί σιωπηλά θύματα της ασφάλτου.

Συμφώνως με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 2023 σημειώθηκαν 13.461 τροχαία συμβάντα, από τα οποία άφησαν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο 646 άνθρωποι!! Μιλάμε για εθνική τραγωδία.

Τα προσωρινά στοιχεία του Μαΐου 2025 δείχνουν ότι είχαμε 42 θανάτους!  Κι ακόμη δεν ξέρουμε κάτι για τον θανατηφόρο Αύγουστο…

Προσέξτε: Τα στοιχεία της ασφάλτου,  δείχνουν ότι χάνονται δυο άνθρωποι την ημέρα! Κάθε μήνα έχουμε νεκρούς με αντίστοιχο αριθμό εκείνων στα Τέμπη και κάθε δυο μήνες αντίστοιχους με το Μάτι! Ενώ πολλοί περισσότεροι άνθρωποι, μένουν με μόνιμες αναπηρίες. Μιλάμε για μια σιωπηλή πανδημία που καθημερινά παίρνει ζωές.

Δυστυχώς, δεν καταλαβαίνουμε και δεν ακούμε τίποτα, ούτε από την αυστηρότητα νόμων, ούτε από μέτρα. Θεωρούμε ότι το κακό δεν θα κτυπήσει ποτέ τη δική μας πόρτα.  Αγνοούμε ότι η οδήγηση δεν αποτελεί δικαίωμα χωρίς όρια, αλλά κορυφαία ευθύνη απέναντι στη δική μας ζωή ή στη ζωή των άλλων.

Κι η απορία παραμένει: Πώς γίνεται ο οδηγός που οδηγεί επάνω από τα όρια ασυδοσίας στην Ελλάδα, να τηρεί απολύτως τον ΚΟΚ όταν οδηγεί στο εξωτερικό; Είναι δυνατόν να χρειάζεται κάθε οδηγός έναν αστυφύλακα δίπλα του για να μη παρανομεί;

Ειλικρινά, σηκώνει κάποιος τα χέρια ψηλά. Τι στο καλό πρέπει να γίνει για να μη σκοτωνόμαστε στην άσφαλτο; Ή έχουμε συνηθίσει τον θάνατο στους δρόμους και δεν μας ξενίζει τίποτα; Ούτε καν το νεκροταφείο της ασφάλτου;

Το βέβαιο είναι ότι δεν αντέχουμε τόσους νεκρούς. Τόσες κηδείες. Τόσο κλάμα και συνεχή μνημόσυνα στην άκρη της ασφάλτου.

Κάθε σταυρός που καρφώνεται στο χώμα μιας διασταύρωσης είναι μια κραυγή, μια υπενθύμιση πως το αίμα που χύνεται δεν είναι στατιστική. Είναι ζωές που δεν θα ξαναγυρίσουν, χαμόγελα που δεν θα ξαναφανερωθούν, αγκαλιές που δεν θα ξαναδοθούν. Αν δεν αλλάξουμε πορεία τώρα, θα συνεχίσουμε να μετράμε νεκρούς.

Και τότε η άσφαλτος θα παραμένει το πιο σκληρό μας μνημείο.

Πριν από ένα αιώνα, 1924-1925, στον Πειραιά, ιδρύθηκε μια μικρή επιχείρηση υγρών καυσίμων και ειδών αυτοκινήτου, από τον Νίκο Ι. Θεοχαράκη. Λίγο καιρό αργότερα, άνοιξε και δεύτερο κατάστημα στην Αθήνα και σύντομα αυτή η επιχείρηση έγινε η μεγαλύτερη στη χώρα. Η πρώτη σε εισαγωγές ανταλλακτικών και ειδών αυτοκινήτου. Μάλιστα, λίγο πριν τον πόλεμο, ο Θεοχαράκης ίδρυσε εργοστάσιο που παρήγαγε ανταλλακτικά φρένων και ταπετσαρίες αυτοκινήτων. Στον πόλεμο η εταιρεία ανέστειλε τη δραστηριότητά της και μετά από αυτόν ενεργοποιήθηκε πάλι και επέκτεινε τις δραστηριότητές της  στον τομέα των ελαστικών αυτοκινήτων, ενώ το 1957 απέκτησε την αποκλειστική αντιπροσωπεία της Yokohama. 

Το 1961 αποτέλεσε χρονιά – σταθμό στην ιστορία του Ομίλου, όταν ο Νικόλαος Θεοχαράκης, μαζί με τους δύο υιούς του, τον Ιωάννη και τον Βασίλειο, ανέλαβαν την αποκλειστική αντιπροσωπεία των αυτοκινήτων Nissan στην Ελλάδα -στην πρώτη επίσημη αντιπροσώπευση της Nissan Motor Co. στην Ευρώπη.

Μεταπολίτευση, ΤΕΟΚΑΡ, Βόλος

Το 1976, η οικογένεια Θεοχαράκη ίδρυσε την ΤΕΟΚΑΡ ΕΠΕ και επέκτεινε τις δραστηριότητές της στην παραγωγή οχημάτων. Αρχικά, κατασκεύαζαν σε μονάδα στην οδό Θηβών στο Αιγάλεω, τις κιβωτάμαξες των ελαφρών φορτηγών Datsun Pick-Up.

Το 1978, η εταιρεία τέθηκε σε νέες βάσεις. Ξεκίνησαν τα σχέδια για την ανέγερση μεγάλης μονάδας συναρμολόγησης στον Βόλο και η ΤΕΟΚΑΡ μετατράπηκε σε ανώνυμη εταιρεία.  Τότε, ΚΑΙ με τις ευλογίες της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή, πρότεινε στη Nissan τη δημιουργία μονάδας συναρμολόγησης στην Ελλάδα. Η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία είχε 48 εργοστάσια σε όλο τον κόσμο και παρ’ ότι η ελληνική αγορά ήταν μικρή για τα δεδομένα ενός πολυεθνικού κολοσσού, η πρόταση της οικογένειας Θεοχαράκη πρόσφερε στη Nissan την ευκαιρία να διασφαλίσει το μερίδιό της στην ευρύτερη ευρωπαϊκή αγορά, εν όψει μάλιστα επικείμενων περιορισμών εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τον Ιανουάριο του 1979 θεμελιώθηκαν στη βιομηχανική περιοχή του Βόλου οι εγκαταστάσεις της μονάδας, εκεί όπου αρχικά επρόκειτο να δημιουργηθεί το εργοστάσιο κατασκευής των αυτοκινήτων της Renault-Peugeot. Η επιλογή του Βόλου για την ανέγερση της μονάδας συναρμολόγησης μόνο τυχαία δεν ήταν, αφού η πόλη πρόσφερε μία σειρά από πλεονεκτήματα: Ήταν σημαντικό λιμάνι, γεγονός που επέτρεπε την εισαγωγή εξαρτημάτων από την Ιαπωνία, ενώ, παράλληλα, συγκοινωνούσε με την εθνική οδό και τον σιδηρόδρομο. Το οικόπεδο είχε συνολική έκταση 264 στρέμματα από τα οποία το εργοστάσιο καταλάμβανε 16.500 τ.μ. Σταδιακά οι εγκαταστάσεις επεκτάθηκαν και η συνολική έκταση των στεγασμένων χώρων παραγωγής ανήλθε σε 35.000 τ.μ.

Η συναρμολόγηση ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1980 με το αγροτικό Datsun Pick Up 1600, ενώ σύντομα ακολούθησε το επιβατηγό Datsun Cherry. Το πρώτο έτος λειτουργίας συναρμολογήθηκαν 4.685 αυτοκίνητα.

Το 1981, ιδρύθηκε η ΤΕΚΟΜ, της οποίας οι εγκαταστάσεις ανεγέρθηκαν δίπλα από τις εγκαταστάσεις της ΤΕΟΚΑΡ. Η νέα μονάδα κατασκεύαζε τα καθίσματα καθώς και τα μεταλλικά μέρη της κιβωτάμαξας των ελαφρών φορτηγών. Ακολούθως το 1983, οι επιχειρηματίες εξαγόρασαν την Kihler που κατασκεύαζε ψυγεία. Σε περίοδο αιχμής, τα τρία εργοστάσια στον Βόλο απασχολούσαν 660 άτομα.

Τα επόμενα χρόνια η παραγωγή κυμαινόταν μεταξύ 10.000 και 11.000 μονάδες ετησίως. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980 η παραγωγή ήταν η υψηλότερη στη χώρα και κάλυπτε σχεδόν τη μισή παραγωγή της εγχώριας αυτοκινητοβιομηχανίας. Στα 15 χρόνια της λειτουργίας της μονάδας της ΤΕΟΚΑΡ, συναρμολογήθηκαν συνολικά περί τις 170.000 μονάδες, ενώ τα πιο δημοφιλή αυτοκίνητα ήταν το Sunny και το απλό Pick Up.  

Η άρνηση του ΠαΣοΚ 

Το 1990, η ΤΕΚΟΜ κατατασσόταν στις 50 πλέον κερδοφόρες βιομηχανίες της ελληνικής οικονομίας. Επιπλέον η ΤΕΟΚΑΡ, κατά τις εκτιμήσεις της Nissan Ιαπωνίας, βρισκόταν στην πρώτη θέση μεταξύ όλων των μονάδων συναρμολόγησης που λειτουργούσαν παγκοσμίως με το όνομα της Nissan, και αποτελούσε το πρότυπο.

Προσέξτε: Ενώ όλα πήγαιναν εξαιρετικά σε σχέση με παραγωγή και στόχους, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Nissan κάνει επίσημη πρόταση στην οικογένεια Θεοχαράκη για την από κοινού ίδρυση μεγαλύτερου εργοστασίου συναρμολόγησης. Κάτι που χρειαζόταν νομοθετική παρέμβαση από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Όμως, εκείνη την περίοδο της «επανάστασης» στη χώρα, οι σχέσεις με τους …κεφαλαιοκράτες και τους …καπιταλιστές ήταν …απαγορευμένες!  Η λέξη επένδυση ανέδυε … καπιταλιστικό μίασμα. Η νομοθετική παρέμβαση δεν έγινε ποτέ.

Κι είναι χαρακτηριστικό πως όταν ο πρόεδρος της της Nissan, Γιουτάκα Κούμε επισκέφτηκε την Ελλάδα και τον Βόλο, αντιμετωπίστηκε ως παρίας.

Ο δήμαρχος Βόλου δεν πήγε καν στις συναντήσεις για την επέκταση του εργοστασίου στην πόλη του, ενώ κι η κυβέρνηση ήταν απούσα. Σοσιαλισμός, βλέπετε! Ο πρόεδρος της Nissan, παρ’ ότι ζήτησε επανειλημμένως να συναντήσει κυβερνητικούς παράγοντες, δεν έγινε δεκτός από κανέναν!! Με την τότε υφυπουργό Βιομηχανίας Βάσω Παπανδρέου να αρνείται να τον συναντήσει.

Θάτσερ και Σάντερλαντ

Τότε, τα νέα ταξίδεψαν αστραπιαία, η πρωθυπουργός της Αγγλίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, χωρίς ιδεοληψίες και σηκωμένη επαναστατικά τη γροθιά της, παίρνει ένα αεροπλάνο και φτάνει incognito στο Βόλο. Συναντιέται με τον πρόεδρο της ιαπωνικής εταιρείας που βρισκόταν ακόμη στην Ελλάδα και «κερδίζει» τελικά την απόφασή του να επενδύσουν στη χώρα της, στο Σάντερλαντ.

Μια μεγάλη επένδυση είχε χαθεί για την Ελλάδα, ενώ έκλεισε κι ο δρόμος άλλων που ήταν δρομολογημένες. Και μια μεγάλη επένδυση έφτασε στην Αγγλία, εκεί που ακόμη λειτουργεί η μονάδα της Nissan.

Έτσι, χάθηκε για την Ελλάδα η μοναδική ευκαιρία να καταστεί ανταγωνιστική και με μερίδιο σε έναν από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους κλάδους της παγκόσμιας βαριάς βιομηχανίας.

Όμως, όλα κι όλα. Οι… καπιταλιστές δεν πάτησαν την τιμημένη ελληνική γη. Τι κι αν το εργοστάσιο στο Βόλο ακολούθησε φθίνουσα πορεία, έχασαν τη δουλειά τους χιλιάδες εργαζόμενοι και τελικά επλήγη η ελληνική οικονομία;

Ο σοσιαλισμός είχε νικήσει… Άνθιζαν άλλωστε τα λεφτόδεντρα…

Στην κορυφή αυτού του κακόγουστου θεάτρου, δεσπόζει ο αρχιερέας του λαϊκισμού: ο Βελόπουλος. Ο άνθρωπος που έκανε καριέρα πουλώντας «χειρόγραφες επιστολές του Ιησού» και κηραλοιφές, εμφανίστηκε στη Βουλή ως κήρυκας της συνωμοσίας. Με ύφος παντογνώστη μιλούσε για «κρυφά φορτία», για «εκρήξεις τύπου Χιροσίμα», για «βαγόνια που εξαϋλώθηκαν». Κι αν ήταν μόνος του, θα γελούσαμε. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ήταν.

Διότι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τον ακολούθησαν κόμματα που υποτίθεται πως διεκδικούν σοβαρό ρόλο στη διακυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τις γνωστές ψεκασμένες εμμονές, το ΠΑΣΟΚ που δεν δίστασε να μιλήσει για «εξαϋλωμένα βαγόνια», ο Χαρίτσης που κούνησε το δάχτυλο με ύφος τιμητή, η Κωνσταντοπούλου που ανακάλυπτε «μυστικά φορτία» λες κι έβγαζε επεισόδιο από θεωρία συνωμοσίας στο YouTube. Όλοι τους έγιναν ουρά του Βελόπουλου, μετατρέποντας σε …πολιτικό όπλο τη ανοησία.

Επιπλέον, η Μαρία Καρυστιανού, η μάνα των Τεμπών, έγινε το σύμβολο που όλοι ήθελαν να καπηλευτούν. Το αληθινό της πένθος μετατράπηκε σε εργαλείο προπαγάνδας, την έσυραν από κανάλι σε κανάλι, από μικρόφωνο σε μικρόφωνο, για να ντύσουν με συγκίνηση τις πιο χυδαίες θεωρίες συνωμοσίας. Κόμματα, πολιτικοί και «ανεξάρτητοι» δημοσιογράφοι την ανέδειξαν σε σημαία, όχι για να δικαιωθούν οι νεκροί, αλλά για να εξυπηρετηθούν τα δικά τους μικροκομματικά παιχνίδια. Έτσι, η Μ. Καρυστιανού δεν έγινε απλώς φωνή του πένθους, την μετέτρεψαν σε «λαγό» συμφερόντων, σε πρόσωπο-ασπίδα για κάθε ψέμα, σε άλλοθι ενός λαϊκισμού που πάτησε πάνω στην οδύνη της.

Δίπλα τους, έστρωσαν  το τηλεοπτικό χαλί οι γνωστοί ολιγάρχες που ελέγχουν ΜΜΕ. Κι αυτοί που παριστάνουν τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους, αλλά στην πραγματικότητα χρησιμοποιούν την ενημέρωση ως μοχλό πίεσης για να φθείρουν την κυβέρνηση. Έφτασαν στο σημείο να παρουσιάζουν ως κορυφαίο εμπειρογνώμονα, κάποιον που δεν είναι καν αναγνωρισμένος! Δεν τους ένοιαζε η αλήθεια, ούτε οι νεκροί. Τους ένοιαζε να φτιάξουν ένα αφήγημα ασφυξίας, να κλονίσουν τον Μητσοτάκη, να ανοίξουν τον δρόμο για δικά τους σχέδια.

Μόνο που η πραγματικότητα είναι πεισματάρα. Το πόρισμα έδειξε την αλήθεια: καμία έκρηξη-φαντομάς, κανένα παράνομο φορτίο. Μόνο μια τραγωδία που προήλθε από την αδιανόητη ανικανότητα του κράτους να λειτουργήσει με στοιχειώδη σοβαρότητα. Από έναν σταθμάρχη που δεν έπρεπε ποτέ να βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Από ένα σιδηροδρομικό δίκτυο που παρέμεινε ανοχύρωτο, επειδή επί δεκαετίες όλες οι κυβερνήσεις —ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ— έκαναν παιχνίδι με καθυστερήσεις και αναβολές.

Αν η αντιπολίτευση ήθελε πραγματικά να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, εκεί θα έπρεπε να χτυπήσει. Στην αλαζονεία της κυβέρνησης που μιλούσε για «άριστους» και διόριζε ακατάλληλους. Στην αιώνια αναβολή της σύμβασης 717. Στην κομματική νοοτροπία που σκότωσε ανθρώπους. Όμως, πώς να το κάνουν; Εκεί θα έπρεπε να αναλάβουν και οι ίδιοι ευθύνες. Και γι’ αυτό προτίμησαν να ακολουθήσουν τον Βελόπουλο στον βούρκο.

Τώρα που το αφήγημα κατέρρευσε, όλοι κρύβονται. Οι τηλεμαϊντανοί «ειδικοί» εξαφανίστηκαν, τα κανάλια σιώπησαν, οι πολιτικοί αποφεύγουν να μιλήσουν. Το μόνο που απέμεινε είναι η ζημιά: μια κοινωνία που σύρθηκε σε θεωρίες συνωμοσίας, αντί να απαιτήσει σοβαρή θεσμική λογοδοσία.

Η αλήθεια, όμως, είναι αμείλικτη: στα Τέμπη δεν κάηκαν εύφλεκτα φορτία. Κάηκε η πολιτική αξιοπιστία ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Κωνσταντοπούλου και των λοιπών «μαθητών» του Βελόπουλου. Και το μόνο πραγματικά εύφλεκτο ήταν ο λαϊκισμός τους.

Εννοείται, ότι ουδείς ισχυρίζεται ότι το δικαίωμα στην απεργία δεν είναι ιερό. Απλά ισχυρίζομαι, ότι η κατάχρηση της απεργίας από την ΑΔΕΔΥ, εδώ και δεκαετίες, πλήττει την ίδια την κοινωνία, που την πληρώνει. Όπως, ισχυρίζομαι ότι η υπόθεση έχει καταστεί ανίατη ασθένεια, από εκείνους τους επαγγελματίες συνδικαλιστές που έχουν «ευαγγέλιο» το άτυπο «moto» «δεν δουλεύω, δεν αξιολογούμαι, δεν με ακουμπάει κανείς».

Χθες είχαν απεργία πάλι.

Προσέξτε: Δεν απεργούσαν οι γιατροί που «πολεμάνε» ολημερίς κι ολονυκτίς στο ΕΣΥ, ούτε οι νοσηλευτές που κρατούν όρθια τα νοσοκομεία με μισθούς μικρότερους από υπαλλήλους ΔΕΚΟ. Αυτοί δεν έχουν την πολυτέλεια για «επαναστάσεις».

Είχε απεργία όμως η ΑΔΕΔΥ. Γιατί;

Επειδή η κυβέρνηση τόλμησε να φέρει πειθαρχικό δίκαιο. Δηλαδή το αυτονόητο: ότι κάποιος που δεν κάνει τη δουλειά του θα έχει συνέπειες. Κι αυτό για τους δημοσίους υπαλλήλους και τους συνδικαλιστές τους, αποτελεί …σκάνδαλο! Πώς τολμάει το κράτος να ζητάει από τον δημόσιο υπάλληλο να λογοδοτήσει; Εδώ μιλάμε για είδος υπό εξαφάνιση: ο homo bureaucraticus, που γεννήθηκε για να μην αξιολογείται ποτέ.

Κι όχι μόνο αυτό. Η ΑΔΕΔΥ βαφτίζει το νέο πλαίσιο «αιτία πολέμου». Με ποιον πολεμάει; Με την κοινωνία που πληρώνει τους μισθούς τους; Με τον πολίτη που περιμένει σε ουρές; Με τον φορολογούμενο που σέρνεται από γραφείο σε γραφείο; Αυτός είναι ο εχθρός. Γιατί, κακά τα ψέματα, η ΑΔΕΔΥ δεν εκπροσωπεί πλέον τους εργαζόμενους του Δημοσίου που μοχθούν. Εκπροσωπεί μόνο τον εαυτό της: μια μικρή κάστα αδιάφορων και επαγγελματιών του χαβαλέ.

Κι αν αναρωτιέστε γιατί αντέχει τόσα χρόνια αυτό το μόρφωμα, η απάντηση είναι απλή: τα κόμματα. Όλα ανεξαιρέτως. ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και φυσικά πρόθυμοι «γαλάζιοι κομμουνιστές», που υποθάλπουν. Η ΑΔΕΔΥ άλλωστε, υπήρξε πάντα βολικό εργαλείο: κατεβάζει απεργίες όταν χρειάζεται, εκδίδει ανακοινώσεις με τα γνωστά κλισέ («οδοστρωτήρας», «αντεργατικό», «λαίλαπα») και στο τέλος όλοι κάνουν πως συγκινούνται για το «ιερό δικαίωμα». Μια βολική συναλλαγή: οι συνδικαλιστές μένουν ανέγγιχτοι, τα κόμματα δεν χάνουν ψήφους.

Η αλήθεια όμως είναι σκληρή: η ΑΔΕΔΥ απεργεί όχι για την εργασία, αλλά για την ατιμωρησία. Όχι για το δικαίωμα στη διεκδίκηση, αλλά για το δικαίωμα στο τίποτα. Δεν υπάρχει αλλού στον πολιτισμένο κόσμο τέτοια εμμονή στην ασυλία της μετριότητας.

Παρεμπιπτόντως, ουδείς τολμά να μιλήσει για άρση της μονιμότητας…

Στο τέλος όμως, οι μάσκες πέφτουν. Ήδη έχουν πέσει. Και αν υπάρχει κάτι χειρότερο από τον ανίκανο υπάλληλο, είναι ο ανίκανος υπάλληλος που θεωρεί τον εαυτό του και… επαναστάτη.

Με αυτό το ψήφισμα,  το ευρωκοινοβούλιο στάθηκε απέναντι στην ανίερη σύμπραξη Στάλιν και Χίτλερ (1939, δια των Μολότοφ και Ρίμπεντροπ), που συμφώνησαν να διαιρέσουν την ανατολική Ευρώπη μεταξύ τους!

Το ευρωκοινοβούλιο, δηλαδή, στάθηκε απέναντι στη σύμπραξη των δυο χειρότερων μορφών ολοκληρωτισμού στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Αναφερθήκαμε επίσης, στο γεγονός ότι βουλευτές της ΝΔ, εκ της Λαϊκής Δεξιάς, εμφανίζονται συστηματικά με αυξημένα πατριωτικά αντανακλαστικά κι ανησυχίες, ενώ συχνά πυκνά με δηλώσεις τους… τιμούν το κομμουνιστικό κόμμα για τους… αγώνες του! Αγώνες προς κατάλυση της αστικής δημοκρατίας. Αγώνες κατά τους οποίους σήκωσαν τα όπλα εναντίον των υπολοίπων Ελλήνων. Νεοδημοκράτες βουλευτές, ανιστόρητοι και μικροί…

Ακούστε λοιπόν: Αυτή η ιστορία του ψηφίσματος στο ευρωκοινοβούλιο, ξεκίνησε να συζητείται στα 2005/2006.

Α. Κι ήταν ανεξάρτητη από την απαγόρευση ύπαρξης και λειτουργίας του κομμουνιστικού κόμματος σε κάποιες χώρες (Ρουμανία, Τσεχία, Σλοβακία κλπ).

Β. Ήταν ανεξάρτητη κι από τις θελήσεις της Ουγγαρίας, της Λιθουανίας, της Λετονίας, της Ρουμανίας, της Τσεχίας και της Βουλγαρίας, που ζήτησαν  να απαγορευτεί στην ΕΕ η χρήση των κομμουνιστικών συμβόλων. Όπως ζήτησαν να διώκεται η άρνηση των εγκλημάτων του κομμουνισμού, με τον ίδιο τρόπο που διώκεται η άρνηση των γενοκτονιών.

Γ. Ήταν ανεξάρτητη κι από τις κινήσεις χωρών, όπως η Λιθουανία, η Μολδαβία, η Πολωνία κι η Ουγγαρία που ψήφισαν στα εθνικά τους κοινοβούλια για να θεωρείται ποινικό αδίκημα η δημόσια παρουσίαση κομμουνιστικών συμβόλων.

Όλες, χώρες που οι πολίτες τους ένιωσαν στις ψυχές και στα κορμιά τους τον κομμουνισμό.

Όμως, έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε τι συνέβη πριν την τελική ψήφιση αυτής της απόφασης στο ευρωκοινοβούλιο.

Προσέξτε: Τότε, το ΚΚΕ ξεκίνησε μια εκστρατεία προκειμένου να μη ψηφιστεί το επίμαχο ψήφισμα που καταδικάζει τα εγκλήματα του σταλινισμού. Έλεγε ότι «Πρόκειται για ένα μισαλλόδοξο κείμενο, το οποίο ταυτίζει τον κομμουνισμό με το φασισμό, κηρύττει αντικομμουνιστική εκστρατεία που ξεπερνά ακόμη και την περίοδο του Μακαρθισμού. Διαστρεβλώνει και προκαλεί την ιστορική μνήμη».

Αυτά δεν συγκίνησαν, παρά ελάχιστους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην προσπάθεια του ΚΚΕ να συλλέξει υπογραφές για να μη ψηφιστεί το ψήφισμα του ευρωκοινοβουλίου, 720 ευρωβουλευτές αρνήθηκαν και υπέγραψαν μόνο 36! Από τους 36 οι 19 ήταν Έλληνες!

Προσέξτε: Αυτό το ανιστόρητο κείμενο που περιέφερε το ΚΚΕ στην Ευρωβουλή, υπέγραψαν κι οι ευρωβουλευτές της ΝΔ, με εντολή από τη Ρηγίλλης και το πρωθυπουργικό γραφείο του Κώστα Καραμανλή. Το υπέγραψε κι ο πατριώτης Αντώνης Σαμαράς, ευρωβουλευτής τότε,  προφανώς τιμώντας κι εκείνος τους …αγώνες του ΚΚΕ και του…σταλινισμού!

Είναι και κάτι ακόμη: Τότε, είχε συναντηθεί η γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα με τον Κώστα Καραμανλή κι είχε δηλώσει:  «Ο κ. Καραμανλής μου υποσχέθηκε ότι θα βοηθήσει για να μην περάσει το αντικομμουνιστικό μνημόνιο». Προφανώς κι ο πρώην πρωθυπουργός… τιμούσε τους αγώνες του ΚΚΕ!

Εν αντιθέσει με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που μπορεί για λόγους δημοκρατίας να νομιμοποίησε το ΚΚΕ, αλλά έλεγε στις 12 Ιουνίου 1976 από το βήμα της Βουλής, απευθυνόμενος στα έδρανα των κομμουνιστών: «Από τις ιδέες σας αντιπαθώ περισσότερο τις μεθόδους σας. Γιατί δεν έχετε το θάρρος να πείτε την αλήθεια. Είστε εναντίον της δημοκρατίας, διαφορετικά δεν θα είστε συνεπείς με τις ιδέες σας».  

Αυτά τα ολίγα. Επειδή γίνεται πολύς λόγος για τις ανησυχίες των πρώην και το «ξύπνημα» του πατριωτισμού, γενικώς… Κι επειδή τα στερνά τιμούν τα πρώτα…

Το τελευταίο διάστημα διαβάσαμε και διαβάζουμε για τα επεισόδια που κάθε λίγο και λιγάκι συμβαίνουν στα ανά τη  χώρα πανηγύρια. Είμαστε άλλωστε λαός για τα πανηγύρια, είναι στο «ίρτζι» μας (που έλεγε κι ο Βέγγος) οι κυκλωτικοί χοροί και τα χοροπηδητά. Ενίοτε μάλιστα, μαζί με αυτά κι οι άπειροι πυροβολισμοί στον αέρα…

Δεν ήμουν ποτέ λάτρης των πανηγυριών του Αυγούστου σε κάθε λόγγο και ραχούλα του τόπου μας. Ούτε της γραφικότητας με τα κόκκαλα αγίων που περιφέρονται εδώ κι εκεί προς άγραν οβολών…. Πού μετά το σταυροκόπημα… τσουπ κι ένα πανηγύρι.

Αυτό όμως είναι κάτι υποκειμενικό, είναι μια προσωπική αισθητική αντιμετώπιση των πανηγυριών, αφού η πραγματικότητα άλλα δείχνει. Άλλωστε, ουδείς μπορεί να αρνηθεί ότι τα πανηγύρια αποτελούσαν για δεκαετίες ένα «θεσμό» και σε γενικές γραμμές ήταν ένας τρόπος συνάθροισης τοπικών κοινωνιών.

Σήμερα όμως, τα πανηγύρια έχουν χάσει τον παραδοσιακό τους χαρακτήρα. Αποτελούν συναθροίσεις ετερόκλητων ανθρώπων, χωρίς κοινά χαρακτηριστικά, με κακής ποιότητας αοιδούς (πολλοί θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και αηδοί) κι οργανοπαίκτες.

Σήμερα τα πανηγύρια αποτελούν γιορτές του…Instagram – με soundtrack κλαρίνο σε remix και φωτισμό που θυμίζει σκυλάδικα του αισχίστου είδους. Σήμερα, οι χοροί είναι για το βίντεο που θα αναρτηθεί  στο facebook.

Σήμερα οι τοπικές κοινωνίες έχουν υποκατασταθεί από σανδάλια κάθε καρυδιάς και το πανηγύρι έχει ηχεία-τέρατα και αοιδούς (;;;)… μουγγοθόδωρους που μπερδεύουν καλαματιαανό και τσάμικο με … techno και γυφτοσκυλάδικο… Χωρίς δομές ασφαλείας, όπου  μια κουταμάρα κάποιου μπορεί να μετατρέψει το γλέντι σε κόλαση. Χώρια η ακραία φοροδιαφυγή.

Πανηγύρι. Κάποτε, μια λέξη, ένα γεγονός με μουσικές από μουσικούς και τραγούδια της παράδοσης. Με αρνιά στις σούβλες και την τσίκνα να κάνει πάρτι στις πλατείες των χωριών της Ελλάδας, που γέμιζαν από φωνές συγχωριανών, φίλων, γνωστών… Που χόρευαν κανονικά με βήματα και ρυθμό κι όχι όπως σήμερα τις παραλλαγές του… «δεν περνάς κυρά Μαρία …δεν περνάς»… Που δεν ήταν κάτι φολκλόρ και δη ψεύτικο, για τους επίδοξους …influencers.

Πανηγύρι. Πήγα σε 2-3 εφέτος, όλα πέριξ της Ακράτας. Μιλάμε για παρακμή. Επιτηδευμένη, ψεύτικη διασκέδαση, τίποτα πηγαίο, αυθόρμητο. Μέχρι και σε καυγά έπεσα, επειδή ο μεθυσμένος «Νουρέγιεφ» ζητούσε να του παίξουν άσμα που δεν ήξερε ο αοιδός(;)!! Κι η κοπελίτσα δίπλα, να κουνιέται σεληνιασμένη για λίγα δευτερόλεπτα, όσο απαιτούσε το τράβηγμα μιας φωτογραφίας από το τηλέφωνο, για να ανέβει στο Facebook με λεζάντα ….«ζώντας την παράδοση, μπροστά από το stage»!!!

Πανηγύρι. Και φαγητό. Όχι, δεν μιλάμε για το παλιό σπιτικό τραπέζι που κουβαλούσαν οι γιαγιάδες στην πλατεία. Μιλάμε για προχειράντζα στρατιωτικού τύπου – τεράστια καζάνια με βραστό που μοιάζει να βγήκε από το κυλικείο του ΚΕΤΘ. Ψωμί ξερό, κρασί που καίει τον λαιμό, σουβλάκι που χρειάζεται GPS για να βρεις το κρέας, πατάτες που στάζουν λάδι από τον πόλεμο της Κορέας. Όλα αυτά με τιμές «τουριστικές», χωρίς αποδείξεις γιατί, ξέρεις…  «το χωριό ζει από αυτά». Το χωριό, βέβαια, ζει και από τα καβγαδάκια που στήνονται για το ποιος θα κάτσει μπροστά στη σκηνή, εκεί που μπορεί να φτύσει ιδρώτα ο τραγουδιστής πάνω σου – εμπειρία ζωής.

Ο χορός; Σχήμα λόγου. Αν βρεις χώρο να κάνεις έστω και μισό βήμα, να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό. Στη συνήθη εικόνα, δεκάδες ομόκεντροι κύκλοι ανθρώπων στριμώχνονται, ο καθένας προσπαθώντας να κρατηθεί όρθιος, με τα χέρια σηκωμένα ψηλά, σαν να παραδίνεται σε αστυνομικό μπλόκο. Πατάς και σε πατάνε, χάνεις το ρυθμό, και όταν τελειώσει το τραγούδι, νιώθεις λες και έχεις κάνει υπηρεσία 12 ωρών όρθιος σε λαϊκή αγορά.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάθε τόσο… ένας καυγάς. Άλλη μια χαριτωμένη ελληνική «παράδοση». Τσακωμοί για μια στραβή ματιά, μπουκάλια που πετάγονται, και οι πάντα αναμενόμενοι πυροβολισμοί στον αέρα για να «δώσει χρώμα» η βραδιά. Κάθε χρόνο και ένα βίντεο στα social, όπου το «Έλα βρε Χάρε πάρε με» συνοδεύεται από τον ήχο πυρών, λες και είμαστε στα γυρίσματα του Ράμπο. Γιατί, τι είναι ένα πανηγύρι χωρίς την αίσθηση ότι είσαι στο γάμο του «Νονoύ»;

Η αλήθεια είναι πικρή: το πανηγύρι, από θεσμός κοινωνικής σύσφιξης, έγινε θεσμός κοινωνικής… σύγκρουσης. Μια παράδοση που, αντί να ενώνει, τώρα χωρίζει – κι όχι σε κύκλους χορού, αλλά σε ομάδες που μαλώνουν για το ποιος θα πληρώσει τον τραγουδιστή ή ποιος έπιασε το καλύτερο τραπέζι.

Ναι, το πανηγύρι είναι πια μια παραδοσιακή συνήθεια που ξεφτιλίστηκε από τους Έλληνες. Κι είναι βέβαιο ότι χρειάζεται κάτι να γίνει. Ίσως με μικρότερης κλίμακας εκδηλώσεις, διαφορετικής κουλτούρας από ημέρα σε ημέρα, με μουσικούς κανονικούς που σέβονται αυτοί πρώτοι την παράδοση και δεν ομνύουν συχνά στο playback, και φαγητό που δεν χρειάζεται να το βράσεις με ατμομηχανή. Κι αν αυτό δεν γίνεται, τουλάχιστον ας σταματήσουμε να το βαφτίζουμε «παράδοση», όταν είναι απλά μια εμποροπανήγυρη με ντεσιμπέλ, πλαστική καρέκλα  και μπόλικη κακογουστιά…

Φεύγω!  Θα μπορούσα να το πω και δια στόματος Ορφέα Περίδη… «φεύγω, φεύγω, κάθε μέρα φεύγω, μέτρο-μέτρο, όλο πιο μακριά».

Φεύγω! Θα λείψω γεμάτες δυο εβδομάδες.

Μη φαντάζεστε ότι θα απομονωθώ χωρίς internet, wi-fi, air-condition και λοιπά καλούδια. Μη νομίζετε ότι θα είμαι συνεχώς κάτω από ένα αρμυρίκι κοντά στη θάλασσα, με μια φέτα καρπούζι… Απλά, θα αποτοξινωθώ λίγο (λέμε τώρα) από το καθημερινό γράψιμο και τις … βαθυστόχαστες αναλύσεις της πολιτικής μας ζωής. Θα πιώ πρωινό καφέ χωρίς ειδήσεις καθημερινότητας, θα «κτυπάω» σουβλάκια και παϊδάκια χωρίς να με διακόπτει το κουδούνισμα του τηλεφώνου. Θα μιλάω με φίλους, θα πούμε τα πάντα για τον εφετινό Παναθηναϊκό σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο, χωρίς να παρεισφρύσει στην κουβέντα κάποιος αλλόθρησκος

Φεύγω! Δυο εβδομάδες χωρίς τηλεόραση. Μόνο ποδόσφαιρο. Άλλωστε η δημοσιογραφική φτώχια (οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα) είναι ανυπόφορη. Προχθές, στο δελτίο ειδήσεων στο Skai, κάποια μας πληροφόρησε ότι από τα Στύρα αναχωρούν τα πλοία για … Σποράδες!!

Φεύγω! Δίνοντας μια τεράστια κλωτσιά στην τοξικότητα γύρω.

Φεύγω! Με την ευχή να μη «σκάσει» κάποιο σημαντικό πολιτικό γεγονός κι αρχίσει να σκούζει το πληκτρολόγιο «έλα γράψε»…

Φεύγω! Ξέρω, θα πέσω πάλι σε κιτσάτα πανηγύρια με … Μουγγοθόδωρους αοιδούς, με την κυριούλα να κυνηγάει ένα πιτσιρίκι… ερμηνεύοντας  άριες και…ορατόρια….Μα …φεύγω!

Φεύγω! Έβαλα στη βαλίτσα και ρούχα που ξέρω ότι δεν θα χρειαστούν, μα φεύγω!

Φεύγω! Ονειρεύομαι μια ψησταριά στην παραλία, με 4-5 χταπόδια στη σχάρα της… Φεύγω! Κι ας ξέρω ότι θα πλακωθώ με την μανταμίτσα στη διπλανή ομπρέλα που φοράει μαγιό Missoni (390 euro + δώρο) κι  ακούει καρασκυλάδικα χωρίς ακουστικά!

Φεύγω! Μα θα γυρίσω ίδιος, γκρινιάρης όπως λέει η κόρη μου…

Α, εγώ ο τσακωμένος με το οινόπνευμα, θα μεθύσω κιόλας, θα πιώ συνολικά 3-4 μπύρες… Μα θα οδηγεί η  κοράκλα μου…

Φεύγω!  Συνάντηση σε λίγες ημέρες…

Όλα ξεκίνησαν όταν συντάκτης του Documento έγραψε παραπολιτικό σχόλιο. .«Καλό παιδί ο Σωκράτης, αλλά δεν κάνει για αυτό τον ρόλο».

Η Έλενα Ακρίτα, θύμωσε και πέρασε στην αντεπίθεση: «Δημοσιογραφικός απόπατος», «του κώλου», και άλλες ευγένειες.

Ο Βαξεβάνης, που δεν αφήνει τέτοια να πέσουν κάτω, πέρασε στο επόμενο level: «Δεν φταίει η Έλενα. Αυτή απλώς ανέλαβε τη βρώμικη δουλειά. Είστε κακομαθημένοι, αγνώμονες, κάποιοι και… “χέστες”, που θα έλεγε κι η ίδια».

Στο πάρτι μπήκε και ο Αρβανίτης, κατακεραυνώνοντας την επίθεση της Ακρίτα: «Η δημοσιογραφία δεν παίρνει έγκριση από το πολιτικό υποκείμενο». Όμως, δεν είχε βγάλει άχνα όταν ο Πολάκης  έκανε τη μισή ελληνική δημοσιογραφία …σουβέρ! Ή όταν άλλοι σύντροφοί του «έλιωναν» τον Πρετεντέρη, τον Πορτοσάλτε κι όσους δεν τους είναι αρεστοί. Έχουμε μιλήσει πολλάκις για την επιλεκτική μνήμη της Αριστεράς.

Ακολούθησε ο Φαραντούρης με την κλασική επωδό: «Η ελευθερία του Τύπου δεν είναι α λα καρτ». Φυσικά, όταν ξεσκίζονται δημοσιογράφοι «της άλλης πλευράς», όλοι καταπίνουν τη γλώσσα τους σαν φοιτητές σε εξεταστική.

Και σαν να μην έφτανε το μέτωπο Ακρίτα vs Βαξεβάνης, η ίδια άνοιξε νέο μέτωπο με τους συντρόφους της στη Λέσβο, για ένα τοπικό πανηγύρι όπου θυσιάζεται ταύρος. Με ερώτηση στη Βουλή.  Τότε θύμωσαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στο νησί, που χαρακτήρισαν την κίνησή της «πράξη αυτοπροβολής». Θύμωσε κι ο τοπικός βουλευτής Μπουρνούς, ο οποίος επιτέθηκε ΚΑΙ στον Φάμελο που δεν αντιδρά στην προσβλητική συμπεριφορά της Ακρίτα. Του ευχήθηκε μάλιστα… «να τη χαίρεται»!!

Ο Βαξεβάνης όμως δεν τελείωσε. Έκανε λόγο για αχαριστία του ΣΥΡΙΖΑ προς το πρόσωπό του. Σχολίασε δηκτικά: «Αν δεν υπήρχε το Documento, δεν θα σας ήξερε ούτε ο θυρωρός στην Κουμουνδούρου».

Και αφού ο Φάμελος δεν έσπευσε να αποδοκιμάσει την Ακρίτα, ο Βαξεβάνης του αφιέρωσε άρθρο με τίτλο: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα, όχι φαμελιά». Πιάσ’ το αυγό και κούρευ’ το, δηλαδή.

Στο φόντο όλων αυτών, ψιθυρίζεται πως ο Τσίπρας αποφεύγει σταθερά μια συνάντηση με τον Βαξεβάνη, για την οποία μεσολαβούν γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Αργεί, βλέπεις, να του περάσουν τα νεύρα (ή οι φόβοι).

Σαν κερασάκι, ο Βαξεβάνης έριξε βόμβα:

«Πολιτικός που σχεδιάζει νέο φορέα, τρώει κάθε μέρα με επιχειρηματίες και υπόσχεται βουλευτιλίκι σε μέλη των οικογενειών τους. Νέοι άνθρωποι, νέες ιδέες, νέα ήθη».
Ποιους εννοεί; Δεν ξέρουμε. Αλλά είναι σαφές ότι ξέρει εκείνος —  μάλλον κι ο αποδέκτης.

Και επειδή δεν φτάνουν όλα αυτά, ο Κασσελάκης έκανε αγωγή σε υποψήφια βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Αθηνών με κορυφαία παρουσία στα social media, γιατί του χρωστάει 10.000 ευρώ. Δανεικά εδώ και δυο χρόνια που, όπως φαίνεται, μπήκαν στην κατηγορία… αγύριστα.

Βλέπετε λοιπόν; Μια ωραία ατμόσφαιρα. Κόκκινη ατμόσφαιρα.

Ακόμη και με drama club αλλά και με αναμονή εισόδου του Πολάκη προς υπεράσπιση του φίλου του Βαξεβάνη…

Αναρωτιέται, λοιπόν, κάθε σοβαρός πολίτης:

Τι θα έκαναν αυτοί στη θέση του Μητσοτάκη; Θα εισέβαλλαν στην Κωνσταντινούπολη και θα τα έκαναν γυαλιά καρφιά; Θα πλάκωναν στις μπούφλες την Μελόνι, που όντως ήταν unfair απέναντι στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη; Ή θα παρέδιδαν μαθήματα γεωστρατηγικής με PowerPoint σε καφενεία; Τι θα έκαναν; Μπορεί κάποιος να πει και δη επί ρεαλιστικής βάσης;

Ας σοβαρευτούμε.

Η ουσία είναι μία: η Ιταλία, μέλος της Ε.Ε., κάθισε στο ίδιο τραπέζι με Τουρκία και Λιβύη χωρίς την Ελλάδα. Όχι γιατί φοβήθηκε τον Μητσοτάκη, αλλά γιατί έτσι υπαγόρευσε το συμφέρον της. Και αυτό, δεν αποτελεί ελληνική αποτυχία – είναι ευρωπαϊκή διάλυση.

Όταν η Ε.Ε. έχει πάψει να λειτουργεί με ελάχιστη συνοχή, είναι φυσικό να μην υπάρχει αλληλεγγύη και κοινή στρατηγική.

Όμως, στην Ελλάδα, για όλα φταίει ο Μητσοτάκης. Αυτός φταίει γιαα τη διάλυση της Ευρώπης, αυτός φταίει που οι Λίβυοι είναι κατσαπλιάδες, αυτός φταίει για όποιον αρχηγό κράτους πάει στην Τουρκία, αυτός και για τους σεισμούς στη Σιβηρία, τους καύσωνες στην Ισπανία και το τσουνάμι στην Ιαπωνία.

Δεν ξέρω τι λένε οι… ανησυχούντες, αλλά τα δεδομένα λένε ότι αυτή η κυβέρνηση έχει κάνει ότι μπορούσε να κάνει και συνεχώς εργάζεται. Ενισχύθηκε η Άμυνα, έγιναν διμερείς συμμαχίες με Ισραήλ, Γαλλία, ΗΠΑ, Αίγυπτο, Αραβικές χώρες.  Όχι με ονειροφαντασίες – αλλά χειροπιαστά.

Πρέπει να τονίσουμε κι αυτό:  Οι συμμαχίες δεν υπογράφονται με ευχολόγια και εθνικιστικά status στο Facebook. Χτίζονται με σοβαρότητα, αξιοπιστία και γεωπολιτικό ρεαλισμό.

Μπορούν οι ανησυχούντες να πουν στην ελληνική κοινωνία, ότι μπορούμε να επιβάλλουμε γραμμή στην Ισπανία ή την Ιταλία; Όποιος το πει, ας κατέβει απ’ το φαντασιακό του άρμα.

Η Τουρκία επένδυσε στην Ιταλία. Επένδυσε επειδή έχει φτιάξει με οικονομία που μπορεί να το κάνει. Εμείς όχι. Και όσο κι αν είναι ενοχλητική η σκέψη, η Μελόνι δεν έκανε τίποτα περισσότερο από αυτό που κάνει κάθε ηγέτης που σέβεται το εθνικό του συμφέρον.

Αν θέλουμε κι εμείς να έχουμε λόγο, πρέπει να γίνουμε οικονομικά ισχυροί. Να χτίσουμε επιρροή. Όχι να αναμασάμε κορώνες, να αυτομαστιγωνόμαστε ή να ρίχνουμε ευθύνες για όλα στον εκάστοτε πρωθυπουργό.

Η αντιπολίτευση αντί να προτείνει, βρίζει. Αντί να σκέφτεται, φωνάζει. Αντί να πιέζει για εθνική στρατηγική, παίζει το πολιτικό της ρεπερτόριο: «Φταίει ο Μητσοτάκης».

Η αντιπολίτευση εκπέμπει συνεχή τοξικότητα χωρίς καμιά πρόταση.

Ας πει λοιπόν ξεκάθαρα και ρεαλιστικά, τι θα έκανε αν ήταν στη θέση του Μητσοτάκη. Συγκεκριμένα πράγματα, ρεαλιστικά κι όχι κανονιοβολισμούς στα τυφλά…

Και η κυβέρνηση; Όχι, δεν είναι αλάνθαστη. Αλλά έχει κάνει πολλά περισσότερα από εκείνους που κυβέρνησαν όταν η Ευρώπη ήταν ακόμα «φιλική». Τώρα που είναι επιδεικτικά αδιάφορη, το έργο είναι διπλά δύσκολο.

Το πρόβλημα δεν είναι η απουσία από μια τριμερή. Το πρόβλημα είναι ότι εμείς οι ίδιοι συνεχίζουμε να πορευόμαστε με μυαλά άλλης εποχής. Σαν να νομίζουμε ότι είμαστε οι Μεγαλέξανδροι της Μεσογείου, ενώ η πραγματικότητα δείχνει άλλα.

Ο χρόνος τελειώνει. Η αφύπνιση δεν είναι επιλογή. Είναι μονόδρομος. Όπως μονόδρομος είναι ο πολιτικός ρεαλισμός κι όχι οι αυταπάτες. Κι η οικονομική ισχυροποίηση…

Έχουμε χορτάσει από τους…τσολιάδες της …κουμπαριάς, του …ζεϊμπέκικου, της ακινησίας και του πληκτρολογίου…Έχουμε χορτάσει από κραυγές χωρίς προτάσεις…και λαϊκισμό με το κιλό…