Στο πλαίσιο αυτό κινούνται και οι σχέσεις ελληνισμού και τουρκισμού – οθωμανισμού από το Μαντζικέρτ το 1071 μχ μέχρι και σήμερα. Οι δύο αντίρροποι πολιτισμοί βρίσκονται σε μια συνεχή σύγκρουση και δεν βρήκαν ποτέ ένα κοινό βηματισμό. Ο κύριος λόγος της ασυμφωνίας και της μη αλληλοκατανόησης είναι οι πολυποίκιλες διαφορές, θρησκευτικές, εθνικές, οικονομικές, πολιτικές και πολιτισμικές,  αλλά και ο διαφορετικός “ιστορικός χρόνος” που βιώνει κάθε λαός. Κάποιοι επαγγελματίες ιστορικοί που προωθούν το λεγόμενο “πολιτικώς ορθόν” και υποστηρίζουν ότι οι δύο λαοί ζούσαν ειρηνικά επί σειρά αιώνων και τίποτα δεν χωρίζει τις δύο εθνότητες, αφενός επιτελούν μια διατεταγμένη και εξαργυρωμένη αποστολή και αφετέρου αποσιωπούν προς ίδιον συμφέρον τα ιστορικά γεγονότα.

   Τις τελευταίες δεκαετίες ο ελληνισμός βρίσκεται σε μια συνεχή παρακμή και ένα επιταχυνόμενο εκφυλισμό. Η άνευ προηγουμένου δημογραφική κάμψη, η πληθυσμιακή αντικατάσταση των Ελλήνων με συμπαγείς μουσουλμανικούς πληθυσμούς και η οικονομική καχεξία έχουν παραλύσει την χώρα, που αδυνατεί να αντιμετωπίσει και τα πλέον στοιχειώδη, όπως την εσωτερική ασφάλεια. Αντίθετα η Τουρκία βρίσκεται σε συνεχή και ραγδαία άνοδο, παρά τις δημοσιογραφικές αστειότητες περί αδύναμης ή απομονωμένης Τουρκίας ή παραπαίουσας τουρκικής οικονομίας. Την πλήρη ανισορροπία ισχύος μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας επιτείνει και η ηγεσία της κάθε χώρας. Ο Ερντογάν θεωρείται και είναι ένας από τους κορυφαίους παγκόσμιους ηγέτες, ενώ οι Έλληνες ομόλογοί του είναι πρόσωπα ανυπόληπτα στη διεθνή σκηνή. Μόνο τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης υποστηρίζουν το αντίθετο παρουσιάζοντας στους παθητικούς τηλεθεατές μια πλασματική και παραπλανητική εικόνα  με το αζημίωτο βέβαια.

     Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πιθανότατα η ελληνική κυβέρνηση κατευθύνεται ηθελημένα, αλλά και με την παραίνεση των ισχυρών συμμάχων μας, να συμβιβαστεί και να επιλύσει τα ελληνοτουρκικά προβλήματα, ώστε να μετατραπεί το Αιγαίο σε θάλασσα ειρήνης. Η κυοφορούμενη πιθανή λύση θα είναι φυσικά εξαιρετικά επώδυνη για τα ελληνικά συμφέροντα, καθόσον η χώρα μας είναι εκείνη που θα αναγκαστεί να εκχωρήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα σε ξηρά, θάλασσα και αέρα. Οι “Πρέσπες του Αιγαίου” θα είναι πολύ πιο επαίσχυντες και καταστροφικές για τον ελληνισμό και θα αποτελέσουν τη συνέχεια της μικρασιατικής καταστροφής. Ότι διασώθηκε τότε θα χαθεί τώρα χωρίς πόλεμο, αλλά με την διπλωματική συναίνεσή μας.

    Οι φήμες, που κυκλοφορούν επίσημα και ανεπίσημα στον τύπο και σε άλλα μέσα και σκοπό έχουν να προετοιμάσουν την ελληνική κοινή γνώμη, αναφέρουν σε γενικές γραμμές τα παρακάτω:

1. Τα χωρικά ύδατα στην ηπειρωτική Ελλάδα θα καθοριστούν στα 12 νμ. Στις νήσους που βρίσκονται δυτικά του 25ου μεσημβρινού στα 10 νμ. Όλοι οι νήσοι και νησίδες κείμενες ανατολικά του 25ου στα 6 νμ.
2. Η επήρεια των νήσων και νησίδων για τον καθορισμό της Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ θα είναι μηδενική ή περιορισμένη ανάλογα της θέσης κάθε μίας νήσου.
3. Όλοι οι νήσοι του ανατολικού Αιγαίου θα αποστρατικοποιηθούν βαθμιαία. Στην αρχή με περιοδική επάνδρωση, μετά με συνεχή μείωση και τέλος πλήρη αποχώρηση όλου του βαρέος υλικού και μέσων των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
4. Η Τουρκία θα υπογράψει ένα σύμφωνο μη επιθέσεως και καλής γειτονίας με την Ελλάδα, που θα περιλαμβάνει εμβάθυνση των οικονομικών, εμπορικών, πολιτιστικών, τουριστικών και διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών.

     Η υπογραφή μιας τέτοιας ή παρόμοιας ολέθριας συμφωνίας ουσιαστικά και τυπικά θα θέτει σε εφαρμογή το όραμα της “γαλάζιας πατρίδας” της Τουρκίας, θα απομονώνει όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου από τον εθνικό κορμό, καθιστώντας τα όμηρα της Άγκυρας, η οποία θα δύναται να τα καταλάβει όποτε θέλει χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια. Επιπλέον θα αποκόπτει οριστικά και αμετάκλητα την Κύπρο από την Ελλάδα και θα μας στερεί ενός τεράστιου πλούτου, που ενώ σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας ήταν δικός μας, θα πρέπει να το δωρίσουμε στην Άγκυρα, λόγω φόβου, δειλίας και ραγιαδισμού. Η χώρα μας ουσιαστικά θα μετατραπεί σε κρατίδιο ελεγχόμενο από την Τουρκία. Το χειρότερο είναι ότι οι αφελείς δεν γνωρίζουν πως ακόμα και εάν υπογράψουν μια τέτοια κατάπτυστη συμφωνία για να κερδίσουν λίγα χρόνια ή δεκαετίας ηρεμίας, η Τουρκία θα εμφανιστεί αργότερα και πάλι με νέες αξιώσεις διεκδικώντας νέες περιοχές και απαιτώντας καινούργιες υποχωρήσεις.

      Ας ελπίσουμε, οι φήμες και οι διαδόσεις να είναι ανυπόστατες και η χώρα μας να μείνει σταθερή στις πάγιες θέσεις της σχετικά με τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την αποδοχή ότι με την Άγκυρα έχουμε μια μόνο διαφορά να επιλύσουμε και αφορά στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Ο φόβος είναι ότι όταν υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Η άποψη μερικών ειδικών ότι ο ελληνικός λαός θα “καταπιεί” τη νέα συμφωνία και δεν θα αντιδράσει εκτιμάται ότι δεν ευσταθή. Πιστεύουν ότι η κυβέρνηση επιστρατεύοντας όλα τα μέσα, με το αζημίωτο, για να παρουσιάσουν την καταστροφική νέα τάξη στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο ως επικερδή και επωφελή για την Ελλάδα, θα επηρεάσει θετικά ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινής γνώμης. Άλλωστε τα συνθήματα που θα κυριαρχήσουν στα ΜΜΕ είναι έτοιμα. Θα επαναλαμβάνονται διαρκώς από ειδήμονες οι φράσεις όπως, “τι θέλετε πόλεμο με την Τουρκία;”, “η ειρήνη είναι το ύψιστο αγαθό”, “επιτέλους λύσαμε τα προβλήματα με την Άγκυρα”, “η λύση είναι δίκαιη και βγήκαμε κερδισμένοι”, “τι είχαμε, τι χάσαμε”, κλπ.

    Η διολίσθηση της πατρίδος μας σε επικίνδυνες ατραπούς εξυπηρετώντας ξένα συμφέροντα βρίσκεται προ των πυλών. Στο πλαίσιο αυτό εργάζεται αόκνως μια μερίδα του ελληνικού λαού και ισχυρότατοι επιχειρηματικοί κύκλοι που σκοπό φανερό έχουν την συνεργασία των δύο λαών και συγκαλυμμένο την εξυπηρέτηση δικών τους συμφερόντων εις βάρος του έθνους. Δεν γνωρίζουμε το αποτέλεσμα, ελπίζουμε οι υποψίες μας να είναι ψευδείς εικασίες.

Μερικοί ειδήμονες έσπευσαν να κατηγορήσουν την κλιματική αλλαγή, η οποία ευθύνεται για όλα τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες του κράτους. Αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι όσοι ομιλούν και υποστηρίζουν την κλιματική αλλαγή ή απειλή, είτε δεν έχουν την πνευματική διαύγεια να αντιληφθούν τα αυτονόητα, είτε αποσκοπούν σε προσωπικά ή συλλογικά οφέλη. Όπως δήλωσε ο  Robert F Kennedy Jr “η αφήγηση για το κλίμα σκοπό έχει τον ολοκληρωτικό έλεγχο της νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων” και συνεχίζει “η κλιματική κρίση χρησιμοποιείται από τις ελίτ μέσα στις κοινωνίες για να εδραιώσουν την εξουσία τους, να μειώσουν τη δημοκρατία, να περιορίσουν τα πολιτικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα και να επιβάλουν ολοκληρωτικούς ελέγχους από πάνω προς τα κάτω”. Στο ίδιο μήκος κύματος ο καθηγητής Αντώνιος Φώσκολος τονίζει “Δεν μας επιτρέπουν να μιλήσουμε. Να παρουσιάσουμε στοιχεία, ότι δεν υπάρχει κλιματική αλλαγή. Η κλιματική αλλαγή είναι μια παράνοια για να χαλιναγωγήσουν την ανθρωπότητα.”

      Αλλά ας αφήσουμε την κλιματικά αλλαγή ή απειλή και έτερα μυθεύματα και ας έλθουμε στο προκείμενο. Οι εκτεταμένες πυρκαγιές, που προκλήθηκαν σε στρατηγικά σημεία της χώρας, ήταν καταφανώς αποτέλεσμα καλά σχεδιασμένων και οργανωμένων εμπρησμών. Οι εμπρηστές στην συντριπτική τους πλειοψηφία, όπως αποδεικνύεται, ήταν παράνομοι μετανάστες και πιθανότατα, αν όχι σίγουρα, λειτουργούσαν υπό την καθοδήγηση ξένων δυνάμεων. Δεν γνωρίζουμε ποιοι βρίσκονται πίσω από τους αλλοδαπούς, που επιδιώκουν να κάνουν παρανάλωμα την Ελλάδα. Πιθανότατα να είναι οι άσπονδοι γείτονες μας ή οι φίλοι μας ορθόδοξοι Ρώσοι, που εδώ και καιρό μαζί με τους Τούρκους έχουν στοχοποιήσει την περιοχή της Αλεξανδρούπολης και της ευρύτερης περιοχή της Θράκης. Υποτίθεται ότι η ΕΥΠ, η αστυνομία και λοιποί κρατικοί φορείς προσπαθούν να εξιχνιάσουν την υπόθεση, αλλά δυστυχώς μέχρι τώρα χωρίς κανένα απτό αποτέλεσμα.

    Πολλοί “ρεαλιστές” προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις φωτιές ως ένα φυσικό φαινόμενο που συμβαίνει σε πολλές χώρες του κόσμου. Τους διαψεύδει όμως αφενός η τεράστια έκταση των πυρκαγιών και αφετέρου τα γεωγραφικά σημεία στα οποία εκδηλώθηκαν. Μεγάλες πυρκαγιές μπορεί να προκαλούνται σε διάφορα σημεία της γης, αλλά καμία χώρα δεν καίγεται ολόκληρη και συνεχώς όπως η δική μας. Για να αντιληφθούμε αναλογικά το μέγεθος της καταστροφής θα ήταν σαν στις ΗΠΑ να ξεσπούσαν ταυτόχρονα πυρκαγιές από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό Ωκεανό ή η Ιταλία να καιγόταν από τις Άλπεις στα βόρεια έως την Σικελία στα νότια.

   Το πλέον σημαντικό για την αντιμετώπιση του φαινομένου ήταν η αποκάλυψη του κάκιστου σχεδιασμού και της οργάνωσης ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού, που αποδείχτηκε αν όχι ανίκανος, τουλάχιστον πολύ λίγος για να αντεπεξέλθει σε τέτοιες προκλήσεις. Η σχεδιασμένη “επίθεση φωτιάς” που δέχθηκε η χώρα μας είχε σκοπό να ελέγξουν οι κοντινοί και μακρινοί γείτονες και εχθροί μας τις δυνατότητες και τις ικανότητές μας στην αντιμετώπιση μαζικών καταστροφικών φαινομένων. Δυστυχώς αποτύχαμε με ανυπολόγιστες συνέπειες στο περιβάλλον, στην οικονομία, στη ζωή και στο ηθικό του ελληνικού λαού, ο οποίος παρακολουθούσε σε απευθείας μετάδοση τη “αποτέφρωση της χώρας του”. Υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις σε υλικά, μέσα, οργάνωση, εκπαίδευση και επάνδρωση. Το χειρότερο όμως όλων είναι η ανικανότητα και ο ερασιτεχνισμός όλης της υπεύθυνης πολιτικής και φυσικής ανώτατης ηγεσίας των εμπλεκομένων φορέων που επιφορτίζονται με την πρόληψη και την κατάσβεση των πυρκαγιών. Απέτυχαν οικτρά, παρά τις συγκινητικές και υπεράνθρωπες προσπάθειες των πυροσβεστών, στρατιωτών και όλων των εθελοντών πολιτών. Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να περιφρουρήσει ούτε τα δάση, ούτε τις περιουσίες των πολιτών. Στο μόνο, στο οποίο είναι ικανή είναι η χρήση του τηλεφωνικού αριθμού 112, για την εκκένωση περιοχών. Πιθανόν, στην υποθετική περίπτωση που θα μας επιτεθεί η Τουρκία η κυβέρνηση μέσω του 112 θα διατάξει την εκκένωση όλης της χώρας. Το “επιτελικό κράτος” του κ. Πρωθυπουργού μοιάζει περισσότερο με “επιτελική κωμωδία”.

      Δεν γνωρίζω πως η εκτελεστική εξουσία σχεδιάζει και οργανώνεται για να αντιμετωπίσει στο άμεσο μέλλον μια συντονισμένη επίθεση στο εσωτερικό και εξωτερικό της χώρας. Ένα υποθετικό σενάριο, το οποίο είναι πολύ πιθανό να πραγματοποιηθεί, συνίσταται στην εκδήλωση μεγάλων και κατευθυνόμενων εμπρησμών σε καίρια σημεία και εγκαταστάσεις της πατρίδας μας, με ταυτόχρονες πολλαπλές δολιοφθορές από μικρά ένοπλα τμήματα σε εγκαταστάσεις ηλεκτρικού ρεύματος και λοιπές υποδομές, ενώ ταυτόχρονα τουρκικά στρατεύματα θα “απελευθερώνουν” μερικές ελληνικές βραχονησίδες ή μεγαλύτερα νησιά και από τον Έβρο θα εισβάλλουν στίφη παρανόμων μεταναστών. Η χώρα μας δυστυχώς είναι παντελώς ανέτοιμη να αντεπεξέλθει σε παρόμοια σενάρια. Δεν διαθέτει ούτε τις δυνάμεις, ούτε τα μέσα, αλλά ακόμα χειρότερο ούτε την θέληση. Φανταστείτε πόσες δυνάμεις απαιτούνται για να ελέγξουν τα 4 εκατομμύρια παρανόμων μουσουλμάνων μεταναστών που διαβιώνουν στην Ελλάδα, και οι οποίοι είναι πασιφανές ότι θα δράσουν υπέρ των συμφερόντων των ομόδοξων τους Τούρκων.

  Ωστόσο, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη και θυμίζει αρχαία τραγωδία με πρωταγωνιστές τα ανώτατα στελέχη της πολιτειακής ηγεσίας της άμοιρης αυτής χώρας. Η σύλληψη και η δίωξη για κακουργήματα Ελλήνων πολιτών στον Έβρο, επειδή συνέλαβαν και παρέδωσαν στις αρχές αλλοδαπούς εμπρηστές, αποκαλύπτει και στον πλέον δύσπιστο που οδεύουμε. Ουσιαστικά η δικαστική εξουσία, που στην Ελλάδα είναι ταυτόσημη με την εκτελεστική, απειλή τον κάθε Έλληνα με φυλάκιση εάν προσπαθήσει να προστατεύσει την χώρα του, την περιουσία του και την οικογένεια του. Πρέπει παθητικά να αποδεχθεί την καταστροφή του και να μην αντιδράσει. Εάν βέβαια κάνει το μοιραίο σφάλμα να δράσει εναντίον παρανόμων μεταναστών, οι οποίοι μπορούν ελεύθερα και ατιμώρητα να καίνε και να βιάζουν, τότε θα θεωρηθεί ρατσιστής και φασίστας και θα αντιμετωπίσει την μήνιν του κράτους. Άλλωστε δεν επιτρέπετε να αντιδρά στην σχεδιαζόμενη πληθυσμιακή αντικατάσταση. Είναι πεποίθηση της πλειονότητας των πολιτών, ότι ο κρατικός μηχανισμός λειτουργεί κατά των συμφερόντων του ελληνικού λαού και έθνους, εξυπηρετώντας αλλότρια συμφέροντα. Ο αξιότιμος κ. Πρωθυπουργός μελετά ανελλιπώς την “Μεγάλη Επανεκκίνηση” και την εφαρμόζει μέσω της “δικτατορίας της πολιτικής ορθότητας”.

      Δεν υπάρχει σωτηρία για αυτή την χώρα. Τα χειρότερα έρχονται. Το κράτος για το μόνο για το οποίο διακρίνεται είναι για τις εχθρικές του ενέργειες εναντίον των Ελλήνων πολιτών. Το αίσθημα της ανασφάλειας είναι διάχυτο. Οι Έλληνες είναι παντελώς απροστάτευτοι και το επίσημο κράτος τους αφαιρεί κάθε δικαίωμα νόμιμης αντίδρασης. Δεν ελπίζουμε σε τίποτα, περιμένοντας το επόμενο μεγάλο βήμα της “ελληνικής κυβέρνησης” για τη διευθέτηση της ελληνοτουρκικής κρίσης με την αναμενόμενη και προειρημένη παραχώρηση στην Τουρκία κυριαρχικών μας δικαιωμάτων σε ξηρά, θάλασσα και αέρα. Το μόνο που θα προσπαθήσει διακαώς το επιτελικό κράτος είναι να παρουσιάσει την διαγραφόμενη εθνική ήττα ως μεγάλη διπλωματική επιτυχία και σε αυτό θα έχει συμμάχους όλα σχεδόν τα μέσα ενημέρωσης.

Το παρόν άρθρο αναφέρεται σε δύο περιστατικά στα οποία ο θεσμός της βασιλείας υπήρξε, αν όχι σωτήριος, τουλάχιστον σημαντικός για την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων της χώρας μας. Και τα δύο, που δεν συμπίπτουν χρονικά,  σχετίζονται με τις σχέσεις των βασιλικών οίκων της Ευρώπης, τις αλληλοεπιδράσεις και την αλληλοϋποστήριξη μεταξύ τους. Βέβαια πρωταρχικό στοιχείο στις σχέσεις μεταξύ των κρατών και των συνασπισμών αποτελούν τα συμφέροντα και οι κρατικές επιδιώξεις, αλλά και οι προσωπικοί και συγγενικοί δεσμοί δεν παύουν να επηρεάζουν καταστάσεις, μερικές φορές καθοριστικές.

     Η πρώτη παρέμβαση αφορά στον “ατυχή” ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Ως γνωστό η χώρα μας ενεπλάκη σε μια στρατιωτική σύγκρουση παντελώς απροετοίμαστη διπλωματικά, οικονομικά και φυσικά στρατιωτικά. Κατόπιν των αλλεπαλλήλων ηττών του ελληνικού στρατού και ιδίως μετά την Μάχη του Δομοκού, τα οθωμανικά στρατεύματα προέλαυναν ακάθεκτα προς την Αθήνα. Επρόκειτο για την μετά το 1821 κρισιμότερη στιγμή της υπάρξεως του ελληνικού κράτους, το οποίο παρ΄ ολίγον θα έπαυε να υφίσταται και ως οντότητα.

   Την τραγική κατάσταση διέσωσε ο “Αυτοκράτορας Πασών των Ρωσιών” Νικόλαος Β’,  συγγενής της βασίλισσας Όλγας (1851-1926), μεγάλης Δούκισσας της Ρωσίας και συζύγου του βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου του Α΄. Ο τσάρος κατόπιν προσωπικής και εντόνου παρεμβάσεως προς τον Σουλτάνο Αβδούλ-Χαμίτ Β’ (1876-1909) ανάγκασε τα οθωμανικά στρατεύματα να παύσουν την προέλασή τους και να υπογράψουν ανακωχή της Ταράτσας στις 20 Μαΐου 1897. Εκτιμάται ότι τα κίνητρα της σωτηρίου παρεμβάσεως του Νικολάου ήταν περισσότερο προσωπικά, παρά πολιτικά, καθόσον την εποχή εκείνη, όπως και σήμερα, η χώρα μας είχε προσδεθεί ασφυκτικά στο δυτικό άρμα (τότε Αγγλία). Την ανακωχή ακολούθησε η ελληνοτουρκική συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως (1897) που περιελάμβανε ελαφρές συνοριακές διευθετήσεις εις βάρος ημών και καταβολή πολεμικής αποζημιώσεως 4 εκατομμυρίων τουρκικών λιρών. Για την είσπραξη του ποσού η Ελλάδα ετέθη υπό καθεστώς “Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου”. Απόδειξη ότι η Ιστορία είναι μια ζώσα κατάσταση που επαναλαμβάνεται.

    Η δεύτερη παρέμβαση αφορά στην καθοριστική υπέρ της χώρας μας ανάμειξη του Γερμανού Αυτοκράτορα (Kaiser) Γουλιέλμου Β΄ κατά τις διαβουλεύσεις συνομολόγησης στην Συνθήκη του Βουκουρεστίου, που υπογράφηκε στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1913. Με την παραπάνω συνθήκη τερματίζονται οι δύο νικηφόροι Βαλκανικοί Πόλεμοι και διπλασιάζεται η πατρίδα μας εδαφικά και πληθυσμιακά (Από 63.211 τ. χιλ. σε 120.308 και από 2.631.952 κατοίκους σε 4.718.221). Ένα από τα θέματα προς διευθέτηση αποτέλεσε η τύχη της Καβάλας και της Ανατολικής Μακεδονίας. Η Ρωσία και η Αυστροουγγαρία επιθυμούσαν η περιοχή να αποδοθεί στην Βουλγαρία, ενώ η Αγγλία ήταν αδιάφορη. Η επίμονη και προσωπική παρέμβαση του Γουλιέλμου Β΄ υπέρ της Ελλάδος συνετέλεσε ώστε αφενός να αποσυρθούν οι αντιδράσεις της αυστριακής διπλωματίας και αφετέρου να αναγκαστεί να υποχωρήσει η αντίστοιχη ρωσική στις ελληνικές απαιτήσεις.

     Το αποτέλεσμα ήταν να παραχωρηθεί η Καβάλα και η ευρύτερη περιοχή στο ελληνικό βασίλειο. Κατά την άποψη του γράφοντος τα μέγιστα συνετέλεσε η συγγενική σχέση του Γερμανού Αυτοκράτορα με τον βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο Α’, καθόσον η σύζυγος του τελευταίου ήταν και αδελφή του πρώτου.  Βέβαια, η βασίλισσα Σοφία (1870-1932) αποτέλεσε ένα αμφιλεγόμενο ιστορικό πρόσωπο, λόγω της γενικότερης στάσης της κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στην περίοδο του “Εθνικού Διχασμού”. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας εμποδίζει να βλέπουμε όλη την “ιστορική αλήθεια” και όχι μέρος της.

    Οι παρεμβάσεις των λεγομένων Μεγάλων Δυνάμεων στα “ελληνικά πράγματα” αποτέλεσε διαχρονικά ένα σύνηθες φαινόμενο, το οποίο παρουσίασε και παρουσιάζει ιδιαίτερη συχνότητα στην χώρα μας λόγω της γεωγραφικής της θέσεως και των πολλών γεωπολιτικών δρώντων στην περιοχή. Το φαινόμενο, εάν και όχι αποκλειστικά ελληνικό, επιδεινώνεται ανάλογα με την μείωση της γεωπολιτικής ισχύος της πατρίδας μας. Σε αυτό το πλαίσιο οι προσωπικότητες των δρώντων, οι διαπροσωπικές σχέσεις και διασυνδέσεις τους διαδραμάτισαν και αυτές το ρόλο τους, που πολλές φορές ήταν και είναι σημαντικός.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η αρχιτεκτονική-κτιριακή παραμόρφωση της χώρας μας. Ο αρχιτεκτονικός αφελληνισμός είναι μια τάση που άρχισε με εντατικούς ρυθμούς μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον εμφύλιο και συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας. Ο γράφων δεν είναι κάποιος ειδικός αρχιτέκτονας, αλλά ένας απλός παρατηρητής που με λύπη του επισημαίνει την αρχιτεκτονική και πολεοδομική μας εξαθλίωση.

            Η άναρχη επέκταση της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης υπήρξε αποτέλεσμα των νέων κοινωνικών και οικονομικών απαιτήσεων της εποχής, αλλά κυρίως ήταν ένα από τα θλιβερά επακόλουθα του εμφυλίου, όπου οι κάτοικοι της υπαίθρου κατέφευγαν στις μεγάλες πόλεις για λόγους ασφαλείας και επιβίωσης. Το πρόβλημα επιδεινώθηκε από τους πολιτικούς ηγέτες της εποχής, με πρωτεργάτη τον “εθνάρχη” Κωνσταντίνο Καραμανλή, που αποφάσισαν την κατεδάφιση χιλιάδων νεοκλασικών κτιρίων για την κατασκευή άχρωμων και ακαλαίσθητων πολυκατοικιών οι οποίες αποτέλεσαν την κυρία κατοικία των νεοελλήνων.

            Οι δικαιολογίες για αυτή την πράξη είναι πολλές, όπως το οικονομικό κόστος και η ανάγκη στεγάσεως νέων κατοίκων, αλλά το οικοδομικό και αρχιτεκτονικό έγκλημα ήταν πλέον μόνιμο και μη αναστρέψιμο. Αποτέλεσμα ήταν οι πόλεις μας να μετατραπούν σε τσιμεντουπόλεις, διαγράφοντας κάθε ελληνικό και νεοκλασικό στοιχείο και να προσομοιάζουν περισσότερο με σοβιετικής νοοτροπίας δημιουργήματα.  Οι τετράγωνες και παραλληλόγραμμες ογκώδεις κατασκευές αντικατέστησαν την λεπτότητα και το περίτεχνο των παλαιών οικοδομημάτων. Η τέχνη θυσιάστηκε στο βωμό του κέρδους και των εύκολων λύσεων.

            Το θλιβερό είναι ότι διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις, με τους συναρμόδιους φορείς τους, επιλέγουν όχι τυχαία αλλά εσκεμμένα, τα νέα εμβληματικά δημόσια κτίρια να μην έχουν τίποτα το ελληνικό, αλλά να είναι κατασκευές στις οποίες το προεξάρχον στοιχείο να είναι το αφηρημένο και το άσχημο. Είναι η λατρεία του μπετόν-αρμέ και η απεμπόλιση κάθε ελληνικού και νεοκλασικού στοιχείου. Το κόστος δεν αποτελεί καμία δικαιολογία γιατί δεν απαιτούνται πολυδάπανα μάρμαρα και ακριβά υλικά για την κατασκευή τους, καθόσον και με το φτηνό μπετόν μπορείς να κατασκευάσεις κίονες και αετώματα. Δεν είναι θέμα χρημάτων ή τυχαίας επιλογής, αλλά ενός συστηματικού σχεδιασμού και επιθυμίας, ώστε τα δημόσια κτίρια της ελληνικής επικράτειας να μην θυμίζουν Ελλάδα, αλλά να συμβάλλουν στην μετατροπή της κοινωνίας σε ένα πολυπολιτισμικό μόρφωμα.

            Ο νέος “πολίτης” αυτής της χώρας δεν θα πρέπει να βλέπει εμβληματικές αρχαιοελληνικές κατασκευές που θα διαταράσσουν την βαθμιαία μετατροπή του σε ένα μαζάνθρωπο, χωρίς ταυτότητα. Αυτό θα ήταν αντίθετο και σε μια σχεδιαζόμενη “οργουελική” και ελεγχόμενη κοινωνία, που τα μέλη της δεν θα είναι ελεύθεροι άνθρωποι, αλλά κατευθυνόμενοι και άβουλοι σκλάβοι.

            Η αρχιτεκτονική και η πολεοδομία μιας πόλεως επηρεάζει βαθύτατα και τον ψυχισμό των κατοίκων της. Η μουσική, η τέχνη και εν γένει ο πολιτισμός σε μεγάλο βαθμό αντλεί στοιχεία από την δομή και την μορφή των κατοικιών και των κτιρίων. Διαφορετικά σκέφτονται και ενεργούν οι κάτοικοι μιας πόλεως με μεγάλους δρόμους, όμορφα πάρκα και καλαίσθητα κτίρια, από αυτούς που διαβιώνουν σε τσιμεντουπόλεις.

            Τα οικοδομήματα που θυμίζουν την καταγωγή μας και αποτελούν κοσμήματα για την Αθήνα είναι αυτά που κατασκεύασαν οι Βαυαροί του Όθωνα. Το Πανεπιστήμιο, η Ακαδημία, η Βιβλιοθήκη, η Βουλή και άλλα μας κάνουν υπερήφανους. Άραγε η κατεστραμμένη από την πολύχρονη επανάσταση χώρα μας είχε περισσότερα χρήματα τότε από τώρα. Εάν κάποιος υποστηρίξει ότι κατασκευάστηκαν με βαυαρικά κεφάλαια, του αντιτείνω ότι και σήμερα η Ελλάδα επιβιώνει από τα δάνεια και τις χρηματοδοτήσεις της ΕΕ, δηλαδή της Γερμανίας. Απλώς δεν επιθυμεί ελληνική ελίτ την κατασκευή τέτοιων κτιρίων, καθόσον δεν αρμόζουν στο πολιτικό ορθό της νέας τάξης πραγμάτων.

            Αντίθετα, η Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα, το νέο αρχαιολογικό μουσείο της Ακροπόλεως, το Πολιτιστικό Ίδρυμα Νιάρχου, το Βελλίδειο στην Θεσσαλονίκη είναι, κατά την άποψη του γράφοντος, μόνο μερικά “αρχιτεκτονικά δημιουργήματα”, που δεν θυμίζουν καθόλου Ελλάδα. Θα μπορούσαν να κοσμούσαν μια άλλη πόλη, αλλά όχι ελληνική. Αν δούμε πως είναι η πρόσοψη στο αρχαιολογικό μουσείο στο Λονδίνο και πως είναι η αντίστοιχη στο μουσείο Ακροπόλεως, χωρίς δισταγμό θα απογοητευτούμε. Το Βρετανικό Μουσείο είναι καθαρά αρχαιοελληνικό και το δικό μας δεν θυμίζει σε τίποτα την χώρα μας. Αντίθετα διαθέτει όλα τα στοιχεία του κακόγουστου και του άσχημου. Ευτυχώς δεν κατεδάφισαν, όπως επιδίωκαν, το εμπρός του μουσείου ωραιότατο κτίριο, ένα από τα λίγα που παραμένουν όρθια στην Αθήνα. Οι εραστές του άσχημου ευτυχώς δεν πέτυχαν τον σκοπό τους.

            Η αρχιτεκτονική στην πολύπαθη χώρα μας υποτάσσεται και αυτή στις επιταγές της νέας τάξης πραγμάτων, στο νέο απρόσωπο και άχρωμο κόσμο που δημιουργείται. Δεν φιλοδοξούμε να δούμε αρχαιοπρεπή και καλαίσθητα οικοδομήματα στην πατρίδα μας, άλλωστε και η παιδεία των αρχιτεκτόνων μας είναι προσδεδεμένη στο γυαλί, στο σίδερο και το μπετόν. Οι κίονες, το μάρμαρο και τα αετώματα δεν συμβαδίζουν με τις νέες τάσεις  της αρχιτεκτονικής. Δεν ελπίζουμε σε καμιά μεταστροφή, αλλά αντίθετα εκτιμούμε στο μέλλον την πλήρη εγκατάλειψη κάθε ελληνικού στοιχείου.

  Η χώρα μας προσομοιάζει με το μοιραίο τραίνο των Τεμπών, που «πήγαινε στα τυφλά και όπου βγει». Δυστυχώς η πατρίδα μας ακολουθεί παρόμοια πορεία με εν λόγω τραίνο και η κατάληξή της πιθανότατα να είναι απρόσμενη και καταστροφική. Οι δικαστικές αποφάσεις που δικαιώνουν τους «βορειομακεδόνες» και οι οποίες, σύμφωνα με τον νομικό Αναστάσιο Βαβούσκο, είναι παντελώς αβάσιμες και αντίθετες ακόμα και με την ετεροβαρή Συμφωνία των Πρεσπών, δημιουργούν νέα δυσμενέστατα δεδομένα για τον ελληνισμό.

            Δεν θα ασχοληθούμε με το σκεπτικό των αποφάσεων και το καθαρά νομικό ζήτημα, αλλά με τις γεωπολιτικές επιδράσεις και προεκτάσεις που έχουν αυτές για την χώρα μας. Η δικαστική, όπως η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία μας οδηγούν μακροπρόθεσμα και με ασφάλεια σε συρρίκνωση και διαμελισμό. Η ελληνική ελίτ δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ή να μην θέλει να κατανοήσει την σοβαρότητα των αποφάσεων της, επιδεικνύοντας χαμηλά αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης και υψηλά αυτοκαταστροφής.

            Δεν θα υποστηρίξουμε ότι οι «ηγήτορες του ελληνισμού» και των τριών διακριτών εξουσιών είναι γνήσιοι βιολογικοί και πνευματικοί απόγονοι των «κοτσαμπάσιδων», όπως διατείνονται ορισμένοι, αλλά σίγουρα αρκετές από τις επιλογές τους βρίσκονται σε αντίθετη κατεύθυνση με τα εθνικά μας συμφέροντα. Η άκριτη υποστήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η μετάφραση του όρου δημοκρατία ως υποχρέωση της υπεράσπισης των απαιτήσεων κάθε εθνικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής ομάδος που είναι αλλότρια ή και εχθρικά διακείμενη με τον ελληνισμό είναι τουλάχιστον αυτοκαταστροφική. Δεν θα ήταν υπερβολή να συμφωνήσουμε με κάποιους ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα στην χώρα μας έχουν μετατραπεί στον «φερετζέ» του ανθελληνισμού.

            Γιατί όμως είναι επικίνδυνη η σύσταση του εν λόγω κέντρου. Πολλοί «ανθρωπιστές και πραγματιστές» θα υποστηρίξουν ότι είμαστε υπερβολικοί ή και φοβικοί. Ας προσπαθήσουμε να οραματιστούμε λίγο το βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο μέλλον αυτής της ενέργειας. Σε πρώτη φάση θα δημιουργηθούν κέντρα διδασκαλίας της «μακεδονικής γλώσσας» σε διάφορες πόλεις της Βορείου Ελλάδος με χρηματοδότηση από τα Σκόπια και πιθανότατα από την Τουρκία. Σε δεύτερη φάση θα πολλαπλασιαστούν τα υπόψη κέντρα και θα προάγουν όχι μόνο την γλώσσα, αλλά και τον πολιτισμό και την τέχνη του γειτονικού κράτους. Θα απαιτήσουν την εισαγωγή της «μακεδονικής γλώσσας», στην αρχή προαιρετικά και αργότερα υποχρεωτικά, σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας και των τριών βαθμίδων στην Βόρειο Ελλάδα ή για αυτούς στην «Μακεδονική Δημοκρατία του Αιγαίου». Σε τρίτη φάση θα απαιτήσουν την αναγνώριση μακεδονικών κοινοτήτων και σε τέταρτη την αναγνώριση μειονότητας.

            Όσο το ελληνικό κράτος θα τους ικανοποιεί δεν θα δημιουργούνται προβλήματα, αλλά όταν θα ορθώνονται εμπόδια θα μας καταγγέλλουν σε όλα τα διεθνή φόρα ως καταπατητές της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Θα ζούμε ένα συνεχή εκβιασμό και θα αναγκαζόμαστε να υποκύπτουμε στις παράλογες απαιτήσεις τους. Η ελληνική Μακεδονία μακροπρόθεσμα θα αποτελέσει το πεδίο δράσεως τους, αποσκοπώντας στον βαθμιαίο και συνεχή αφελληνισμό της και στην πραγμάτωση του ονείρου τους της «Μακεδονίας του Αιγαίου» και την δημιουργία του ενιαίου «μακεδονικού κράτους».

            Όλα τα παραπάνω, που πολλοί μπορούν να τα θεωρούν απίθανα, είναι πολύ πιθανά να πραγματοποιηθούν, εφόσον κάποια μεγάλη δύναμη υποστηρίξει τους σχεδιασμούς των Σκοπίων. Ο σημερινός αριθμός των «σκοπιανών» στην χώρα μας είναι πολύ μικρός, το πρόβλημα όμως είναι ότι στην χώρα μας οι νομίμως ή παρατύπως διαμένοντες αλλοδαποί ανέρχονται σε ποσοστό περίπου 30% του συνολικού πληθυσμού, με τάσεις αυξητικές. Οι πληθυσμοί αυτοί, που θα μείνουν μονίμως στην Ελλάδα, με την κατάλληλη προπαγάνδα και μια γενναία χρηματοδότηση δεν θα έχουν κανένα συνειδησιακό ζήτημα να πολιτογραφηθούν «μειονοτικοί μακεδόνες» παρά «νέοι Έλληνες». Ο αλυτρωτισμός των Σκοπίων αναμένει τις ώριμες διεθνείς συνθήκες και έναν ισχυρό προστάτη για να καρποφορήσει.

            Στον αντίποδα, το ερώτημα είναι τι θα μπορούσε να κάνει το αδύναμο και κατευθυνόμενο από τρίτους δρώντες ελληνικό κράτος. Η απάντηση είναι ότι κάνει η Βουλγαρία. Ένα κράτος, που παρά τις σοβαρές δυσλειτουργίες του, επιδεικνύει αποφασιστικότητα και συνέπεια στην εξωτερική του πολιτική. Η Σόφια δεν εκβιάζεται από κανένα γιατί η αυτοσυντήρησή της και η βιωσιμότητά της ως κρατική οντότητα δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Παρά το ότι είναι φτωχή και ολιγάριθμη εμφανίζει χαρακτηριστικά κράτους και όχι προτεκτοράτου.

            Το «Μακεδονικό Ζήτημα» δεν τελείωσε με την Συμφωνία των Πρεσπών. Παραμένει ζωντανό και θα βασανίσει τον ελληνισμό και τις προσεχείς δεκαετίες, όπως τον απασχόλησε από τον 19 αιώνα με διάφορες διακυμάνσεις. Ας ελπίσουμε να διαψευστούμε και να μην έλθουν τα χειρότερα για την πατρίδα μας.

Το οξύτατο και μη αναστρέψιμο πλέον δημογραφικό πρόβλημα μαζί με την ανεξέλεγκτη είσοδο παρανόμων μεταναστών αλλάζει ραγδαία και σε τέτοιο βαθμό την πληθυσμιακή μας σύνθεση, που σε λιγότερο από μια γενιά θα αναρωτιόμαστε για ποια Ελλάδα μιλάμε και για ποιους Έλληνες. Η χώρα μας μεταλλάσσεται σε ένα πολυπολιτισμικό και πολυεθνικό μωσαϊκό, στο οποίο το ζωτικότερο και κυρίαρχο στοιχείο θα είναι στο μέλλον το Ισλάμ. Η κοινωνία μας παρακολουθεί παθητικά και σε πλήρη ακινησία, βιολογική και πνευματική, τα τεκταινόμενα ανίκανη και αδύναμη να αντιδράσει. Ίσως έχει αποφασίσει να εξαλειφτεί κουρασμένη από την συνεχή ιστορική της πορεία και να δώσει χώρο σε άλλες ενεργητικότερες ανθρώπινες οντότητες. Το θλιβερότερο είναι ότι το διαγραφόμενο ιστορικό μας τέλος δεν θα είναι αποτέλεσμα μιας βίαιης ενέργειας, όπως ενός καταστροφικού πολέμου ή μιας γενοκτονίας, αλλά μιας αργής και συνεχής παρακμής, διαφθοράς και εκφυλισμού.

   Τα στοιχεία και οι αριθμοί, που μπορεί κανείς να τα βρει στην ΕΛΣΤΑΤ, είναι αποκαρδιωτικοί. Το τραγικότερο όμως είναι αυτά που κρύβονται πίσω από τους αριθμούς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο νόμιμος πληθυσμός μας είναι 9.716.889, μειωμένος κατά 187.397 κατοίκους σε σχέση με την αντίστοιχη απογραφή του 2011 και ο μόνιμος πληθυσμός 10.432.481, ήτοι μειωμένος κατά 383.805 ή 3,5% σε σχέση με το 2021. Η ΕΛΣΤΑΤ δίνει αναλυτικά στοιχεία για την κατανομή του πληθυσμού ανά περιφέρειες και δήμους, αλλά δεν μας δίνει, τουλάχιστον προς το παρόν, τα πιο σημαντικά και ενδιαφέροντα στοιχεία για να εξάγουμε ασφαλή συμπεράσματα. Οι λόγοι που δεν μας δίνει λεπτομέρειες είναι άγνωστοι, αλλά κανείς μπορεί να τους αντιληφθεί.

      Το σημαντικότερο είναι ποιοι από τους νόμιμους κατοίκους είναι Έλληνες, πόσοι είναι οι πρώην «αλλοδαποί» ή «μετανάστες» και από που προέρχονται. Όλοι οι νόμιμοι είναι ψηφοφόροι και με βάση την απογραφή τους γίνεται και η κατανομή των βουλευτικών εδρών. Τα ίδια στοιχεία απαιτούνται και για τους μόνιμους, από ποιες χώρες προέρχονται, που κατοικούν κλπ. Εάν ασχοληθούμε μόνο με τους νόμιμους, δηλαδή τα 9,7 εκατ., είναι σχεδόν βέβαιο ότι παραπάνω από 1 εκατ. είναι πρώην «αλλοδαποί-μετανάστες», που έχουν λάβει με διάφορους τρόπους την ελληνική υπηκοότητα. Άρα οι Έλληνες είναι περίπου 8,5 εκατ. με τους ευνοϊκότερους όρους υπολογισμού. Το τραγικότερο είναι ο αριθμός των παράνομων μεταναστών που δεν απογράφηκαν, είτε από φόβο δικό τους, είτε από αδυναμία ευρέσεώς τους. Συνήθως ο αριθμός τους υπολογίζεται στο τριπλάσιο των γνωστών απογραφέντων μεταναστών. Εάν υπολογίσουμε ότι η διαφορά μονίμων και νομίμων είναι περίπου 700 χιλιάδες, τότε οι παράνομοι μη απογραφέντες θα είναι περίπου 2,1 εκατ. Εάν κάποιος θεωρήσει ότι οι μόνιμοι και μη νόμιμοι προέρχονται από τα σκανδιναβικά κράτη, την Γαλλία ή τις ΗΠΑ, νομίζω ότι μάλλον κάνει λάθος. Η συντριπτική πλειοψηφία είναι ισλαμικής προέλευσης ή το καλύτερο βαλκανικής.

    Εάν επαληθευτούν όλες οι μελέτες για το δημογραφικό στην χώρα μας, το 2050 θα είμαστε συνολικά 8,2 εκατ. και κανείς δεν θα γνωρίζει την προέλευσή των κατοίκων. Ο δείκτης γονιμότητας στην Ελλάδα είναι στο 1,3 όταν για την ανανέωση και διατήρηση του ίδιου πληθυσμού απαιτείται το ποσοστό 2,1. Ο αριθμός των γυναικών που δεν τεκνοποιεί πλησιάζει το 1/3 του συνολικού γυναικείου πληθυσμού και οι Ελληνίδες αποκτούν το πρώτο τους και πιθανόν τελευταίο παιδί μετά τα 30 έτη. Οι μόνες και πολλές εξαιρέσεις είναι οι «νέοι κάτοικοι», που τεκνοποιούν πολύ νωρίς και κάνουν πολλά παιδιά. Το όλο πρόβλημα επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο με την αναγκαστική «φυγή» 500 χιλιάδων νέων και ταλαντούχων Ελλήνων στο εξωτερικό για εξεύρεση καλύτερης τύχης. Αυτό ήταν η χαριστική βολή για το δημογραφικό και για την πορεία της χώρας μας.

     Η εξέλιξη του δημογραφικού-μεταναστευτικού προδιαγράφει με ακρίβεια την εξελικτική πορεία της πατρίδας μας στο νέο διαγραφόμενο περιφερειακό και παγκόσμιο περιβάλλον. Εκτός της καταλυτικής επίδρασης που έχει η σύσταση του πληθυσμού στην οικονομία, στην εσωτερική ασφάλεια και στον πολιτισμό, η χώρα μας θα αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις μελλοντικές προκλήσεις και απειλές.  Η σοβαρή έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού και η ανομοιογένειά του θα αποτελέσουν ανυπέρβλητα μειονεκτήματα μέσα στο «νέο κόσμο», που σχηματίζεται με ταχύτητα στον εγγύς γεωγραφικό χώρο μας.

    Ήδη οδεύουμε με μακαριότητα προς το τέλος μας, αρνούμενοι να δεχθούμε την πραγματικότητα, επειδή δεν μας είναι αρεστή. Όσα αεροσκάφη και πλοία να αγοράσουμε, όσες συμμαχίες και εάν συνάψουμε θα είμαστε πάντοτε ελλειμματικοί μπροστά στις νέες ταχέως αναδυόμενες νέες δυνάμεις, όπως η Τουρκία, η Αίγυπτος ή το Ισραήλ. Άραγε τι γεωστρατηγική δυναμική θα έχει η χώρα μας στο μέλλον συγκριτικά με μια γείτονα στα ανατολικά με σημερινό πληθυσμό στα 84,78 εκατ. με τάσεις συνεχώς αυξητικές και το 2050 υπολογίζεται ότι θα αριθμεί περίπου 100 εκατ. Η πληθυσμιακή αναλογία Τουρκίας και Ελλάδος το 1950 ήταν 2,8 υπέρ της Άγκυρας, το 2050 θα είναι 10,5. Δυστυχώς όλα τελείωσαν και ήταν δικιά μας η απόφαση.

            Ο πρώτος φοβικός και κατώτερος των περιστάσεων αποφάσισε να συμπεριφερθεί στον εκλιπόντα ως κοινό πολίτη αρνούμενος μια δημόσια κηδεία και την απόδοση τιμών αρχηγού κράτους. Η ενέργειά του αντίκειται στο τυπικό και στην εθιμοτυπία που αφορά την εξόδιο ακολουθία σε θανόντες επικεφαλής του κράτους, οι οποίοι εκτέλεσαν τα καθήκοντά τους με νόμιμες διαδικασίες και υπό την έγκριση της τότε ελληνικής βουλής. Το άτοπο της αποφάσεως του πρωθυπουργού μεγιστοποιείται και από τις κατά καιρούς αποφάσεις παρελθόντων ελληνικών κυβερνήσεων για την τέλεση κηδειών δημοσία δαπάνη σε τρίτα και άσχετα πρόσωπα. Υπενθυμίζουμε την απόφαση της ΝΔ, το 2005, να τελεστεί η κηδεία του Χαρίλαου Φλωράκη δημοσία δαπάνη, στην οποία παραβρέθηκε και ο τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας.

            Πιθανόν ο κ. Μητσοτάκης να ελπίζει να τον ψηφίσουν στις εκλογές κεντρώοι ή ακόμα και κάποιοι αριστεροί ψηφοφόροι, θεωρώντας τους δεξιούς δεδομένους. Ίσως να φοβάται αντιδράσεις, αλλά εάν τρέμει κάποιους «αναρχοκομμουνιστές» μήπως ορμίσουν στο φέρετρο  και διαμελίσουν τον εκλιπόντα, όπως πιθανόν να επεδίωκαν, τότε πως θα μπορεί να αντιμετωπίσει πραγματικές και ουσιαστικές απειλές, όπως τους «φίλους μας» τους Τούρκους. Όπως και να έχει επέδειξε μικρότητα, εν αντιθέσει με άλλα πολιτισμένα κράτη που τίμησαν τους πρώην βασιλείς τους, ακόμα και αν είχαν δοκιμαστεί από την κομμουνιστική λαίλαπα (Ρουμανία).

            Για τους συμπατριώτες μας που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους επιτιθέμενοι με κάθε τρόπο σε ένα νεκρό, καλό θα ήταν να μάθουν να σέβονται πρώτα τον άνθρωπο και δεύτερον τους θεσμούς. Βέβαια οι αριστερόστροφοι «Έλληνες» απευθύνονται στα κατώτερα ένστικτα και συναισθήματα του ανθρώπου. Για αυτούς το μίσος προς κάθε τι το ελληνικό, την ορθοδοξία, την σημαία, την ελληνική φυλή, τις ηθικές αρχές, τον ίδιο τον άνθρωπο και την φύση αποτελεί την κορωνίδα της ιδεολογίας τους.  Το ψεύδος, η μνησικακία, η διαστρέβλωση της αλήθειας και η εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων είναι η καθημερινή τροφή τους. Αποτελούν το δεκανίκι και την πέμπτη φάλαγγα στην Ελλάδα του Ερντογάν, των Σκοπίων και του Ράμα. Είναι αυτοί που έκαναν τα πάντα για να ηττηθεί ο ελληνικός στρατός στην Μικρά Ασία και να προκληθεί η μικρασιατική καταστροφή το 1922, επιδίωξαν τον διαμελισμό της χώρας με τις αποφάσεις της 5^ης ολομέλειας του ΚΚΕ το 1949, σχετικά με το Μακεδονικό Ζήτημα και αυτοί που επιδιώκουν με κάθε μέσο την αλλαγή της πληθυσμιακής σύνθεσης της Ελλάδος, ώστε σε λίγες δεκαετίες να μετατραπεί σε ισλαμική χώρα.

            Αυτοί είναι εκείνοι που διατυμπανίζουν ότι ο Κωνσταντίνος δεν ήταν Έλληνας, εν αντιθέσει με όλους τους Πακιστανούς, Αφγανούς και λοιπούς οι οποίοι κατά την αριστερά είναι γνήσιοι Έλληνες. Η μικροψυχία και ο πνευματικός αυτισμός σε όλο τους το μεγαλείο. Τουλάχιστον ο εκλιπών γνώριζε ελληνικά καλύτερα από πολλούς ονομαζόμενους Έλληνες, ήταν φορέας του ελληνικού πολιτισμού, γεννήθηκε στην χώρα μας, μορφώθηκε σύμφωνα με την ελληνική παιδεία, εκπαιδεύτηκε στις στρατιωτικές σχολές και το κυριότερο αγαπούσε αυτήν την χώρα, σε αντίθεση με αρκετούς «΄Ελληνες» που απεχθάνονται την πατρίδα τους και κατ΄ επέκταση και τον εαυτό τους.

            Το παρόν άρθρο δεν φιλοδοξεί να αποτιμήσει το έργο και την προσφορά του θεσμού της βασιλείας. Είναι βέβαιο ότι στην διάρκειά της παρουσιάστηκαν σοβαρά προβλήματα και δυσλειτουργίες. Μερικοί βασιλείς ήταν κατώτεροι των περιστάσεων και ο ρόλος τους δημιουργεί ερωτηματικά. Αυτό όμως είναι σύνηθες στους περισσότερους ηγέτες και ο ρόλος του καθενός εξετάζεται από τους ιστορικούς. Εκείνο που καυτηριάζουμε είναι η υποκρισία, η κακία και το μίσος των περισσοτέρων πολιτικών κομμάτων και μιας μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού εναντίον ενός νεκρού. Εάν ο «πολιτικό κόσμος» φοβάται τόσο πολύ ένα νεκρό πρώην βασιλεία, τότε είναι άξιος της μοίρας του. Εκτός και εάν νομίζουν ότι μπορεί να αναστηθεί και να τους πάρει την εξουσία, με συνέπεια να απολέσουν ότι πολυτιμότερο έχουν κατακτήσει «την διανομή του εθνικού πλούτου προς όφελός τους». Οι άρρωστοι ψυχικά άνθρωποι καλλιεργούν και αναπτύσσουν άρρωστες σκέψεις.

            Τελειώνοντας δεν θα πρέπει να μην αναφέρουμε την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα λεγόμενα βασιλικά μνήματα και το πρώην «Ανάκτορο στο Τατόι». Τα «Ελληνικό Μπάκιγχαμ» αποτελεί μέχρι και σήμερα ένα εγκαταλελειμμένο και βανδαλισμένο οικοδόμημα μέσα στα αγριόχορτα, ενώ το κοιμητήριο σου δημιουργεί το αίσθημα της ντροπής που είσαι κάτοικος αυτής της χώρας. Η πλήρης απαξίωση της ιστορίας και παντελής έλλειψη πολιτισμού. Μπορεί κανείς να διαπιστώσει την αγριότητα, το μίσος και τη στενοκεφαλιά των πολιτικών ηγεσιών και μεγάλου τμήματος του «μορφωμένου» ελληνικού λαού. Καλά θα είναι να επισκεφτούν τα ανάκτορα και τους τάφους των βασιλέων όχι κρατών που μέχρι και σήμερα έχουν βασιλεία, αλλά πρώην κομμουνιστικών χωρών για να αντιληφθούν τι εστί πολιτισμός και σεβασμός στην ιστορία. Δυστυχώς παραμένουμε ένα κρατικό μόρφωμα περιορισμένης κυριαρχίας, δημιούργημα κλεφτών και αρματολών. Ελπίζουμε να έλθουν και στην χώρα μας τα φώτα του πολιτισμού, που δυστυχώς τα χάσαμε πριν από αιώνες.

   Όμως στην ιστορία των εθνών και των λαών δεν υφίστανται ούτε απίθανες, ούτε αδύνατες καταστάσεις. Όλα μπορούν να συμβούν όταν οι συνθήκες είναι ώριμες και ευνοϊκές για κάποιους από τους κρατικούς δρώντες. Στον δικό μας ιστορικό παρελθόν, πρόσφατο και μεμακρυσμένο, έχει αποδειχθεί πολλάκις αυτή η ιστορική πραγματικότητα. Ο εφησυχασμός του ενός από τους δύο αντίπαλους και η στήριξή του μόνο στο «δίκαιο» και  σε πρόσκαιρες ή ημιμόνιμες συμμαχίες δεν αποτελεί την καλύτερη επιλογή για την ανάσχεση της επιθετικότητας του ετέρου.

   Είναι όμως δυνατή μια τουρκική επιθετική ενέργεια εναντίον της χώρας μας την παρούσα χρονική περίοδο και μέχρι τις τουρκικές εκλογές; Κατά την άποψη του γράφοντος οι πιθανότητες είναι εξαιρετικά περιορισμένες, αλλά τίποτα δεν είναι απίθανο. Οι λόγοι που συνηγορούν υπέρ μιας τουρκικής εχθρικής ενέργειας μεγάλης ή μικρής κλίμακας, με πιθανότερο σενάριο το δεύτερο, είναι οι παρακάτω:

1. Η εκπεφρασμένη κατ΄ επανάληψη πολιτική βούληση της Άγκυρας να χρησιμοποιήσει στρατιωτικά μέσα εναντίον της χώρας μας. Η επιθετική ρητορική της γείτονος είναι συνεχής και αυξανόμενη τα τελευταία τρία χρόνια.
2. Η τουρκική αντιπολίτευση συμπλέει με την κυβέρνηση και είναι επιθετικότερη ως προς τα εθνικά θέματα.
3. Το εσωτερικό μέτωπο της Τουρκίας είναι αρραγές, πιστεύει «στο δίκαιο των τουρκικών συμφερόντων» και επιθυμεί «αποκατάσταση των ιστορικών αδικιών που συνέβησαν σε βάρος της Τουρκίας και υπέρ της Ελλάδος». Η κοινή γνώμη είναι προετοιμασμένη και εύκολα χειραγωγήσιμη.
4. Οι τουρκικές ΕΔ διαθέτουν την ποιότητα και την ποσότητα να ενεργήσουν επιθετικά εναντίον της χώρας μας.
5. Διαθέτουν πολεμική εμπειρία, καθόσον μάχονται εντός και εκτός συνόρων (Κουρδιστάν, Συρία, Λιβύη, Σύρραξη Αζερμπαϊτζάν – Αρμενίας κλπ).

            6 . Όλες οι μονάδες και σχηματισμοί της Τουρκίας είναι επανδρωμένοι 100% και η εκπαίδευσή τους ρεαλιστική, σε αντίθεση με τις ελληνικές στις οποίες η επάνδρωση είναι χαμηλή και η εκπαίδευση περιορίζεται σε «θεατρικές παραστάσεις», με αποκορύφωμα τις ασκήσεις μεγάλης κλίμακας, όταν διεξάγονται (Παρμενίων κλπ).

7. Η Άγκυρα επιδιώκει να προλάβει την ποιοτική αναβάθμιση του ελληνικού ναυτικού και της αεροπορίας. Εάν έλθουν όλα τα Rafale, αναβαθμιστούν τα F16 σε Viper, ενταχθούν στον ελληνικό στόλο οι νέες φρεγάτες και πιθανόν οι νέες κορβέτες, όταν και εφόσον επιλεγούν, το ισοζύγιο της στρατιωτικής ισχύος θα έχει διαταραχθεί υπέρ ημών.
8. Σε περίπτωση που στο μέτωπο της Συρίας η όλη κατάσταση διευθετηθεί διπλωματικά σύμφωνα με τα συμφέροντα της Άγκυρας και ταυτόχρονα ο Ερντογάν δεν φαίνεται να κερδίζει τις επερχόμενες εκλογές, τότε η πιθανότητα ενός μείζονος θερμού επεισοδίου ή ακόμα και μιας γενικευμένης σύρραξης με την Τουρκία είναι πολύ υψηλή, εάν όχι αναπόφευκτη.
9. Η τουρκική κοινωνία και το όλο το πολιτικό σύστημα στην Άγκυρα είναι διατεθειμένο να αποδεχθεί τις οποιαδήποτε ανθρώπινες απώλειες και οικονομικές θυσίες προκειμένου να επιτύχει μια εθνική νίκη και «δικαίωση» σε βάρος της Ελλάδος.

            Όλοι οι παραπάνω λόγοι συνηγορούν στο ότι δεν πρέπει να εφησυχάζουμε, αλλά αντίθετα να προετοιμαζόμαστε και για το χειρότερο απευκταίο σενάριο. Οι ΗΠΑ είναι γνωστό ότι δεν επιθυμούν, σε καμία περίπτωση, μια θερμή αντιπαράθεση στο Αιγαίο, αντίθετα η Ρωσία την επιδιώκει διακαώς ώστε να διασπάσει το ΝΑΤΟ. Λαμβανομένου υπόψη των πολύ καλών έως άριστων σχέσεων της Άγκυρας με την Μόσχα και την επιθυμία του Ερντογάν να επανεκλεγεί και να μείνει στην ιστορία της γείτονος ως ηγέτης ισάξιος ή καλύτερος του Κεμάλ δεν θα πρέπει να αποκλείουμε τίποτα, και το πιο απίθανο σενάριο είναι πλέον πιθανό.

            Ο τρόπος που θα δράσουν οι τουρκικές ΕΔ είναι γνωστός γιατί τον έχουν αναφέρει οι ίδιοι οι Τούρκοι. «Θα έλθουν ξαφνικά μια νύκτα», επιτιθέμενοι με εκατοντάδες ταχύπλοα φουσκωτά, μεταφέροντας ειδικές δυνάμεις και μονάδες και θα καταλάβουν ένα σημαντικό αριθμό μικρών νησίδων και βραχονησίδων. Οι επιχειρήσεις τους θα ενισχύονται με ένα μεγάλο αριθμό οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροχημάτων (UAVs), τα οποία θα παραλύσουν τα κέντρα επιχειρήσεων, επικοινωνιών και ελέγχου των ελληνικών ΕΔ. Το τουρκικό ναυτικό και αεροπορία θα έχουν υποστηρικτικό χαρακτήρα. Πιθανότατα, όλες ενέργειες θα συντονιστούν με σχεδιασμένες και οργανωμένες «εξεγέρσεις μεταναστών και προσφύγων» στο εσωτερικό της χώρας και στις παραμεθόριες περιοχές που θα συνεπικουρούνται από διάφορες ΜΚΟ, φιλανθρωπικές οργανώσεις και αναρχοαυτόνομους.

            Το ερώτημα είναι εάν η χώρα μας έχει την δυνατότητα και την ικανότητα να αντιμετωπίσει με επιτυχία ταυτόχρονες και συντονισμένες απειλές. Εάν δηλαδή διαθέτουμε τις αναγκαίες δυνάμεις και εκπαίδευση για τον χειρισμό μιας σοβαρότατης κρίσης ή και πολεμικής αναμέτρησης, που θα διεξάγεται την ίδια στιγμή σε όλη την ελληνοτουρκική μεθόριο σε ξηρά, αέρα και θάλασσα και στο εσωτερικό της χώρας. Είμαστε βέβαιοι ότι έχουν ήδη γίνει όλοι οι σχεδιασμοί, το ζητούμενο είναι το κατά πόσον μπορούν να υλοποιηθούν στο πεδίο.

Αναλύοντας την όλη κατάσταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις την τελευταία περίοδο διαπιστώνουμε ότι επιδεινώνονται προοδευτικά και ραγδαία. Οι δίαυλοι επικοινωνίας πολιτικοί και διπλωματικοί περιορίζονται και ελαχιστοποιούνται, οι προκλήσεις σε όλα τα επίπεδα αυξάνονται, οι τουρκικές διεκδικήσεις αναβαθμίζονται και πολλαπλασιάζονται, ενώ ταυτόχρονα η διεθνής κατάστασης και τα εσωτερικά προβλήματα της γείτονος την οδηγούν σε μια «ηρωική έξοδο», που πάντοτε απευχόταν οι ελληνικές πολιτικές ελίτ.

 Οι επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας δεν είναι ούτε συγκυριακές, ούτε αποτελούν εκδήλωση των εσωτερικών πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών της δυσλειτουργιών. Η Τουρκία δεν εξάγει προς την χώρα μας κανένα πρόβλημά της, όπως διατείνονται ορισμένοι. Αντίθετα είναι πάγια πολιτική της Άγκυρας και όλων των πολιτικών κομμάτων της η προσάρτηση ελληνικών εδαφών. Η αφόρητη πίεση που εξασκεί η Τουρκία στην χώρα μας αποσκοπεί στην ενσωμάτωση στον τουρκικό κορμό όλης της Αν. Μεσογείου και του μισού Αιγαίου, στην αποστρατικοποίηση των νήσων και στη βαθμιαία «απορρόφησή» τους, στην  αυτονομία και ανεξαρτητοποίηση της Δυτικής Θράκης και στη δημιουργία δύο κρατών στην Κύπρο.

  Θεμελιώδης σκοπός της για την επίτευξη των παραπάνω είναι η υλοποίηση του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδος», που για εμάς αποτελεί υψίστη απειλή. Γιατί όμως η Τουρκία πιθανότατα πολύ σύντομα να δημιουργήσει μείζον ζήτημα στην χώρα μας, ενεργώντας αιφνιδιαστικά μιας μικρής ή μεγάλης κλίμακας επιθετική ενέργεια, στο Αιγαίο και/ή στην Αν. Μεσόγειο, που θα οδηγήσει σε ένα θερμό επεισόδιο ή και σε μια γενικευμένη και ανεξέλεγκτη σύρραξη; Κατά την άποψη του γράφoντος για τους παρακάτω λόγους:

1. Η παρούσα στρατιωτική κατάσταση και το ισοζύγιο των Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ) ευνοεί την Τουρκία. Η αδιαφορία για ποικίλους λόγους του εξοπλισμού των ελληνικών ΕΔ από όλες τις κυβερνήσεις των τελευταίων 20 ετών έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο κενό ισχύος υπέρ της Άγκυρας.
2. Η Τουρκία θέλει να προλάβει την έλευση όλων των αεροσκαφών Rafale και την ενσωμάτωσή τους στην ελληνική ΠΑ. Ακόμα σημαντικότερο την αναβάθμιση των F-16 σε Viper. Η υλοποίηση των δύο εξοπλιστικών προγραμμάτων θα φέρει σε θέση ισχύος την ελληνική ΠΑ και θα ματαιώσει ή τουλάχιστον θα δυσκολέψει κατά πολύ οποιαδήποτε τουρκική ενέργεια.
3. Μια επίθεση εναντίον κάποιου ή κάποιων ελληνικών νησιών ή νησίδων-βραχονησίδων θα πρέπει να πραγματοποιηθεί πριν την έλευση και επιχειρησιακή ετοιμότητα των φρεγατών Belharra. Η τεχνολογική τους υπεροχή μπορεί να ανατρέψει τα σχέδια της «Γαλάζιας Πατρίδας».
4. Δεν έχει βρει ακόμα η Ελλάδα το αντίδοτο των τουρκικών μη επανδρωμένων αεροχημάτων (UAVs). Πιθανότατα το πρώτο αιφνιδιαστικό κύμα της τουρκικής επίθεσης θα αποτελείται από ένα κύμα μεγάλου αριθμού εξοπλισμένων UAVs, που θα προσβάλουν επιλεγμένους στόχους με ακρίβεια.
5. Ο ύπουλος και υποβολιμαίος ρόλος της Ρωσίας. Η τελευταία επιθυμεί διακαώς μια ελληνοτουρκική σύρραξη, που θα δημιουργήσει μείζονα ζητήματα εντός του ΝΑΤΟ και της Δύσης. Η Μόσχα μετά την αναπάντεχη απώλεια της Ελλάδος, στην οποία είχε επενδύσει χρήμα και χρόνο και έλεγχε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, έχει αποδυθεί σε ένα άνευ προηγουμένου αγώνα εναντίον της Αθήνας την οποία επιθυμεί να «τιμωρήσει» για τον φιλοαμερικανισμό της και την βάση της Αλεξανδρούπολης, που την έχει ενοχλήσει αφάνταστα, όσο και την Τουρκία. Η Ρωσία που έχει εξαιρετικές και αλληλοεξαρτώμενες σχέσεις με την Τουρκία την «νουθετεί» να κάνει στην Ελλάδα ότι έκανε αυτή στην Ουκρανία. Άλλωστε μια ενέργεια στο Αιγαίο θα αποσπούσε την διεθνή κοινότητα από του ουκρανικό.
6. Ο Ερντογάν επιθυμεί να αφήσει το όνομα του στην ιστορία. Ως άτομο και πολιτικός είναι ιδιαίτερα φιλόδοξος, ικανότατος, απρόσιτος και επιδιώκει να είναι εκείνος που θα δημιουργήσει την νέα οθωμανική αυτοκρατορία. Είναι μια μορφής ψύχωσης, ανάλογη με του φίλου του Πούτιν που επιθυμεί να ιδρύσει την νέα τσαρική ή σοβιετική αυτοκρατορία.
7. Η κυβερνητική ισλαμική ελίτ της Τουρκίας αποσκοπεί την διαιώνισή της στην εξουσία στις επόμενες εκλογές, καθόσον μια πολεμική κατάσταση θα συσπειρώσει όλο τον τουρκικό λαό μαζί της.
8. Μια νίκη μικρή ή μεγάλη εναντίον των απίστων θα ανεβάσει το γόητρο του Ερντογάν στον Ισλαμικό Κόσμο, στον οποίο η Άγκυρα επιθυμεί να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο.
9. Η Τουρκία προσπαθεί, τις περισσότερες φορές ανεπιτυχώς, να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με όλες τις γύρω χώρες, πλην της Ελλάδος και Κύπρου. (Με Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αίγυπτο, Ισραήλ κλπ).
10. Ο πόλεμος στην Ουκρανία επηρεάζει βαθύτατα τις τουρκικές αποφάσεις. Η Δύση και το ΝΑΤΟ είναι απορροφημένες στην Ουκρανία, οπότε μια ταχύτατη και αποτελεσματική ενέργεια στα ελληνικά νησιά θα δημιουργούσε τετελεσμένα, που η Δύση θα τα αποδεχόταν ή στην χειρότερη περίπτωση θα καλούσε σε διαπραγματεύσεις τους εμπλεκομένους.
11. Ο Ερντογάν επιθυμεί να πλήξει τον ελληνικό τουρισμό γνωρίζοντας ότι θα προκαλέσει καίριο πλήγμα στην ελληνική οικονομία, γονατίζοντας την χώρα. Μια επιθετική ενέργεια μέσα στο καλοκαίρι θα είχε μοιραίες συνέπειες στον τουρισμό, ιδίως στο παρόν έτος που αναμένεται ρεκόρ αφίξεων. Η Τουρκία δεν θα επιδιώξει να υπάρχουν απώλειες, κυρίως στους τουρίστες. Θέλει να «απελευθερώσει» αναίμακτα τα 18 νησιά που «κατέχει παρανόμως» η Ελλάδα.
12. Η επίσκεψη το Έλληνα πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, προκάλεσε τον θυμό και την οργή, όχι μόνο της Άγκυρας, αλλά κυρίως του ίδιου του Ερντογάν. Η υποδοχή του κ. Μητσοτάκη στο Κογκρέσο δημιούργησε αισθήματα ζήλιας και φθόνου στον ηγέτη της Τουρκίας, που ποτέ δεν είχε μια τέτοια τιμή.
13. Η τελευταία ταξιδιωτική οδηγία του Ισραήλ για την Τουρκία, θυμίζει κατ΄ αναλογία την οδηγία προς τους ισραηλινούς υπηκόους στο Κίεβο πριν την ρωσική εισβολή. Επιπλέον, η μεγάλης κλίμακας και πρωτόγνωρη στρατιωτική άσκηση μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ δημιουργεί αφενός ικανοποίηση, αλλά αφετέρου και ερωτήματα για το τι ετοιμάζεται.

           Κανείς δεν μπορεί να μαντέψει τον χρόνο και τον τόπο, που θα επιλέξει η Άγκυρα να υλοποιήσει τα σχέδιά της. Το μόνο βέβαιο είναι ότι μόλις βρει την κατάλληλη στιγμή δεν θα διστάσει να «διαβεί τον Ρουβίκωνα». Το ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον και η επαναφορά της «εποχής της βίας» ευνοεί τα αναθεωρητικά κράτη, και όσα έχουν την πρόθεση και δυνατότητα να δαπανήσουν χρήμα και αίμα για την επίτευξη των στρατηγικών τους στόχων. Όσα μάλιστα έθνη, όπως το τουρκικό, είναι ολιγαρκή, πειθήνια και εξόχως εθνικιστικά αποτελούν μέγιστο κίνδυνο για τους εκφυλισμένους, παρηκμασμένους και διεφθαρμένους γειτονικούς τους λαούς, που έχουν αναγάγει την οικονομία και τον υλισμό στο ύψιστο αγαθό.

    Η κυρία Ζαχάροβα, ως διδάκτορας των ιστορικών επιστημών, θα όφειλε να γνωρίζει ότι οι δεσμοί των δύο λαών δεν είναι και τόσο αγνοί και αδελφικοί. Η Ρωσία πάντοτε χρησιμοποίησε τον Ελληνισμό προς όφελός της αδιαφορώντας για την τύχη και τις θυσίες των Ελλήνων. Η έντονη «ρωσολατρεία» ή φιλορωσική διάθεση διαχρονικά μεγάλων ποσοστών της ελληνικής κοινωνίας οφείλεται στην έντονα διάχυτη προσδοκία για την σωτήριο έλευση των Ρώσων, η οποία καλλιεργείτο στο παρελθόν από προφητείες και χρησμούς της μεσσιανικής θεολογίας και σήμερα από τμήμα της εκκλησίας. Ακόμα και τώρα πολλοί πιστεύουν ότι η Μόσχα είναι ο προστάτης των ορθοδόξων και ο συνεχιστής του Βυζαντίου.

 Πέραν τούτου, η «ελληνική αριστερά», με έντονα σταλινικά και μπολσεβίκικα σύνδρομα, βλέπει με συμπάθεια και αναπόληση οτιδήποτε ρωσικό, που της θυμίζει την παλαιά κραταιά Σοβιετική Ένωση. Οι σημαίες με τα σφυροδρέπανα που κυματίζουν μαζί με τις ρωσικές πάνω στα ρωσικά τεθωρακισμένα υπενθυμίζουν ότι ο «Σοβιετικός Άνθρωπος» και το προλεταριάτο δεν πέθανε ακόμα και δεν ζει μόνο στα μουσεία.

Τα παραπάνω αισθήματα ενίσχυσε παντοιοτρόπως η ρωσική πρεσβεία στην Αθήνα με την δραστηριοποίησή της σε πανεπιστημιακούς κύκλους, δημοσιογράφους, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια, στο διαδίκτυο, με επιχειρηματίες, δωρεές και χορηγίες και κάθε άλλο δυνατό και πρόσφορο τρόπο. Πιθανότατα επένδυσε και αρκετά χρηματικά ποσά για την ενίσχυση της ρωσικής προπαγάνδας. Όλη αυτή η έντονη ρωσοφιλία από διάφορα και ετερόκλητα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας κλονίστηκε με την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την θέση της ελληνικής κυβέρνησης υπέρ της Δύσης. Ως εκ τούτου προφανής και δικαιολογημένος είναι ο εκνευρισμός που διακατέχει την Μόσχα και οι επιθέσεις της Ζαχάροβα, η οποία μας είχε δεδομένους τουλάχιστον ψυχικά.

Εξετάζοντας διαχρονικά και αντικειμενικά την συμπεριφορά του «ξανθού γένους» στον ευρύτερο Ελληνισμό θα διαπιστώσουμε ότι σε καίρια σημεία της ελληνικής ιστορίας οι Ρώσοι ήταν απέναντί μας και όχι δίπλα μας όπως διατείνονται. Στα Ορλωφικά (1770-1771), αιματοκύλησαν όλη την νησιωτική και ηπειρωτική Ελλάδα, χρησιμοποιώντας μας ως αντιπερισπασμό στον τότε ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768-1774). Οι σφαγές, λεηλασίες και καταστροφές που υπεστήκαμε ήταν ανυπολόγιστες, ιδίως στην Πελοπόννησο, Κρήτη, Στερεά Ελλάδα και Ήπειρο. Χιλιάδες βασανίστηκαν, πουλήθηκαν ως σκλάβοι στην Αφρική, βιάστηκαν και έχασαν τις περιουσίες τους. Τότε ο Ελληνισμός έζησε επί σειρά ετών (κυρίως στον Μοριά) τον τρόμο από τους Τουρκαλβανούς και διασώθηκε τη τελευταία στιγμή από την γενική σφαγή που θα διέταζε το οθωμανικό Διβάνι.

Ορισμένοι διατείνονται ότι οι Ρώσοι μας βοήθησαν να απελευθερωθούμε στην επανάσταση του 1821. Αν δεν είναι ψευδές είναι τουλάχιστον ανακριβές. Πρώτον ουδείς Ρώσος φιλέλληνας δεν υπήρξε, σε αντίθεση με του Γερμανούς που αποτελούσαν την πλειονότητα. Στην ναυμαχία του Ναβαρίνου ήταν η επικουρική ναυτική δύναμη, ενώ επιθυμούσαν μια περιορισμένη ελληνική αυτονομία και όχι ανεξαρτησία, την οποίαν επέβαλαν οι Άγγλοι. Η κύρια υποστήριξη που είχε ο αγώνας της ανεξαρτησίας ήταν από το «μισητό» Λονδίνο, που για τους δικούς τους λόγους, μας ενίσχυσε πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά.

Μια δεύτερη «μεγάλη προσφορά» των φίλων Ρώσων είναι η δημιουργία και οργάνωση της βουλγαρικής εξαρχίας (1870) και η ενίσχυση του βουλγαρικού μακεδονικού αγώνος. Η τότε «Αγία Πετρούπολη» ενδιαφερόταν για την δημιουργία ενός μεγάλου βουλγαρικού έθνους και υποστήριξε με κάθε μέσο την επέκταση της Βουλγαρίας προς νότο (Μακεδονία και Θράκη) σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων. Οι εκτοπίσεις, σφαγές και βιαιότητες των Βουλγάρων που δρούσαν υπέρ των ρωσικών συμφερόντων και με την υποκίνησή τους είναι γνωστά. Οι Ρώσοι, εκφραστές του πανσλαβισμού, υπέσκαπταν τον Ελληνισμό και επεξεργάζονταν την εξόντωση των ελληνικών πληθυσμών της βαλκανικής και την περιθωριοποίηση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Τον ίδιο «φιλελληνισμό» επέδειξαν και στην Μικρασιατική Καταστροφή. Οι μπολσεβίκοι, πατέρες και καθοδηγητές της σημερινής Ρωσίας, υπήρξαν από τους κύριους συντελεστές της σφαγής των ελληνικών πληθυσμών στην Μικρά Ασία. Υποστήριξαν με κάθε μέσο την Τουρκία. Εξόπλισαν και εφοδίασαν τον Κεμάλ με στρατιωτικό υλικό κάθε μορφής και τον χρηματοδότησαν. Οι Σοβιετικοί προτίμησαν να πεινάει ο λαός τους, παρά να νικήσουν οι μισητοί Έλληνες. Στην Ελλάδα δημιούργησαν την 5^η φάλαγγα με τους ντόπιους κομμουνιστές, που με κάθε τρόπο προσπάθησαν να οδηγήσουν την Ελλάδα στην καταστροφή και να ενισχύσουν την Τουρκία. Η δικαιολογία ότι απέστειλε ο Βενιζέλος ένα Σώμα Στρατού στην μεσημβρινή Ρωσία, με την παρακίνηση των Γάλλων, για να αντιμετωπίσει τους «κόκκινους» μέχρι ενός σημείου μπορεί να ευσταθεί.

Το τελευταίο μεγάλο κατόρθωμα των Ρώσων-Σοβιετικών ήταν ο ελληνικός εμφύλιος. Δικό τους δημιούργημα, που αποσκοπούσε στην βιολογική και υπαρξιακή εξόντωση του Ελληνισμού. Ενώ οι σφαίρες επιρροής είχαν καθοριστεί από τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις, μετά το πέρας του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, η Μόσχα επέλεξε να γίνει μια αδελφοκτόνος σύγκρουση που οδήγησε στον θάνατο χιλιάδες Έλληνες και κατέστρεψε τη χώρα. Ευτυχώς οι μπολσεβίκοι έχασαν και σώθηκε η Ελλάδα, διαφορετικά τα σημερινά σύνορα θα ήταν στα Τέμπη.

Στους Ρώσους δεν χρωστάμε τίποτα, αντίθετα μας χρωστάνε. Η ρωσική πολιτική διαχρονικά ήταν ανθελληνική, με λίγα παροδικά στοιχεία επιφανειακής φιλίας. Σήμερα η Κωνσταντινούπολη είναι τουρκική γιατί αυτοί πρωτίστως το επεδίωξαν. Η σημερινή ηγέτιδα τάξη στη Μόσχα με πρώτο τον Πούτιν, είναι η πρώην σοβιετική άρχουσα ελίτ, που ενδύθηκε τον δήθεν εθνικιστικό και ορθόδοξο μανδύα. Χρησιμοποιεί την ορθοδοξία ως όπλο και εργαλείο της εξωτερικής της πολιτικής, όπως και τον πανσλαβισμό, αλλά ουσιαστικά παραμένει βαθειά μπολσεβίκικη. Αυτό απέδειξε και η εισβολή της στην Ουκρανία. Επιτέθηκε σε ένα λαό ομόδοξο (ορθόδοξο), της ιδίας φυλής (σλαβικό), που κινδύνευε η ύπαρξή του από την νέο-σοβιετική επέκταση. Οι Ουκρανοί, όπως και όλοι σχεδόν οι λαοί της ανατολικής Ευρώπης, δεν θέλουν να ξαναζήσουν τον «σοβιετικό παράδεισο» και έχουν κάθε δικαίωμα. Η επιθυμία του Πούτιν να επανασυστήσει την Σοβιετική Ένωση, η οποία όμως είναι νεκρή γιατί κανείς λαός δεν την θέλει, θα τον οδηγήσει στην καταστροφή.